II SA/Wr 318/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA Alicja Palus (spraw.), Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2007r. sprawy ze skargi D. J. i M. J. - właścicieli firmy A. na uchwałę Rady Miasta B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. - dla prawobrzeżnej części miasta ograniczonej od południa i wschodu granicami administracyjnymi miasta B., od północy drogą krajową nr 4, od wschodu rzeką Bóbr I . stwierdza nieważność § 150 zaskarżonej uchwały II. dalej idącą skargę oddala III. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt I wyroku nie może być wykonana IV. zasądza od Rady Miasta B. na rzecz skarżących kwotę 396zł (trzysta dziewięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu części kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Rada M. B. uchwałą z dnia [...] Nr [...] podjęła na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 z poźn. zm.), art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 159 z późn. zm.) w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] ze zmianami przyjętymi uchwałą Rady Miasta w B. Nr [...] z dnia [...], uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B. - dla prawobrzeżnej części miasta, ograniczonej od południa i wschodu granicami administracyjnymi miasta B., od północy drogą krajową nr [...], od wschodu rzeką B. W § 150 tej uchwały przyjęte zostały ustalenia dla obszaru oznaczonego symbolem planistycznym [...], obejmującego działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położone przy ulicy B. [...] w B. (obręb [...]), pozostające w użytkowaniu wieczystym D. i M. J. - właścicieli firmy A z siedzibą w W. B. [...]. Określono w nim jako przeznaczenie podstawowe terenu - usługi o charakterze lokalnym (takie jak biura, gabinety lekarskie i kosmetyczne, usługi księgowe i obsługi finansowej), gastronomia i handel detaliczny, a jako przeznaczenie uzupełniające - mieszkania towarzyszące. Ponadto w powołanym przepisie Rada Miasta B. postanowiła, że w przypadku wprowadzenia przeznaczenia uzupełniającego ustala się wymóg zachowania wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych w przepisach odrębnych - jak dla zabudowy z usługami rzemieślniczymi. W zakresie ustaleń dotyczących parametrów i wskaźników kształtowania i zabudowy oraz zagospodarowania terenu rada gminy przyjęła, że: obowiązuje zabudowa w układzie wolnostojącym; wysokość zabudowy nie może przekroczyć dwóch kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze użytkowe; obowiązuje zachowanie istniejącego obiektu z możliwością jego rozbudowy; obowiązuje zachowanie powiązań funkcjonalno - przestrzennych z terenem oznaczonym symbolem [...] oraz ukształtowanie architektoniczne budynku w sposób eksponujący go od strony parku, maksymalny wskaźnik zabudowy działki wynosi 0,35; minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej ustala się na 30 %. Ponadto w treści przywołanego przepisu § 150 zakazano dokonywania podziału nieruchomości na inne cele niż wydzielenie urządzeń komunikacji i infrastruktury technicznej, na zasadach określonych w § 20 uchwały i ustalono, że dojazd odbywać się będzie z ulicy lokalnej, oznaczonej symbolem [...] (ul. B.). W uzasadnieniu uchwały Rada Miasta B. przedstawiła uwarunkowania prawne procesu planistycznego stworzone powoływaną wcześniej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie wyjaśniła, że uchwalony plan objął swoim zasięgiem centralną część miasta o powierzchni blisko 1000 ha, który wykonano w skali 1:2000, czyniąc dotychczasowe opracowanie bardziej czytelnym i szczegółowym. Ustalono szczegółowe linie zabudowy, skorygowano wskaźniki zabudowy działek, wprowadzono nowe przebiegi dróg osiedlowych przy ul. G., ul. K., ul. P., oraz ul. J. Opracowanie wykonano na platformie GIS (System Informacji Przestrzennej), który załączony będzie do interaktywnej mapy zawierającej nowe opracowania planistyczne wykonane w technologii cyfrowej. W dniu [...] projekt niniejszej uchwały został przedstawiony Radzie Miasta B. do uchwalenia. W wyniku rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu, odrzuconych przez Prezydenta Miasta, Rada Miasta rozstrzygnęła o uwzględnienie skargi złożonej przez Kopalnie Piaskowca B, J. C. ul. J. [...], B. oraz P.P. C, H. G. u. S. [...], B., dotyczącej działki nr [...], obręb [...], ulice: W. Ł., Z., G. M. W związku z uwzględnieniem przedmiotowej skargi wprowadzono zmiany do projektu planu i przedłożono ponownie do uchwalenia. W zakończeniu uzasadnienia Rada Miasta B. stwierdziła, że przyjęcie nowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie miało wpływ na budżet Miasta B. Zgodność z prawem opisanej powyżej uchwały zakwestionowali D. i M. J., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w W. B. nr [...], poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzucili, że zaskarżona przez nich uchwała narusza przepisy art. 20 ust. 2 i art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a z tego względu również i ich interes prawny, ponieważ Gmina Miasta B. przekroczyła swoje uprawnienia planistyczne w części odnoszącej się do działek gruntu o numerach ewidencyjnych [...] i [...], obręb [...], położonych przy ul: B. w B., których są użytkownikami wieczystymi. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały, a w uzasadnieniu tego wniosku podali, że uchwała zmieniła w sposób istotny sposób gospodarczego ich wykorzystania w stosunku do istniejącego stanu poprzedniego, który także był uregulowany miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazywana uchwała zmniejszając istotnie wskaźnik zabudowy działek, a także uniemożliwiając ich zabudowę np. budynkiem 3-kondygnacyjnym oraz ograniczając ich przeznaczenie podstawowe jedynie do usług o charakterze lokalnym (takich jak biura, gabinety lekarskie i kosmetyczne, usługi księgowe i obsługi finansowej, gastronomii i handlu detalicznego), doprowadza w istocie do uniemożliwienia gospodarczego wykorzystania terenu. Wskazać przy tym należy, że dookreślenie usług o charakterze lokalnym poprzez wskazanie jedynie niektórych rodzajów działalności jest legislacyjnie wadliwe, ponieważ rodzić może poważne wątpliwości interpretacyjne. Nieścisłe określenie przeznaczenia terenu rodzić może problemy na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę, tym bardziej ze nie wiadomo czy wyliczenie ma charakter otwarty czy zamknięty. W żaden racjonalny sposób Rada Miasta B. nie wyjaśniła, jakie przesłanki nią kierowały, aby podstawowym przeznaczeniem terenu nie były usługi komercyjne oraz usługi sportu i turystyki, choć takie było przeznaczenie działek w dotychczasowym planie. Jakkolwiek gmina ma uprawnienie do kształtowania sposobu zabudowy i przeznaczenia gruntów położonych na jej terenie, to uprawnienie to nie może być całkowicie dowolne i oderwane od rzeczywistości. W ocenie skarżących, podejmując taką uchwałę odnośnie działek nr [...] i [...], Rada nie kierowała się żadnymi racjonalnymi przesłankami. Jako przykład możemy podać, że Rada nie zapoznała się choćby z ukształtowaniem terenu działek gruntu i w ten sposób doprowadziła do takiej sytuacji, że ewentualnie budowany budynek miałby dach z jednej strony na wysokości poziomu gruntu. Niezrozumiałe jest i mogące świadczyć o nierównym traktowaniu użytkowników gruntów na terenie objętym uchwałą to, że np. odnośnie działki gruntu nr [...] tak określono jej przeznaczenie, że w ten sposób niemożliwe stało się wybudowanie "galerii handlowej". Rada podejmując uchwałę w tym zakresie nie wyjaśniła, jakie kierowały nią motywy. Wskazywać to może na zupełną dowolność Rady co do sposobu zabudowy poszczególnych nieruchomości, bez uwzględnienia przy tym słusznego interesu podmiotów mających do nich tytuł prawny. Skarżący wskazali ponadto, że podejmując uchwałę nie został wyczerpany tryb określony w art. 17 w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) jako że uwzględnienie uwag do projektu planu i w konsekwencji jego zmiany (np. poprzez rozszerzenie funkcji terenu), nie spowodowało ponowienia czynności w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Tym samym zostali pozbawieni możliwości uczestnictwa w formułowaniu zapisów planu, choć plan dotyczył bezpośrednio ich interesu prawnego. Ponadto skarżący podnieśli, że zaskarżoną uchwałą wprowadzono dla ich działek zapis planu o symbolu [...]. Plan jeszcze obowiązujący o symbolu [...] ma przeznaczenie dla tych działek zdecydowanie korzystniejsze. Według posiadanych trzech wypisów z miejscowego planu zagospodarowania, cały teren jest przeznaczony pod usługi komercyjne. Wszystkie wypisy z miejscowego planu, mimo różnic w treści zostały wydane na podstawie tej samej podstawy prawnej - tj. Uchwały RM w B. z dnia [...] nr [...] ogłoszonej w dzienniku Urzędowym Woj. Dolnośląskiego dnia 21.08.2001 r. Nr 98, poz. 1309 i 1310. Skarżący oświadczyli również że obecnie trwa procedura związana z wydaniem zezwolenia na budowę obiektu handlowo - usługowo-biurowego w Starostwie Powiatu B. i taka zmiana planu w tym czasie spowodowałaby duże straty z powodu poniesionych już kosztów. Odnosząc się do zmian w planie przestrzennego zagospodarowania, dotyczących działek [...] i [...], skarżący wskazali te, które według nowego planu i przeznaczenia o symbolu [...] zmienią ich przeznaczenie na ich niekorzyść t.j.: Określenie rodzaju usług - gdzie poprzednio były wszystkie usługi. Określenie maksymalnej wysokości, która nie może przekraczać dwóch kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze użytkowe - poprzednio był zapis - maksymalna wysokość budynków 3 kondygnacje (15m) . W następnym punkcie nowego planu wprowadza się zapis obowiązkowego zachowania istniejącego obiektu, z możliwością jego rozbudowy, - w starym planie była dowolność; budynek nie nadaje się do użytku i rozbudowy z wielu względów: nieodpowiednia wysokość parteru 2,3 m i 1,9 m piwnicy- do działalności musi mieć 3m, nieodpowiednia wysokość posadzki względem powierzchni działki (dostosowanie wejścia dla potrzeb niepełnosprawnych), bardzo zły stan techniczny istniejącego budynku - liczne pęknięcia ścian i obniżenie się stropu na środku budynku, który do czasu wyburzenia budynku został zabezpieczony drewnianymi belkami. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący odnosząc się do obowiązku zachowania powiązań funkcjonalno-przestrzennych z terenu [...] oraz ukształtowania architektonicznego budynku w sposób eksponujący go od strony parku - podali, że ten zapis jest dla nich niezrozumiały i nie wiedzą czy budynek, który zamierzają realizować ma być przeznaczony do działalności handlowo-usługowej, czy też mają na tej działce zrobić dodatkowy wystrój dla miasta (np. altanka, czy też domek porośnięty trawą). Zgodnie z poprzednią uchwałą należało dostosować kształt budynku do lokalnej tradycji kształtowania zabudowy w zakresie skali i kształtowania bryły. Następnie skarżący zarzucili, że w kwestionowanej prze nich uchwale ograniczono wskaźnik zabudowy działki do 0,35 (poprzednio było 0,4) i wprowadzono nowe ograniczenia w postaci zapisu o minimalnym udziale powierzchni biologicznie czynnej w ilości 30 %, konstatując, ze nowy plan jest dla ich działek tak skonstruowany że jedno przeczy drugiemu i otrzymanie zezwolenia na budowę przy takim planie, i nieprzychylności urzędników "graniczyłaby z cudem". W uzasadnieniu skargi D. i M. J. opisali również w bardzo szczegółowy sposób konkretne działania urzędników miasta, które w ich ocenie stanowią oczywiste nadużycie uprawnień, a ponadto wskazują na nierówne traktowanie innych podmiotów i budzą wątpliwości co do swojej zgodności z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej. Pismem z dnia [...] Rada Miasta B. została bezskutecznie wezwana do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...] Gmina Miejska B. wniosła o oddalenie względnie o odrzucenia skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając ten wniosek Gmina Miejska B. wyjaśniła m.in.: Na dzień zakupu powyższych nieruchomości przez skarżących obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B., uchwalonego przez Radę Miejską w B. uchwałą nr [...] z dnia [...] w sprawie wprowadzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta B., (ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 21 sierpnia 2001 r. Nr 98, poz. 1302) oraz uchwałą nr [...] z dnia [...] o wniesieniu poprawek niektórych zapisów uchwały j.w. (ogłoszoną w Dz. Urzęd. Woj. Doln. z dnia 21 sierpnia 2001 r. Nr 98, poz. 1310). Powyższy plan przewidywał dla działek Nr [...] i [...] w B., położonych przy ul. B. [...] usługi komercyjne i handel oraz teren zieleni parkowej, skwerów i zieleni urządzonej. Dalsze ustalenia szczegółowe wskazano w załączonym jako dowód "Wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. Zgodnie z treścią uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B., Prezydent Miasta B. przystąpił do sporządzenia takiego planu. Zakres jego opracowania zgodnie z treścią uchwały obejmował część prawobrzeżnego obszaru Miasta, ograniczonego od południa i wschodu granicami administracyjnymi Miasta B., od północy drogą krajową Nr [...], od zachodu rzeką B. W trakcie prac planistycznych skarżący skierowali do Prezydenta Miasta wniosek z dnia [...] o "przekształcenie całej działki Nr [...] i Nr [...] na usługi komercyjne ..." W odpowiedzi Prezydent Miasta pismem z dnia [...] ([...]) poinformował skarżących, że teren powyższych działek zlokalizowany jest na obszarze objętym trwającą procedurą zmiany planu a termin składania wniosków minął już w lipcu 2005 roku. Prezydent poinformował dalej, że po zakończeniu prac, projekt planu zostanie wyłożony do publicznego wglądu i po zapoznaniu się z ustaleniami przyjętymi w projekcie planu można wnieść uwagi, które zostaną rozpatrzone przez Prezydenta Miasta. Skarżący skierowali do Prezydenta Miasta pisemne uwagi do rozwiązań przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B., pismem z dnia [...]