I SA/Wr 1002/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta,, Asesor WSA Katarzyna Borońska, Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. przy udziale --- sprawy ze skargi U. i A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...], nr [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Skarżący, z uwagi na błędnie zadeklarowaną wysokość przychodu osiągniętego przez skarżącą z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej - tłumacza przysięgłego języka niemieckiego, pismem z dnia 14 września 2006 r. złożyli korektę wspólnego zeznania podatkowego wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 491,00 zł. W wyniku dokonanej korekty uległ bowiem zmniejszeniu również dochód, to jest z kwoty 30.741,95 zł do kwoty 28.160,45 zł. Skarżąca wyjaśniła, że przez niedopatrzenie nie ujęła w rozliczeniu rocznym dokumentów korygujących, wystawionych stałym klientom z powodu udzielenia przez nią rabatów oraz z powodu wycofania przez niektórych klientów dokumentów przedłożonych do tłumaczenia. Organy obu instancji nie znalazły podstaw do stwierdzenia żądanej nadpłaty. Skarżący w skardze z dnia 12 kwietnia 2007 r. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 75 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jt. z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: Ordynacja podatkowa), przez bezpodstawną odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r.; art. art. 122, 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż z zeznań świadków oraz złożonych przez nich oświadczeń z dnia 17 października 2006 r. wynika, że otrzymali oni w 2005 r. upusty cenowe na łączną kwotę 2.581,50 zł. Skarżący podnieśli również, iż organ nie przesłuchał w charakterze świadków (na okoliczność udzielenia upustów) P. G., M. S., K. P., E. S., Z. N. i Z. J. Ponadto skarżący podnieśli, że świadek N. zażądał zwrotu dokumentów niezbędnych do otrzymania z urzędu pracy innego zaświadczenia, natomiast świadek N. odebrał dokumenty po tym jak zrezygnował z ubiegania się o kredyt w niemieckim banku, zaś świadek J. oświadczył, że dokumenty przekazane do przetłumaczenia nie będą mu potrzebne, bowiem zrezygnował z ubiegania się o zaświadczenie. Skarżący wskazali także na szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 20 marca 1997 r., sygn. akt SA/Po 1459/96; wyrok z dnia 18 stycznia 1998 r., sygn. akt III SA 964/87; wyrok z dnia 16 lipca 1985 r., sygn. akt III SA 601/85; wyrok z dnia 17 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1856/99; wyrok z dnia 4 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA/Łd 2164/00; wyrok z dnia 30 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1468/97; wyrok z dnia 25 czerwca 1999 r. sygn. akt I SA 1551/98 oraz wyrok z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA1768/99) oraz przytoczyli piśmiennictwo, odnoszące się do zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w tym nakazujących organowi zebranie materiału dowodowego w pełnym zakresie i na tej podstawie dokonanie jego oceny; zabraniających rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść strony a także nakazujących organowi dopuścić jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej). Ponadto skarżący przytoczyli treść art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jt. Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. - dalej: updof), w myśl którego przychodem z działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia 16 maja 2007 r. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Organ uznał bowiem, iż zgromadzony materiał dowodowy, ponad wszelką wątpliwość dowodzi, że skarżąca nie udzieliła upustów (w wysokości 75 %) z tytułu świadczonych usług. Organ uznał więc, że wykazała ona prawidłowo w zeznaniu podatkowym za 2005 r. przychód z działalności gospodarczej w kwocie 41.570,50 zł. Organ wskazał także na fakt złożenia korekty zeznania po tym jak skarżąca została wezwana do wyjaśnienia przyczyn nie złożenia deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz nie dopełnienia obowiązku rejestracji w tym podatku w związku z przekroczeniem kwoty uprawniającej ją do zwolnienia podmiotowego (39.200,00 zł). Ponadto mając na uwadze zapisy zdarzeń gospodarczych dokonane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, dużą rozbieżność w czasie pomiędzy datą widniejącą na rachunkach korygujących (28 i 29 grudnia 2005 r.) a datą zwrotu pieniędzy osobom, na rzecz których wystawiono rachunki korygujące (8 września 2006 r.), organ uznał, że faktyczne sporządzenie dowodów korygujących nastąpiło przed złożeniem korekty zeznania podatkowego za 2005 r., to jest przed dniem 15 września 2006 r. Organ podniósł również, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających zastosowanie upustów w trakcie roku podatkowego, takich jak: potwierdzenie doręczenia klientom rachunków i not korygujących oraz zwrotu kwot udzielonych rabatów. Organ, w świetle art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz.U. Nr 273, poz. 2702 - dalej: ustawa z dnia 25 listopada 2004 r.) oraz jednoznacznego i precyzyjnego brzmienia przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (Dz.U. Nr 15, poz. 131 - dalej: rozporządzenie z dnia 24 stycznia 2005 r.), nie uwzględnił również tłumaczeń skarżącej, że była ona przekonana o obowiązku wpisywania do repertorium czynności tłumacza przysięgłego i podatkowej księgi przychodów i rozchodów kwoty wynikającej z cennika usług a nie faktycznie pobranej, to jest po zastosowaniu upustu. Organ, ze względu na inne dowody (repertorium czynności tłumacza przysięgłego - z zapisów wynika, iż skarżąca pobierała wynagrodzenie za każde tłumaczenie, natomiast świadkowie twierdzili, że uzyskiwali rabat przy dokonywaniu płatności za usługę; wyjaśnienia skarżącej złożone do protokołu z dnia 16 października 2006 r. w kwestii wystawienia not i rachunków korygujących - skarżąca wyjaśniała, że wystawiła je z datą 31 grudnia 2005 r. pod koniec sierpnia 2006 r., natomiast pieniądze zostały zwrócone w dacie zamieszczonej na rachunkach korygujących a w przypadku not korygujących z chwilą pobrania wynagrodzenia, w kwocie niższej uwzględniającej udzielony rabat; osoby przesłuchiwane w charakterze świadków składały zbyt ogólnikowe odpowiedzi na zadawane pytania - pamiętały jedynie fakt udzielenia rabatu, natomiast nie pamiętały, w jakiej wysokości został on udzielony; zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zakończono na stronie 15, w kolumnie 9 wpisano przychód na łączną kwotę 41.570,50 zł, następnie na stronie 16 wpisano udzielone upusty a w kolumnie 9 wpisano przychód na łączna kwotę 38.989,00 zł) nie dał również wiary oświadczeniom zleceniodawców z dnia 17 października 2006 r. Organ stwierdził także, że nie naruszył zasad wyrażonych w art. art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 188, 191 Ordynacji podatkowej oraz nie naruszył przepisu art. 75 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej a także przepisu art. 14 ust. 1 updof. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm. - dalej: p.u.s.a.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak więc, uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji na wstępie należy zauważyć, iż została ona podjęta z wniosku skarżących. Jest to o tyle istotne, iż przepisy Ordynacji podatkowej dopuszczają możliwość wystąpienia podatnika z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaconego podatku jedynie w ściśle określonych przypadkach. W myśl art. 75 § 2 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej podatnik może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, jeżeli zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa oraz w zeznaniu podatkowym za dany rok, wykazał zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek albo wykazał nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej. Równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnik jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (§ 3). Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (§ 4). Tak więc wniosek o stwierdzenie nadpłaty wszczyna postępowanie podatkowe, które nie musi zakończyć się wydaniem decyzji. Jedynie w przypadku, gdy skorygowane zeznanie budzi zastrzeżenia, organ podatkowy wydaje decyzję, w której stwierdza nadpłatę w wysokości wynikającej z wyliczeń organu podatkowego lub też odmawia stwierdzenia nadpłaty. W sprawie będącej przedmiotem oceny, skarżący w złożonej korekcie wspólnego zeznania podatkowego za 2005 r. wykazali nadpłatę w kwocie 1.952,60 zł. a więc o 491, 00 zł większą niż pierwotnie. Podstawą korekty było zmniejszenie kwoty przychodu skarżącej z tytułu prowadzonej przez nią działalności, to jest z kwoty 41.570,50 zł na kwotę 38.989,00 zł, a więc na kwotę o 2.581,50 zł. mniejszą. Istota sporu sprowadza się więc do tego, czy organ podatkowy prawidłowo uznał brak podstaw do dokonania zmniejszenia przychodu uzyskanego przez skarżącą w 2005 r. a w konsekwencji do zwiększenia nadpłaty za ten rok o kwotę 491,00 zł. Zdaniem Sądu, stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe. Organ podatkowy w sposób właściwy ustalił stan faktyczny sprawy a także właściwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Skarżący nie wykazali bowiem, w sposób niebudzący wątpliwości, faktu uzyskania niższego przychodu w związku z udzielonymi przez skarżąca w 2005 r. upustami cenowymi z tytułu świadczonych usług tłumacza przysięgłego a także z tytułu odstąpienia od pobrania wynagrodzenia w sytuacji zwrotu zleceniodawcom dokumentów bez przetłumaczenia. W ocenie Sądu za taką oceną przemawiają następujące okoliczności: Skarżąca składając wyjaśnienia do protokołu z dnia 16 października 2006 r. stwierdziła, że rachunki i noty korygujące zostały wystawione pod koniec sierpnia 2006 r. z datą 31 grudnia 2005 r., zaś zwrot pieniędzy nastąpił w dacie zamieszczonej na rachunkach korygujących, to jest w dniu 8 września 2006 r., a w przypadku zwrotów objętych notą korygującą - bezpośrednio po wykonaniu usług. Wyjaśnienia te z całą pewnością potwierdzają chociażby to, że skarżąca nie pomniejszyła wynagrodzenia do końca 2005 r. skoro rachunki i noty korygujące zostały wystawione pod koniec sierpnia 2006 r. Dopiero z tym momentem skarżąca przejawiła bowiem wolę zmniejszenia należnego jej wynagrodzenia. Wprawdzie w późniejszym czasie skarżąca zmieniła treść wyjaśnień składanych na okoliczność wystawienia rachunków i not korygujących, wskazując 29 grudnia 2005 r. jako datę ich wstawienia (tom II k-35; protokół z dnia 11 grudnia 2006 r., k-55), co znajduje częściowe potwierdzenie w treści tych dokumentów (rachunki i noty korygujące zostały wystawione z datą 29 i 28 grudzień 2005 r. (zał. do protokołu z dnia 2 października 2006 r., tom I k-5), to jednak ocena wiarygodności tych twierdzeń nie może być dokonana z pominięciem pozostałych dowodów w sprawie. Z wyjaśnień skarżącej złożonych do protokołu z dnia 2 października 2006 r., wynika bowiem, że o możliwości wykazywania (w repertorium czynności tłumacza przysięgłego i w podatkowej księdze przychodów i rozchodów) wynagrodzeń w kwotach faktycznie otrzymanych (a więc z uwzględnieniem upustów cenowych) dowiedziała się ona dopiero na wakacjach w 2006 r. W tych okolicznościach przyjęty przez organ pogląd (braku dokonywania przez skarżącą upustów cenowych) należy uznać za słuszny. Odnosi się bowiem wrażenie że treść wyjaśnień składanych przez skarżącą jest dopasowywana do stadium rozwoju postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ podatkowy. Takie zachowanie strony stoi w sprzeczności z nadrzędnym celem postępowania wyjaśniającego, jakim jest ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wobec czego usprawiedliwieniem tych zachowań nie mogą stanowić okoliczności, takie jak choroba dziecka, udzielanie upustów stałym lub dobrym znajomym, czy też nieznajomość prawa, na które powołuje się