II SA/Go 621/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.), Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 maja 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi RSP Spółka z o.o. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej Publikacja orzeczenia odroczona z dnia 20 kwietnia 2007 r. Oddalono skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr : [...] Prezydent Miasta udzielił firmie RSP spółka z ograniczona odpowiedzialnością zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z zachowaniem ośmiu warunków w niej wyszczególnionych, w tym w pkt 6 – odpady komunalne objęte niniejszym zezwoleniem wywozić do Zakładu Utylizacji Odpadów – prowadzącego w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych zgodnie z warunkami uzgodnionymi z w/w zakładem. W dniu [...] maja 2003 r. spółka RS wniosła o zmianę warunków zezwolenia poprzez rozszerzenie pkt 6 ten sposób, aby mogła wywozić odpady z terenu Miasta w inne miejsce wskazane przez organ wydający zezwolenie. Pismem z dnia [...] czerwca 2003 r. wezwano Spółkę do zaniechania naruszania warunków określonych w pkt I ppkt 6 zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Następnie [...] czerwca 2003 r. Prezydent Miasta wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w sprawie niewypełnienia przez spółkę RS warunku z pkt 6 decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. i wezwał do udzielenia wyjaśnień. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. zostało zawieszone postępowanie w sprawie zmiany warunków określonych w decyzji, a kontynuowano wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia. W toku postępowanie to było zawieszane bowiem [...] czerwca 2003 r. Spółka RS wystąpiła do Sądu Okręgowego o ustalenie, że pomiędzy RS spółka z o.o. i pozwanym Zakładem Utylizacji Odpadów spółka zoo została zawarta umowa na składowanie odpadów komunalnych na warunkach uzgodnionych przez obie spółki wobec przedstawienia powodowej spółce dokumentu regulującego wzajemną współpracę, który w znacznym stopniu odbiega od uzgodnionych i wykonywanych warunków, a tym samym zamiaru narzucenia niekorzystnych warunków umowy wbrew wcześniejszym ustaleniom. Postępowanie w tej sprawie nie zakończyło się merytorycznym rozstrzygnięciem, gdyż Sąd Okręgowy w dniu [...].VI.2004 r. sygn. akt V GC 453/03 postanowieniem umorzył postępowanie. W dniu [...] lipca 2004 r. postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia zostało podjęte. Od tego postanowienia skarżąca spółka wniosła zażalenie, gdyż z jej inicjatywy przeprowadzone zostało postępowanie antymonopolowe przed Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów /sygn.akt RWR 411-8/04/JB zakończone decyzją Prezesa UOKiK z dnia [...] maja 2004 r., w której uznano za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz o którym mowa w art.8 ust.2 pkt3 i 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2003 r Nr 86 poz.804), praktykę polegającą na nadużywaniu przez spółkę Zakład Utylizacji Odpadów pozycji dominującej na lokalnym rynku składowania odpadów komunalnych z terenu Miasta poprzez stosowanie w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków umów stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że odpadła przyczyna zawieszenia postępowania w tej sprawie bowiem zakończył się proces przed Sądem Okręgowym o ustalenie iż strony łączy stosowana umowa. Pismem z dnia [...] października 2004 r., znak [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, ponownie wezwał RSP Sp. z o.o. do zaniechania warunku określonego w punkcie I podpunkcie 6 decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, w terminie trzech dni od otrzymania wezwania. Jednocześnie wskazano, że niezastosowanie się do wezwania skutkować może cofnięciem Spółce zezwolenia (doręczono 18 października 2004 r.). Tego samego dnia RS spółka z o.o. ponownie złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Prezydent Miasta odmówił zawieszenia postępowania. W jego ocenie w badanej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa z powołaniem się na przyszłe rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w kwestii zasadności uchwały Rady Miasta czy też decyzji Prezesa UOKIK w sprawie wykorzystywania przez miasto pozycji dominującej pozycji na rynku. Rozpoznając zażalenie Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Strona zaskarżyła orzeczenie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnosząc o jego uchylenie. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz. 662 z późn.zm.), zwanej dalej "ustawą o utrzymaniu czystości", oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, cofnął firmie RSP Sp. z o.o. bez odszkodowania zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości- nadane decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...]