II SA/Po 267/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz /spr./ Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Drzazga /-/ W. Batorowicz Decyzją z dnia [...] Burmistrz K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie silosów na oborę, rozbudowę płyty gnojowej, budowę zbiornika na gnojówkę i budowę silosów na kiszonki w miejscowości L. ul. [...], działka nr [...] i ul. [...] działka nr [...]. W dniu [...] E. W. wniosła o wznowienie postępowania w powyższej sprawie, twierdząc, że jako strona postępowania nie brała w nim udziału. Burmistrz K. decyzją z [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania na budowę silosów na działce nr [...] w L.. Na skutek odwołania E. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w celu jednoznacznego określenia, czy E. W. ma przymiot strony w postępowaniu, organ I instancji winien przeprowadzić stosowne postępowanie. W przypadku ustalenia, że wnioskodawczyni winna być strona w postępowaniu zasadne będzie wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, natomiast gdy okaże się, że E. W. nie ma przymiotu strony należy wydać decyzję w trybie art. 149 §3 kpa, zasadną jest bowiem odmowa wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych. Burmistrz K. po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] odmówił wznowienia postępowania z wniosku E. W.. Następnie decyzją z [...] Burmistrz na podstawie art. 155 kpa zmienił swą decyzję z [...] w ten sposób, że zdanie : "Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie: 1. przebudowa silosów na oborę, 2. rozbudowa płyty gnojowej, 3. budowa zbiornika na gnojówkę, 4. budowa silosów na kiszonki" zastąpił zdaniem "Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie: 1. przebudowa silosów na oborę, 2. rozbudowa płyty gnojowej, 3. budowa zbiornika na gnojówkę, 4. budowa silosów na kiszonki na działce nr [...] położonej w L. ul. [...]. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określa się w odległości 8, 0 m od granicy działki nr [...]". Decyzją z [...] Burmistrz K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę silosów na działce nr [...] położonej w L. przy ul. [...], gdyż wnioskodawczyni nie została uznana za stronę w postępowaniu administracyjnym. W wyniku odwołania E. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na tę decyzję wniosła E. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 22.06.2006r. uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z [...] wskazując, że niedopuszczalna jest ocena przyczyn wznowienia postępowania, a przesłanka odmowy wznowienia z art. 149 §3 kpa nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia, może natomiast być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż wymienione enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa. W takim stanie sprawy Burmistrz K. postanowieniem z [...] wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z [...] Następnie decyzją z [...] ma podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na skutek wniosku E. W. SKO w K. decyzją z [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza K. z [...] W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że przepisy nie przewidują możliwości umorzenia postępowania wznowieniowego, chyba że podmiot żądający wznowienia wycofa swój wniosek. Nadto organ I instancji pominął wytyczne Sądu przez co rażąco naruszył przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Decyzją z [...] Burmistrz K. odmówił uchylenia własnej decyzji z [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wyniku złożonego przez E. W. wniosku, decyzją z [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrz K. z [...] W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z akt sprawy nie wynika, by organ I instancji przed wydaniem zakwestionowanej decyzji prowadził jakiekolwiek postępowanie zmierzające do ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki z art. 145 §1 pkt 44 kpa. Nie ustalono, jak wskazał Sąd, czy skarżąca wniosła podanie o wznowienie w terminie zakreślonym w art. 148 §1 kpa. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postepowania dokonano jedynie analizy urbanistyczno-architektonicznej spornej inwestycji, w której stwierdzono jej zgodność z ustaleniami aktualnego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy K.. W niniejszym postępowaniu badaniu podlega decyzja ustalająca warunki zabudowy dla określonej inwestycji wydana w 2002r. i w stanie prawnym wówczas obowiązującym należy ją analizować. Ponadto Studium w myśl art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest aktem prawa miejscowego i tym samym nie może być podstawą decyzji. Decyzją z [...] Burmistrz odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu stwierdził, że uznanie E. W. za stronę postępowania musi znaleźć odbicie w obowiązującym prawie. Wnioskodawczyni musiałaby więc wykazać naruszenie konkretnego przepisu prawa, a także warunków technicznych, które mogłyby prowadzić do podważenia zaskarżonej decyzji. E. W. nie wykazała, by decyzja naruszała jakiekolwiek przepisy prawa materialnego. Inwestycja spełnia warunki rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7.10.1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132,0 poz. 877 ze zm.) – odległość silosów od granicy działki wynosi 8 m i 17 m od budynku mieszkalnego. Inwestycja ta nie wpływa negatywnie na sąsiadującą nieruchomość E. W. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji pominął wytyczne Sądu, co stanowi rażące naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na skutek złożonego przez E. W. wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza K. z [...]. Burmistrz K. decyzją z [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z [...]. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że E. W. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...] We wniosku wskazała, że dopiero [...] dowiedziała się, że wydana została decyzja lokalizacyjna. Z dokumentów posiadanych prze organ I instancji wynika, że prace inwestycyjne na terenie nieruchomości rozpoczęły się [...] Dlatego można przyjąć tę datę jako moment, w którym strona mogła dowiedzieć się o decyzji. Skoro zatem podanie zostało złożone [...] a więc w terminie miesiąca od powzięcia wiadomości o decyzji, uznać należało, że wniosek został wniesiony w terminie. W ocenie Burmistrza E. W. nie jest stroną postępowania, dlatego też nie ma podstaw do uchylenia decyzji z powodu braku udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. Nie wykazała ona naruszenia konkretnego przepisu prawa, a także warunków technicznych, które mogłyby prowadzić do podważenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ I instancji podkreślił, że decyzja ni narusza jakichkolwiek przepisów prawa materialnego. Inwestycja spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7.10.1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) – odległość silosów od granicy działki wynosi 8 m i 17 m od budynku mieszkalnego. Inwestycja ta nie wpływa negatywnie na sąsiadującą nieruchomość E. W. Ponadto, zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Krotoszyn przedmiotowa działka znajduje się na terenach przewidzianych pod zabudowę zagrodową. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. W. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 107, 151 §1 pkt 1 i 2 kpa. Podniosła, że jest niezadowolona z wydanej decyzji i w jej ocenie powinna zostać uznana za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja z [...] utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym została wydana 14.11.2002r., a więc w czasie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. (uchwała nr [...]), w którym to przedmiotowe nieruchomości są jednostką bilansową 8.20 MR, MN – tereny zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej. Nie ulega wątpliwości, że silosy na kiszonkę stanowią element budownictwa zagrodowego i w sytuacji, gdy określono ich usytuowanie zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7.10.1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) to tym samym założyć należy, że obiekty nie oddziałują na sąsiednie nieruchomości. Strona postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy pod rządami obowiązującej w dacie wydawania kwestionowanej decyzji ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym był inwestor, właściciele nieruchomości, na której miała być realizowana inwestycja oraz właściciele nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji o ile inwestycja ta swoim oddziaływaniem nieruchomości te obejmowała. Przepisy regulujące warunki techniczne stworzono właśnie po to, by eliminować wpływ jaki określone obiekty mogłyby wywierać na sąsiadujące z terenem inwestycji nieruchomości. Organ I instancji w toku postępowania ustalił, że E. W. nie ma przymiotu strony, bowiem nie wykazała z jakiego przepisu prawa materialnego wywodzi swoje prawo do posiadania statusu strony. Skoro zatem nie została spełniona przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania określona w § 145 § 1 pkt 4 kpa organ I instancji zasadnie orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Skargę na decyzje Kolegium wniosła E. W. zarzucając naruszenie art. 138 §1 pkt 1 i 2 kpa, art. 7, 8, 11, 15 i 107 § 3 kpa, art. 80 kpa oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca w szczególności podniosła, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy miał obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania i zarzuty i ustosunkować się do nich, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem skarżącej Kolegium błędnie wskazało, że "E. W. nie