II OSK 677/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. B. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 403/07 w sprawie ze skargi E. B. i i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą Zakład [...] w M. oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 403/07 oddalił skargę E. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia pod nazwą Zakład [...] w M.. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. określił dla K. D. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą Zakład [...] w M.. W odwołaniu od tej decyzji E. i J. B. wskazali, że nie zachodziły przesłanki do prowadzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody, bowiem inwestor wykonał już roboty budowlane. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując wniesione odwołanie, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium podzieliło stanowisko skarżących, że raport znajdujący się w aktach sprawy nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów. Analiza raportu znajdującego się w aktach sprawy, w myśl art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawa ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) wskazuje, że nie zawiera on analizy i oceny zagrożeń dla zabytków archeologicznych. Z wypisu i z wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znajdującego się w aktach sprawy wynika że, dla działek nr [...] położonych w gminie M. obręb M., na terenach objętych planem obowiązuje strefa "OW" obserwacji archeologicznej. Planowane zamierzenie przewiduje realizację parkingu na samochody osobowe, co wiąże się z wykonaniem robót ziemnych. Brak wskazanej analizy stanowi naruszenie art. 47 ustawy. Przedmiotowy raport nie zawiera także załącznika graficznego obrazującego oddziaływanie przedsięwzięcia na powietrze. Na powyższe braki raportu i decyzji organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało już w decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., które jednakże nie zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji rozpatrujący ponownie sprawę. Kolegium nie uwzględniło pozostałych zarzutów odwołania. W ocenie organu istnieje podstawa prawna i faktyczna do wydania zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na wniosek inwestora z dnia [...] stycznia 2006 r. i wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 i art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 46 ust. 4 pkt.2 wymienionej ustawy, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych następuje po wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na podstawie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że taka decyzja jeszcze nie zapadła, co oznacza, że zasadne jest prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania. Zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska i organem, o którym mowa w art. 57. W badanym przypadku uzgodnienia projektu decyzji dokonali Starosta, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Zdaniem Kolegium nie ma podstaw do przyjęcia, że postanowienia uzgadniające organu ochrony środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego zostały wydane w ramach res iudicata. Starosta w piśmie z dnia [...] czerwca 2006 r. stwierdził, że postanowienie uzgadniające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia jest pierwszym i jedynym postanowieniem Starosty. Kolegium znany jest z urzędu fakt podjęcia przez Starostę i Państwowego Inspektora Sanitarnego postanowień o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania bazy obrotu rolnego Gminnej Spółdzielni na Zakład [...] w M.. Z powyższego organ wyprowadził wniosek, że nie zachodzi okoliczność rozstrzygnięcia w sprawie poprzednio załatwionej innym aktem administracyjnym. Kolegium nie podzieliło zarzutu skarżących - niewyznaczenia na mapie granic obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wniosek inwestora z dnia [...] stycznia 2006 r. zawiera załączniki w postaci mapy ewidencyjnej i mapy sytuacyjnej, na których zaznaczono przebieg granic terenu i zaznaczono obszar oddziaływania przedsięwzięcia, który pokrywa się przebiegiem granic terenu zainwestowania. Kopię mapy z zaznaczonymi granicami terenu zainwestowania, które pokrywają się z obszarem planowanym oddziaływaniem inwestycji na środowisko dołączono do decyzji jako jej załącznik. Organ odwoławczy nie podzielił w całości stanowiska skarżących, którzy powołując się na złożony do akt sprawy koreferat z lipca 2006 r. zarzucili, iż raport jest niekompletny, ponieważ nie zawiera opisów stanu istniejącego w zakresie analizy i oceny możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych, nie przedstawia zagadnienia dot. oddziaływania na powietrze w formie graficznej, jak i nie zawiera streszczenia w języku niespecjalistycznym. Kolegium podkreśliło, że raport o oddziaływaniu na środowisko nie zawiera analizy i oceny możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności zabytków archeologicznych, w obrębie terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie i przedstawienia zagadnień w formie graficznej w zakresie oddziaływania na powietrze. W pozostałym zakresie raport odnosi się do zabytków wskazując, że w bezpośrednim sąsiedztwie ani w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie znajdują się zabytki podlegające ochronie (pkt 3.3 raportu). Raport zawiera także streszczenie. Odnosząc się do zgłaszanych wniosków dowodowych, Kolegium stwierdziło, że nie zasadne są wnioski dotyczące sporządzenia opinii budowlanej oraz sporządzenia opinii w zakresie zgodności raportu z art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sporządzenie opinii budowlanej na tym etapie postępowania jest bezprzedmiotowe, bowiem w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach nie rozstrzyga się o zagadnieniach techniczno budowlanych. Natomiast odnosząc się do wniosku dowodowego dotyczącego sporządzenia opinii w zakresie zgodności raportu z art. 52 ustawy stwierdziło, że zgodność raportu z tym przepisem jest zagadnieniem prawnym i podlega ocenie organu rozstrzygającego. Ocena wiadomości specjalnych zawartych w raporcie będzie zadaniem organu pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Kolegium podkreśliło przy tym, iż w uzasadnieniu swej decyzji organ pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skarżącego zawartych w załączonym do akt sprawy koreferacie, wskazując na powody nie uwzględnienia opinii tam zawartych. Ocena organu pierwszej instancji wskazuje na zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Taka ocena dowodu, z punktu widzenia procedury była w ocenie Kolegium dopuszczalna, co nie oznacza, że Kolegium zgadza się ze stanowiskiem organu wynikającym z tej oceny. Zdaniem Kolegium ocena dowodu, a w tym przypadku dokumentu zawierającego wiedzę specjalistyczną, winna być dokonana w oparciu o opinię wyrażoną przez specjalistę z zakresu ochrony środowiska. Z uzasadnienia decyzji oraz z przedłożonych akt sprawy nie wynika, aby organ pierwszej instancji taką opinię uzyskał. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2007 r. wnieśli E. B. i J. B. zarzucając organowi II instancji: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 56 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3, w związku z art. 52 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w tym: art. 47 pkt 1 lit. a/, b/ i d/ w zw. z art. 46a ust. 4 pkt 1, art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka , art. 106 k.p.a., § 2 pkt 3 i 4 oraz § 7 (9) pkt 1 i 3 uchwały Rady Gminy M. z dnia 23 września 2005 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości M. - w związku z art. 48, art. 83 ust. 1, art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 105 k.p.a., przez przyjęcie, że: 1) skarżący nie wykazali i nie udowodnili, że sporna inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, 2) istnieje podstawa do wydania zaskarżonej decyzji dla spornej inwestycji, w sytuacji, 3) istniała podstawa dla Starosty Powiatowego w Ś. oraz dla Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. do wydania następnych postanowień uzgadniających pozytywnie budowę, 4) uzupełniony Raport Oddziaływania na Środowisko z marca 2006 r. sporządzony (post factum - już po zrealizowaniu inwestycji) przez biegłą z listy Wojewody,z zakresu sporządzania ocen na środowisko, nadal może stanowić podstawę, do pozytywnego uzgodnienia realizacji inwestycji, 5) nie ma obowiązku wyznaczenia na kopii mapy ewidencyjnej stanowiącej załącznik nr 2 i 3 zaskarżonej decyzji, obszaru na który będzie bezpośrednio i pośrednio oddziaływać przedsięwzięcia na środowisko, z zaznaczeniem przebiegu granic terenu którego dotyczy wniosek; II. Naruszenie przepisów i zasad postępowania administracyjnego, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 , art. 40 § 2, art. 77, art. 106 § 1 i 4 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 155 § 1 pkt 2, 3, 6, i 7 k.p.a., a szczególnie: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 19, art. 77 