II GSK 95/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie Rafał Batorowicz NSA Bożena Wieczorska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 20 września 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1901/05 w sprawie ze skargi K. W. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 21 lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 listopada 2005 r. odrzucił skargę wniesioną przez K. W. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 21 lipca 2005 r. Nr [...] oraz poprzedzające je pismo Zastępcy Kierownika Biura Obsługi Wniosków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Opolskiego Oddziału Regionalnego w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich", Działanie "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Oba te pisma są, w ocenie strony, decyzjami administracyjnymi. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej w kwestii zaskarżalności wskazanych aktów. Podniósł, że decyzja administracyjna jest aktem rozstrzygającym co do istoty indywidualną sprawę należącą do właściwości organów administracji państwowej lub w inny sposób kończący postępowanie w danej sprawie, zaś podstawą jej wydania jest przepis prawa. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 1994 r., Nr 1, poz. 2 ze zm.), Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwana dalej "Agencją", jest osobą prawną. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prezes Agencji jest organem Agencji, kieruje nią i reprezentuje na zewnątrz. Został on upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie określonym w odrębnych przepisach (art. 5a ust. 4 ustawy). Zdaniem Sądu I instancji samo istnienie takich ustrojowych, a także procesowych podstaw do wydania decyzji nie jest wystarczające dla uznania danego aktu za decyzję administracyjną. Konieczne jest bowiem istnienie podstawy materialnoprawnej, ponieważ to przepisy prawa materialnego odgrywają decydującą rolę w kształtowaniu praw i obowiązków podmiotów administrowanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał również, że pisma organów nie mieszczą się w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd I instancji podkreślił, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206) nie zawiera materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji w sprawach przyznawania dofinansowania projektów w zakresie Działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Art. 11 ust. 7 tej ustawy nakazuje wydać decyzję, lecz tylko w przypadku kiedy instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca jest jednocześnie beneficjentem. Sąd stwierdził jednakże, iż taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżąca - jako potencjalny beneficjent - nie była jednocześnie instytucją pośredniczącą lub instytucją zarządzającą. Nie mieściła się bowiem w definicjach tychże zawartych w art. 2 pkt 4 i 5 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju. W ocenie Sądu I instancji postępowanie prowadzące do zawarcia umowy nie może być uznane za postępowanie administracyjne, a pismo skierowane do skarżącej nie może być uznane za decyzję administracyjną. Z rozporządzeń wykonawczych oraz załączników, które należą do grupy odrębnych przepisów w rozumieniu art. 5a ust. 3 ustawy), wynika, iż prawodawca nie przewidział w nich formy decyzji administracyjnej jako aktu finalizującego postępowanie o przyznanie dofinansowania w zakresie wyżej wymienionego działania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pisma nie pochodziły od podmiotów uprawnionych przez ustawę o Agencji Restrukturyzacji do wydawania decyzji administracyjnych. Pierwsze pismo podpisał w imieniu Oddziału Agencji Zastępca Kierownika Biura Obsługi Wniosków, drugie zaś Zastępca Prezesa Agencji. Jak wyżej wskazano w przypadku decyzji byliby to odpowiednio - Dyrektor Oddziału i Prezes Agencji. W zaskarżonych pismach osoby je podpisujące nie wskazały, że działają z upoważnienia właściwych podmiotów. Nie zmienia powyższego niefortunne pouczenie zawarte w piśmie Oddziału Regionalnego, którym pozostawiono wniosek bez rozpoznania (wniosek o dofinansowanie projektu), sugerujące, że jest to decyzja. W ocenie Sądu I instancji pisma skierowane do skarżącej należy oceniać jako zawiadomienie kontrahenta o niespełnieniu warunków formalnych wynikających z tych przepisów, z przyczyn leżących po stronie kontrahenta. Ponadto Sąd podkreślił, że istnieje ugruntowana linia orzecznicza, wedle której sprawy te nie podlegają kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1215/05 - w przedmiotowo tożsamej sprawie). W skardze kasacyjnej pełnomocnik K. W., adw. A. D., podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez przyjęcie, że zaskarżona czynność w świetle art. 11 ust. 7 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju nie stanowi decyzji administracyjnej ani aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, uzasadniających właściwość