I OSK 411/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec – spr., Izabella Kulig - Maciszewska, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z., S. S. – Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "J." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 434/06 w sprawie ze skargi J. Z., S. S. – Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "J." na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. nr XXVI/196/05 w przedmiocie ustalenia dni i godzin otwarcia i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych na terenie Gminy [...] oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 434/06, oddalił skargę J. Z., S. S. – Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "J." na uchwałę Rady Gminy w [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. nr XXVI/196/05, w przedmiocie ustalenia dni i godzin otwarcia i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych na terenie Gminy [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Rada Gminy [...] uchwałą Nr XXVI/196/05 z dnia 29 czerwca 2005 r., ustaliła dni i godziny otwarcia oraz zamykania placówek handlu detalicznego oraz zakładów gastronomicznych na terenie Gminy [...] w ten sposób, że placówki handlu detalicznego najwcześniej mogą być otwierane o godz. 500 a zamykane najpóźniej o godz. 2200; zakłady gastronomiczne prowadzące działalność rozrywkową mogą być otwierane najwcześniej o godz. 1000 a zamykane w soboty o godz. 200 dnia następnego, a w pozostałe dni o godz. 2400. Pozostałe zakłady gastronomiczne mogą być otwierane najwcześniej o godz. 600 a zamykane najpóźniej o godz. 2400. Ponadto uchwałą wprowadzono zwolnienie od przestrzegania godzin zamykania i otwierania wszystkich zakładów gastronomicznych w dniach, w których w zakładach organizowane są wesela, studniówki, zabawy sylwestrowe i andrzejkowe. Jako podstawę prawną podjęcia uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy. Uchwała ta weszła w życie z dniem 1 grudnia 2005 r. po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 608, poz. 4175). J. Z. oraz S. S. w piśmie z dnia 9 lutego 2006 r. wezwali, na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, Radę Gminy [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zapisu § 2 ust. 1 pkt c uchwały z dnia 29 czerwca 2005 r. Nr XXVI/196/05, określającego dni i godziny otwarcia i zamykania zakładów gastronomicznych prowadzących działalność rozrywkową. Rada Gminy [...] uchwałą Nr XXXIII/244/06 z dnia 23 lutego 2006 r. odrzuciła ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. Nr XXVI/196/05, w sprawie ustalenia dni i godzin otwarcia i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych na terenie gminy [...], żądając stwierdzenia nieważności § 2 ust. 1 pkt c tej uchwały. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że § 2 ust. 1 pkt c uchwały z dnia 29 czerwca 2005 r. nie jest zgodny z art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, zawierającym zasadę swobody działalności gospodarczej. Ewidentnym naruszeniem tej swobody jest rygorystyczne i niczym nieuzasadnione skrócenie godzin zamykania lokali gastronomicznych prowadzących działalność rozrywkową. Takie ograniczenie jest możliwe tylko w drodze ustawy, a nie uchwały. Ponadto, ograniczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej do godz. 200 w nocy z soboty na niedzielę i w pozostałe dni do godz. 2400 doprowadzi do likwidacji ich działalności gospodarczej. Skarżący uzyskali bowiem zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej bez ograniczeń. Dyskoteka ze swojej istoty jest lokalem nocnym, zapełniającym się ok. godz. 2300. W skardze podniesiono również zarzut naruszenia art. 116 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nakładającego na gminy jako jednostki samorządu terytorialnego kompetencje do realizowania zadań publicznych służących zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej. Zaskarżona uchwała z dnia 29 czerwca 2005 r. narusza potrzeby wspólnoty samorządowej i jest zgodna jedynie z wybiórczą opinią niektórych środowisk. Tym samym skarżący wywodzą, iż naruszono zasadę równości wobec prawa i proporcjonalności, a także regułę zdrowego rozsądku. Rada Gminy w [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej, podnosząc, iż skarżący nie zachowali terminu wynikającego z art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a to dlatego, że uchwała z dnia 29 czerwca 2005 r. Nr XXVI/196/05 weszła w życie z dniem 1 grudnia 2005 r., a skarżący zwrócili się z wezwaniem dnia 9 lutego 2006 r. Ponadto zaskarżona uchwała została wydana na podstawie upoważnienia ustawowego i nie narusza interesu prawnego skarżących. Podstawę do wydania uchwały Nr XXV!