. Organ wskazał, iż w wyniku prowadzonego z urzędu postępowania administracyjnego ustalono, że Spółka RS odbiera odpady komunalne pochodzące z zasobów mieszkaniowych Spółdzielni Mieszkaniowej od [...] stycznia 2003 r. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej od [...] kwietnia 2003 r., które od [...] czerwca 2003 r. nie są wywożone do Zakładu Utylizacji Odpadów Sp. z o.o., pomimo wcześniejszej deklaracji spółki ZUO do gotowości odbioru odpadów na warunkach uprzednio wiążących strony. Tym samym, w ocenie organu spółka nie dotrzymuje warunku określonego w wydanym zezwoleniu. Zostało to także potwierdzone podczas przeprowadzonej wizji terenowej w dniu [...] października 2004 r. Ponadto organ powołał się na przepisy uchwały z Rady Miasta dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w sprawie programu ochrony środowiska wraz z planem gospodarki odpadami dla Miasta, z której wynika szczególna rola składowiska administrowanego przez ZUO Sp. z o.o. albowiem podmioty zajmujące się wywozem odpadów z terenu Miasta mają obowiązek dostarczania odbieranych odpadów tylko do zakładu utylizacji. Dalej organ podniósł, że [...] października 2004 r. wezwano Spółkę do zaniechania naruszania warunku określonego w pkt 6 zezwolenia w terminie 3 dni. Wizja terenowa w dniu [...] października 2004r. potwierdziła, iż Spółka prowadziła działalność związaną z opróżnianiem pojemników z niesegregowanymi odpadami pochodzącymi z zasobów mieszkaniowych, jednakże pismo ZUO Spółki z o.o. z dnia [...] października 2004 r. potwierdziło fakt, że zebrane odpady nie trafiły do Zakładu Utylizacji Odpadów. Na tej podstawie organ uznał, iż mimo powyższego wezwania, bezspornie udowodniono, że Spółka RS nie dostarczała zbieranych odpadów do wskazanego w zezwoleniu zakładu specjalizującego się w ich utylizacji prowadząc dalej działalność niezgodnie z warunkami zezwolenia. W odwołaniu od powyższej decyzji RS Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Spółka podniosła m.in., że wskazana wyżej uchwała została wydana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa i jako taka nie może stanowić podstawy swobodnego narzucania przez urząd warunków wykonywania usług w zakresie odbioru odpadów wykraczających poza ich katalog określony ustawą. W pierwszej kolejności podniesiono zarzuty wobec treści zezwolenia na wykonywanie usług wskazując, że organ wydający nie może pominąć żadnego z wymogów ustawowych, ale też nie jest uprawniony do swobodnego kształtowania treści zezwolenia poprzez nakładanie na podmiot gospodarczy innych obowiązków niż w zakresie wynikającym z treści art. 9 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości. Przytaczając stanowiska Kolegiów w innych sprawach Spółka podała, że działanie organu wydającego zezwolenie w postaci ustalenia miejsca unieszkodliwiania odpadów i nałożenia obowiązku wywozu odpadów w to miejsce, stanowi działanie bez podstawy prawnej. Ponadto strona odwołująca się uznała, że decyzja o cofnięciu zezwolenia jest sprzeczna z rozstrzygnięciem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatury z dnia [...] listopada 2003 r., w którym uznano za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, praktykę polegającą na nadużywaniu przez Gminę pozycji dominującej na rynku organizacji usług wywozu i składowania odpadów komunalnych z terenu miasta poprzez nakazanie przedsiębiorcy ubiegającemu się o zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie wywozu odpadów wyłącznie na wysypisko należące do Zakładu Utylizacji Odpadów Sp. z o.o. Z tego względu, zdaniem skarżącej postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia winno zostać uznane za bezprzedmiotowe. Spółka wskazała także, iż zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uchwałę Rady Miasta z dnia [...] marca 2004 r. oraz w związku z lekceważeniem przez organ decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] listopada 2003 r., wystąpiła ponownie do tego organu celem stwierdzenia stosowania przez Urząd Miasta praktyk monopolistycznych (postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2005 r. organ antymonopolowy uznał, że istnieją przesłanki do wszczęcia przeciwko Gminie postępowania). Strona o wszczęciu postępowań zawiadomiła organ, bezskutecznie wnosząc o zawieszenie niniejszego postępowania. Ponadto odwołująca się jako wadliwe oceniła także wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia mimo nie rozpatrzenia jej wniosku z 15 grudnia 2003 r. w przedmiocie zmiany warunków posiadanego zezwolenia przez rozszerzenie treści ppkt 6, a także