. W odpowiedzi Prezydent Miasta pismem z dnia [...] ([...]) poinformował skarżących, że ich złożone uwagi zostały rozpatrzone w następujący sposób: "Wnioskowany sposób zagospodarowania terenu oznaczonego w projekcie planu miejscowego symbolem [...] był przedmiotem opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno- Architektonicznej w B., która na posiedzeniu w dniu [...]) protokół Nr [...]) negatywnie zaopiniowała projekt obiektu wielofunkcyjnego zlokalizowanego na przedmiotowym terenie (działki Nr [...] i [...]) Po przeanalizowaniu projektu stwierdzono, że wskaźniki zabudowy działki oraz intensywności zabudowy zostały rażąco przekroczone, a przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne powodują znaczącą ingerencję w zagospodarowanie terenów przyległych. Wydzielenie pasa terenu pod obsługę komunikacyjną obiektu usługowego z działki nr [...] (terenu parku) odbyłoby się kosztem przestrzeni o charakterze publicznym i utraty jej walorów. Prezydent Miasta B. w całości podtrzymał stanowisko Komisji, uwzględniając jedynie wprowadzenie funkcji mieszkaniowej na omawianym terenie - [...]". Dodać należy, że Opinia Komisji była wydana w związku z przedłożeniem przez skarżących projektu budowy obiektu wielofunkcyjnego na przedmiotowych działkach. Załączone Odpisy dokumentów wskazują wyraźnie, że Rada Miasta B. podejmując uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B. - dla prawobrzeżnej części miasta i określając w § 150 uchwały (Jednostka urbanistyczna "A") pod symbolem [...] przeznaczenie podstawowe terenu dla działek [...] i [...] jako usługi o charakterze lokalnym (biura, gabinety lekarskie i kosmetyczne, usługi księgowe i obsługi finansowej), gastronomia i handel detaliczny - a jako przeznaczenie uzupełniające - mieszkania towarzyszące, oraz określając parametry i wskaźniki zabudowy - kierowała się wskazaniami i zaleceniami fachowców, członków Komisji Urbanistyczno-Architektonkznej, a nie podejmowała decyzji na zasadzie własnego uznania, co usiłują sugerować skarżący w swym piśmie skargowym do Sądu. Ponadto Rada Miasta częściowo uwzględniła uwagi skarżących i do projektu planu wprowadziła poprawkę rozszerzającą przeznaczenie terenu, tak jak w § 150 przyjętego planu. Pismem z dnia [...] skarżący skierowali do prezydenta Miasta B. wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą Nr [...] Rady Miasta B. z [...] W odpowiedzi Prezydent Miasta pismem z dnia [...] ([...]) opisując szczegółowo proces planistyczny w odniesieniu do nieruchomości skarżących, stwierdził iż "...nie będzie wszczęte postępowanie zmierzające do wzruszenia przyjętej przez Radę Miasta B. przedmiotowej uchwały. Kolejnym pismem skarżących w sprawie jest ich wystąpienie z dnia [...] do Wojewody D. we W. z wnioskiem o stwierdzeniem w trybie rozstrzygnięcia nadzorczego nieważności przedmiotowej uchwały. Na wezwanie Wojewody Prezydent Miasta skierował do tego organu pismo wyjaśniające z dnia [...] ([...]) analogiczne w treści do tego jakie skierował do skarżących po ich wezwaniu o "usunięcie naruszenia ich interesu prawnego uchwałą". W odpowiedzi udzielonej skarżącym Wojewoda D. w swym piśmie z dnia [...] ([...]) nie stwierdził istotnego naruszenia prawa przy podjęciu przedmiotowej uchwały, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Skarżący podnoszą, że zaskarżona przez nich uchwała narusza przepisy ustawy z dnia [...] o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a przez to narusza ich interes prawny, przez pogorszenie warunków zabudowy dla działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w B. przy ul. B. [...] (obręb [...]). Te nieruchomości, jak wykazano aktem notarialnym są własnością skarżących. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy podnieść, co następuje. Kodeks cywilny w art. 140 stanowi, że "w graniach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, w wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy". "Znamienny jest komentarz do tego przepisu zawarty w "Komentarz do kodeksu cywilnego - Własność i inne prawa rzeczowe", St. Rudnicki, Wyd. Prawn., W-wa 1996, str. 32 "Pojmowanie prawa własności jako prawa absolutnego do rzeczy prowadziłoby w wielu przypadkach do naruszenia interesów innych podmiotów. Mogłoby odwrócić się także przeciw samym właścicielom rzeczy. Stąd też sprawa pewnych ograniczeń w korzystaniu z rzeczy zyskała aprobatę w nauce prawa oraz znalazła odzwierciedlenie w przepisach prawa..." Gmina Miejska B., posiadając ustawowo zagwarantowaną osobowość prawną i obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej do których należy również "ład przestrzenny" (art. 2 ust. 2 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), posiada zagwarantowane ustawowo władztwo planistyczne. Stanowi o tym wyraźnie art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennymi. Jako istotną w niniejszej analizie prawnej stanowiącej odpowiedź na skargę, należy przytoczyć sentencję wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 1998 r. (IV SA 695/98) w: ONSA Nr 1/2000, poz. 16, która wprawdzie dotyczyła stanu prawnego regulowanego przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ale odnieść ją można również w drodze analogii do ustawy aktualnej. Treść wyroku brzmi: "2. Obowiązek uwzględnienia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norma prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym)". W powołanym wyżej wyroku, w jego uzasadnieniu NSA stwierdza, iż "Wnoszący zarzut musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu i uprawnienia. To zaś oznacza, że w postępowaniu kwestionującym w formie zarzutu projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotowość uczestnika tego postępowania jest kształtowana inaczej niż w postępowaniu administracyjnym, obejmując nie tylko występowanie interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenie tego interesu lub uprawnienia. Obowiązek uwzględnienia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego)...". Z kolei treść art. 50 ustawy o Postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi stanowi, że "...uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny". Cytowany przepis ustawy nie precyzuje definicji "interesu prawnego" i związanej w nim legitymacji do występowania w sprawie jako strona. Jest on przedmiotem rozważań komentarzy do tego przepisu prawa. Komentarz do Prawa o Postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi, autorstwa: B. Dauter, B. Gruszczyński, i inni, wyd. Zakamycze 2005, str. 130-131 stanowi, co następuje: "Istotą legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym". Argumentacja podniesiona przez skarżącego w skardze na uchwałę Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...] wraz z dołączonymi do niej odpisami dokumentów nie wskazuje ani w jednym przypadku w ocenie udzielającego Odpowiedzi na skargę, na działanie Rady Miasta w całym procesie legislacyjnym prowadzącym do uchwalenia zaskarżanej uchwały na jakąkolwiek niezgodność tego postępowania z obiektywnym stanem prawnym tj. z naruszeniem materialnego przepisu prawa. Rada Miasta działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego w myśl przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w ramach jej zadań własnych do których należy min. sprawa ładu przestrzennego, przypisanego jej ustawą o samorządzie gminnym. Zapisy planistyczne wprowadzone do skarżonej uchwały w odniesieniu do działek gruntu [...] i [...] co do sposobu wykorzystania ich na określone inwestycje były poprzedzone szczegółową analizą ich wykorzystania w oparciu o opinię Miejskiej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej z dnia [...], a jak wynika z załączonego tomu akt Pt. "Dokumentacja Prac Planistycznych" cały proces planistyczny został przeprowadzony zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W złożonym w toku postępowania administracyjnego piśmie procesowym z dnia [...] skarżący - odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę, oświadczyli, że w całości podtrzymują swoją skargę oraz zawarte w niej wnioski, wywody i żądania, a ponadto podnieśli: dodatkowo skarżący podnoszą, że wadliwie Gmina Miejska B. ewentualność naruszenia władztwa planistycznego gminy nierozerwalnie wiąże z obowiązkiem wykazania przez skarżących naruszenia przez nią przepisu prawa materialnego. W tym zakresie wyrokiem z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 604/07, (gazeta Rzeczpospolita) Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się, że prawnie wadliwe są nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które są wynikiem nadużycia uprawnień przysługujących gminie. Odnosząc tę kwestię do niniejszej sprawy, to skarżący podtrzymują swoje zarzuty, co do tego że Gmina Miejska B. przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego. Ustalenia planu nie mogą wskazywać precyzyjnie, jakiego rodzaju inwestycje mogą być lokowane na poszczególnych terenach. A tak Gmina Miejska B. postąpiła w tej sprawie. Gmina określiła w skarżonej uchwale, że na działce skarżących może być wybudowany budynek przeznaczony jedynie na usługi o charakterze lokalnym (takie jak biura, gabinety lekarskie i kosmetyczne, usługi księgowe i obsługi finansowej, gastronomia i handel detaliczny). Takie postanowienie planu bezpośrednio ingeruje w działalność gospodarczą skarżących, ograniczając ich swobodę gospodarczą. Przy tym należy wskazać, że posłużenie się przez Gminę właśnie tak sformułowanym postanowieniem, powoduje kolejne wątpliwości, co do jego treści np., czy wymienione w nawiasie formy? (przedmioty?) działalności mają charakter wykazu zamkniętego, czy też otwartego. A w związku z tym, czy dopuszczalny jest gabinet pielęgniarki środowiskowej, czy też kancelaria prawna. Nadto plan nie wyjaśnia pojęcia usług o charakterze lokalnym, przez co wątpliwości może budzić np. usytuowanie sklepu detalicznego, w którym zaopatrują się konsumenci spoza terenu Gminy Miejskiej B. Posłużenie się zatem w skarżonej uchwale postanowieniem niejasnym i nieprecyzyjnym stanowi również podstawę do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów prawa dotyczących zasad prawidłowej legislacji. Przykładem naruszenia przez Gminę Miejską B. władztwa planistycznego jest nakazanie zachowania istniejącego budynku, choć ze względów technicznych budynek nie nadaje się do użytku. Takim postanowieniem planu gmina nakazała skarżącym wręcz inwestowanie w budynek, co z pewnością nie mieści się w jej uprawnieniach. Gmina Miejska B. w żaden racjonalny sposób nie wyjaśniła, dlaczego odstąpiła od zasad zabudowy przedmiotowej nieruchomości określonej w poprzednio obowiązującym planie, choć na jego podstawie skarżący rozpoczęli już proces inwestycyjny. Do pisma załączone zostały dokumenty (w tym orzeczenia administracyjne), wskazujące na prowadzenie przez skarżących działań zmierzających do realizacji inwestycji na przedmiotowej nieruchomości. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 13 września 2007 r. pełnomocnicy stron podtrzymali stanowiska prezentowane dotychczas w sprawie, a skarżący oświadczył dodatkowo, że zapisy zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego nie pozwalają mu na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po zaskarżeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/ oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej /art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym także na uchwały podjęte na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwała należąca do tej kategorii aktów była przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie. Mając na względzie wskazane wcześniej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały okoliczności prawnych stwierdził konieczność zastosowania przy orzekaniu art. 147 § 1 /zdanie pierwsze/ powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przy jednoczesnym uwzględnieniu przepisu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wcześniej powołanych. Poprzedzając wyjaśnienie motywów podjętego wyroku Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że przysługujące skarżącym prawo użytkowania wieczystego nieruchomości traktowane jest jako prawo usytuowane - co do swej istoty - pomiędzy prawem własności, a prawami rzeczowymi ograniczonymi. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie akceptowany jest pogląd wyprowadzony z treści art. 251 kodeksu cywilnego, obligującego do stosowania do praw rzeczowych ograniczonych przepisów o ochronie własności, że prawo użytkowania wieczystego jest chronione w taki sam sposób jak prawo własności. Z tych względów Sąd w zastosowanej w uzasadnieniu wyroku argumentacji posłużył się twierdzeniami dotyczącymi liberalnie prawa własności, uznając zasadność odnoszenia ich w taki samym stopniu do prawa użytkowania wieczystego. Ponadto w rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie w całości żądania skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, uznając, że uprawnienie skarżących jako użytkowników wieczystych nieruchomości objętej działaniami planistycznymi zostało naruszone zapisami zawartymi w § 150 tego aktu. Wskazana powyżej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera m.in. w rozdziale 2 w przepisach stanowiących artykuły od 14-27 szczegółowa regulację dotyczącą procedury sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub jego zmiany), dla której ustawodawca stworzył dodatkową ochronę poprzez treść wskazanego wcześniej przepisu art. 28 ust. 1. Ustanowiona jest w nim sankcja nieważności uchwały rady gminy /w całości lub części/, w przedmiocie planu miejscowego lub studium, podjęta z naruszeniem zasad lub istotnym naruszeniem trybu ich sporządzania, a także naruszeniem właściwości w tym zakresie. W tak określonych warunkach prawnych kontroli prawidłowości zaskarżonej uchwały Sąd dokonywał również w odniesieniu do postanowień powołanych powyżej przepisów art. 14-27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prowadząc czynności ocenne w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się istotnego naruszenia trybu sporządzania przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Zdaniem Sądu - nie podzielającego zarzutu skargi w tym zakresie -uwzględnienie niektórych uwag wniesionych do projektu planu, w tym częściowo uwagi wniesionej przez firmę A D. J., M. J. nie obligowało rady gminy do ponowienia czynności planistycznych w sposób sugerowany przez skarżących. W literaturze prawniczej dostrzega się nieostrość sformułowania zastosowanego przez ustawodawcę w art. 19 ust. 1 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wynikające z tego trudności interpretacyjne i praktyczne, ale wskazuje się jednocześnie na konieczność traktowania powinności ponowienia czynności proceduralnych w kategoriach wyjątkowych i zawężającego rozważania przesłanek ponowienia procedury planistycznej (np. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004 r.). Z tych względów na podstawie treści załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...], zawierającego rozstrzygnięcia w sprawie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu, Sąd uznał, że zakres i charakter zmian wprowadzonych do projektu planu w konsekwencji uwzględnienia niektórych uwag nie wymagał ponowienia czynności planistycznych. W tym aspekcie rozważań należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Z kolei z przepisu art. 4 ust. 1 omawianej ustawy wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który z mocy art. 14 ust. 8 jest aktem prawa miejscowego i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Poprzez swoją treść przesądza również o ograniczeniach prawa własności, wprawdzie nie bezwzględnego, ale chronionego konstytucyjnie i w szczególnych zapisach ustawowych. Istotne w tym kontekście jest, że prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz. U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 z późn. zm./ pogląd o nadaniu gminie poprzez jego treść tzw. samodzielności planistycznej /określonej w doktrynie również jako władztwo planistyczne/, uprawniającej do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu zastrzegał jednocześnie konieczność racjonalnego działania gminy w tym zakresie, realizującego się w przyjmowaniu finalnych optymalnych rozwiązań planistycznych. Zdaniem Sądu pogląd ten zachowuje swoją aktualność również w odniesieniu do przepisu art. 3 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, traktowanego jako odpowiednik wskazanego wcześniej przepisu art. 4 ust. 1 poprzedniej regulacji /np. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004/. Podkreślano przy tym, że nie można omawianego zapisu przyjmować jako legitymacji do szczególnego władztwa i nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach zobligowane są do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej, ustrojowej dyrektywy sformułowanej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz. U. Nr 78, poz. 483/. W taki sposób wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 9 czerwca 1995r. /sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996, nr 3, poz. 125/ stwierdzając, że: "...mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego gmina może, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, jeżeli oczywiście władztwa tego nie nadużywa". W prowadzonych w rozpoznawanej sprawie czynnościach Sąd uwzględnił również to, że w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawierającym otwarty katalog wymagań, które w szczególności należy wziąć pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazane zostało w pkt 7 w jednoznaczny sposób prawo własności. Wymóg ten podporządkowany jest przepisowi art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jako gwarantującemu poszanowanie tego prawa, które wprawdzie - zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy zasadniczej - może być ograniczone, ale pod warunkiem nienaruszania istoty własności. W tej ostatniej kwestii natomiast Sąd Najwyższy wypowiedział się w wyroku z dnia 16 lipca 1980r. /CZP 45/80, OSPiKA 1981, nr 7, poz. 131/, w którym nawiązując do art. 140 k.c. stwierdził, że prawo własności jest "tym szczególnym prawem, które zapewnia właścicielowi dopuszczalną w danych warunkach pełnię uprawnień względem rzeczy. Choć przepis ten nie zdefiniował prawa własności przez wyczerpujące wyliczenie uprawnień właściciela, to jednak wyliczył uprawnienia zasadnicze, a przede wszystkim uprawnienie do korzystania z rzeczy oraz do rozporządzania nią". Ustawodawca treścią art. 6 ust. 1 powołanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczył obszar uprawnień wypełniających prawo własności, stanowiąc, że "ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości". Niedopuszczalna jest jednak ingerencja w sferę prawną właściciela nieruchomości dokonywana poprzez takie ustalenia planu miejscowego, które określając przeznaczenie terenu i jego zagospodarowanie wyznaczają jednocześnie granice korzystania z prawa własności i wpływają na interesy prawne jego dysponenta. W ocenie Sądu w istniejących aktualnie warunkach prawnych można uznać - kierując się stwierdzeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w tezie wyroku z dnia 16 października 2001 r., że jeżeli ustalenia planu miejscowego zamykają na przyszłość możliwość swobodnego dysponowania nieruchomością, tym samym naruszają interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, niezależnie od tego czy taka możliwość istniała poprzednio. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął wówczas, że "naruszenie interesu prawnego nie polega na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej /uprawnienia, możliwości prawnej/, ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna /uprawnienie, możliwość prawna/ nie będzie mogła być realizowana". /sygn. akt II SA/Kr 1970/01, ONSA 2202/4/164/. Zdaniem Sądu w składzie obecnie orzekającym pogląd ten pozostaje aktualny - w obecnym stanie prawnym. W rozpoznawanej sprawie - ze względu na jej przedmiot - rozważyć należy również relację pomiędzy przepisem art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, statuującym - zdaniem Sądu - jedną z zasad sporządzania planu miejscowego, a art. 6 ust. 1 tego aktu. W podejmowanych w tym zakresie czynnościach uwzględnić też należy przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który - zdaniem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w orzeczeniu z dnia 12 stycznia 1999r. - spełnia funkcję podstawową dla ochrony prawa własności, bowiem w sposób w pełni samodzielny i całkowity statuuje zasadę proporcjonalności, a więc zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. /J. Oniszczuk, Konstytucja w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Kraków 2000/. Odnosząc pogląd zaprezentowany przez Trybunał Konstytucyjny do warunków prawnych ukształtowanych obu wskazanymi powyżej przepisami oraz treścią art.3 ust. 1 tej samej ustawy, należy - zdaniem Sądu - przyjąć, że ingerencja w sferę prawną podmiotu dokonywana konkretnymi działaniami planistycznymi gminy, naruszająca atrybuty właścicielskie dla swojej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie zagospodarowania nieruchomości nie nadużyła swojego władztwa planistycznego. W ocenie Sądu powinno to nastąpić w uzasadnieniu uchwały w sprawie planu miejscowego, wyjaśniającym przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązanie planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności przez dysponenta tego prawa. W takim przypadku równie istotne jest przedstawienie wyczerpującej argumentacji, wykazującej, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, a w ramach tego rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności jest jedynym możliwym w danych warunkach. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały takich elementów brak, a Rada Miejska ograniczyła się w zasadzie do wskazania, że w uchwalonym planie ustalono szczegółowe linie zabudowy, skorygowano wskaźniki zabudowy działek, wprowadzono nowe przebiegi dróg osiedlowych oraz że przyjęcie nowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie miało wpływ na budżet miasta. Nie można zatem uznać, że dokonana zapisami zawartymi w § 150 zaskarżonej uchwały ingerencja w prawo użytkowania wieczystego przysługujące skarżącym nastąpiła bez naruszenia przepisu art. 28 ust. 1 (zdanie pierwsze) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sankcjonującego naruszenie zasad sporządzenia planu. W ocenie Sądu w sposób szczególny narusza uprawnienia skarżących zapis określający wysokość zabudowy, zapis ograniczający - w stosunku do poprzednio obowiązującej uchwały planistycznej - przeznaczenie podstawowe przedmiotowego terenu oraz zapis nakazujący zachowanie istniejącego obiektu, którego racji nie uzasadniają ani walory tego obiektu, ani względy prawno- funkcjonalne. Zasadności ustaleń przyjętych w treści § 150 zaskarżonej uchwały nie wykazuje też argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę, odwołująca się do opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej, sporządzonej w związku z przedłożonym przez skarżących projektem budowy obiektu wielofunkcyjnego na przedmiotowych działkach. Niezależnie od tego, że ocena projektu budowlanego powinna być dokonywana w odniesieniu do obowiązującego w dacie tej czynności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w odniesieniu do projektu planu, to należy również zwrócić uwagę, że niewłaściwe jest konstruowanie zapisów planu w relacji o konkretnej zamierzonej inwestycji. Ocena możliwości realizowania obiektu budowanego o cechach i parametrach określonych w projekcie jest zresztą przywilejem organów administracji architektoniczno- budowlanej (starosty, wojewody), a nie komisji gminnych i konkretyzuje się w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę lub odmawiającej jego udzielenia. W istniejących w sprawie okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała w części stanowiącej treść jej §150 narusza istotę prawa przysługującego skarżącym znacznie ograniczając możliwość zagospodarowania terenu do którego mają tytuł prawny, a poprzez to zaistniałe naruszenie nosi znamiona wadliwości opisanej w art. 28 ust.1 (zdanie pierwsze) w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z tych względów - zgodnie z art. 147 § 1 wskazywanej uprzednio ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Klauzula zawarta w pkt VI wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 powołanej powyżej ustawy, a orzeczenie o kosztach uzasadnione jest treścią przepisu art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynność radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).