II SAB/Wa 105/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta Z. do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. M. z dnia [...]., w zakresie jego punktu 7, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, 2. w pozostałym zakresie postępowanie umarza, 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. Z. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek od towarów i usług w wysokości 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa osiemdziesiąt) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2006 r., skierowanym do Burmistrza Miasta Z. zwrócił się M. M., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), o udzielenie informacji o remoncie chodników na Osiedlu P. omawianym na 35 Sesji Rady Miasta Z.. Jego wniosek zawierał 12 pytań: 1. kto prowadzi sprawy remontowe w Urzędzie Miasta Z. (imię i nazwisko, stanowisko), 2. kto sprawdza i zatwierdza przeprowadzone remonty (imię, nazwisko, stanowisko), 3. kiedy i kto podjął decyzję o remoncie - data, imię i nazwisko, stanowisko 4. uzasadnienie podjętej decyzji z pkt 3, 5. data rozpoczęcia i zakończenia remontu, 6. wykonawca remontu, 7. kompleksowy wykaz dokumentów tego remontu (polecenia, decyzje, notatki, informacje, projekty, aneksy, faktury, dokumenty odbioru i zakończenia remontu, dokumenty kontroli itp.) 8. planowany początkowo całościowy koszt brutto, 9. wykonany faktycznie całościowy koszt brutto, 10. projektant (nr uprawnień budowlanych), 11. zatwierdzający projekt (nr uprawnienia budowlanego), 12. kto wydał polecenie wykonania dodatkowo 143 m2 chodnika, 244 mb obrzeży, 19 mb krawężnika na łączną kwotę 12206,15 zł z funduszy Gminnych. M. M. wskazał we wniosku, że oczekuje odpowiedzi pisemnej. Pismem z dnia 24 stycznia 2006 r. Burmistrz Miasta Z. udzielając M. M. odpowiedzi na postawione we wniosku pytania wskazał, że żądane pkt 7 jego wniosku kserokopie dokumentów otrzyma po wpłaceniu do kasy Urzędu 54 zł (27 x 2 zł za kopię A - 4) zgodnie z zarządzeniem nr 23/04 Burmistrza Miasta Z. z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia opłat pobieranych w związku z kosztami udostępniania informacji publicznej. Organ poinformował również o odmownej decyzji dotyczącej faktur oraz dokumentów kontroli. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 kpa i art. 6 ust. 2 w związku z art. 16 powołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz na podstawie art. 293 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), Burmistrz Miasta Z. odmówił M. M. udzielenia informacji w zakresie pkt 7 jego wniosku w części odnoszącej się do wydania faktur i dokumentów kontroli. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie mają one charakteru dokumentów urzędowych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ są one wykonywane przez inne podmioty. M. M. odwołał się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Następnie dnia 27 stycznia 2006 r. M. M. wysłał do Burmistrza Miasta Z. ponaglenie, w związku ze złożonym przez siebie wnioskiem z dnia 11 stycznia 2006 r. W ponagleniu tym wskazał, że nie otrzymał prawidłowej i wyczerpującej odpowiedzi na postawione we wniosku pytanie z pkt 7 i pkt 12. Jeśli chodzi o pkt 7 M. M. wskazał, że prosił o kompleksowy wykaz tego remontu (polecenia, decyzje, notatki, informacje, projekty, aneksy, faktury, dokumenty odbioru i zakończenia remontu, dokumenty kontroli) i wyjaśnił, że wg "Nowego słownika poprawnej polszczyzny" wydanie PWN 2002, wykaz to "lista, spis". Stwierdził zatem, że nie żądał kserokopii tych dokumentów, a jedynie przedstawienia ich wykazu. Odnośnie zaś pkt 12 wniosku wskazał, że nie uzyskał informacji o którą prosił, nie wskazano bowiem imienia i nazwiska "kto wydał polecenie wykonania dodatkowo 143 m2 chodnika, 244 mb obrzeży, 19 mb krawężnika na łączną kwotę 12206,15 zł z funduszy Gminnych". Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 132 § 1 kpa, Burmistrz Miasta Z. po rozpoznaniu odwołania oraz uwzględniając pismo M. M. z dnia 27 stycznia 2006 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. o nr [...]