sądu administracyjnego, lecz zawiadomienie kontrahenta o niespełnieniu warunków formalnych wynikających z tych przepisów. Strona skarżąca wskazała również na brak uwzględnienia przy orzekaniu przepisów prawa wspólnotowego stosowanego wprost i bezpośrednio, stanowiących część polskiego systemu prawa powszechnie obowiązującego, tj. - Rozporządzenie Rady (WE) Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EAGGF), nowelizujące i uchylające niektóre Rozporządzenia, - Rozporządzenie Rady (WE) NR 1260/1999 z 21 czerwca 1999 wprowadzające ogólne postanowienia odnośnie Funduszy Strukturalnych, - Rozporządzenie Komisji NR 1685/2000, - Rozporządzenie Komisji (WE) NR 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). Na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, w przypadku przyjęcia, iż w postępowaniu przed Sądem I instancji wystąpiła nieważność postępowania, z uwagi na pozbawienie strony wnoszącej skargę możności obrony swych praw, z następujących przyczyn: - braku doręczenia odpisu odpowiedzi organu, którego czynność zaskarżono, co powoduje, iż strona nie zna do dnia złożenia skargi argumentów Prezesa ARiMR, co uniemożliwiło złożenie repliki na jego odpowiedź przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia, - powołanie się przez Sąd I instancji na niepublikowanie orzeczenia bez przedstawienia co najmniej ich tezy w sytuacji, kiedy nie wszystkie z powołanych orzeczeń mogą znajdować zastosowanie w niniejszym postępowaniu. Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodów: - zeznań świadków: M. L., zamieszkałego [...], na okoliczność występowania w trakcie postępowania kwalifikacyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia stosunku podległości administracyjnej między funkcjonariuszami ARiMR prowadzącymi to postępowanie, a wnioskodawczynią, tj. K. W. oraz braku przepisów prawa powszechnie obwiązującego regulujących to postępowanie i przysługujące w nim prawa wnioskodawczyni; A. N., zamieszkałej [...], na wskazaną powyżej okoliczność. - dowodów z poniżej wskazanych dokumentów, poprzez zobowiązanie Centrali Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do ich złożenia do akt niniejszego postępowania: ▪ Zarządzeń Prezesa ARiMR wprowadzających wszystkie procedury wewnętrzne ARiMR dotyczące przyjmowania, weryfikacji i kontroli wniosków w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich", na okoliczność istnienia w trakcie postępowania kwalifikacyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia stosunku podległości administracyjnej pomiędzy ARiMR, a skarżącą oraz braku przepisów prawa powszechnie obwiązującego regulującego to postępowanie i przysługujące w nim prawa wnioskodawczyni, interpretacji ARiMR i Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi dotyczących działania 1.1 i 1.2 Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich", na okoliczność istnienia w trakcie postępowania kwalifikacyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia stosunku podległości administracyjnej pomiędzy ARiMR, a skarżącą oraz braku przepisów prawa powszechnie obwiązującego regulującego to postępowanie i przysługujące w nim prawa wnioskodawczyni, ▪ formularza pisma oddziału regionalnego ARiMR informującego wnioskodawców o zatwierdzeniu wniosku i wyznaczeniu terminu podpisania umowy, ▪ formularza wezwania kierownika biura powiatowego ARiMR o usunięcie braków formalnych wniosku złożonego w ramach "Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich", działanie 6 "Dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej"; dowodu z akt postępowania L. M. przeciwko ARiMR, wszczętego skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (spawa jeszcze nierozstrzygnięta) oraz kopii artykułu publikowanego w miesięczniku "Rolnik Dzierżawca" nr 9/2005r. dotyczącego tego postępowania - na okoliczność istnienia w trakcie postępowania kwalifikacyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia stosunku podległości administracyjnej pomiędzy ARiMR a skarżącą i innymi osobami wnioskującymi o uzyskanie pomocy publicznej w ramach funduszy strukturalnych UE oraz braku przepisów prawa powszechnie obwiązującego regulującego to postępowanie i przysługujące w nim prawa wnioskodawczyni. Z uwagi na precedensowy charakter sprawy oraz praktyczną doniosłość okoliczności wskazanych w skardze kasacyjnej strona wniosła o rozpoznanie przez Sąd II instancji skargi kasacyjnej w poszerzonym składzie. Uzasadniając skargę kasacyjną strona podniosła, że osoba składająca wniosek o dofinansowanie staje się ‘beneficjentem’ pomocy publicznej otrzymanej w ramach funduszy strukturalnych w momencie podpisywania umowy o dofinansowanie realizacji określonej inwestycji finansowej z tych funduszy. Wyłonienie uprawnionego do korzystania ze środków funduszy poprzedzone jest jednak, czego nie dostrzegł Sąd I instancji, postępowaniem kwalifikacyjnym, wszczynanym z chwilą złożenia rzeczonego wniosku. Od momentu złożenia wniosku do zakończenia tego postępowania dochodzi do powstania między wnioskodawcą a Agencją stosunku administracyjnego. Pozytywne zakończenie postępowania skutkuje powstaniem jednocześnie zdarzenia cywilnoprawnego. Cytowana ustawa w ogóle nie określa procedury prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, w trakcie którego, w ocenie strony skarżącej, dochodzi do powstania stosunku administracyjno prawnego. W ocenie strony skarżącej znajdować zastosowanie powinny w tym zakresie właściwe przepisy prawa powszechnie obowiązującego, tj. Kodeksu Postępowania Administracyjnego. W praktyce procedura po złożeniu wniosku do momentu zakończenia postępowania kwalifikacyjnego regulowana jest w przypadku Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich" (nazwanego dalej SPO ROL), przepisami prawa wewnętrznego, wprowadzonymi zarządzeniem Prezesa ARiMR. O istnieniu dodatkowych przepisów dotyczących postępowania kwalifikacyjnego świadczy również treść pouczenia decyzji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Strona skarżąca stwierdziła, iż w postępowaniu kwalifikacyjnym projektu inwestycji w ramach SPO ROL dochodzi do nawiązania stosunku administracyjno prawnego. Stosunek cywilnoprawny powstaje w momencie merytorycznego zakończenia tego postępowania aktem administracyjnym. Od wnioskodawcy zależy wówczas czy będzie dochodził zawarcia umowy w ramach roszczenia z art. 64 kc, czy też będzie ją wykonywał jako beneficjent już po podpisaniu umowy. Strona skarżąca zakwestionowała również stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż art. 11 ust. 7 UNPR nie przewiduje zakończenia postępowania kwalifikacyjnego w sprawie niniejszego wniosku w formie decyzji administracyjnej. W ocenie strony skarżącej przepis ten jest nie jasny. Dosłowna jego wykładnia prowadzi do rozdziału kwot miliardów złotych poza konstytucyjnym systemem prawa RP, regulowanego przepisami prawa wewnętrznego instytucji wdrażającej, tj. ARiMR, które znają tylko jej urzędnicy. Taka wykładnia tego przepisu pozostaje w oczywistej sprzeczności z wymogami demokratycznego państwa prawa. Uzasadnia to stosowanie jego wykładni funkcjonalnej, w celu ustalenia normy prawnej gwarantującej potencjalnym beneficjentom funduszy strukturalnych prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia ich wniosków (S. Wronkowska, Zarys teorii prawa, Poznań 2001,s. 169) Strona podniosła, że zdaniem Sądu I instancji za przyjęciem władczej formy działania Agencji w formie decyzji administracyjnej przemawia fakt, iż Sektorowy Program Operacyjny nie jest jedynym programem pomocy strukturalnej dla rolników. Strona skarżąca wskazała, iż w celu uzyskania pomocy strukturalnej EU nie wystarczy, że potencjalny beneficjent spełni warunki korzystania z tej formy pomocy publicznej, ale również musi zakończyć pozytywnie sformalizowane postępowanie kwalifikacyjne, które prowadzone jest w przypadku ARiMR poza konstytucyjnym systemem prawa powszechnie obwiązującego. W ten sposób wyklucza się przepisy postępowania administracyjnego, przewidujące katalog przepisów chroniących prawa beneficjentów działania administracji. Przyjęcie stanowiska wskazanego w zaskarżonym orzeczeniu skutkować będzie, zdaniem strony skarżącej, skierowaniem sprawy do sądu cywilnego z roszczeniem o stwierdzenie przez Sąd obowiązku ARiMR do złożenia oświadczenia woli o zawarciu umowy z K. W. o korzystanie ze środków działania 1.2 SPO ROL. Wiąże się to z koniecznością dokończenia przez Sąd postępowania kwalifikacyjnego przerwanego bezprawną decyzją Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym –zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, jako podstawę kasacyjną, powołano cały przepis art. 174 p.p.s.a. jednocześnie konkretyzując zarzut jako odnoszący się bezpośrednio do naruszenia prawa materialnego, to jest art. 11 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 roku o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz.1206 ze zmianami). W tym miejscu podkreślić należy, że koniecznym elementem uzasadnienia podstawy skargi kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest poza przytoczeniem naruszonego przepisu (przepisów) prawa - wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak, zdaniem strony skarżącej, powinien on być rozumiany i stosowany. Powszechnie przyjmowane jest, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (vide postanowienie SN z 15 października 2001 r., I CKN 102/99 niepublikowane, Jan Paweł Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydanie 2, s.367). Jednocześnie wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje stanowisko, z którego wynika, że jeżeli strona wnosząca skargę kasacyjną nie podniosła w niej zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej jest obligowany do uznania za wiążącą w sprawie ocenę okoliczności faktycznych dokonaną w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji (vide wyrok NSA z 30 września 2005 r., I FSK 133/05 niepublikowany). W związku z powyższym stwierdzić należy, że skoro strona wnosząca skargę kasacyjną nie zgłasza zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to oznacza to, że nie kwestionuje ustaleń faktycznych dokonanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni prawa stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał właściwej wykładni prawa, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, iż orzekając w niniejszej sprawie Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zasadnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 roku o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz.1206 ze zmianami, według stanu prawnego na dzień sporządzenia pisma, od którego została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) nie zawierają materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji administracyjnej w sprawach dotyczących przyznania dofinansowania projektów w zakresie Działania "Ułatwienie startu młodym rolnikom". Przypomnieć więc należy, że przepis art. 11 ust. 7 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju przewiduje, iż w przypadku kiedy instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca jest jednocześnie beneficjentem, podstawą dofinansowania projektu jest decyzja podjęta odpowiednio przez właściwego ministra, jeśli pełni funkcję instytucji zarządzającej albo instytucji pośredniczącej, albo przez wojewodę, jeśli pełni funkcję instytucji pośredniczącej. Jednocześnie należy podkreślić, że przepis art. 11 ust. 6 wskazanej wyżej ustawy przewiduje, iż na podstawie uzupełnienia programu dokonuje się wyboru projektów i zawiera umowy o dofinansowanie projektów z beneficjentami przez instytucję zarządzającą, instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą. Powyższe oznacza, że jedynie w sytuacji opisanej w art. 11 ust. 7 powołanej wyżej ustawy, ustawodawca przewidział, że podstawą dofinansowania projektu jest decyzja, natomiast w sytuacji, o której mowa w art. 11 ust. 6 ustawy podstawą dofinansowania jest umowa zawarta pomiędzy beneficjentem a instytucją zarządzającą, instytucją wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji pośredniczącej. Skoro z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w rozpoznawanej sprawie beneficjentem nie jest instytucja zarządzająca ani instytucja pośrednicząca, to tym samym oznacza to, że nie znajduje tutaj zastosowania przepis art. 11 ust. 7 ustawy. Przepis art. 2 pkt. 1 ustawy stanowi, że beneficjentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, które korzystają z publicznych środków wspólnotowych i publicznych środków krajowych na podstawie umowy o dofinansowanie projektu albo decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 7 ustawy. W art. 2 pkt 3, pkt 4, pkt 5 ustawy wyjaśnione jest, co należy rozumieć pod pojęciem instytucji pośredniczącej, instytucji wdrażającej i instytucji zarządzającej. Biorąc pod uwagę treść przywołanych przepisów prawa nie można uznać aby K. W. mogła być zaliczona do którejkolwiek z w/w kategorii podmiotów. Ponadto należy stwierdzić, że ustawodawca w art. 2 pkt 9 ustawy wyraźnie wskazał, że przedmiotem umowy, o której mowa w art. 11 ust. 6 ustawy, jest dofinansowanie projektu. Wreszcie stwierdzić należy, że przepis art. 20 ustawy w zakresie praw i obowiązków beneficjenta, związanych z realizacją projektu, odsyła do postanowień umowy o dofinansowanie projektu, a jedynie w sytuacji opisanej w art. 11 ust. 7 odsyła w tym zakresie do decyzji. Również z treści art. 26 ust. 5 ustawy wynika, że warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu. Powyższe okoliczności wskazują, iż w zakresie odnoszącym się do dofinansowania projektu złożonego w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich "Działanie "Ułatwienie startu młodym rolnikom", w sytuacji gdy beneficjentem jest osoba fizyczna, ustawodawca nie przewidział na żadnym etapie tego postępowania załatwienia sprawy złożonego wniosku w formie decyzji administracyjnej albo innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nadto stwierdzić należy, że podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut braku uwzględnienia przy orzekaniu przepisów prawa wspólnotowego jest zarzutem chybionym. Wskazane w skardze kasacyjnej przepisy prawa wspólnotowego zostały wydane przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a ustawa z 20 kwietnia 2004 roku o Narodowym Planie Rozwoju weszła w życie w czerwcu 2004 roku i z przepisów powołanej ustawy wynika, że uwzględnia ona rozwiązania prawne przyjęte w unormowaniach prawa wspólnotowego. Ponadto strona składająca skargę kasacyjną nie wykazała, w jaki sposób powołane w skardze kasacyjnej akty prawne wpłynęły na rozstrzygnięcie w tej sprawie i które konkretnie normy prawne miałyby w tej sprawie zastosowanie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł, jak w sentencji wyroku.