ma przymiotu strony nowiem nie wykazała z jakiego przepisu prawa materialnego wywodzi swoje prawo do posiadania statusu strony". W odwołaniu z [...] oraz skardze do Sądu z [...] skarżąca wyraźnie powołała się na art. 3 pkt 2 i art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. O niezgodności decyzji o warunkach zabudowy z [...] z § 8 pkt 2 rozporządzenia z 7.10.1997r. świadczy fakt, że decyzją z [...] zmieniono tę decyzję w ten sposób, że odległość zabudowy od granicy zmieniono z 5 na 8 m, a od budynku mieszkalnego z 15 na 17 m. Ponadto zdaniem E. W. organ II instancji naruszył art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie jej zapoznania się i wypowiedzenia, co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem decyzji. Kolegium mylnie również uzależniło posiadanie przymiotu strony od spełnienia warunków określonych przepisami techniczno-budowlanymi. Decyzja naruszająca te przepisy jest wadliwa i jako taka nie powinna pozostawać w obrocie prawnym bez względu na to, czy w ogóle są strony postepowania negujące jej zasadność. Przy zachowaniu choćby minimalnych, ale nawet niezgodnych z przepisami odległości, jeżeli wykraczają one poza obszar nieruchomości, na której ma być realizowany dany obiekt i przynajmniej częściowo obejmują nieruchomości innych osób, to te osoby są stroną postepowania, gdyż stan taki powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej nieruchomości. Tym samym nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Silosy zaprojektowano najpierw w odległości 5, a później 8 m od granicy, a to oznacza, że na działce E. W. możliwa jest lokalizacja budynku mieszkalnego ze ścianą równoległa do granicy z otworami w odległości 7 m. Warunki techniczne dopuszczają odległość 4 m, zatem oczywiste jest ograniczenie w zagospodarowaniu działki skarżącej rzędu 3 m. Potwierdził to Wojewoda w decyzji z [...] stwierdzając, że ewentualna rozbudowa budynku mieszkalnego E. W. w kierunku granicy działki spowoduje, że ściana od strony granicy bez względu na warunki lokalizacji budynku nie będzie mogła posiadać otworów okiennych i drzwiowych. Nadto z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie nie wynika, że odległość 15 m od otworów okiennych i drzwiowych dotyczy tylko otworów znajdujących się w ścianie równoległej od granicy działki. Możliwa jest sytuacja, że budynek mieszkalny (czy też przebudowany budynek gospodarczy na mieszkalny) po ewentualnej rozbudowie lub nadbudowie i zbliżeniu do granicy powinien posiadać otwory w ścianie prostopadłej do granicy w odległości mniejszej od dopuszczalnej. Zatem i w tym zakresie ograniczenie w zabudowie działki E. W. jest ewidentne. Oznacza to, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania silosów na kiszonkę, a skarżącej przysługuje przymiot strony zarówno w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jak i w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Potwierdza to również decyzja Burmistrz K. z [...] i następne dotyczące przebudowy przez E. W. budynku gospodarczego na budynek mieszkalny na działce nr [...], w którym to B. i Z. K. od samego początku byli stronami postępowania. Z kolei w decyzji z [...] Wojewoda jednoznacznie ustalił, że E. W. był strona wskazując: "Odnosząc się do decyzji z [...] (decyzja o pozwoleniu na budowę silosów) należy uznać, że Pani E. W. była strona postępowania, ponieważ ustalone tą decyzją odległości wprowadzały ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]". Skoro zatem Wojewoda uznał, że skarżąca była stroną, a nie brał udziału w postępowaniu, to tym samym ustalił przyczynę wznowienia postępowania wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nadto Sąd w uzasadnieniu wyroku z 22.02.2006r. (II SA/Po 1013/04) stwierdził, że "dokonując oceny czy nastąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa należy wziąć pod uwagę utrwalone orzecznictwo NSA wypowiadające się z kwestii istnienia po stronie właściciela sąsiedniej działki interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu". W kolejnym zaś wyroku z 25.04.2006r. (II SA/Po 495/05) Sąd wskazał, że fakt istnienia interesu prawnego nie jest tożsamy z jego naruszeniem. Uczestniczenie w postępowaniu administracyjnym nie jest uzależnione od naruszenia interesu prawnego, a jedynie od jego istnienia. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie przytaczając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Za błędny uznać należało, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, iż skoro ustalenie warunków zabudowy opisanej inwestycji nastąpiło w zgodzie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7.10.1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877) to wykluczyć należy oddziaływanie inwestycji na sąsiednią nieruchomość, co przesądza o braku u skarżącej przymiotu strony. Postępowanie wznowieniowe, prowadzone po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie na podstawie art. 149 kpa, stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postepowania co do przyczyn wznowienia oraz co do istoty sprawy. Oznacza to, że w niniejszej sprawie, decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa bez wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, może być wydana jedynie gdy organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z powołanych przepisów wynika, że w niniejszej sprawie kluczowe dla przyjęcia istnienia przesłanki z tego przepisu jest uznanie lub brak uznania skarżącej za stronę postępowania podlegającego wznowieniu. Ewentualne naruszenie, przy wydawaniu decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy, przepisów prawa materialnego może być badane dopiero po ustaleniu, że skarżąca, która posiadała przymiot strony nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy. Skarżąca na wszystkich etapach postepowania, poczynając od wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...], wskazywała, iż swoje prawo do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji wywodzi z zagrożenia jakie stanowi to postępowanie i orzeczenie je kończące, dla jej interesów związanych z prawem własności działki sąsiedniej. Zatem, celem zweryfikowania tak określonego powodu udziału w postępowaniu należało poddać przepis art. 28 kpa – definiujący pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie ze wskazanym przepisem, strona postępowania jest każdy czyjego interesu lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zarówno w literaturze prawniczej, jak i w orzecznictwie sądownictwa administracyjnego wielokrotnie wypowiadano się co do interesu prawnego właściciela działki sąsiadującej (por. Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz B. Adamiak J. Borkowski wyd. C.H.BECK W-wa 2003 str. 226-230, wyrok NSA z 09.12.2005r. sygn. II OSK 310/05 Lex nr 190891, wyrok WSA w Gdańsku z 19.10.2005r. sygn. II SA/Gd 359/02 Lex nr 235071, wyrok NSA z 08.03.2005r. sygn. OSK 682/04 Lex nr 176144). Interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa oznacza w sprawie niniejszej, w istocie rzeczy, występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącej a sprawą administracyjną inwestora dotyczącą ustalenie warunków zabudowy dla określonej inwestycji, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień lub obowiązków. Związek ten musi być bezpośredni, zatem rozstrzygnięcie administracyjne dotyczyć musi bezpośrednio sfery prawnej skarżącej. Skoro wniosek inwestora dotyczył budowy i rozbudowy obiektów związanych z hodowlą bydła, co z istoty swojej wskazuje na możliwość generowania uciążliwych zapachów, hałasu, a także może mieć wpływ na usytuowanie zabudowy mieszkalnej na działce skarżącej, interes prawny skarżącej wynikający z prawa rzeczowego pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzona sprawą administracyjną, a planowana inwestycja może naruszyć jej chronione interesy. W opisanym stanie faktycznym zastosowanie miał również przepis art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07.1994r. (Dz.U. Nr 89, poz. 415) obowiązującej w toku postepowania podlegającego wznowieniu, który przewidywał, że decyzja o warunkach zabudowy określała między innymi "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich", a do nich bez wątpienia może należeć właściciel sąsiedniej nieruchomości. Norma ta została powtórzona w art. 54 pkt 2 lit. d aktualnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27.03.2003r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717). Oznacza to, że ochrona interesów osób trzecich występuje nie tylko na etapie pozwolenia na budowę, lecz już we wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest ustalenie warunków zabudowy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien ustalić, mając na uwadze przedstawione uwagi, czy w sprawie zachodzi przyczyna wznowienia, przy równoczesnym braku przesłanek negatywnych z art. 146 kpa. Po ewentualnym stwierdzeniu podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej nastąpi powrót do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy wydać należy tak jakby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana, a więc przy zastosowaniu przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu orzekania (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2005, str. 891). W tych warunkach należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje Burmistrza K. z dnia [..] nr [..]. W pkt. II wyroku orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. o kosztach postępowania. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. w pkt. III określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Drzazga /-/ W. Batorowicz