II OSK 1321/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA del. Paweł Miładowski Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 429/07 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną II OSK 1321/07 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 429/07 po rozpoznaniu skargi M. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymującą w mocy własną decyzję tego organu z dnia [...] października 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr S-11 Kołobrzeg-Poznań-Pleszew-Bytom na odcinku Poznań Kórnik - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że zaskarżona decyzja została wydana wobec przyjęcia przez organ orzekający, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji na wniosek strony skarżącej. Skargę na tę decyzję wniosła M. K. podnosząc, że sprawa dotyczy drogi gminnej nie będącej drogą dojazdową do drogi ekspresowej objętej kwestionowanym rozstrzygnięciem, jest to droga równoległa do tej drogi i nie ma bezpośredniego z nią związku, nie powinna być więc objęta decyzją lokalizacyjną. Zastosowana w sprawie ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych /Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm./ jest aktem prawnym szczególnym i należy ją interpretować ścieśniająco. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał w pierwszym rzędzie, że kwestionowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej była przedmiotem kontroli sądowej wskutek wniesienia przez M. K. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem tego Sądu z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 851/04 skarga została oddalona. W uzasadnieniu wyroku WSA podano, że przebudowa drogi krajowej obejmuje także budowę wewnętrznych dróg dojazdowych, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania drogi krajowej, a zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi musi zawierać wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II OSK 1315/05, w którym wskazano, że nie są słuszne zarzuty dotyczące przekroczenia kompetencji przez Wojewodę obejmującego zakresem rozstrzygnięcia również określone drogi gminne, wobec nakazu ustawowego dotyczącego powiązania drogi krajowej z innymi drogami publicznymi /art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych - Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm./. Wydając wyrok w sprawie nieważnościowej, Sąd był związany stosownie do art. 153 ppsa oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Kwestię podniesioną w niniejszej sprawie spornej drogi dojazdowej rozstrzygnął już Sąd prawomocnie wyrokiem NSA z dnia 17 stycznia 2006 r.. Oznacza to, że nie można w postępowaniu nadzwyczajnym /o stwierdzenie nieważności decyzji/ dotyczącym tej samej sprawy, orzec inaczej, skoro Sąd określoną kwestię prawną, mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy już przesądził /por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 104/05, LEX nr 183637/. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K. reprezentowana przez adwokata J. K., zarzucając: 1/ naruszenie przez Sąd art. 153 ppsa, bowiem zaszły nowe okoliczności, które uniemożliwiają przyjęcie oceny prawnej wyrażonej przez NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2005 r. jako nadal wiążącej, 2/ naruszenie art. 145 ( 1 ust. 1 lit. c ppsa w związku z art. 156 ( 1 pkt 1 kpa. Jako uzasadnienie zarzutu podniesionego w pkt 1 podano, że przedmiotowa droga gminna nadal w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest określona jako gminna klasy L a więc klasyfikacja drogi nie zmieniła się od czasu wydania decyzji lokalizacyjnej a następnie wyroku NSA. Była jedynie dla celów procesowych określana jako droga dojazdowa. Okoliczność ta ujawniła się na skutek upływu czasu. Jako uzasadnienie do zarzutu wskazanego w pkt 2 podano, że za dopuszczalnością podniesienia tego zarzutu opowiedział się sędzia NSA Bogusław Gruszczyński w artykule "Skarga kasacyjna w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym" /Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego Nr 1 /1/2005, str. 28 in fine/. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jako podstawy skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wskazuje się naruszenie przez Sąd art. 153 ppsa, ze względu na zaistnienie nowych okoliczności, które uniemożliwiają przyjęcie oceny prawnej wyrażonej przez NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2005 r. jako nadal wiążącej oraz naruszenie art. 145 ( 1 ust. 1 lit. c ppsa w związku z art. 156 ( 1 pkt 1 kpa, jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, ze względu na to, że sporna droga określona jako dojazdowa, nadal w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest uznana za drogę gminną. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, są pozbawione słuszności. Nie można podzielić stanowiska strony co do tego, że okoliczność ujmowania nadal przedmiotowej drogi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako drogi gminnej stanowi nową okoliczność powodującą, że ocena prawna wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę na decyzję administracyjną wydaną w postępowaniu administracyjnym ogólnym, nie może być traktowana jako wiążąca w sprawie niniejszej w rozumieniu art. 153 ppsa. Wszystkie okoliczności podnoszone w sprawie niniejszej były znane zarówno Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjnego podczas rozpatrywania sprawy orzekanej w postępowaniu administracyjnym ogólnym, nieuprawnione jest więc twierdzenie obecnie, że istnieją "nowe okoliczności" prowadzące do stwierdzenia możliwości usunięcia kwestionowanej decyzji w nadzwyczajnym trybie, to jest w postępowaniu nieważnościowym. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.