o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie przepisów art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych, art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zauważył, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena wydanego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, ale cofnięcie tego zezwolenia z uwagi na niewypełnienie określonych w nim warunków. Na tej podstawie uznał, że zarzuty w tym zakresie oraz dotyczące zgodności z prawem uchwały Rady Miasta nr [...] nie mogą być przezeń rozpatrywane, gdyż nie mieszczą się w zakresie wyznaczonym ramami postępowania o cofnięcie zezwolenia. Dokonując analizy podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji w kontekście ustalonego stany faktycznego organ drugiej instancji uznał, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza fakt niewywożenia odpadów komunalnych z terenu Miasta do zakładu Utylizacji Odpadów, czego strona nie kwestionuje. Kolegium uznało zatem, że prawidłowo organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do zaniechania naruszania jednego z warunków określonych w zezwoleniu, a w konsekwencji cofnął zezwolenie. Organ wskazał także, że nie bez znaczenia dla niniejszego postępowania pozostaje okoliczność nie rozpatrzenia uprzednio przez Prezydenta Miasta wniosku o zmianę zezwolenia poprzez rozszerzenie jego treści, gdyż gdyby nawet taką decyzję wydano, to skutkowałaby ona od daty ostateczności, a nie wstecz. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu RSP Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając jej naruszenie prawa poprzez nieuwzględnienie decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] listopada 2003 r. zakazującej stosowania praktyk naruszających konkurencję, polegających na zobowiązywaniu do składowania odpadów na wskazanym przez Gminę składowisku. W ocenie Spółki decyzja ta ustanowiła prawny obowiązek, wiążący wszystkie instytucje i organy, którego zignorowanie poprzez wydanie decyzji z nim sprzecznej, stanowi rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzuty tożsame ze wskazanymi w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. ustalił, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie II SA/Po 915/04 wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2005 r. oddalił skargę spółki RS na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] marca 2004 r Nr [...] i odrzucił skarge kasacyjną i zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 30 listopada 2005 r. Natomiast Miasto od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2003 r. wniosło odwołanie do Sądu Okręgowego który je odrzucił. Zażalenie na to postanowienie Sąd Apelacyjny oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia odrzucono [...] marca 2005 r. Na skutek zażalenia na postanowienie o odrzuceniu kasacji Sąd Najwyższy uchylił je 7 czerwca 2005 r. i sprawę, wraz ze skargą kasacyjną na postanowienie o oddaleniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia odwołania od decyzji Prezesa UOKiK, przekazał do rozpoznania. Ponadto wyrokiem z dnia 28 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Go 474/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zgodnie z właściwością, oddalił skargę Spółki RS na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Orzeczenie Sądu jest prawomocne od 25 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz.1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 r. – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy powyższych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne bądź przepisy postępowania w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa. Organy administracji publicznej orzekające w obu instancjach w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. W sprawie bezspornym jest, że decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Prezydent Miasta udzielił firmie RSP Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, z zachowaniem warunków określonych w pkt I, ppkt 1-8, w terminie do dnia 31 stycznia 2013 r. Jeden z warunków zezwolenia przewidywał obowiązek wywożenia odpadów komunalnych nim objętych do Zakładu Utylizacji Odpadów, prowadzącego działalność w zakresie odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zgodnie z warunkami uzgodnionymi z tym zakładem. Poza sporem pozostaje także okoliczność, iż zgodnie z ustaleniami organów administracji orzekających w sprawie, skarżąca Spółka od [...] czerwca 2003 r. zaniechała wywożenia zbieranych z terenu Miasta odpadów do ww. zakładu, wywożąc je do innych składowisk. Jednocześnie [...] maja 2003 r. Spółka złożyła do organu wniosek o zmianę warunków udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych, poprzez rozszerzenie