skarżąca. Poza tym nie można dać wiary twierdzeniom skarżącej, że ceny usług dla podmiotów, którym wystawiła noty korygujące uwzględniały od samego początku udzielany tym osobą upust. Załączone do akt sprawy noty korygujące zawierają bowiem zapis: "do zwrotu 48, 00 zł; do zwrotu 196, 00 zł; do zwrotu 224, 00 zł itp.", co sugeruje, iż skarżąca pobierała wynagrodzenie w pełnej wysokości. Ponadto z zapisów w repertorium czynności tłumacza przysięgłego wynika, że skarżąca mimo dokonanych na marginesie zapisów o zastosowaniu 75%, 80% upustów cenowych lub wycofaniu dokumentów przedłożonych do tłumaczenia, do repertorium wpisywała pełne kwoty. Kwoty te były przenoszone do podatkowej księgi przychodów i rozchodów a następnie na podstawie tych zapisów skarżąca wyliczyła przychód z działalności gospodarczej (bez uwzględnienia danych z rachunków i not korygujących) wykazany w zeznaniu podatkowym. Podkreślić w tym miejscu należy, że dla oceny czy zostało pobrane wynagrodzenia nie mają znaczenia okoliczności towarzyszące wykonywaniu tłumaczeń a jedynie treść umowy wiążącej strony. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji pobierania wynagrodzenia z góry i wykonywania usługi niezwłocznie, zazwyczaj nie później niż w dniu następnym. Na dokonaną przez organ ocenę stanu faktycznego sprawy nie mogą również wpłynąć w sposób istotny zeznania zleceniodawców. Świadkowi ci potwierdzają jedynie fakt otrzymania upustu, nie pamiętają jednak ani wysokości otrzymanych upustów ani też momentu, w którym to nastąpiło. Również istotnego znaczenia dla sprawy, co podnoszą skarżący, nie ma także fakt nie przesłuchania w charakterze świadka następujących osób: P. G., M. S., K. P., E. S., Z. N. i Z. J. Odnośnie P. G., M. S., K. P. wskazać jednak należy, że organ podjął próbę przeprowadzenia dowodu, lecz wymienione osoby nie podjęły wezwanie do osobistego stawiennictwa się w urzędzie skarbowym. W aktach sprawy znajduje się jedynie oświadczenie P. G. potwierdzające otrzymanie upustu cenowego. Odnośnie Z. J. wskazać należy, iż organ podjął próbę przesłuchania go w charakterze świadka, ale jak wynika z wyjaśnień jego matki S. J. (protokół z dnia 30 października 2006 r.) dokumenty od tłumacza przysięgłego zostały odebrane przez nią, zaś syn nie orientuje się w sprawie a ponadto matka oświadczyła, że utraciła kontakt z synem, który mieszka na terenie Niemiec. Podobnie w przypadku E. S. swój brak stawienia się na przesłuchanie w charakterze świadka tłumaczyła zamieszkiwaniem na stałe w Niemczech i bardzo sporadycznymi przyjazdami do Polski (pismo z dnia 28 października 2006 r.). Z kolei matka E. S., D. S. w wyjaśnieniu złożonym na piśmie z dnia 17 października 2006 r. pn. Oświadczenie, poinformowała że odbiera pod nieobecność córki dokumenty (zał. do wyjaśnień do protokołu - k 35). Nie mają także potwierdzenia w zapisach repertorium twierdzenia skarżącej, że Z. N., R. N. oraz Z. J. zażądali zwrotu dokumentów przed dokonaniem tłumaczenia przez skarżąca a w związku z tym nie zostało pobrane stosowne wynagrodzenie. Z zapisów tych (kolumna 11) wynika, że wynagrodzenie zostało pobrane. Sąd, podzielając stanowisko organów podatkowych nie dał także wiary twierdzeniom skarżącej w kwestii braku wiedzy na temat zasad określania wynagrodzeń za dokonane tłumaczenia. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy z dnia 25 listopada 2004 r., do przestrzegania których zobowiązany jest każdy tłumacz przysięgły pod rygorem odpowiedzialności zawodowej (art. 21), wynagrodzenie za czynności tłumacza przysięgłego ustala umowa ze zleceniodawcą lub zamawiającym o wykonanie oznaczonego tłumaczenia (art. 16). Jedynie w przypadku tłumaczeń na żądanie sądu, prokuratora, Policji oraz organów administracji publicznej tłumacz przysięgły ma obowiązek pobrania wynagrodzenia w kwocie określonej rozporządzeniem z dnia 24 stycznia 2005 r. (art. 15 i art. 16 ust. 2). Podsumowując tę część uzasadnienia należy podzielić stanowisko organu