. Pismem z dnia 6 lutego 2006 r. Burmistrz Miasta Z. przesłał M. M. wykaz dokumentów dotyczących remontu chodników, w tym również na Osiedlu P. Poinformował również, że umowę na remont chodników podpisał Z-ca Burmistrza Miasta Z. Z. P. M. M. pismem z dnia 15 lutego 2006 r. odwołał się od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. W odwołaniu wskazał, że w decyzji brak jest merytorycznego uzasadnienia oraz dodał, że nie zwracał się o wykaz dokumentów ze wszystkich remontów prowadzonych w Z., a jedynie o dokumenty dotyczące Osiedla P. Wskazał ponadto, że organ bezzasadnie powołał się na art. 293 Ordynacji Podatkowej bowiem faktury wystawiane za prace są informacjami jawnymi i nie zawierają indywidualnych danych, które mogłyby podlegać ochronie w formie tajemnicy skarbowej. Dodał również, że nadal nie otrzymał informacji, kto wydał polecenie wykonania dodatkowych prac za 12.206,15 zł, bowiem podpisanie umowy na remont nie jest równoznaczne z wydaniem tego polecenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2006 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 kpa w zw. z art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję nr [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że faktury nie mają charakteru dokumentów urzędowych i w tym zakresie żądanie M. M. jest bezpodstawne na zasadzie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jednakże przepis ust. 1 pkt 4 ppkt a wskazuje, że dokumentacja przebiegu i efektów kontroli jako dane publiczne podlegają ujawnieniu. Biorąc to pod uwagę SKO uznało, że organ winien ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w sprawie. Następnie pismem z dnia 9 maja 2006 r. Burmistrz Miasta Z. przesłał wykaz dokumentów dotyczących remontu chodników, w tym Osiedla P. i wskazał ponownie, że umowę na remont chodników zgodnie z obowiązującą procedurą podpisał Z-ca Burmistrza Z. P. Pismem z dnia 11 maja 2006 r. M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza Miasta Z. w zakresie jego wniosku z dnia 11 stycznia 2006 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie otrzymał właściwej odpowiedzi na przekazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pismem z dnia 29 marca 2006 r. jego odwołanie z dnia 15 lutego 2006 r. w sprawie wniosku z dnia 11 stycznia 2006 r. o remoncie chodnika. Uznał, że sprawa miała być ponownie rozpoznana, a uzyskana odpowiedź nie jest zgodna z wnioskiem. Wskazał również, że w wykazie, który otrzymał do pkt 7 jego wniosku brak wyszczególnienia dokumentów dotyczących Osiedla P. Przesłany wykaz zawiera bowiem w tytule słowa "remonty chodników - w tym Osiedla P." co powoduje, że nie można zidentyfikować, które z tych dokumentów dotyczą wyłącznie Osiedla P. Odnośnie zaś pkt 12 swojego wniosku z dnia 11 stycznia 2006 r. wskazał, że nie podano informacji, kto wydał polecenie wykonania dodatkowo prac za 12.206,15 zł. Podpisanie umowy nie jest zaś równoznaczne z wydaniem polecenia jej podpisania. W skardze do Sądu wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta Z. do udzielenia informacji zgodnie z jego wnioskiem z dnia 11 stycznia 2006 r. odnośnie pkt 7 i 12. Skarżący wniósł równocześnie o wymierzenie Burmistrzowi Miasta Z. kary, zgodnie z art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów sądowych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że pismem z dnia 10 maja 2006 r. skarżący otrzymał odpowiedź, w której uzupełniono szczegółowy wykaz dokumentów o dokumenty kontroli znajdujące się w Biurze Rady Miasta Z. jak również o nazwisko osoby, która wydała polecenie wykonania chodników. Postanowieniem z dnia 25 maja 2007 r. o sygnaturze akt II SAB/Wa 100/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. M. wskazując, że nie został wyczerpany w sprawie tryb z art. 37 kpa. Postanowienie to zostało następnie przez pełnomocnika M. M. zaskarżone skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem o sygnaturze akt I OSK 1382/07 z dnia 3 października 2007 r. uchylił to postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 52 § 2 ppsa skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. W odniesieniu do skargi na bezczynność zachodzi właśnie taka sytuacja, ponieważ nie przysługuje w tym przypadku żaden środek prawny na drodze administracyjnej, ani odwołanie ani zażalenie ani też wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Środków takich nie przewiduje przede wszystkim sama ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Nie można zaś w tym przypadku zastosować przepisów kpa, ponieważ jego przepisy odnoszą się do informacji publicznej tylko w ograniczonym zakresie. W art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ustawodawca dokonał wyraźnego odesłania do przepisów kpa jedynie w odniesieniu do decyzji wydawanych w razie odmowy udzielenia informacji i umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Nie dokonał zaś w stosunku do