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a., w zw. z art. 48 ust. 1, art. 83 ust. 1 i art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, art. 106 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., i art. 155 § 1 pkt 2, 3, 6, i 7 k.p.a, przez przyjęcie, że: 1) istnieją przesłanki faktyczne i prawne do ponownego rozpoznania tej sprawy, 2) nie było potrzeby uwzględnienia stanowiska skarżących, ich zarzutów i wniosków dowodowych zgłoszonych w toku postępowania, w celu sprawdzenia z udziałem właściwych instytutów "czy ostatni raport oddziaływania na środowisko z marca 2006r. jest zgodny z przepisami ustawy", 3) istnieją podstawy do tego, aby na podstawie wadliwych postanowień wydanych przez organy ochrony środowiska, pozytywnie uzgadniających sporną inwestycję (post factum - już po jej zrealizowaniu), w tym: uzupełnionego wadliwego Raportu Oddziaływania na Środowisko z marca 2006 r., opracowanego (post factum -już po zrealizowaniu tej inwestycji) uznać, że sporna inwestycja nie spowoduje dla skarżących i innych mieszkańców sąsiednich nieruchomości, zagrożenia środowiskowego pod względem higienicznym i zdrowotnym, 5) Starosta Powiatowy w Ś. oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś., zapewnili stronom przed wydaniem kolejnych postanowień uzgadniających czynny udział na każdym etapie postępowania, 4) postanowienia organów środowiskowych, o których mowa wyżej, nie są dotknięte wadą nieważności, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2, 3, 4, 6 i 7 k.p.a. Wskazując na wymienione podstawy, skarżący wnieśli: 1) o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ust 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy Prawo budowlane - z powodu niezgodności spornego przedsięwzięcia pod nazwą "Zakład Przetwórstwa Nasion Oleistych w M." z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym: wcześniejszego zrealizowania przez inwestora robót budowlanych - na zasadzie samowoli budowlanej - wymagających pozwolenia na budowę, z zakresu spornej inwestycji, 2) o zasądzenie solidarnie na rzecz skarżących, kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, 3) o przyjęcie w poczet dowodów dokumentów z akt WSA we Wrocławiu, sygn. II SA/Wr 59/06, sygn. I SA/Wr 239/06, sygn. II SA/Wr 316/06, sygn. II SA/Wr 132/06, sygn. II SA/Wr 691/06, sygn. II SA/Wr 476/06, sygn. III SA/Wr 495/06, z wnioskiem o ich dołączenie - ponieważ stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy jest ich zdaniem identyczny (co do zasady) w stosunku do innych postępowań sądowoadministracyjnych, o których mowa wyżej, 4) o przyjęcie w poczet dowodu akt spraw karnych oznaczonych sygn. 2Ds.2045/05s, sygn. 1 D3227/05 i sygn. 1 DS 760/06. Ponadto skarżący wnieśli wobec Wójta Gminy M. wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z instytucji specjalistycznej Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budowlanych Oddział Warszawski, na adres: 00-682 Warszawa, ul. Hoża 50 - w celu sporządzenia właściwej pisemnej opinii budowlanej, na podstawie udostępnionych akt postępowań administracyjnych, przedłożonych akt śledztwa, dokumentacji obiektu w posiadaniu inwestora oraz oględzin danego obiektu. Skarżący ponowili wobec Wójta Gminy M. wniosek o dopuszczenie dowodu z pisemnej opinii Instytutu Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej w Warszawie, adres: 00-653 Warszawa, ul Nowowiejskiego 20 - czy raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia inwestycyjnego, polegającego na budowie pn. "Zakładu [...] w M." sporządzony przez biegłą mgr inż. [...] z marca 2006 r., jest zgodny z art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska, i ewentualnie o wskazanie istotnych uchybień formalnych i merytorycznych tego raportu, z uwzględnieniem zgromadzonych dokumentów w aktach tej sprawy. Skarżący zgłosili także żądanie skierowania (w trybie nadzoru i kontroli sądowej w rozumieniu ustawy) do właściwych organów publicznych i władz państwowych, odpowiednich sygnalizacji ze wskazaniem wadliwych działań prawnych organów I i II instancji - w celu wyegzekwowania od funkcjonariuszy publicznych przestrzegania porządku prawnego w przyszłości przy wykonywaniu i stosowaniu prawa. W piśmie procesowym z dnia 14 września 2007 r., skarżący zawarli wniosek o przyjęcie w poczet dochodów aneksu do Raportu biegłego A.K. z [...] września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania K. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji kasacyjnej z dnia [...] maja 2007 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2007r., Nr [...] określającą K. D. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Zakład [...] w M." i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, trafnie przyjęło, że rozstrzygnięcie sprawy przez organ pierwszej instancji wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią art. 46a ust. 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony Środowiska /Dz.U. z 2006r., Nr 129, poz.902 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Zgromadzone w sprawie materiały, a także uzasadnienie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2007r., Nr [...] wskazują, że organ ten rozstrzygnięcie swoje oparł na uzgodnieniach ze Starostą - postanowienie z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], utrzymane w mocy postanowieniem SKO z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] oraz na uzgodnieniach z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym - postanowienie z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...]. Sąd I instancji podniósł, iż posiada wiadomość z urzędu, że wyrokiem z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 495/06 uchylone zostało opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, z równoczesnym wstrzymaniem jego wykonania. Sądowi jest także znane, że wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 691/06, uchylone zostało w/w postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2006 r. oraz orzeczono, że postanowienie to nie może być wykonane. Wyeliminowanie z obrotu prawnego w/w wyrokami przedmiotowych postanowień, pozwala na stwierdzenie, że co najmniej przedwczesne było wydanie przez Wójta Gminy M. decyzji z dnia [...] marca 2007 r. a w konsekwencji stwierdzenie przez ten organ, iż raport oddziaływania na środowisko spełnia wymogi określone przepisami prawa. Ta okoliczność powoduje, że trafna jest wydana przez SKO zaskarżona decyzja z dnia [...] maja 2007 r. o uchyleniu decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2007 r., i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W sprawie opracowany został przez mgr inż. [...] - biegłego z listy Wojewody Lubuskiego - Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu [...]. Skarżący nie godząc się z ustaleniami zawartymi w tymże Raporcie, przedłożyli w toku postępowania administracyjnego Koreferat opracowany przez mgr inż. [...]. - biegłego z listy Wojewody Mazowieckiego. W okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd nie zgodził się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, że powyższy Raport spełnia wymogi art. 52 cyt. ustawy, gdyż organ ten pominął, a tym samym nie rozważył dostatecznie przedłożonego przez skarżących Koreferatu, zwłaszcza że Raport nie zawiera załącznika graficznego obrazującego oddziaływanie przedsięwzięcia na powietrze. Sąd podzielił stanowisko SKO, że ocena wiadomości specjalnych zawarta w Raporcie wymaga wiedzy specjalistycznej. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, organ pierwszej instancji powinien, mając na uwadze przepis art. 78 k.p.a. w związku art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. rozważyć, czy nie zażądać Raportu - opinii uzupełniającej odnoszącej się przede wszystkim do ustaleń zawartych w Koreferacie, ewentualnie dopuścić w sprawie przeprowadzenie dowodu z kolejnego biegłego, którego zadaniem byłoby dokonanie oceny przedmiotowego Raportu z punktu widzenia ustaleń zawartych w Koreferacie. Wynik powyższego postępowania będzie mógł dopiero stanowić podstawę do ferowania przez organ pierwszej instancji oceny przedmiotowego Raportu o zgodności z wymogami art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz dokonanie oceny wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia z punktu widzenia wymogów określonych art. 47 pkt 1 omawianej ustawy. Przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania w zakresie wyżej określonym oraz w zakresie wskazanym przez SKO w zaskarżonej decyzji, pozwoli temuż organowi na wykazanie zgodności, planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy M. uchwałą z dnia 23 września 2005 r., Nr XXXI/185/05 (Dz.Urz. Województwa [...] Nr 230, poz. 3582). Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżących, że organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Podjęcie takiego rozstrzygnięcia jest możliwe na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., lecz może mieć ono miejsce tylko wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Brak może dotyczyć podstaw prawnych czy przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość postępowania może mieć zarówno charakter podmiotowy jak i przedmiotowy. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, np. gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania czy też sprawa ma cywilny charakter. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje. W sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia (np. z powodu śmierci osoby fizycznej, ustania bytu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej) mamy do czynienia z nieistnieniem przesłanek podmiotowych do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Żadna z przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania administracyjnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Sąd przyjął, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest odrębnym postępowaniem, prowadzonym przez określony organ, poprzedzającym wszczęcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, stąd nie jest możliwe w tym postępowaniu prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zastosowanie przepisów Prawa budowlanego i wydanie w tym względzie decyzji, uregulowanych przepisami Prawa budowlanego. Zakończenie przez organ drugiej instancji postępowania przez wydanie decyzji umarzającej postępowanie, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji, byłoby, w ocenie Sądu naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Sąd nie podzielił także zarzutu skarżących, iż powyższe postanowienia uzgadniające, a to postanowienie Starosty z dnia [...] kwietnia 2006 r., jak i postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2006r., wydane zostały w niniejszej sprawie już wcześniej rozpoznanej. Powoływane przez skarżących postanowienia uzgadniające tychże samych organów, odpowiednio z [...] i [...] grudnia 2004 r., dotyczyły postępowania wszczętego wnioskiem K. D. z [...] września 2004 r. w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania bazy obrotu rolnego GS na Zakład [...] w M. (por. akta sprawy II SA/Wr 59/06), gdy zaś opisane wyżej postanowienia z kwietnia 2006 r. wydane zostały w niniejszej sprawie wszczętej wnioskiem K. D. z [...] stycznia 2006 r. Rozpoznając żądania i wnioski dowodowe skarżących zawarte w skardze i w piśmie procesowym z dnia [...] września 2007 r., Sąd pierwszej instancji orzekł, że nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale faktycznym i dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 u.p.s.a.). W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie dokonuje ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji państwowej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom. Od tej zasady istnieje tylko jeden wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 u.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, poza dowodami z dokumentów, jest niedopuszczalne. Dlatego Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżących, mając również na uwadze i to, że skoro zaskarżoną decyzją sprawa przekazana została organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, to skarżący przed tym organem będą mogli stosownie do art. 78 k.p.a. zgłaszać żądania przeprowadzenia określonego dowodu. Ponadto Sąd pierwszej instancji orzekł, odnosząc się do żądania skarżących, że w myśl art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. W okolicznościach niniejszej sprawy, skład orzekający sądu nie znalazł podstaw, aby skorzystać z uprawnień przyznanych cyt. wyżej art. 155 ustawy i podjąć w myśl tego przepisu stosowane postanowienie. Z braku uzasadnionych podstaw skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 6 grudnia 2008 r. E. B. i J. B. Skarżący zaskarżyli wyrok w całości zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie "art. 1 § 1 i 2 art. 4 p.u.s.a., art. 3 § 1, art. 106 § 3, § 4 i § 5, art. 111, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, art. 151 i art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 46 ust. 4 pkt 1 i ust. 4a - w brzmieniu przed nowelą, art. 48 ust. 2, art. 47 pkt 1 lit. a/, b/, i d/, art. 50 ust. 1 i 2 (przed zmianą) i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 90 i art. 48 ust. 1 ustawy - pr. budowl., w zw. z art. 3 pkt 6, 7, 8, 11 i 12, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1, ust. 4 pkt 1 i ust. 4a tej ustawy, w związku z art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5 i 7, art. 53 ust. 4 i 5, art. 54 pkt 1, pkt 2 ppkt lit. a/, b/, d/ i pkt 3, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 75 § 1, art. 76, art. 77 § 1 i § 2, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., a szczególnie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 1, art. 83 ust. 1 i art. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z § 7 pkt 9 ppkt 1 i 3 uchwały nr XXXI/185/05 Rady Gminy M. z dnia 23 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości M., w zw. z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka - co miało istotny wpływ na wynik sprawy"; 2) "naruszenie art. 141 § 4, art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 w związku z art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy pr. budowl., art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 k.p.a., art. 106 § 4, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy"; 3) "naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 152 p.p.s.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 k.p.a., art. 106 § 4 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy"; 4) "zaniechania połączenia akt sądowo-administracyjnych sygn. II SA Wr 59/06 i sygn. II SA Wr 316/06, sygn. II SA Wr 239/06 i sygn. II SA Wr 476/06, w tym: sygn. III SA/Wr 495/06 do wspólnego prowadzenia, które pozostają ze sobą w ścisłym związku, pod względem samowoli budowlanej - w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a przez to Sąd wydał zaskarżony wyrok na podstawie niepełnych akt sprawy"; 5) "naruszenie art. 106 § 3, § 4 i § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 228, art. 229, art. 230, art. 231, art. 232, art. 244 § 1, art. 245 i art. 250 k.p.c., art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 75 § 1, art. 76, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 w zw. z art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy pr. budowl., art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 106 § 4 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy"; 6) "nieważność postępowania z powodu udziału sędziego Mieczysława Górkiewicz, w obu tych postępowaniach, przy wydaniu wyroków w przedmiotowej sprawie, który z mocy prawa podlegał wyłączeniu"; 7) "odmowy wydania postanowienia sygnalizacyjnego, w tej sprawie i tożsamej sprawie sygn. II SA/Wr 132/06, o stwierdzeniu istotnych naruszeń prawa i okoliczności mających wpływ na ich powstanie, ponieważ Sąd, jak oświadczył, nie znalazł podstaw, aby skorzystać z uprawnień przyznanych ustawą, jest to oczywiście nieprawda". W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: "zmianę zaskarżonego wyroku, przez jego uchylenie i umorzenie postępowania na podstawie art. 185 p.p.s.a i art. 189 p.p.s.a; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje i kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. co oznacza, że sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach określonych w skardze kasacyjnej. Po pierwsze, całkowicie chybiony jest bowiem zarzut dotyczący nieważności postępowania z powodu udziału sędziego [...] "w obu tych postępowania, przy wydawaniu wyroków w przedmiotowej sprawie, który z mocy prawa podlegał wyłączeniu w świetle art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a.". Wynika to z tego, że w przedmiotowej sprawie na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu skarżący w ogóle nie wystąpił o wyłączenie powyższego sędziego na podstawie art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co jednoznacznie wynika z protokołu rozprawy w tej sprawie przed sądem pierwszej instancji (dowód karta nr 111 akt sądowych pierwszej instancji). Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, przy czym muszą to być sprawy tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Natomiast sprawa, w której orzekał sąd pierwszej instancji dotyczyła kontroli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i nie jest oczywiście tożsama ze sprawami sygn. akt II SA/Wr 132/07 i sygn. akt II SA/Wr 239/06. W pierwszym przypadku dotyczy to bowiem wyroku WSA we Wrocławiu w istocie z tej samej daty czyli z dnia 6 grudnia 2007 r., a nie 6 grudnia 2008 r., jak błędnie podniesiono w skardze kasacyjnej w zakresie kontroli decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu. Natomiast, w drugim przypadku wyrok WSA we Wrocławiu zapadł w sprawie nakazania wykonania określonych robót budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 370/06, Lex nr 266487). Dlatego też brak jest przesłanek do zastosowania przez Naczelny Sąd Administracyjny dyspozycji art. 183 § 1 i 2 pkt 4 p.p.s.a. w zakresie stwierdzenia z urzędu nieważności przedmiotowego postępowania sądowego. Po drugie, w skardze kasacyjnej, co podniesiono wyżej błędnie podano datę zaskarżonego wyroku WSA we Wrocławiu "z dnia 06 grudnia 2008 sygn. akt II SA/Wr 403/06", podczas gdy prawidłowe oznaczenie tego wyroku WSA we Wrocławiu jest z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 403/07. Po trzecie, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego "przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" jest błędnie sformułowany co uniemożliwia jego właściwe rozpoznanie. Wynika to z tego, że określone w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dwie formy, tj. naruszenia prawa materialnego w drodze błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania nie mogą zachodzić jednocześnie gdyż albo przepis niewłaściwie zinterpretowano lub niewłaściwie zastosowano. Ponadto w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego może być sformułowany tylko kiedy zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony niewadliwie (wyrok NSA z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt OSK 1950/04 oraz wyrok NSA z dnia 27 października 2005 r. sygn. akt I FSK 175/05). Natomiast w przedmiotowej sprawie skarżący podnosi także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego. Należy także podkreślić, że zgodnie z dyspozycją art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną należy oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego, który zastosował Sąd pierwszej instancji. Dlatego też wskazanie w skardze kasacyjnej - tak jak w przedmiotowej sprawie - przepisów prawa materialnego, które nie były zastosowane w tej sprawie, tj. z zakresu prawa budowlanego i planowania przestrzennego, biorąc pod uwagę przedmiot kontrolowanego postępowania, czyni nieskutecznym także zarzut ich niewłaściwego zastosowania (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04). Ponadto ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana tylko na podstawie oznaczonego - ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który strona skarżąca uznaje za niewłaściwie ustalony. Także niespójny logicznie i niewłaściwie sformułowany jest zarzut ze s. 23 skargi kasacyjnej, w świetle którego "niewłaściwe zastosowanie przez Sąd prawa materialnego i częściowo błędna wykładnia tego prawa jest oczywistym następstwem uchybień procesowych, dowodowych i innych wymienionych w skardze". Należy bowiem podkreślić, że kwantyfikator "a szczególnie" użyty przez skarżącego odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie dodatkowo wprowadza niespójność i sprzeczność w zakresie podniesionych wyżej zarzutów w skardze kasacyjnej. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny do konkretyzacji powyższych zarzutów zamiast strony skarżącej. Ubocznie trzeba także dodać, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego zostały także błędnie sformułowane z tej przyczyny, że obejmują przepisy ustawy p.p.s.a. jak i prawa procesowego, tj. przepisy k.p.a. (s. 12 skargi kasacyjnej). Po czwarte, całkowicie chybiony jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Dotyczy to także rzekomego naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 3, art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1, art. 80, art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy prawo budowlane, art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 144 k.p.a., art. 106 § 4, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze jak i stanowisk pozostałych stron oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wbrew zarzutom ze skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie jest wybiórcze biorąc pod uwagę nałożony przez ustawodawcę obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy. Ponadto należy jeszcze raz podkreślić, że zakres przedmiotowy kontrolowanego postępowania nie może w żadnym przypadku obejmować kontroli ewentualnej samowoli budowlanej lub decyzji o warunkach zabudowy, gdyż co zasadnie podniósł Sąd pierwszej instancji, jest to całkowicie odrębne postępowanie administracyjne w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację danego przedsięwzięcia (art. 46 ust. 1 i 2 cyt. ustawy prawo ochrony środowiska). Także całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. jak i podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, biorąc pod uwagę, że przedmiotem skargi do WSA we Wrocławiu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o charakterze