II FSK 1517/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie NSA Włodzimierz Kubiak, sędzia del. WSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. spółki z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Ol 448/06 w sprawie ze skargi H. spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 10 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 448/06, po rozpatrzeniu sprawy ze skargi "H." sp. z o.o. w P. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 10 lipca 2006 r. nr Rep. ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. na rzecz skarżącej, kwotę 2815 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z ustaleń stanu faktycznego podanego w zaskarżonym wyroku wynika, że "H." spółka z o. o., zwana dalej "Spółką", prowadzi na terenie Gminy M. działalność gospodarczą w zakresie wydobywania i wzbogacania torfu, zgodnie z koncesją, w granicach obszaru górniczego, wyznaczonego dla złoża torfu B.. Organ podatkowy l instancji zakwestionował rzetelność jednej ze złożonych przez Spółkę deklaracji, w której wykazano grunty o powierzchni 513.003 m2, zarówno ze względu na deklarowaną powierzchnię, jak również zastosowaną stawkę podatku od nieruchomości. Istotą deklarowanych wysokości zobowiązań, a następnie ich korekty było przyjęcie przez Spółkę, że posiadane grunty wykorzystuje do prowadzonej działalności jedynie w okresie od maja do października roku podatkowego, a zatem tylko w tym okresie podlegają one opodatkowaniu według stawki dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W pozostałych miesiącach roku, kiedy ze względu na warunki pogodowe nie może być prowadzona eksploatacja torfowiska, grunty te w ocenie Spółki podlegają opodatkowaniu według tzw. stawki dla gruntów pozostałych. Wójt Gminy M. opierając się na zebranych w sprawie dowodach przyjął, że grunt będący w posiadaniu "H." sp. z o.o. w P. u prowadzącego działalność gospodarczą opisaną wyżej, jest gruntem związanym z tą działalnością w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, bez względu na to, czy podatnik może z tego gruntu korzystać przez okres całego roku w celu wydobywania torfu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania, w którym Spółka zarzuciła decyzji Wójta Gminy M. naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię tego przepisu, błędne wyjaśnienie podstawy prawnej, która powinna zawierać się w treści art. 6 ust. 3 ustawy oraz błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie a w szczególności dowodów z opinii biegłych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "H." sp. z o. o. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wykładni, iż opodatkowanie gruntów według stawki jak za grunty związane z działalnością gospodarczą ma odnośnie przedsiębiorców charakter absolutny. Zaś grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy są zawsze gruntami zwianymi z działalnością gospodarczą, bez uwzględnienia, iż na podstawie tego przepisu grunt, który nie może być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej "ze względów technicznych", nie może być traktowany jak grunt "związany z prowadzeniem działalności gospodarczej", nawet gdy jest posiadany przez przedsiębiorcę. Zarzuciła również naruszenie art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez wykładnię, iż zmiana sposobu wykorzystania gruntu o której mowa w przepisie musi mieć charakter trwały, art. 7 ust. 1 pkt 10 poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów ustawowo od tego podatku zwolnionych bez poczynienia ustaleń, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Ponadto autor skargi postawił zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie podzielił poglądu skarżącej, że w przepisie tym chodzi o względy techniczne prowadzonej działalności. Zdaniem Sądu administracyjnego I instancji, to nie właściwości fizyczne i chemiczne torfu, ani określona technika górnicza, nie pozwalające na wydobywanie tej kopaliny przez cały rok są cechami, które można rozważać w kontekście pojęcia "względów technicznych". Torf po wydobyciu jest pożytkiem gruntu a nie gruntem, a skoro skarżąca posiada sporny grunt ze względu na prowadzenie działalności w zakresie wydobywania i przetwarzania torfu, to o niemożliwości wykorzystywania go do tej działalności ze względów technicznych można mówić wyłącznie w przypadku części już wyeksploatowanych (przeznaczonych do rekultywacji). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podzielił zatem stanowisko organu odwoławczego, że czasowe zaprzestanie działalności na danym gruncie (nie wydobywanie kopaliny), wynikające z przyjętego przez przedsiębiorcę sposobu wykorzystywania gruntu dla celów działalności gospodarczej nie powoduje, iż ten grunt traci charakter związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Za uzasadniony natomiast, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że pojęcie gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej, o czym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne z pojęciem gruntu związanego z działalnością gospodarczą i przez to nie poczynienie ustaleń w tym zakresie. Sad podkreślał, że przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwolnienie będzie Spółce przysługiwało w odniesieniu do gruntów oznaczonych jako nieużytki, (którymi są między innymi nie przeznaczone do rekultywacji wyrobiska kopalin). Natomiast w odniesieniu do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (Lz IV, V i VI) zbadania wymagało - w ocenie Sądu, w konfrontacji z planem ruchu zakładu górniczego, czy Spółka rozpoczęła w 2004 r. zamierzone prace przygotowawcze do wydobycia kopaliny na tych działkach, polegające między innymi na usunięciu z torfowiska zadrzewień i zakrzewień. Potwierdzenie powyższych ustaleń, mogłoby bowiem prowadzić do zmiany klasyfikacji gruntu. Za nietrafne Sąd uznał pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego, jako mającego wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia, radca prawny M. B., wskazał na: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i (lub) niewłaściwe stosowanie, w szczególności przepisów art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ustawy Prawo kartograficzne, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisów: art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 200, 205 § 2 i 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 2 i 14 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Wywodząc powyższe podstawy kasacyjne, autor skargi kasacyjnej wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie strony skarżącej, Sąd administracyjny I instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisu art. 6 ust. 3 tejże ustawy. Błędnie bowiem, utożsamiono pojęcie "względów technicznych" gruntu ze stanem technicznym. Grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest gruntem związanym z działalnością gospodarczą wtedy, kiedy nie ma możliwości wydobywania z niego torfu w zadeklarowanych okresach roku. Wówczas mamy do czynienia z zaistnieniem tzw. "względów technicznych". W dalszej części uzasadnienia autor skargi kasacyjnej podnosi zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest bowiem prawdą, iż w okresach kiedy torf nie jest wydobywany, torf jest magazynowany na całym wyrobisku i przetwarzany przez cały rok. Powierzchnia, na której znajduje się wydobyty torf, jest niewielkim ułamkiem w stosunku do całej powierzchni gruntu, a więc co najwyżej, ta niewielka część powinna być uznana za wykorzystywaną do prowadzenia działalności. Poza tym przetwarzanie torfu następuje na terenie fabryki, która nie znajduje się na spornych gruntach. Zdaniem strony skarżącej, nietrafne także jest niezastosowanie przepisu art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skoro przez część roku grunt jest wykorzystywany do wydobycia torfu, a przez część roku nie jest fizycznie wykorzystywany, to ma miejsce zmiana na gruncie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08.09.2006r., sygnatura akt II FSK 1071/05 skarżący wskazywał, iż w sprawie należało wyjaśnić i należycie ocenić, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły i oceniły możliwość wykorzystywania spornego gruntu do prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej w postaci pozyskiwania torfu. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że skarżący jest osobą prawną, który na spornym gruncie może prowadzić działalność mieszczącą się w jego przedmiocie działania oraz z zawartej umowy dzierżawy wynika zobowiązanie dzierżawcy do używania przedmiotu dzierżawy zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 21 prawa kartograficznego, ponieważ w oparciu o ten przepis Sąd administracyjny I instancji, błędnie uznał grunty kopalne za związane z działalnością gospodarczą twierdząc, iż zmiana sposobu użytkowania tego gruntu wymagałaby odmiennego wpisu do ewidencji gruntów. Skarżone orzeczenie, zdaniem autora skargi kasacyjnej, narusza także przepisy art. 200, 205 § 2 oraz 206 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji zasądził na rzecz skarżącego kwotę 2.815,00 zł, jako 50% kosztów ustalonych w stosunku do wartości przedmiotu sporu. Z uzasadnienia nie wynika, iż wniosek o koszty pełnomocnika był analizowany pod kątem przesłanek z § 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W ocenie skarżącego, świadczy to również o naruszeniu wskazanych wśród podstaw kasacyjnych przepisów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. nie skorzystało z przysługującego mu uprawnienia, do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Oceniając pod tym względem skargę kasacyjną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż odpowiada ona wymaganiom ustawowym. W literaturze przedmiotu, jak również w orzecznictwie NSA wskazuje się, że gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński, Postępowanie kasacyjne na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Materiały na konferencję Sędziów NSA, Warszawa 2004, publikacja powołana w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, pod red. T. Wosia, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 