całego postępowania zmierzającego do udzielenia informacji. Stąd też nie ma zastosowania do bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej wymóg zażalenia z art. 37 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, że: Rozpatrując przedmiotową skargę sąd uznał ją w części za zasadną. Na wstępie rozważań, wskazać należy że przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest bezczynność Burmistrza Miasta Z. w sprawie wniosku M. M. z dnia 11 stycznia 2006 r. z zakresu informacji publicznej, nie zaś kwestia decyzji wydawanych przez Burmistrza Miasta Z. czy też decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Przedmiotem skargi M. M. uczynił bowiem bezczynność Burmistrza Miasta Z. w zakresie informacji publicznej odnośnie jego wniosku z dnia 11 stycznia 2006 r. Wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając wszystkie te aspekty można zatem powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta Z. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy). Trzeba również dodać, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy (nie ma także innego trybu dostępu do niej - art. 1 ust. 2 ustawy) i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącego z dnia 11 stycznia 2006 r. zawierający żądanie do udzielenia informacji, a dotyczący wykonywanych przez gminę remontów chodników na Osiedlu P. niewątpliwie mieścił się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak każdej informacji o sprawach publicznych, a takie informacje na podstawie art. 6 ust. 2 c ustawy w szczególności podlegają udostępnieniu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. W wyjątkowych sytuacjach przewidzianych w przepisach termin ten może być przedłużony, o czym zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy należy strony poinformować. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji przybiera, procesową formę decyzji administracyjnej, co uzasadnia stosowanie w tym zakresie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, czyli wskazania zgodnego z wnioskiem, a nie odmowy. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji zupełnie wymijającej, może powodować jego wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi (czy nie pozostaje w bezczynności). Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie organ otrzymał wniosek skarżącego w dniu 11 stycznia 2006 r. i do chwili obecnej nie udzielił odpowiedzi w pełnym, żądanym przez niego zakresie. Skarżący w skardze do Sądu podał, że do dnia 11 maja 2006 r., a więc do daty złożenia skargi nie otrzymał informacji dotyczącej pkt 7 i 12 jego wniosku. Wskazał, że nie otrzymał bowiem kompleksowego wykazu dokumentów (polecenia, decyzje, notatki, informacje, projekty, aneksy, faktury, dokumenty odbioru i zakończenia remontu, dokumenty kontroli) remontu chodników na Osiedlu P. Wskazał również, że organ nie udzielił skarżącemu informacji w zakresie pkt 12 jego wniosku z dnia 11 stycznia 2006 r., w którym M. M. żądał odpowiedzi na pytanie kto wydał polecenie wykonania dodatkowo 143 m2 chodnika, 244 mb obrzeży, 19 mb krawężnika na łączną kwotę 12206,15 zł z funduszy Gminnych. Odnosząc się do pkt 12 wniosku skarżącego z dnia 11 stycznia 2006 r., to, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, uznać należy, że Burmistrz Miasta Z. udzielił odpowiedzi w tym zakresie i nie pozostaje tym samym w bezczynności. Wskazać bowiem należy, że pismem z dnia 24 stycznia 2006 r. Burmistrz Miasta Z. poinformował skarżącego, że na wniosek Jednostki Pomocniczej Osiedla P., reprezentowanej przez Zarząd Osiedla P. wykonano prace dodatkowe i na tej podstawie zawarto umowę pomiędzy Gminą Z. a wykonawcą. Z uwagi na fakt, że M. M. w swoim ponagleniu z dnia 27 stycznia 2006 r. wskazał, że nie udzielono mu właściwej informacji, nie podano bowiem imienia i nazwiska Burmistrz Miasta Z. pismem z dnia 10 maja 2006 r. poinformował skarżącego, że umowę z wykonawcą na remont chodnika, zgodnie z obowiązującą procedurą w gminie podpisał Z-ca Burmistrza Z. P. W odpowiedzi zaś na skargę organ wskazał, że wskazał imię i nazwisko osoby, która wydała polecenie wykonania remontów chodnika w Osiedlu P. Tak więc organ udzielił odpowiedzi w zakresie pkt 12 wniosku, który złożył skarżący w dniu 11 stycznia 2006 r. Ze skargi M. M. wnioskować można, że nie jest on usatysfakcjonowany taką odpowiedzią, co nie zmienia faktu, że organ w zakresie pkt 12 wniosku nie pozostawał w bezczynności. Należy przy tym pamiętać, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do