treści pkt I ppkt 6 o możliwość wywożenia i składowania odpadów objętych zezwoleniem w inne miejsce, wskazane przez ten organ. Niezależnie od powyższego w dniu [...] czerwca 2003 r. Organ wydający zezwolenie zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia z powodu nie wypełniania warunku określonego w punkcie I podpunkt 6. W dniu 14 października 2004 r. (doręczono 18 października) organ wezwał Spółkę do zaniechania naruszania spornego warunku, w terminie trzech dni. Kwestią sporną pomiędzy stronami pozostaje okoliczność, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do cofnięcia, w drodze decyzji administracyjnej, wskazanego wyżej zezwolenia na prowadzenie przez skarżącą spółkę działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych, udzielonego ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił przepis art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym jeżeli przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, nie wypełnia określonych w nim warunków, organ który wydał zezwolenie wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszania tych warunków. Jeżeli przedsiębiorca mimo wezwania nadal narusza te warunki, organ może cofnąć, w drodze decyzji zezwolenie bez odszkodowania. Należy zatem podkreślić, iż ustawodawca w przypadku łącznego ziszczenia się przesłanek niewypełniania przez przedsiębiorcę warunków określonych w zezwoleniu oraz wezwania przez organ do zaniechania ich naruszania, ustawodawca pozostawił uznaniu organu wydającego zezwolenie możliwość jego cofnięcia bez odszkodowania. Dokonując zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należało mieć także na uwadze okoliczność, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn.zm.) wśród zadań własnych gminy w ramach obowiązku zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej ustawodawca wskazał także sprawy utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych. W myśl art. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości, jest to zadanie obowiązkowe każdej gminy. Szczegółowe warunki udzielenia zezwolenia określił ustawodawca w art. 9 ust. 1 ustawy. Jednocześnie w przepisie art. 9 ust. 1a wprowadzając wymóg, aby w zezwolenie na zbieranie i transport odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych określało dodatkowo miejsca odzysku lub unieszkodliwiania odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych. Oznacza to, że ustawodawca nałożył na organ udzielający zezwolenia obowiązek rozważenia i zapewnienia poprzez wskazanie miejsca odzysku i unieszkodliwiania odpadów, które zapewni jak najpełniejszą realizację wszystkich przepisów w tym zakresie. Dodatkowy obowiązek dla gminy wynika także z przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.).W dacie orzekania przez organy przewidywał on, iż odpady, które nie mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwiane w miejscu ich powstania, powinny być, uwzględniając najlepszą dostępna technikę lub technologię, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, przekazywane do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwione. Na marginesie należy wskazać, iż w wyniku nowelizacji ustawy od dnia 13 października 2005 r. ustawodawca sprecyzował (art. 9 ust. 1a pkt 5), że miejsce odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych należy określić zgodnie z przepisami art. 9 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach i wojewódzkim planem gospodarki odpadami. Po udzieleniu zezwolenia na odbiór odpadów komunalnych wójt, (burmistrz prezydent miasta) jest uprawniony do kontroli działalności przedsiębiorcy w zakresie zgodności wykonywanej działalności z udzielonym zezwoleniem (art. 8b ust. 1 ww. ustawy). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane przez upoważnione do tego organy po prawidłowo przeprowadzonym z udziałem strony skarżącej postępowaniu administracyjnym. Nie wykraczają one poza zakres uznania administracyjnego. Jednocześnie należy podkreślić, iż Sąd nie jest uprawniony do zastępowania organów administracji publicznej w rozstrzyganiu sprawy administracyjnej, lecz jedynie bada zgodność aktów administracyjnych z prawem. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ odwoławczy, zgodnie z którym przedmiotowe postępowanie dotyczyło jedynie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności, nie zaś prawidłowości, czy też legalności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2003 r. Decyzja ta bowiem nie została przez RSP Sp. z o.o. zaskarżona w administracyjnym toku instancji (na podstawie akt sprawy ustalono, że odwołanie wniosła jedynie Sp. z o.o. ZUO) i stała się prawomocna. Oznacza to, że w myśl przepisu art. 16 § 1 Kpa korzysta z przymiotu trwałości i możliwość jej weryfikacji jedynie w jednym z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Gwarancja trwałości decyzji administracyjnych wynikająca z treści art. 110 Kpa, oznacza, że organ administracji, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeśli w nowej sprawie, wszczętej przed tym organem, nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, wynikające z art. 107 § 1 Kpa, tj. nadal występują te same strony lub ich następcy prawni, nie zmieniła się podstawa prawna decyzji, podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji. Zatem prawidłowo organ odwoławczy uznał, iż w ramach wszczętego z urzędu postępowania w niniejszej sprawie nie jest on upoważniony do rozważania zgodności z prawem czy prawidłowości ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., w konsekwencji szczegółowo odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów w zakresie tej decyzji. Z tego powodu Sąd także uznał, iż powielone w skardze zarzuty wobec decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., nie maja wpływu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, wobec czego nie mogą zostać uwzględnione. Podkreślenia wymaga fakt, iż przyjęcie przez skarżącą spółkę (bez odwołania się od decyzji ) wszelkich warunków objętych zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie odbioru odpadów komunalnych oznaczało, że spółka godzi się na nie i zamierza realizować działalność zgodnie z zezwoleniem. Zgodnie z ww. przepisem był to podstawowy obowiązek przedsiębiorcy. Niezależnie zatem od podjętych po upływie kilku miesięcy czynności zmierzających do zmiany udzielonego pierwotnie zezwolenia, należało realizować objęte nim czynności zgodnie z jego treścią do czasu zmiany warunków na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednocześnie w toku postępowania administracyjnego, jak i przed sądem administracyjnym strona skarżąca nie wywodziła, żadnych okoliczności, które uniemożliwiałyby jej z niezależnych od niej przyczyn dopełnienie warunku wywożenia odpadów komunalnych do określonego w zezwoleniu Zakładu Utylizacji Odpadów. W związku z powyższym oraz na podstawie poczynionych przez Sąd ustaleń, nie znalazł potwierdzenia także zarzut oparcia zaskarżonej decyzji częściowo na niezgodnej, w ocenie strony skarżącej z prawem, uchwale Rady Miasta z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w sprawie programu ochrony środowiska wraz z planem gospodarki odpadami dla Miasta. Po pierwsze bowiem uchwała ta nie stanowiła podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, po wtóre zaś po dokonaniu kontroli jej zgodności z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę (wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt. II SA/Po 915/04). Nie jest zasadny, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, także zarzut naruszenia prawa przez nieuwzględnienie decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] listopada 2003 r. w której zakazano stosowania praktyk naruszających konkurencję, polegających na zobowiązaniu do składania odpadów na wskazanym przez Gminę składowisku odpadów. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w dacie orzekania przez organy przywoływana przez skarżącą decyzja nie była prawomocna, a nadto nie pozostawała ona prejudykatem wobec orzeczenia o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów z uwagi na niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu. Podnoszona kwestia uznania przez organ antymonopolowy określonych praktyk za ograniczające konkurencję może skutkować odnosząc się do nowych działań nakładających na podmioty określone sprzeczne z prawem obowiązki np. przy wydaniu po ostatecznej decyzji Prezesa UOKiK nowego zezwolenia, bądź zawieraniu umów cywilnoprawnych w sposób, który uznano za naruszający przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, bądź ewentualnie do weryfikacji uprzednich decyzji w trybie nadzwyczajnym (po spełnieniu ustawowych przesłanek). Nie uniemożliwiało to jednak wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności z uwagi na nieprzestrzeganie jednego z jego istotnych warunków. Nie można zgodzić się z poglądem strony skarżącej, iż w niniejszej sprawie na mocy art. 8 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zaskarżona decyzja jako "przejaw nadużywania pozycji dominującej" jest ex lege nieważna. Wobec powyższego uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na zasadzie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji. W myśl przepisu art. 199 w związku z art. 200 a contrario ww. ustawy, w przypadku oddalenia skargi, stronie skarżącej nie przysługuje zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.