tzw. kasacyjnym. Oznacza to, że skarżący może ponownie przedstawić w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nowe dowody nawet dotychczas nie podniesione, zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Natomiast, zgodnie z przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, które zmierza do ustalenia stanu faktycznego danej sprawy administracyjnej lecz tylko kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez właściwe organy w postępowaniu administracyjnym. Z tych względów wbrew zarzutom ze skargi kasacyjnej brak było także podstaw prawnych do umorzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Ponadto, także chybiony jest zarzut naruszenia art. 106 § 3, 4 i 5 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji, gdyż kognicja Sądu obejmuje tylko możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego wyłącznie z dokumentów i jeżeli jest to konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Natomiast w tej sprawie, co zasadnie orzekł Sąd pierwszej instancji, zachodzi przesłanka w świetle art. 138 § 2 k.p.a. do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tzw. decyzji kasacyjnej. Ubocznie należy stwierdzić, że także w tej części skargi kasacyjnej skarżący podnosząc zarzut na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. błędnie zalicza do przepisów postępowania, które były jego zdaniem, naruszone także przepisy prawa materialnego, tj. art. 83 ust. 1, art. 48 ust. 1 i art. 90 ustawy - Prawo budowlane, co czyni te zarzuty także całkowicie niespójne (art. 6 skargi kasacyjnej). Po piąte, sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczący się przed nim, w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Może on zarządzić połączenie kilku spraw toczących się przed nim, w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku (art. 111 p.p.s.a.). W pierwszym przypadku Sąd ma obowiązek połączenia kilku oddzielnych spraw do łącznego ich rozpoznania lub także rozstrzygnięcia. Natomiast w przypadku określonym w art. 111 § 2 p.p.s.a. możliwość połączenia spraw została pozostawiona uznaniu sądu, jeżeli te sprawy pozostają ze sobą w związku. Jednak podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut w tym zakresie jest także całkowicie chybiony, gdyż dotyczy spraw sygn. akt: II SA/Wr 59/06 i II SA/Wr 316/06, II SA/Wr 239/06, II SA/Wr 476/06 "w tym sygn. akt III SA/Wr 495/06", które nie mogą być objęte jedną skargą jak i nie są ze sobą w związku w rozumieniu art. 111 § 2 p.p.s.a. Wynika to z tego, że oczywiście ich zakres przedmiotowy nie obejmuje jednocześnie tożsamości przedmiotu sprawy lecz tylko strony skarżącej ponieważ obejmuje sprawy w przedmiocie warunków zabudowy i tzw. ewentualnej samowoli budowlanej - i sam podnosi to skarżący w skardze kasacyjnej, co oznacza, że Sąd pierwszej instancji także nie naruszył dyspozycji art. 111 p.p.s.a. w tej sprawie. Po szóste, biorąc pod uwagę oddalenie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny z powody braku jej usprawiedliwionych podstaw, nie zachodzą także przesłanki do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w tej sprawie na podstawie art. 155 § 1 p.p.s.a. Podsumowując, należy także stwierdzić, że żądanie skarżącego "zmiany zaskarżonego wyroku przez jego uchylenie i umorzenie postępowania na podstawie art. 185 p.p.s.a. i art. 189 p.p.s.a." jest błędne również z tej przyczyny, że ustawodawca nie przewidział takiej kognicji dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. "zmiany zaskarżonego wyroku". Natomiast z powodu braku zasadnych przesłanek z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. do uwzględnienia skargi kasacyjnej NSA nie uwzględnił także żądania strony skarżącej do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Ubocznie należy także stwierdzić, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, która została opracowana przez radcę prawnego, a więc osobę, która może pełnić funkcję profesjonalnego pełnomocnika zostały sporządzone nieprawidłowo. Tworzenie tego rodzaju niespójnej zbitki przepisów - kilkudziesięciu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji jest nieprawidłowe, na co zwracał już wcześniej uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2007 r. sygn. akt I FSK 815/06, Lex nr 340213 jak i NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1650/07, a które to uwagi skład orzekający w tej sprawie także w pełni podziela z przyczyn podniesionych wyżej w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.