I SA/Go 2441/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko, Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.), Protokolant Krzysztof Garbacz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006r. sprawy ze skargi Iwony D.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach oddala skargę. Skarżąca I.D.W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2005 r. nr [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających oraz postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w zakresie opodatkowania dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych. źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, organ I instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił, że Strona w roku podatkowym poniosła wydatki w łącznej kwocie 271.093,09 zł. Do źródeł pokrycia powyższych wydatków organ I instancji zaliczył kwotę 71.638,43 zł. Nadwyżka wydatków nad przychodami roku podatkowego wyniosła 199.455 zł Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] powyższą kwotę 199.455 zł opodatkował zgodnie z art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych 75-procentową stawką podatku, ustalając tym mym zryczałtowany podatek dochodowy w kwocie 149.591,30 zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał za niewiarygode uzyskanie przez Stronę w roku podatkowym dochodu w wysokości 226.500 zł tytułem wygranych w kasynach gier. Zakwestionował także wskazaną przez Stronę kwotę 28.600 zł z tytułu wygranych w roku 2001. Podkreślił, że przedłożone w toku postępowania imienne zaświadczenia o wygranych opiewające na łączną kwotę 1.132.500,00 zł za rok podatkowy oraz na 143.000 zł za 2001r., wystawione zostały na Pana K.J.. Odnosząc się do dowodów w postaci: - pisemnej umowy z dnia 31 marca 1998 r. zawartej pomiędzy Stroną a wyżej wymienionym, którą ustalony został podział wygranych w kasynach gier w proporcji wynikającej z wnoszonych nakładów (tj. 20% Pani I.D.W. i 80% Pan K.J.), - pisemnego aneksu z dnia [...] czerwca 2003 r., którym strony umowy postanowiły, iż zawarte w niej ustalenia pozostają aktualne oraz - pisemnego rozliczenia z dnia [...] czerwca 2003 r., zgodnie z którym Pan K.J. uzyskał kwotę 114.400 zł z tytułu wygranych za 2001r. (80% x 143.000 zł) i 906.000 zł z tytułu wygranych w 2002 r. (80% x 1.132.500 zł) a Pani I.D.W. odpowiednio kwotę 28.600 zł (20% x 143.000 zł) oraz 226.500 zł (20% x 1.132.500,00 zł) wskazał na fakt, iż w treści ww. rozliczenia Pani W. oświadczyła, że wygrane kwoty pieniężne osobiście pobierała w kasie kasyna, co potwierdził w swoich zeznaniach Pan K.J. i co pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym, gdyż na liście gości kasyna nie odnotowano nazwiska Strony w dniach wygranych (za wyjątkiem daty 06 marca 2002r.). Powołując się na art. 81 § 2 pkt 2 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym czynność prawna ma datę pewną w razie umieszczenia na obejmującym czynność dokumencie jakiejkolwiek wzmianki przez notariusza, stwierdził, iż umowa z dnia [...] marca 1998 r. nie może stanowić wiarygodnego dowodu, gdyż ma moc prawną obowiązującą od dnia [...] czerwca 2003 r., tj. od daty w której została sporządzona i potwierdzona notarialnie. Zaznaczył, iż wygranych nie potwierdziły także zeznania świadków ani zestawienie operacji wykonanych za pomocą kart płatniczych Strony na terenie kasyna. Ustosunkowując się do pisemnego oświadczenia Podatniczki o posiadaniu na początek roku podatkowego kwoty 50.000 zł przechowywanej poza kontami bankowymi, na którą złożyły się środki w wys. 28.600 zł z wygranych w 2001r. wskazał, iż również w roku 2001 nazwisko Strony nie znajdowało się na liście gości kasyna w dniach wynikających z zaświadczeń o wygranych oraz że wysokość tych oszczędności nie znajduje odzwierciedlenia w przychodach ustalonych za lata 1995-2001. Uzasadniając zaskarżane rozstrzygnięcie podkreślił, iż dowodem na posiadanie opodatkowanych, przychodów nie jest także przedłożone w trakcie postępowania oświadczenie majątkowe Strony z dnia 30 kwietnia 2003 r. złożone do Urzędu Miejskiego, w którym wykazane zostały kwoty wygranych w kasynach, gdyż ujawnia ono jedynie posiadany majątek, którego źródła podlegają weryfikacji przez uprawniony organ. Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji Strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 122, 180, 187 Ordynacji podatkowej, błędną interpretację i zastosowanie art. 81 § 2 pkt 2 Kodeksu cywilnego oraz brak uczciwości w prowadzonym postępowaniu, które charakteryzowało się złośliwością i nękaniem podatnika. Wniosła o uchylenie zaskarżanej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu zarzuciła, iż od początku znane było źródło pokrycia wydatków roku podatkowego, tj. wygrane w kasynie gier, gdyż wskazywały na to wszystkie dowody przedłożone w toku toczącego się ponad 21 miesięcy postępowania. Podkreśliła, że nie posiadała żadnych innych źródeł, nie prowadziła działalności gospodarczej, nie była karana za przestępstwa pospolite takie jak kradzież czy narkotyki, jest osobą zaufania publicznego - Dyrektorem szkoły. Podniosła, iż organ podatkowy także nie wskazał żadnego innego źródła. Odnosząc się do zakwestionowania przedłożonych dowodów stwierdziła, iż nawet w przypadku braku pisemnej umowy cywilnoprawnej z Panem K.J. organ nie miałby podstaw do opodatkowania kwot wygranych jako pochodzących ze źródeł nieujawnionych, musiałby ocenić daną okoliczność jako darowiznę, gdyż zarówno Jej zeznania jak i zeznania Pana J. zgodnie określają źródło. Nie zgodziła się z argumentacją organu podatkowego, dla którego umowa pomiędzy uczestnikami gry została zawarta w dniu [...] czerwca 2003r., gdyż wówczas została potwierdzona przed notariuszem jako data pewna. Dodała, że umowa z dnia [...] marca 1998r. została poświadczona notarialnie w dniu . [...] czerwca 2003r. z dwóch powodów, tj. aby potwierdzić jej aktualność i by przedłożyć uwiarygodnioną umowę do Urzędu Skarbowego. Według Skarżącej organ podatkowy nie wskazał na przyczyny, dla których odmówił wiarygodności Jej zeznaniom oraz zeznaniom , świadków odnośnie pobierania kwot wygranych w kasie kasyna, a powołując się na listę gości nie porównał dat wygranych z datami odnotowania nazwiska Pana J. na liście. Wg Strony lista gości kasyna nie może stanowić wiarygodnego dowodu, gdyż nie odzwierciedla w ogóle pobytu, jest niepełna i w zależności od osoby, która ją sporządzała w danym dniu, wpisywano na nią Jej nazwisko, nazwisko Pana J. lub też w ogóle nie odnotowywano ich wejścia na teren kasyna. Dodała, iż brak zapisu filmowego nie może działać na Jej niekorzyść, dowodem na pobieranie gotówki w kasie są wszystkie zeznania świadków oraz brak dowodów kasa wypłaci sporządzonych dla Pana K.J.. Po zapoznaniu się z treścią odwołania oraz aktami podatkowymi przedmiotowej sprawy, uzupełnionymi w wyniku przeprowadzonego w trybie art. 229 Ordynacji podatkowej dodatkowego postępowania, zleconego pismem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...], organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części i ustalił zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 145.902,00 zł. od dochodów w wys. 194.536,00 zł. nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Stwierdził, iż ustalona decyzją organu I instancji podstawa opodatkowania została zawyżona o kwotę 4.919 zł poprzez zaniżenie źródeł pokrycia wydatków roku podatkowego o 7.110,30 zł, w tym: 7.000 zł, tj. o kwotę pożyczki udzielonej przez zakład pracy Strony oraz 110,30 zł, tj. o kwotę naliczonych odsetek od środków zgromadzonych na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym prowadzonym w Banku. wydatków roku podatkowego o 2.191,98 zł, w tym: -115,69 zł, tj. o kwotę opłat związanych z obsługą rachunku oszczędnościowo rozliczeniowego prowadzonego w Banku; -12,40 zł, tj. o kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne; -2.063,89 zł, tj. o różnicę pomiędzy kwotą wydatków z tytułu założenia lokat dewizowych w Banku ustaloną przez organ I instancji na kwotę 7.968,17 zł przez organ II instancji na kwotę 10.032,06 zł. Pani I.W. na decyzję organu odwoławczego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Strona skarżąca wnosi o: -uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego; zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącej kosztów sądowych. Zaskarżanej decyzji zarzuca: -naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 i ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; naruszenie art. 122, art. 180 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podnosi, iż organy podatkowe bezpodstawnie dokonały kwalifikacji dochodów jako nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, gdyż Skarżąca przed wszczęciem postępowania podatkowego ujawniła źródło sfinansowania zakupu samochodu, tj. wygrane w kasynach gier na kwotę 226.500 zł. Powołuje się na dowód w postaci oświadczenia majątkowego złożonego w dniu 30 kwietnia 2003 r. na podstawie art. 24h ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001r., Nr 142, póz. 1591 ze zm.) pod groźbą kary pozbawienia wolności za podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy na podstawie art. 233 § 1 Kodeksu karnego. Wg Strony skarżącej fakt uczestnictwa w grach losowych potwierdził w swych zeznaniach, złożonych również pod groźbą karną za składanie fałszywych zeznań, Pan K.J., który legitymując się imiennymi zaświadczeniami o wygranych przedłożył umowę zawartą ze Stroną o ich podział. Podnosi, iż nawet w świetle braku wystawionych na Jej nazwisko zaświadczeń o wygranych, źródło pokrycia wydatków potwierdzają zeznania świadka. Organy podatkowe winny więc co najwyżej uznać, iż źródłem tym była pożyczka, darowizna lub inny dochód opodatkowany na podstawie art. 27 ust. 1 updof. Twierdzi, iż organy podatkowe nie wyjaśniły przyczyn, dla których odmówiły wiarygodności powyższym dowodom. Zarzuca, iż lista gości, na którą w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji powołuje się Strona przeciwna jest niewiarygodna, gdyż nie odnotowano na niej nazwiska Pana K.J. w dniach wygranych, na dowód czego przedstawia zestawienie dat wynikających z zaświadczeń o wygranych z datami pobytu Pana J. na terenie kasyna. Podnosi, iż organ odwoławczy stwierdzając w decyzji, iż "wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu lista gości kasyna stanowi wiarygodny dowód w niniejszej sprawie, gdyż odnotowano na niej nazwisko Pana K.J. we wszystkich przypadkach wygranych wynikających z imiennych zaświadczeń wystawionych zarówno w 2001 jak i 2002 roku" poświadczył nieprawdę, Argumentuje, iż Pan K.J. posiadał kartę stałego klienta Casina, w związku z czym przy wejściu do kasyna, po jej okazaniu, wchodził z osobą towarzyszącą bez odnotowania na liście gości. Wg Skarżącej organ podatkowy, aby móc powołać się na dowód w postaci listy gości, winien był ustalić osoby wpuszczające gości do kasyna i przesłuchać ich w charakterze świadków celem wyjaśnienia braku odnotowania na niej osób, które w danym dniu uzyskały wygraną udokumentowaną imiennym zaświadczeniem. Skarżąca zarzuca ponadto odrzucenie dowodów w postaci zeznań Pana J.S. oraz Pana C.R., których nazwiska zostały odnotowane na liście gości w datach, kiedy na terenie kasyna przebywali zarówno Pani W. jak i Pan J.. Dodaje, że organ podatkowy powołując się na art. 81 § 2 pkt 2 k.c. niesłusznie zakwestionował wiarygodność umowy zawartej w dniu [...] marca 1998 r pomiędzy Stroną a Panem J., a poświadczonej przed notariuszem w dniu [...] czerwca 2003r., gdyż nie ustosunkował się do faktu, iż w toku postępowania przedłożone zostały dwie umowy zawarte w dniu [...] marca 1998r. o podziale wygranych w kasynie (jedna umowa poświadczona notarialnie i druga bez poświadczenia notarialnego, o której organ nie wspomniał w uzasadnieniu decyzji). Podnosi, iż na podstawie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy miał obowiązek wystąpić do sądu, gdyż podważył dowody z umów i przesłuchań świadków. Nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż nowo wprowadzona instytucja jest uprawnieniem przysługującym jedynie organowi podatkowemu, nie przewidując możliwości przeprowadzenia takiego postępowania na wniosek podatnika. Taka interpretacja przepisu czyni go "martwym" dla podatnika. Powołując się na art. 181 Ordynacji podatkowej stwierdza, iż organ odwoławczy bezpodstawnie przedstawił jako dowód wykład z teorii prawdopodobieństwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie kwestią istotną, mającą decydujący wpływ na rozstrzygnięcie jest zbadanie ustalonego przez organ stanu faktycznego rozstrzygnięcia podatkowego. Podstawa faktyczna decyzji podatkowej zawierać musi okoliczności, które zostały udowodnione w procesie poszukiwania i rekonstrukcji podatkowego stanu faktycznego. Udowodnienie okoliczności faktycznych wymaga osiągnięcia przekonania co do istnienia określonych faktów kształtujących dany stosunek prawnopodatkowy, którego treścią jest zobowiązanie podatkowe, ma ono przede wszystkim znaczenie materialnoprawne. Oznacza to, że do zbudowania prawidłowej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego konieczne jest nie tylko zebranie pełnego materiału dowodowego, lecz udowodnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie istnienia lub nieistnienia określonych okoliczności faktycznych, a także prawdziwości określonych twierdzeń o nich następuje przez poddanie weryfikacji uzyskanych o nich informacji. Weryfikacja tej informacji następuje przez przeprowadzenie dowodu. Postępowanie dowodowe jest bowiem drogą poznania rzeczywistości pozwalającą na przekonanie organu podatkowego o zgodności dowodowych faktów z rzeczywistością. Z problematyką dowodu wiąże się ściśle zagadnienie ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym, kwestia ciężaru dowodu ma istotny wpływ na uzyskanie pełnego, obiektywnego materiału dowodowego. Ciężar dowodu określany jest przez wskazanie podmiotu, którym jest on obarczony. W ten sposób ciężar, w znaczeniu formalnym, czyli w sensie procesowy, wskazuje na to, który z uczestników postępowania powinien przedstawić źródła dowodowe lub wskazać środki dowodowe w celu wykazania prawdziwości twierdzeń, tak by można było następnie udowodnić daną okoliczność. Wobec tej reguły ciężaru dowodu wskazywać go muszą podmioty, które powinny wprowadzać do postępowania podatkowego dowody. Rozkład ciężaru udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zapewnia bowiem uczestnikom postępowania bezpośredni wpływ na treść i kształt podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Ciężar dowodu wskazuje jednocześnie na to, kto ponosi konsekwencje nieudowodnienia tezy dowodowej, a więc konsekwencje uchylenia się od ciężaru dowodu w sensie materialnym. O tym kogo i w jakim zakresie obciąża ciężar dowodu regulują normy materialnego prawa podatkowego. W rozpoznawanej sprawie będzie miała zastosowanie norma, stworzona z przepisów art. 20 ust 3 oraz art. 30 ust 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych regulująca opodatkowanie nieujawnionych źródeł dochodu. Treść art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy stanowi, że podatek od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach ustala organ podatkowy w wysokości 75% dochodu. Natomiast z art. 20 ust 3 tej ustawy wynika, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych, organ podatkowy ustala na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Z treści tego przepisu wynika, że organ podatkowy powinien przedstawić dowody na poparcie stanowiska, iż poniesione przez podatnika wydatki i zgromadzona w danym roku wartość mienia nie znajduje pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich. Zatem organ podatkowy prowadzący dane postępowanie obowiązany jest wskazać stronie postępowania konkretne dowody świadczące o tym, że jej wydatki nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, ani nie pochodzą z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Strona tego postępowania kwestionując dokonane przez organ podatkowy ustalenia, zmuszona jest przedstawić źródła pochodzenia środków na pokrycie wydatków ustalonych przez organ podatkowy Oznacza to, iż ciężar dowodu spoczywa na podatniku, który musi wskazać dowody zawierające informacje potwierdzające, ze określone wydatki znajdują pokrycie w konkretnym wskazanym przez niego źródle przychodów lub posiadanych przez niego zasobach. (Tak też - Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 31 lipca 2001 sygn. akt III SA 643/00 publ. Przegląd Podatkowy 2001/11/63 oraz z dnia 31 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 960/98, publ. Biuletyn Skarbowy 2000/2/19). W rozpoznawanej sprawie skarżąca we wniesionej skardze zarzuciła naruszenie przez organy podatkowe art. 122, 180 § 1, 191 Ordynacji podatkowej, jak również sprzeczność ustaleń stanu faktycznego z zebranym materiałem dowodowym. Dokonanie wyżej wskazanych naruszeń miało być spowodowane nie uznaniem uzyskanych przez skarżącą dochodów z jej uczestnictwa w grach losowych odbywających się w kasynie. Podniesione przez skarżącą okoliczności jej zdaniem zostały potwierdzone złożonymi przez nią oraz przez K.J. zeznaniami. Skarżąca podniosła również, że skoro organy nie uznały że środki pochodzące z wygranych, które były odbierane przez K. J., to powinny uzyskane przez nią środki potraktować jako darowiznę lub pożyczkę. Skarżąca zakwestionowała również dowód w postaci "listy gości", kwestionując jego wiarygodność poprzez zestawienie obecności K. J. w dniach w których wygrał. Ze sporządzonego przez skarżącą zestawienia na stronie trzeciej skargi, wynika iż K. J. nie było często na liście gości, w dniu w którym wygrał. Zdaniem skarżącej przedstawione przez nią zestawienie dyskredytuje wiarygodność listy gości kasyna, która była głównym dla organu podatkowego w sprawie dowodem. Podniesiono również, iż skoro organy podatkowe, kwestionują zawartą pomiędzy skarżącą, a K. J. umowę, to są zobowiązane do zastosowania regulacji z art. 199 a § 3 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów należy stwierdzić iż nie są zasadne. Skarżąca wskazała określone źródło przychodu, którym były środki uzyskane z zawartej pomiędzy nią, a K. J. umową z [...] marca 1998 (k. 521 akt administracyjnych). Organ podatkowy nie może więc uznać w przypadku zakwestionowania tego źródła przychodu, że spełnione zostały wymogi umowy darowizny lub pożyczki. To podatnik jest zobowiązany do wskazania przychodu nie znanego organowi podatkowemu oraz podstawy jego uzyskania, gdyż tylko on zna wszystkie okoliczności faktyczne. Skarżąca w skardze w sposób nieprawidłowy zestawiła listę obecności K. J. z datami jego wygranych, otóż z informacji uzyskanej przez organy podatkowe z kasyna (znajdujących się na k. 372-374) wynika, iż K. J. w datach wygranych był w kasynie. Podkreślić należy również, że organ odwoławczy nie zakwestionował ważności zawartej przez skarżącą z K. J. umowy z dnia [...] marca 1998 r., nie był więc zobowiązany do skorzystania z art. 199 a § 3 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, uznał że skarżąca nie udowodniła uzyskania w 2002 r. środków pieniężnych z zawartej 31 marca 1998 r. z K. J. umowy. Organy podatkowe zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej dokonują oceny zebranego materiału dowodowego, celem stwierdzenia czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena ma być dokonywana w sposób swobodny, ale nie dowolny dlatego też podlega ocenie sądu administracyjnego. Strona jako źródło dodatkowego przychodu osiągniętego w 2002 r. wskazała udział pieniężny w wygranych w 2002 r. K. J.. Powołując się na zawartą [...] marca 1998 r. umowę, na podstawie której strony tej umowy ustaliły, iż skarżącej będzie przysługiwał 20% udział we wniesionym nakładzie oraz wygranych. Skarżąca zeznała, iż w przypadkach wspólnych gier głównie ona odbierała wygrane w kasie (zeznania skarżącej k. 513-516 akt administracyjnych). Składający zeznania w charakterze świadka K. J., między innymi zeznał, ze od 1997 r. gra wspólnie w kasynach z panią W., wkład finansowy skarżącej wynosi 20 %, w 90 % pieniądze z kasy pobierała pani W.. Strony umowy nie spisywały kwot przegranych, albowiem były to rzadkie sytuacje. (zeznania K. J. k. 222-223). Strona skarżąca przedłożyła do akt pismo z dnia 5 czerwca 2003 r., sporządzone i podpisane przez nią oraz K. J.. W piśmie tym strony dokonały rozliczenia uzyskanych w 2001 i 2002 r. wygranych. W piśmie tym jest również stwierdzenie, że I.D.W. z wygranych w kasynach uzyskała w 2002 r. 226.000,00 zł., wygrane pieniądze skarżąca osobiście odbierała w kasie kasyna (k. 214 akt administracyjnych) Umowa z [...] marca 1998 r. zawiera zapisy dotyczące udziału we wniesionym wkładzie oraz sposobu podziału wygranych. Na podstawie zawartej tylko umowy nie można jeszcze ustalić, czy skarżąca uzyskała środki pochodzące z wygranych K. J., który co istotne, będąc przesłuchiwany jako świadek zeznał "wkład finansowy pani W. 20 %. Jeżeli ustalamy, że na dzień dzisiejszy bierzemy do kasyna kwotę przykładowo 30.000,00 zł. to pani W. pieniędzy było w tym 6.000,00 zł.". Z cytowanego powyżej fragmentu wynika, iż umowa była realizowana każdorazowo w przypadku, gdy w grze uczestniczyły obie strony tej umowy, ustalano wówczas za każdym razem wysokość wkładu. Ponadto skarżąca, co strony tej umowy zeznały pobierała w 90 % pieniądze w kasie kasyna. Umowa wywoływała więc swój skutek jedynie w przypadku obecności oraz pokrycia wkładów przez obie strony tej umowy. Nie wyłączała ona możliwości indywidualnego uczestnictwa w grze przez każdą ze stron tej umowy. Z treści tej umowy oraz zeznań jej stron wynika, że dotyczyła ona tylko wspólnych pobytów w kasynie, gdyż wymagała każdorazowego wniesienia wkładu finansowego do gry. Z umowy tej ani zeznań jej stron, nie wynika aby objęto treścią tej umowy indywidualne wygrane skarżącej lub K. J.. Gdyby przyjąć, iż zawarta umowa dotyczyła wszystkich wspólnych gier, to środki do następnych gier pochodziłyby z poprzednich wygranych, a nie z nowego wkładu. Z uzyskanych z kasyna informacji wynika, że pani W. wbrew jej zeznaniom i K. J. nie mogła pobierać wygranych, gdyż nie była na liście obecności. Tłumaczenie, że pan K. J. miał kartę stałego klienta, to dlatego nieodnotowywano osoby mu towarzyszącej, jest niezrozumiałe, albowiem pomimo posiadania przez niego karty stałego klienta, odnotowywano jego pobyt. Skoro odnotowywano jego pobyt, to na jakiej podstawie nie odnotowywanoby osoby, która mu towarzyszyła. Z zebranych dokumentów, listy obecności oraz zaświadczeń z kasyna wynika, iż w datach wygranych (oprócz 6 marca 2002 r.) K. J. był sam w kasynie. Strony umowy z 1998 r. nie mogły więc dokonać wniesienia udziałów przed rozpoczęciem gry, nie brały bowiem obie udziału w grze. Ponadto dość istotnym jest fakt, że wygrane były wystawiane imiennie na jedną osobę. Nie było przecież przeszkód, aby zgłosić wygraną dla dwóch osób i otrzymać stosowne zaświadczenie albo nawet zgłosić na skarżącą co piątą wygraną, kontrolując oczywiście wysokość wygranych, aby otrzymane zaświadczenie nie przekraczało 20 % sumy wygranej. Sąd rozpoznający sprawę uznał, iż skarżąca oprócz wskazania umowy z dnia 1998 r. nie uprawdopodobniła uzyskania środków od K. J., jako rozliczenia z tytułu zawartej w 1998 r. umowy. Wynikający z zeznania skarżącej oraz K. J. stan faktyczny dotyczący wniesienia udziału przed rozpoczęciem gry, odbioru wygranych, wspólnych pobytów w kasynie oraz listy obecności gości wskazuje, że nie mógł być dokonany 5 czerwca 2003 r. podział środków pieniężnych pochodzących z wygranych w kasynie we Wrocławiu. Przedstawione twierdzenie znajduje podstawę w treści pisma z 5 czerwca 2003 r. (k. 214 akt administracyjnych), w którym skarżąca stwierdziła, iż "Wygrane kwoty pieniężne osobiście odbierała w kasynie". Skarżąca nie mogła odbierać osobiście pieniędzy w kasynie, gdyż co wynika z listy obecności oprócz jednego wspólnego pobytu w dniu 6 marca 2002 r., nie była obecna z K. J. w kasynie, w czasie jego wygranych. Natomiast sam wspólny pobyt 6 marca 2002 r. nie potwierdza, iż doszło do wspólnej gry na zasadach zawartej umowy. Biorąc pod uwagę powyższe należało uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego, jak i formalnego, dlatego też na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało skargę oddalić. |Sędzia WSA |Sędzia NSA |Sędzia WSA | |Krystyna Skowrońska - Pastuszko |Jan Grzęda |Dariusz Skupień |