podatkowego, że skarżąca w 2005 r. uzyskała przychód w pierwotnie wykazanej wysokości. Wprawdzie przepisy prawa podatkowego nie zakreślają czasokresu, w jakim mogą być stosowane obniżki cenowe, niemniej jednak biorąc pod uwagę całokształt materiału zgromadzonego w sprawie a także praktykę stosowaną przez podmioty gospodarcze w tym względzie, trudno dać wiarę twierdzeniom skarżących. Zwłaszcza w przypadku, gdy obniżenie ceny usługi następuje w dość odległym czasie po jej wykonaniu i nie jest uzależnione od innych obiektywnych przesłanek ustalonych wcześniej między stronami a także w świetle okoliczności towarzyszących złożeniu korekty zeznania podatkowego za 2005 r., a więc po tym jak organ wszczął postępowanie wyjaśniające w zakresie podatku od towarów i usług w związku z przekroczeniem kwoty umożliwiającej skarżącej dalsze korzystanie ze zwolnienia podmiotowego w tym podatku. W tej sytuacji za bezzasadne, w kontekście sprawy, należy również uznać powoływanie się skarżących na treść art. 14 ust. 1 zd. pierwsze updof, w myśl którego za przychód z działalności gospodarczej, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Za nietrafny należy więc uznać, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 75 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. art. 122, 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że niewątpliwie, na co zwracają uwagę skarżący, z zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, a zwłaszcza w art. 187 - 188 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 187 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym oznacza, że organ podatkowy winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania podatkowego, powodującym wadliwość decyzji. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Wyjaśniły w sposób jasny kluczową kwestię, to jest czy istotnie korekta zeznania podatkowego została dokonana prawidłowo a w związku z tym czy skarżącym przysługiwało prawo żądania stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2005 r. w kwocie podwyższonej o 491,00 zł. W celu ustalenia stanu faktycznego sprawy organ pierwszej instancji zbadał prowadzoną przez skarżącą dokumentację. Przesłuchał w charakterze świadka osoby, które otrzymały, jak twierdzi skarżąca, upusty. Rozważył charakter przedłożonych przez skarżącą oświadczeń. Tak więc należy przyjąć, iż materiał dowodowy był gromadzony w myśl zasady, wynikającej z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, nakazującej jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ uwzględnił zarówno okoliczności niekorzystne, jak i korzystne dla strony postępowania, a to, że wynik tych ustaleń nie spełnia oczekiwań skarżących, nie oznacza jednak, iż doszło do naruszenia prawa. Dokonana przez organ ocena zaistniałego stanu faktycznego, mieści się bowiem w granicach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Ocena ta została zawarta w uzasadnieniu decyzji, co czyni zadość wymogom art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Jest ona logiczna, oparta na zebranym w postępowaniu materiale dowodowym i zgodna z doświadczeniem życiowym. Ponadto postępowanie wyjaśniające było prowadzone z udziałem skarżących, wobec czego mieli oni możliwość zapoznania i wypowiedzenia się z materiałem dowodowym. Z powyższych względów skarżący nie mogą więc postawić skutecznego zarzutu organom podatkowym, nie wyjaśnienia w sposób wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy oraz dokonania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Za nietrafny należy więc uznać, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. art. 122, 187 § 1, 191 Ordynacji podatkowej. Reasumując Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo zastosowały i wskazały podstawę prawną tych rozstrzygnięć, co czyni niezasadnym podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia materialnego i procesowego prawa podatkowego. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.