kwestionowania żądanych informacji, nie może być próbą nawiązania polemiki. Wniosek ma dotyczyć faktów, nie może być zaś środkiem do ich kwestionowania. Wskazać ponadto należy, że kompetencje burmistrza określone zostały w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gdzie w artykule 26 ust. 1 pkt 3 wyraźnie wskazano, że burmistrz jest organem wykonawczym gminy. Tym samym zrozumiałym jest, że realizuje on zadania gminy wynikające z uchwalonego dla tej gminy budżetu. Skoro zatem organ udzielił odpowiedzi w zakresie pkt 12 wniosku z dnia 11 stycznia 2006 r., to w tym zakresie stwierdzić należy, że organ nie pozostawał w bezczynności w momencie rozpoznawania sprawy przez Sąd. W takiej sytuacji postępowanie w zakresie pkt 12 podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Wskazać należy, iż w doktrynie istnieje rozbieżność poglądów dotycząca rozstrzygania spraw w wyżej wskazanym stanie faktycznym. Część przedstawicieli doktryny uważa, że w sytuacji gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu organ wydał decyzję, co do której pozostawał w bezczynności, postępowanie sądowoadministracyjne nie jest z tego powodu bezprzedmiotowe, a tylko skarga nie może zostać uwzględniona ze względu na możliwości orzecznicze przewidziane dla sądu administracyjnego w art. 149 ppsa (Woś, Knysiak-Molczyk, Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, LexisNexis 2005, s. 496). Według drugiej koncepcji natomiast, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ wyda akt lub podejmie czynność w sprawie, to postępowanie sądowoadministracyjne stanie się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, LexisNexis 2006, s. 348). Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę uznał, że postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w przypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu i dlatego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Jeśli zaś chodzi o rozpatrzenie przez organ wniosku skarżącego odnośnie pkt 7 jego wniosku z dnia 11 stycznia 2006 r., to wskazać należy, że w dniu 6 lutego 2006 r., a następnie w dniu 10 maja 2006 r. organ przesłał skarżącemu wykaz dokumentów dotyczących remontów, w tym remontów chodników w Osiedlu P. Jak wynika z wniosku skarżącego, intencją M. M. było uzyskanie wykazu dokumentów dotyczących wyłącznie Osiedla P. i przesłany mu wykaz nie jest z pewnością tą informacją, o którą M. M. wnosił we wniosku z dnia 11 stycznia 2006 r. Jak wynika z wniosku skarżącego, celem jego było zatem uzyskanie informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek taki wypływa z faktu, że jak podał organ w odpowiedzi na skargę, remonty chodników na terenie Osiedla P. i miasta prowadzone były tym samym postępowaniem, co umożliwiało przeprowadzenie jednego przetargu i dlatego też sporządzane były wspólne dokumenty, obejmujące nie tylko Osiedle P., ale również inne remonty prowadzone w mieście Z. W celu zatem udostępnienia dokumentu, w żądanej przez skarżącego formie organ winien przetworzyć posiadane dokumenty, chyba że zaistnieje inna możliwość udostępnienia żądanych danych bez ich przetwarzania. Pamiętać przy tym jednak należy, że uzyskanie przez wnioskodawcę przetworzonych danych możliwe jest jedynie w zakresie w jakim wykaże, że jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. Tak więc, skoro organ nie odmówił udzielenia informacji publicznej w formie przewidzianej prawem, ani też nie wskazał, że informacją taką po prostu nie dysponuje, to winien jej udzielić. Dlatego Sąd rozpoznający sprawę dopatrzył się w działaniu Burmistrza Miasta Z. naruszenia prawa i zobowiązał go do usunięcia tego naruszenia z uwzględnieniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie należy wyjaśnić skarżącemu, że sąd administracyjny, nawet w przypadku uwzględnienia skargi, nie jest uprawniony do wymierzenia kary na podstawie przepisu art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten przewiduje bowiem możliwość nałożenia sankcji karnych jedynie w trybie procedury karnej. W takim stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 250 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości 240 zł powiększone o należny podatek od towarów i usług w wysokości 52,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd nie uwzględnił ponadto wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów do docelowego dochodzenia praw przysługuje jedynie skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy.