II OSK 634/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1825/06 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę kasacyjną. II OSK 634/07 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 29 listopada 2006 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1825/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia [...] J. S. wystąpił o wydanie pozwolenia na posiadanie [...] egzemplarzy broni palnej sportowej, w tym: [...] egzemplarzy broni bocznego zapłonu, [...] egzemplarzy broni centralnego zapłonu i [...] egzemplarzy broni gładkolufowej, wskazując, iż jest członkiem Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i uprawia strzelectwo sportowe. Decyzją z dnia [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U.Nr 53, poz. 549, z późn. zm.), odmówił wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych w liczbie [...] egzemplarzy. Organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Ponadto, zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Oznacza to, że organ Policji ustala, czy w konkretnym przypadku okoliczności takie zachodzą, a zatem czy uzasadnione jest wydanie pozwolenia na określony rodzaj broni. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że skarżący jest członkiem Klubu Strzeleckiego "[...]" w B. od dnia [...], patent strzelecki uzyskał w dniu [...], zaś licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym - w dniu [...] Z informacji uzyskanej od Prezesa Okręgowego Związku Strzelectwa Sportowego wynika, iż skarżący uprawia strzelectwo na arenie klubowej, lecz od początku swojej przynależności klubowej uczestniczył zaledwie [...] razy w zawodach strzeleckich organizowanych przez macierzysty klub. W ocenie organu, powyższe okoliczności nie stanowią wystarczającego uzasadnienia dla wydania pozwolenia na broń. Przy takiej aktywności w uprawianiu strzelectwa sportowego przez skarżącego, brak własnej broni w niczym go nie ogranicza, a klub, którego jest członkiem, dysponuje wystarczającą ilością broni sportowej. Ponadto organ podkreślił, że brak po stronie ubiegającego się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych, określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. podniósł zarzut braku podstawy prawnej do odmowy wydania pozwolenia na broń, a także zarzut naruszenia zasady równości obywateli, zaufania obywateli do organu administracji oraz przekroczenia delegacji ustawowej i granic swobody administracyjnej, a także naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji oraz błędną interpretację art. 53b ustawy o kulturze fizycznej. W związku z powyższym skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący nie udowodnił oczywistej potrzeby posiadania 15 egzemplarzy broni palnej sportowej, a prawo do posiadania broni palnej mogą uzyskać jedynie osoby wykazujące rzeczywistą potrzebę posiadania danej broni w danym celu oraz w danej liczbie. Na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, organ Policji ocenia okoliczność wskazaną przez osobę ubiegającą się o broń. Ustawa nie określa kryteriów, jakimi organy Policji powinny się kierować przy wydawaniu pozwolenia. Choć decyzja wydana na podstawie powyższego przepisu jest decyzją związaną, to warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości i zasadności działania organów Policji. Osoba ubiegająca się o broń jest zobowiązana w toku postępowania administracyjnego przekonać organ, że zachodzi względem niej uzasadniona okoliczność, a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się własną bronią. Ponadto organ wskazał, iż strona korzystała dotychczas z broni klubowej, której klub ma wystarczającą ilość, a zatem ma możliwość uprawiania strzelectwa przy jej użyciu. Organ podkreślił również, iż prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. O przyznaniu prawa decydują szczególne okoliczności faktyczne, obiektywnie istniejące, nie zaś subiektywne, a więc nie tylko osobiste zamiłowanie czy życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń palną do celów sportowych i to w takiej liczbie jej jednostek. Dodatkowo organ wskazał również, że skarżący nie wykazał się ponadprzeciętnymi wynikami sportowymi w strzelectwie, co mogłoby uzasadniać wydanie przedmiotowego pozwolenia. Nie wykazał również zasadności posiadania 15 egzemplarzy broni sportowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając brak podstawy prawnej do odmowy, naruszenie zasady równości obywateli, zaufania obywateli do organu administracji oraz przekroczenie delegacji ustawowej i granic swobody administracyjnej, mające cechy dowolności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a także naruszenie terminów rozpatrzenia sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji oraz art. 53b ustawy o kulturze fizycznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż ustawa nie upoważnia organu do ustanawiania dodatkowych warunków udzielenia pozwolenia na broń, tj. osiągania szczególnych wyników sportowych, częstego udziału w zawodach, stażu członkostwa w klubie. Skarżący podniósł również, że nie startuje w obecnej chwili w zawodach, gdyż nie mając do dyspozycji odpowiedniej broni nie ma szans na uzyskanie nawet satysfakcjonujących wyników. Chce uzyskiwać lepsze wyniki i zacząć startować w zawodach, mając równe szanse z innymi uczestnikami i dlatego wystąpił o wydanie pozwolenia na broń. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, iż podniesiony przez organ zarzut zbyt krótkiego posiadania patentu strzeleckiego i licencji jest chybiony, gdyż nie ma żadnych terminów łączących wydanie w/w dokumentów z uzyskaniem pozwolenia na posiadanie broni. Zdaniem skarżącego organy nie były upoważnione do dokonywania jakiejkolwiek oceny aktywności sportowej wnioskodawcy, gdyż osiągane wyniki, czy częste uczestnictwo w zawodach nie stanowi kryteriów pozwolenia na indywidualną broń palną do celów sportowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił w pierwszej kolejności uwagę, iż istotnym problemem w rozpatrywanej sprawie był m.in. fakt, iż wnioskodawca, mający krótki staż klubowy, posiadający przez krótki czas patent i licencję, uprawniającą do uprawiania strzelectwa sportowego i nielegitymujący się szczególnymi wynikami sportowymi, wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie [...] egzemplarzy broni palnej sportowej. W przedstawionej sytuacji organy Policji nie odnosząc się do treści wniosku (ilości wnioskowanej broni) postąpiły prawidłowo, rozpoznając sprawę w płaszczyźnie prawnej z punktu widzenia kryteriów i zasad niezależnych od wnioskowanej ilości broni. Sąd wskazał, iż materialnoprawną podstawę decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń palną sportową stanowi przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 cytowanej ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Z brzmienia art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną - przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ocenie Sądu, organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 kpa), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Sąd I instancji podzielił poglądy ukształtowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń, jak również że decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy jednak do organów Policji, które mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, niepodlegającą kontroli Sądu. Sąd zwrócił również uwagę, iż wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na względzie ustawową reglamentację pozwoleń na broń, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. Zdaniem Sądu I instancji, z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia, w ocenie organów Policji, kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, że skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Nie można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej, jakoby organy Policji dokonały w rozpatrywanej sprawie merytorycznej oceny kwalifikacji skarżącego i zdyskredytowały umiejętności, których ocena znalazła potwierdzenie w uzyskanym przez stronę zaświadczeniu wydanym przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego. Powyższe stanowisko nie ma oparcia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a skarżący ma możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Należy poza tym zauważyć, że członkowie klubu sportowego mają statutowo - organizacyjne możliwości wpływania na decyzje macierzystego klubu tak, co do ilości, jak i jakości broni niezbędnej do uprawiania strzelectwa. W ocenie Sądu I instancji, organy Policji prawidłowo również przyjęły, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń. Sąd I instancji stwierdził, iż organy Policji dostatecznie wyjaśniły kryteria, jakimi kierowały się przy podjęciu decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia na broń, a stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany w przepisie art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do natomiast do zarzutu naruszenia zasady równości obywateli Sąd zauważył, iż z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Fakt, że organy Policji odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową nie oznacza, że nie jest on równo traktowany, lecz że nie spełnia warunków uzasadniających wydanie takiego pozwolenia. Ma on natomiast równe prawo do starania się o wydanie pozwolenia na broń i udowodnienia, że powinno mu ono zostać wydane. Sąd I instancji uznał, iż nie sposób uznać zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów państwa z powodu wydania decyzji odmownej, zwłaszcza jeżeli jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art.107 § 3 kpa. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji oraz art. 53b ustawy o kulturze fizycznej, Sąd podzielił opinię organów Policji, iż przesłanki negatywne, wykluczające obligatoryjnie możliwość wydania pozwolenia na broń określonym osobom, nie mają w zasadzie punktów stycznych z sytuacjami wymienionymi w art. 17 ust. 1 ustawy, w których dopuszczalna jest fakultatywna odmowa wydania pozwolenia na broń w przypadku naruszeń mniejszej wagi. Przepisy te regulują całkowicie odrębne stany faktyczne i prawne, a użyte w art. 17 ust. 1 sformułowanie, iż właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia, nie dotyczy w żadnym razie bezwzględnego zakazu wydawania pozwolenia na broń osobom określonym w art. 15 ustawy. W żadnym zaś przypadku przepisy te nie są przyporządkowane treści art. 53b ustawy o kulturze fizycznej, który ustala jedynie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń palną sportową musi posiadać odpowiednie kwalifikacje sportowe. Ich potwierdzeniem jest egzamin przeprowadzany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, który też wydaje odpowiedni dokument (zaświadczenie). Z powyższego przepisu nie wynika więc, że Związek ma kompetencje do ustalania i oceniania czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Należy zgodzić się z Komendantem Głównym Policji, iż jedynym aktem prawnym, który reguluje kwestie dotyczące pozwoleń na broń, jest ustawa o broni i amunicji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, iż brak własnej broni uniemożliwia mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu, a działanie organów Policji było zgodne z prawem materialnym i przepisami postępowania. W skardze kasacyjnej J. S., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 87 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, art. 1, art. 3, art. 22 ust. 1, art. 53b ustawy o kulturze fizycznej oraz art. 4 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym. W uzasadnieniu, autor skargi kasacyjnej wskazał, iż Sąd I instancji wydając wyrok nie uwzględnił zmian w polskim prawie, które w sposób istotny zmieniły sytuację osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na zakup broni sportowej, tj. ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz ustawy o kulturze fizycznej. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym ustala jednoznacznie, że brak przynależności klubowej nie stanowi przeszkody do uprawiania sportu strzeleckiego, natomiast art. 53b ustawy o kulturze fizycznej sprawę oceny kwalifikacji sportowych osób zamierzających uprawiać strzelectwo sportowe przekazuje Polskiemu Związkowi Strzelectwa Sportowego. Dokument wydany w tym przedmiocie należy traktować zatem jako dowód w sprawie wydania pozwolenia na broń sportową. Organ administracji i kontrolujący go Sąd muszą kierować się obowiązującym prawem, nie zaś praktyką wypracowaną na podstawie orzecznictwa. Zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji jest, zdaniem autora skargi kasacyjnej, oczywisty, gdyż określa ona źródła powszechnie obowiązującego prawa. Sąd I instancji uznał jako istotny problem krótki staż klubowy oraz krótki okres posiadania patentu i licencji oraz brak wyników sportowych. Skoro ustawodawca nie wymienia nawet przykładowo katalogów okoliczności, które uzasadniają wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych, nasuwa się pytanie, w oparciu o jakie przepisy sąd uznał te okoliczności jako istotne. Takie rozumowanie jest sprzeczne z art. 1 ust. 1 ustawy o kulturze fizycznej, zgodnie z którym obywatele korzystają z równego prawa do różnych form kultury fizycznej, oraz z art. 22 ust. 1, w świetle którego sport mogą uprawiać zawodnicy posiadający status zawodnika profesjonalnego albo amatora. Bezzasadny jest również argument krótkiego stażu, gdyż zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym, brak przynależności klubowej nie stanowi przeszkody do uprawiania sportu. Powołując takie zarzuty w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż argumenty skargi stanowią w znacznej mierze polemikę z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, a nie merytoryczne uzasadnienie wskazanej podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Mając na względzie fakt, iż w rozpoznawanej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był rozpoznać sprawę wyłącznie w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, a skarżący zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 87 Konstytucji, art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, art. 1, art. 3, art. 22 ust. 1 i art. 53b ustawy o kulturze fizycznej, a także art. 4 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym. W pierwszej kolejności wypada zauważyć, iż podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej wskazał na jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W tym miejscu warto przypomnieć, iż niewłaściwe zastosowanie przepisu polega na błędnej subsumcji, co wyraża się w tym, że ustalony w sprawie stan faktyczny został błędnie uznany za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w konkretnej normie prawnej. Tymczasem, skarżący w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie podważał stanu faktycznego, przyjętego za ustalony przez Sąd I instancji, zatem niemożliwym jest uwzględnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. W sytuacji niepodważenia w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest tą oceną, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że brak skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania uniemożliwia skuteczne kwestionowanie zastosowania prawa materialnego. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2006 r. o sygn. akt I FSK 507/05). Przechodząc natomiast do oceny zasadności zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U.Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) stwierdza, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniają jego wydanie. Zasady określone w tym przepisie dotyczą także broni sportowej. Przepis art. 10 ust. 3 powyższej ustawy stanowi dla orzekającego organu wyłącznie pomocnicze źródło dyrektyw interpretacyjnych, wskazując jedynie w przykładowy sposób, w jakich sferach stosunków społecznych należy poszukiwać cech i okoliczności, uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Natomiast sam stopień intensywności występowania tej cechy u strony podlega ustaleniu przez organ w oparciu o art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i to on właśnie przesądza o wyniku postępowania. Wypada zwrócić uwagę, iż dostęp osób fizycznych do broni podlega reglamentacji zgodnie z art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy. Samo spełnienie warunków formalnych określonych w ustawie o broni i amunicji nie zobowiązuje organów Policji do wydania pozwolenia na broń. Treść art. 10 ust. 1 ustawy wskazuje bowiem, że o przyznaniu prawa do posiadania broni decyduje dokonana przez organy Policji ocena okoliczności wskazanych przez osobę ubiegającą się o pozwolenie, a nie sam fakt, iż osoba ta uprawia sporty strzeleckie. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji posłużył się konstrukcją zwrotu szacunkowego (zwrotu porównawczego), jako jednego z rodzajów zwrotów ocennych, zwanych też odesłaniami pozaprawnymi (zob. L. Leszczyński, Tworzenie generalnych klauzul odsyłających, Lublin 2000, s. 20-21, 61, 89 i 91). Zwrot ten wyrażono w formie pojęcia niedookreślonego "okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia", a do ich wykazania zobowiązano stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2006 r. o sygn. akt II OSK 587/05). Decyzja wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest co prawda decyzją związaną, ale warunki uwzględnienia żądania strony pozostają już w sferze celowości (zasadności) działania organów Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r. o sygn. akt III SA 1863/01). Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną. Do takich cech nie należą zwykłe codzienne czynności typowe dla większości osób i zwykłe korzystanie ze swoich uprawnień, w szczególności nie są nimi: korzystanie z prawa do stowarzyszenia w ramach klubu strzeleckiego i amatorskie uprawianie sportów strzeleckich. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że wydanie pozwolenia pomimo braku owej "oczywistości" wypaczyłoby reglamentacyjny charakter regulacji, jaką jest ustawa o broni i amunicji. Godzi się również zauważyć, iż wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 1, art. 3 i art. 53b ustawy o kulturze fizycznej oraz art. 4 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym nie stanowią materialnoprawnej podstawy do rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną sportową. Przepisy tych ustaw mogą mieć znaczenie pomocnicze dla oceny okoliczności faktycznych, na które powołuje się strona w swym wniosku o wydanie pozwolenia na broń sportową. Przepis art. 53b ustawy o kulturze fizycznej reguluje jedynie kwestię potwierdzania kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Z samego faktu posiadania tych kwalifikacji i ich potwierdzenia nie można wywodzić pozostającego po stronie organów Policji obowiązku wydania pozwolenia na broń. Posiadanie potwierdzenia posiadania kwalifikacji do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim nie zwalnia również organów Policji od obowiązku rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o przepisy ustawy o broni i amunicji, która jest jedynym aktem prawnym regulującym kwestie pozwoleń na broń. Wobec powyższego brak jest podstaw przemawiających za zasadnością zarzutu naruszenia art. 1, art. 3 i art. 53b ustawy o kulturze fizycznej oraz art. 4 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym. Dla porządku należy ponadto wskazać, że przepis art. 22 ust. 1powołanej ustawy nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji w brzmieniu powołanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ( zmieniony przez art. 62 pkt 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o sporcie kwalifikowanym – Dz. U. 05. 155. 1298 z dniem 1 września 2005r), wobec czego nie można w ogóle rozpatrywać naruszenia normy nieobowiązującej w dacie wydania rozstrzygnięcia kontrolowanego przez Sąd I instancji. Należy również podkreślić, iż wskazane przez autora skargi kasacyjnej zarzuty nie znajdują wyczerpującego, prawnego uzasadnienia w treści wniesionego środka zaskarżenia. Uzasadnienie skargi kasacyjnej stanowi bowiem jedynie swego rodzaju polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji. W świetle wyżej poczynionych uwag brak jest jakichkolwiek podstaw uzasadniających zarzut naruszenia art. 87 Konstytucji, regulującego zagadnienie źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd I instancji dokonał bowiem kontroli zgodności z prawem decyzji organu Policji, wydanej w oparciu o ustawę o broni i amunicji, a więc akt prawa powszechnie obowiązującego, regulujący kwestie pozwoleń na broń. Wskazać nadto należy, że ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności uzasadniające udzielenie pozwolenia na broń należy do organów Policji. Organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Reasumując, należy stwierdzić, iż Sąd I instancji trafnie uznał, że uprawianie strzelectwa przez stronę skarżącą, przy takiej intensywności i rozmiarze, może być realizowane przy użyciu broni klubowej. Należy w tym miejscu podkreślić, że celem tworzenia klubów strzeleckich jest właśnie umożliwienie ich członkom uprawiania strzelectwa sportowego, rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie umożliwienie określonej grupie ludzi uzyskania zaświadczeń o przynależności do klubu i potwierdzenia kwalifikacji w celu uzyskania indywidualnych pozwoleń na broń. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.