/196/05 stanowi art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Przepisy wprowadzające Kodeks pracy, który upoważnia gminy do generalnego określenia godzin zamknięcia i otwarcia placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności. Podjęcie w tym zakresie uchwały stanowi wyłączną kompetencję rady gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając powyższą skargę, stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 142 ze zm.), dni i godziny otwierania oraz zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności określa gmina. Powołany artykuł stanowi upoważnienie ustawowe do określenia przez organ uchwałodawczy gminy, w drodze aktu prawa miejscowego, dni i godzin otwierania oraz zamykania zakładów gastronomicznych. Kompetencja dla rady gminy do podjęcia w tym zakresie uchwały wynika zaś z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Ponieważ w zakresie ustalania dni i godzin otwierania oraz zamykania zakładów gastronomicznych ustawy nie zawierają odmiennych regulacji, stąd właściwym organem do wydania aktu prawa miejscowego będącego przedmiotem skargi jest rada gminy. Prawo określania dni i godzin otwierania i zamykania zakładów gastronomicznych (analogicznie placówek handlu detalicznego) stanowi przede wszystkim przyznaną gminom sferę ich samodzielności, wykonywanej w granicach zakreślonych w akcie normatywnym rangi ustawowej. Sąd pierwszej instancji przyznał wprawdzie, że w każdym przypadku skorzystania przez organ gminy z uprawnienia określonego w art. XII § 1 Przepisów wprowadzających Kodeks pracy, ma miejsce ograniczenie przedsiębiorców w zakresie prowadzenia przez nich działalności, jednakże swoboda wykonywania działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego. Każda taka działalność powinna uwzględniać obowiązujący porządek prawny, a częścią porządku prawnego są uchwały podejmowane na podstawie ww. przepisu W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady swobody działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Naruszenie tej zasady może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Podmiotowe ograniczenie wolności działalności gospodarczej polega na ograniczeniu w drodze aktu pozaustawowego prowadzenia danej działalności gospodarczej do wyraźnie określonego kręgu przedsiębiorców. Ograniczenie przedmiotowe dotyczy zaś ograniczenia zakresu (przedmiotu) wykonywanej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu Pierwszej instancji żaden z tych aspektów naruszenia zasady wolności działalności gospodarczej nie został – w niniejszej sprawie naruszony. Zaskarżony § 2 ust. 1 pkt c uchwały Rady Gminy [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. Nr XXVI/198/05 ani nie ogranicza prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług rozrywkowych do określonej kategorii podmiotów, ani też nie zakazuje takiej działalności gospodarczej. Wolność wykonywania określonego rodzaju działalności gospodarczej mieści w sobie również aspekt "ilościowy", związany ze swobodą określenia intensywności prowadzonej działalności. Intensywność wykonywania działalności gospodarczej, polegającej na prowadzeniu zakładu gastronomicznego wraz z działalnością rozrywkową niewątpliwie jest uzależniona od godzin otwierania i zamykania tego typu zakładów. Jednakże i w tym zakresie powołany artykuł 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie został naruszony, ponieważ odsyła on do ustaw w zakresie ograniczenia tej sfery wolności działalności gospodarczej i takim ustawowym ograniczeniem jest treść art. XII § 1 Przepisów wprowadzających Kodeks pracy. Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, że nie znajduje uzasadnienia podnoszony w skardze zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego znaczeniem zasady równości, sprowadza się do nakazu równego traktowania podmiotów wykazujących takie same cechy istotne w przypadku przyznawania określonego dobra. Tym samym podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną, mają być traktowane równo, tj. bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących. Natomiast zaskarżona uchwała jednolicie traktuje wszystkich przedsiębiorców wykonujących działalność w zakresie prowadzenia zakładów gastronomicznych z usługami rozrywkowymi. Zdaniem Sądu nie może również zostać uwzględniony zarzut naruszenia zasady proporcjonalności. Zasada ta obejmuje takie sytuacje, w których ma miejsce konflikt co najmniej dwóch wartości prawnie chronionych. Z treści skargi wynika, że § 2 ust. 1 lit. c zaskarżonej uchwały naruszyły dobro skarżących, przejawiające się w uniemożliwieniu im uzyskiwania dochodów z prowadzenia zakładu gastronomicznego (dyskoteki). Sąd stanął na stanowisku, że opłacalność bądź zysk traktowany jako gwarancja jego uzyskania, nie jest w tej sprawie wartością konstytucyjnie lub – chociażby ustawowo – chronioną. Istotą każdej działalności gospodarczej jest jej prowadzenie w celach zarobkowych, co nie jest równoznaczne z gwarancją uzyskania dochodu. Tym samym przedsiębiorcy nie przysługuje od kogokolwiek roszczenie o uzyskanie określonej wysokości zysku lub chociażby jakiegokolwiek zysku. Zysk jest zamiarem działania przedsiębiorcy, podlegający regułom tzw. "gry rynkowej" i każdy przedsiębiorca rozpoczynający bądź prowadzący działalność gospodarczą musi ponosić ryzyko braku osiągnięcia zysku. W tej sprawie uzyskanie zysku może być jedynie interpretowane jako ich interes faktyczny, ale nie interes prawny. Ponadto uznano, że § 2 ust. 1 pkt c uchwały Rady Gminy w [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. Nr XXVI/196/05, nie wprowadza ograniczeń przekraczających pewien stopień uciążliwości i nie narusza proporcji pomiędzy stopniem naruszenia wolności działalności gospodarczej, a rangą interesu publicznego (przejawiającego się w ochronie porządku publicznego i bezpieczeństwa), który w ten sposób podlega ochronie. Ustalenie godzin zamykania zakładów gastronomicznych prowadzących działalność rozrywkową do godz. 2400 i w soboty do godz. 200 stanowi odpowiednie wyważenie interesów przedsiębiorców i ochrony interesu publicznego. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie jest również zasadny zarzut skarżących co do naruszenia art. 166 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne. Artykuł ten stanowi wskazówkę kierowaną do ustawodawcy, w zakresie dokonywania podziału zadań własnych i zadań zleconych na rzecz jednostek samorządu terytorialnego. Przepis ten zawiera domniemanie traktowania jako zadań własnych – jednostek samorządu tych zadań, które będąc zadaniami publicznymi służą zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej. W tej sprawie o naruszeniu tego artykułu przez Radę Gminy w [...] można byłoby mówić tylko wtedy, gdyby organ ten nie wykonywał zadań własnych, nałożonych na gminy w drodze ustaw. Taka zaś sytuacja w tej sprawie nie występuje. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. Z. oraz S. S. i zaskarżając wyrok w całości podnieśli zarzut naruszenia prawa materialnego, w szczególności: art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wyrażającej zasadę wolności działalności gospodarczej poprzez błędną wykładnie, konstytucyjną zasadę proporcjonalności poprzez błędną wykładnię, art. 116 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej nakładającego na jednostki samorządu terytorialnego jakimi są gminy, kompetencje do realizowania zadań publicznych służących zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, poprzez błędną wykładnię tego przepisu. Powołując się na powyższe naruszenie prawa, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 22 Konstytucji RP podniesiono, że powoływany przez Sąd pierwszej instancji art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 142 ze zm.) nie narusza sam w sobie zasady swobody działalności gospodarczej, bowiem jest tylko klauzulą generalną, zaś takiego naruszenia dopuszcza się sama skarżona uchwała Rady Gminy [...], bowiem wprowadza ograniczenia w prowadzeniu działalności przedsiębiorców w akcie niebędącym aktem ustawowym, co pozostaje w sprzeczności z art. 22 Konstytucji RP. Wspomniana zasada konstytucyjna może doznawać ograniczeń uzasadnionych jedynie ważnym interesem publicznym, które to ograniczenia dodatkowo muszą być wprowadzane w drodze ustawy. Tymczasem przedmiotowa uchwała Rady Gminy [...] w żaden sposób nie jest uzasadniona ważnym interesem publicznym, bowiem jak do tej pory dotychczasowa działalność placówki rozrywkowej skarżących, która jest jedyną tego typu placówką w sposób stały działającą w gminie, nie naruszała żadnych interesów publicznych, co więcej nigdy na organizowane dyskoteki nie było żadnych skarg, ani zgłoszeń naruszenia prawa i porządku publicznego. W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że zaskarżona uchwała ogranicza działalność gospodarczą skarżących w tak znacznym zakresie, że w istocie uniemożliwia jej prowadzenie, gdyż skrócenie godzin działania lokalu w soboty do 200 godziny dnia następnego, a co najważniejsze w dni powszednie do godziny 2400, postawi skarżących przed groźbą likwidacji placówki, skoro prowadzona przez nich dyskoteka jest ze swej istoty lokalem nocnym, zaś klienci z reguły na dyskotekę schodzą się dopiero w okolicach godziny 2300. W ocenie autora skargi kasacyjnej, w przedmiotowej sprawie naruszona została również zasada proporcjonalności, bowiem istnieje tu konflikt dwóch wartości prawem chronionych – interesu publicznego oraz wolności każdego przedsiębiorcy do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie można bowiem bez uzasadnionej przyczyny obejmować ochroną jednej z wartości kosztem drugiej. Sąd orzekający dokonał błędnej interpretacji interesu skarżących, twierdząc, iż: "w ocenie skarżących naruszonym dobrem (wartością) jest swoista gwarancja uzyskania zysku (dochodu) z prowadzonej działalności gospodarczej". Strona skarżąca podkreśliła, że nie oczekuje objęcia ochroną prawną prawa do uzyskiwania zysku z prowadzonej działalności, a tym bardziej udzielenia gwarancji uzyskania dochodu. Należy odróżnić bowiem niekwestionowany fakt ekonomicznego ryzyka podejmowania każdej działalności gospodarczej od wprowadzenia ograniczeń prawnych w takim stopniu, iż nawet przy najlepszej koniunkturze na rynku, nie jest możliwym prowadzenie zyskownej działalności gospodarczej. Dodatkowo, powołując się na wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2004 r. GSK 1132/04 (publ. OSP 2005/9/109), strona skarżąca podniosła, że twierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż uchwała chroni interes publiczny przejawiający się w ochronie porządku publicznego i bezpieczeństwa, jest sprzeczne z ugruntowanym już orzecznictwem sądów, zgodnie z którym przepisy porządkowe, jako akty prawa miejscowego, muszą być wydane według zasad i trybu określonego ustawą, a nie innych aktów prawnych, jakim jest uchwała rady gminy. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 166 błędnie określony 116 Konstytucji RP, autor skargi kasacyjnej wskazał, że gminy – zgodnie z tym artykułem – posiadają prawo do realizowania zadań publicznych, służących zaspokajaniu potrzeb całej wspólnoty samorządowej, jaką stanowią wszyscy mieszkańcy gminy, nie zaś wybiórczych środowisk z pominięciem pozostałej części mieszkańców gminy. Przedmiotowa uchwała naruszyła ten zapis, bowiem została wydana jedynie z myślą o niektórych mieszkańcach gminy, z wyraźnym pokrzywdzeniem osób utrzymujących się z działalności rozrywkowej. Tymczasem wspólnota samorządowa nie może być rozumiana w ten sposób, należą bowiem do niej na równych prawach również osoby prowadzące działalność gospodarczą za pośrednictwem placówek rozrywkowych. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty oznacza w takim wypadku rozważenie i poszanowanie interesów również i tych grup społecznych przy uwzględnieniu podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, w tym zwłaszcza zasady równości wobec prawa i proporcjonalności oraz reguły zdrowego rozsądku. Rada Gminy w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Jako nietrafny ocenić należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez uznanie, że uchwała Rady Gminy [...] z dnia 29 czerwca 2005 r. nr XXVI/196/05, ustalająca w § 2 ust. 1 lit. c na terenie gminy [...] dni i godziny otwarcia zakładów gastronomicznych prowadzących działalność rozrywkową, nie narusza zasady swobody działalności gospodarczej, gdyż została wydana na podstawie art. XII § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 142 ze zm.) czyli dyspozycji ustawowej. Zgodnie z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej określony w tym przepisie ustawowy warunek wprowadzenia ograniczenia działalności gospodarczej został spełniony. Przepis art. XII § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy jest przepisem ustawowym, przewidującym taką możliwość. Ograniczenia w ustalaniu dni i godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności powierzone zostało gminie, będącej podmiotem publicznym. Rada Gminy podejmując stosowną uchwałę, powinna kierować się wynikającym z art. 22 Konstytucji RP kryterium ważnego interesu publicznego. Kryterium to ma charakter niedookreślony. Można jednak stwierdzić, że w pojęciu tym mieszczą się kwestie związane z zagrożeniem porządku publicznego. W rozpoznawanej sprawie Rada Gminy [...] podejmując w dniu 29 czerwca 2005 r. przedmiotową uchwałę nie przekroczyła granic działania w imieniu tak pojętego ważnego interesu publicznego. Niezasadny jest również podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia zasady proporcjonalności. Na wstępie zauważyć należy, iż zarzut ten nie został w skardze prawidłowo określony. Nie podano bowiem naruszenia artykułu Konstytucji, w którym jest on zamieszczony. Jednakże oceniając ten zarzut Naczelny Sądu Administracyjny uznał, iż zaaprobowana przez Sąd pierwszej instancji uchwała Rady Gminy [...], prawidłowo wyważyła proporcje pomiędzy prowadzeniem działalności gospodarczej, a ochroną ważnego interesu publicznego. Prowadzenie codziennej nocnej działalności zakładu gastronomicznego w formie dyskoteki, niewątpliwie naruszałoby porządek publiczny na terenie tej miejscowości. Wprowadzenie możliwości ograniczenia dyskoteki w soboty do godz. 200 dnia następnego, a w pozostałe dni do godz. 2400 jest rozsądnym wyważeniem interesów obu stron. Nadmienić przy tym należy, że stosownie do § 4 przedmiotowej uchwały, ograniczenie to nie dotyczy dni, w których w zakładach tych organizowane są wesela, studniówki, zabawy sylwestrowe i andrzejkowe. Jednocześnie wskazać należy, iż wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, uchwała nie ma charakteru przepisu porządkowego, który jest podejmowany na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), lecz charakter aktu wykonawczego, opartego na szczególnym upoważnieniu ustawowym art. XII ust. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy. Stąd niezasadne są argumenty odnoszące się do warunków jakie muszą spełniać przepisy porządkowe. Z tego względu chybiony jest również zarzut naruszenia art. 166 Konstytucji błędnie określonego w skardze art. 116. Jak wyżej wskazano Rada Gminy [...] w powołanej uchwale, a Sąd pierwszej instancji, dokonując jej oceny pod względem zgodności z prawem, prawidłowo rozważyły interes całej wspólnoty z uwzględnieniem interesu skarżących poprzez wskazanie takich godzin otwarcia i zamykania zakładów gastronomicznych prowadzących działalność rozrywkową, które godzą te obydwa interesy. Natomiast nie byłoby zasadne aby interes jednego z podmiotów w tym przypadku skarżących dominował nad interesem pozostałych członków wspólnoty. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił (art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).