542 oraz wyrok NSA z 9.03.2005 r., FSK 618/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 120). W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do stwierdzenia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie naruszył przepisy postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. W szczególności za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne uzasadnienie przyjmujące o wykorzystywaniu spornego gruntu do działalności gospodarczej przez cały rok, w wyniku jego magazynowania na wyrobisku i przetwarzania. Sąd administracyjny I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, "iż w okresach, w których nie jest prowadzone wydobycie, torf jest magazynowany na wyrobisku i przetwarzany w ciągu całego roku". Z cytowanego zwrotu, jak też z innych powoływanych argumentów, wcale nie wynika, jak to dowodzi autor skargi kasacyjnej, jakoby przesądzono o magazynowaniu torfu "na całym wyrobisku". Z uwagi na proporcje powierzchni całego wyrobiska oraz ilość torfu odpowiednio magazynowanego, za logiczne należy uznać, iż w sprawie chodzi jedynie o niewielką powierzchnię przeznaczaną do składowania torfu. Również w innym miejscu uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zauważa, iż "... ani z decyzji, bądź z umowy dzierżawy nie wynika zakaz korzystania z gruntu, czy to na określonej części terenu górniczego, czy też określonych porach roku", co trudno uznać jako niezgodne z zapisami zawartymi w tych dokumentach. Podnoszona przez skarżącego, okoliczność braku technicznej możliwości prowadzenia wydobycia torfu na przykład w porze zimowej, nie zmienia faktu, iż zarówno we wskazanej decyzji, jak też umowie, rzeczywiście nie znalazły się "zakazy", o których mówi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd administracyjny I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zasadności zarzutu skarżącego naruszeni przepisy art. 200, 205 § 2 oraz 206 p.p.s.a. oraz § 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, iż wniosek o koszty pełnomocnika był analizowany pod kątem przesłanek powołanych unormowań. Sąd administracyjny I instancji w przed ostatnim akapicie omawianego uzasadnienia stwierdza, iż zasądzenie 50% kosztów następuje "z uwagi na nietrafność zarzutów w zasadniczej kwestii spornej rzutującej na wysokość zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją". Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje także za słuszne, podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe stosowanie, w szczególności przepisów art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84, ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l., art. 6 ust. 3 tejże ustawy oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086, ze zm.). Zasadnie Sąd administracyjny I instancji wywodzi, iż w myśl art. 2 ust. 2 u.p.o.l., w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z reguły tej należało wywodzić, iż podatkiem od nieruchomości mogły być opodatkowane: 1.) grunty nie wymienione w tym unormowaniu, 2.) grunty wymienione w tym przepisie, ale zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Z regulacji tej wynika również, ze to zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków, między innymi przesądzają o rodzaju opodatkowania danym podatkiem (od nieruchomości, rolnym, czy leśnym ) oraz o wysokości danego podatku. W myśl bowiem, art. 21 ust. 1 powoływanej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do kolejnej zasady wyrażonej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Właściwe odczytanie zacytowanych powyżej unormowań art. 2 ust. 2 oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w odniesieniu do gruntów, prowadzi do wniosku, iż w danym okresie, podatkiem od nieruchomości powinny zostać opodatkowane wszystkie grunty nie sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, jak również te z wymienionych tu gruntów, które zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, z wyjątkiem wyłączonych oraz zwolnionych. Jednocześnie ustawodawca zdecydował, iż w stosunku do gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - nie sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, możliwe będzie zastosowanie innej stawki danego podatku (tzw. od gruntów pozostałych), jeżeli określony tu przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Normodawca nie zdefiniował w u.p.o.l. pojęcia "względów technicznych". Próby wyjaśnienia tego zwrotu, podejmowano zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również w literaturze przedmiotu. W wyroku z 17 czerwca 2005 r. WSA w Gliwicach podkreślał, że względy techniczne to takie, które mają związek ze stanem technicznym nieruchomości gruntowej (...), powodujące, że dany przedmiot opodatkowania nie tylko nie jest, ale i nie może być wykorzystywany do prowadzenia konkretnej działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę, przy czym pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych ( wyrok WSA, sygn. akt I SA/Gl 760/04, opublikowany w: B. Dauter (red.), M. Gródecka, T. Grzybowski, L. Kaligowska, K. Kołtan, K. Zaorski, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2007, s. 26-28). W innym orzeczeniu z 21 marca 2006 r., WSA w Gdańsku posiłkując się wykładnią językową w dekodowaniu zwrotu "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych" zwracał uwagę na przesłankę trwałości, jaka pojawia się w zestawieniu słów "nie jest" i "nie może być" wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazywano również na konieczność stosowania interpretacji ścisłej, a nie rozszerzającej omawianego przepisu (wyrok WSA, sygn. akt I SA/Gd 231/04, opublikowany w: B. Dauter (red.), M. Gródecka, T. Grzybowski, L. Kaligowska, K. Kołtan, K. Zaorski, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2007, s. 18). Z kolei w literaturze przedmiotu akcentuje się, iż "względy techniczne" odnoszą się do przedmiotu podatku (np. gruntu) i mogą być wówczas przesłanką do wyłączenia go z kategorii związanych z prowadzona działalnością gospodarczą (zob. L. Etel, Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, Warszawa 2005, s. 42 - 43.). Dlatego też nie są zasadne twierdzenia, że "względy techniczne" innych rzeczy, niż przedmiotu opodatkowania, np. złoża lub kopaliny, mogą rzutować na zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Właściwości torfu, nie są bowiem przesłanką do zmiany stawki podatku od nieruchomości za okres, gdy nie jest prowadzone wydobycie. Trudności eksploatacyjne złoża, z uwagi na właściwości kopaliny, nie są w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wskazane jako mające wpływ na wysokość opodatkowania (tak L. Etel, Zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z wydobywaniem torfu, Finanse Komunalne, 2005 r., Nr 5, s. 23). Zwraca się także uwagę, że pojęcie "względów technicznych" nie powinno obejmować przyczyn natury ekonomicznej (np. braku środków finansowych), przejściowych awarii lub niesprzyjających warunków atmosferycznych, np. w okresie zimowym (zob. P. Smoleń, Podatek od nieruchomości - wybrane problemy praktyczne, CASUS, 2005 Nr 2, s. 16). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku bezspornie wynika, że w okresie objętym opodatkowaniem, w posiadaniu skarżącej Spółki znajdowały się grunty dzierżawione od Skarbu Państwa w celu wydobycia torfu, w granicach obszaru górniczego dla złoża "B.". W tej sytuacji zasadnie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ustalenia poczynione przez organy podatkowe, iż wszystkie grunty nie sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako: użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, jak również te z wymienionych tu gruntów, które zostały faktycznie zajęte na wykonywanie jakichkolwiek czynności gospodarczych, znajdujące w granicach opisanego obszaru górniczego, powinny być opodatkowane najwyższą stawka podatku od nieruchomości. Nie dotyczy to nieużytków (N) oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (Lz), nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.). Kwestia ta wymaga jednak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organy podatkowe, co było zasadniczym powodem uchylenia przez sąd administracyjny I instancji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. W rozpatrywanej sprawie zasadnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, iż brak możliwości wydobywania torfu z gruntu obszaru górniczego w niektórych okresach roku przez skarżącą Spółkę, nie powoduje zaistnienia tzw. "względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Należy bowiem podzielić przywołane powyżej poglądy, prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz literaturze przedmiotu, iż w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości, jako przeszkodę do wykorzystywania, między innymi gruntów, do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, skutkującą zastosowaniem preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, tzw. od gruntów pozostałych. Nie bez znaczenia pozostaje również element, konieczności zachowania tożsamości przedmiotu opodatkowania oraz przedmiotu "względów technicznych". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie okoliczności, jak nie sprzyjające warunki atmosferyczne występujące przez część roku ( okres zimy ), czy inne trudności eksploatacyjne złóż torfu, stanowią przemijającą, jedynie krótkotrwałą przeszkodę przy możliwości pozyskiwania kopaliny. Tego rodzaju przeszkody o charakterze sezonowym, czy też inne, natury technologicznej są elementem przewidywalnym, do których może i powinien odpowiednio przygotować się prowadzący taką działalność gospodarczą. Powyższe, nie powodują zatem zaistnienia tzw. "względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uprawniających podatnika do stosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, tzw. od gruntów pozostałych, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "c" u.p.o.l. Z tych względów trzeba było uznać, że rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, i stosownie do art. 184 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.