III SA/Gd 495/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 30 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 3363/01 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 19 czerwca 2004 r., doprecyzowanym następnie pismem z dnia 11 lipca 2004 r., K. P. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 3363/01, oddalającym jego skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Jako podstawa prawna wznowienia postępowania wskazany został przepis art. 273 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z kolei, jako podstawę faktyczną skargi o wznowienie postępowania K. P. wskazał następujące zarzuty: 1) bezprawne prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez Policję w okresie 24 - 27 października 2004 r. przeciwko niemu o przestępstwo z art. 376 k.k., 2) sfałszowanie rozkazu personalnego nr [...] z 27 października 2000 r., postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, sprawozdania z dnia 30 kwietnia 2001 r. i innych dokumentów przed i w trakcie postępowania dyscyplinarnego i wyjaśniającego, 3) nowe zeznania świadków po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, które mogły mieć wpływ na wynik tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jest uregulowana w przepisach art. 270 -285 wyżej cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 270 powołanej ustawy, można wznowić postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym orzeczeniem w przewidzianych ustawą przypadkach. K. P. w skardze o wznowienie postępowania powołał jako podstawę prawną wznowienia dyspozycję art. 273 § 2 cytowanej ustawy. Zgodnie z treścią tegoż przepisu, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci. Niewątpliwie został przez skarżącego zachowany trzy miesięczny termin, wynikający z art. 277 cytowanej ustawy, do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Rozważając następnie czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia należy mieć na uwadze, czy wnioskodawca rzeczywiście zawarł w niej takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, których Sąd nie znał tzn., czy okoliczności są nowe i czy strona nie mogła z tych środków skorzystać w poprzednim postępowaniu (por: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r. w sprawie II UKN 174/99, OSNP 2001/4/133). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie argumenty skarżącego dotyczące oparcia się na fałszywych dowodach pojawiły się już w skardze inicjującej sprawę przed Sądem Administracyjnym w Gdańsku i powtarzały się we wszystkich pismach procesowych skarżącego. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania skarżący powtarza jedynie i obszerniej uzasadnia okoliczności znane Sądowi i skarżącemu już w czasie postępowania zasadniczego. Uwzględnienie skargi na podstawie argumentów zawartych w skardze o wznowienie postępowania K. P. podważałoby istotę instytucji wznowienia postępowania tj., pozbawiało ją jej nadzwyczajnego charakteru. Zdaniem Sądu, zapisy ustawy dotyczące wznowienia postępowania należy interpretować ściśle i nie można jej wykorzystywać w sposób dowolny, jak mogłoby to mieć miejsce przyjmując stanowisko skarżącego. Warto podkreślić, że wznowienie postępowania w niniejszej sprawie dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania administracyjnego. W zasadzie każda osoba niezadowolona z wyroku sądu mogła by twierdzić, że według niej dowody zebrane w postępowaniu administracyjnym, będące podstawą rozstrzygnięcia, są nieprawdziwe lub sfałszowane i żądać rozpatrzenia sprawy merytorycznie przez Sąd po raz kolejny (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 r. w sprawie I CZ 122/67, OSNC 1968/8-9/154). Reasumując zatem, w ocenie Sądu, K. P. nie przedstawił w sprawie żadnych nowych okoliczności faktycznych ani środków dowodowych, lecz podnosił kwestie znane już Sądowi w momencie orzekania o oddaleniu skargi. Twierdzenia skarżącego dotyczące fałszywych dowodów w sprawie opierają się na jego subiektywnych ocenach i jako takie - nie podlegają osądowi. Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że sąd administracyjny bada jedynie zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, a nie przeprowadza postępowania na temat słuszności oceny dowodów zebranych i dokonanych przez organy administracyjne w trakcie postępowania administracyjnego. Sąd musi jedynie rozstrzygnąć, czy organ postąpił zgodnie z dyspozycjami zawartymi wart. 75-88a kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza czy organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy potrzebny do rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd, oddalając skargę, uznał, że jest ona zgodna z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 280 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.