I OSK 572/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie: sędzia NSA Anna Łukaszewska- Macioch sędzia del. WSA Monika Nowicka (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1493/07 w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1493/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. G. na decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia [...] września 2006 r. R. G., pełniący służbę w Szkole Policji w P. wystąpił o przyznanie mu świadczeń z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby. We wniosku wskazał, że w dniu [...] października 2004 r. urodziła mu się córka, co spowodowało, że nie posiada już lokalu mieszkalnego, odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Obecnie zamieszkuje wraz z żoną, synem i córką w mieszkaniu, będącym jego własnością, położonym w P. przy ulicy M. [..], składającym się z [...] izb o powierzchni mieszkalnej [...] m2. Przy kolejnym rozpoznaniu sprawy, decyzją Komendanta Szkoły Policji w P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietna 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918) odmówiono przyznania wnioskowanego równoważnika, gdyż – zdaniem organu – R. G. posiadał poprzednio lokal mieszkalny, odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, który zbył, by zamieszkać w opisanym wyżej lokalu mieszkalnym przy ulicy M. Aktualnie zajmowany lokal także początkowo zapewniał wnioskodawcy i jego rodzinie należne normy a dopiero urodzenie się drugiego dziecka spowodowało, że powierzchnia mieszkalna lokalu przestała spełniać normy zaludnienia przewidziane w cytowanym wyżej rozporządzeniu wykonawczym z dnia 28 lipca 2002 r. Fakt ten jednak, zdaniem organu, nie miał wpływu na przyznania równoważnika pieniężnego funkcjonariuszowi, albowiem zmiana stanu rodzinnego nie powodowała zmiany stanu prawnego. Równoważnik pieniężny za brak lokalu – jak wywodził organ - nie przysługuje bowiem policjantowi, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej posiada on lokal mieszkalny. Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. A zatem organ uznał, że zamiarem ustawodawcy było stworzenie takich warunków, w których policjant w służbie stałej będzie mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej. Tak więc prawo przewidziane w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji powiązane jest z celem, a nie przywilejem przyznanym określonej grupie zawodowej. Ponadto organ wskazał, że w świetle art. 89 ust. 1 ustawy o Policji członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego są m.in. jego małżonek i dzieci. Na podstawie zaś art. 92 ust. 1 ustawy policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Taka konstrukcja przepisów, zdaniem organu, powoduje, że uprawnienie do lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, a członków jego rodziny nie uważa się za uprawnionych w rozumieniu art. 88 ust. 1 ustawy. Rozpatrując sprawę w instancji odwoławczej, na skutek odwołania R. G., Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji a także zaakcentował, że przesłanką od której uzależnione jest przyznanie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest sytuacja, w której policjant nie posiada lokalu mieszkalnego (jak również żaden z jego członków rodziny). Przepis art. 92 ust. 1 powołanej ustawy o Policji nie zawiera bowiem innych warunków i nie określa innych okoliczności umożliwiających przyznanie świadczenia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wniósł R. G. Skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji wydanych przez organy obu instancji wnosił również o orzeczenie przez Sąd, co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1k.p.a. - poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz rażące naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji - poprzez nieprawidłową jego interpretację a także nieodniesienie się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Skarżący w szczególności podnosił, że posiadanie przez policjanta odpowiedniego lokalu oznacza, w myśl art. 95 pkt 2 ustawy o Policji, posiadanie lokalu w miejscowości, w której policjant pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego, odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego. Natomiast policjant nie posiada lokalu mieszkalnego – w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o policji - jeżeli posiadany przez niego lub jego małżonka lokal nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Odpowiadając na skargę, Komendant Główny Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Oddalając skargę - na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem. Sąd wyjaśnił przy tym, iż prawo policjanta do lokalu mieszkalnego oraz prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego regulują przepisy rozdziału 8 - "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" w/w ustawy z dnia 6 kwietna 1990 r. o Policji. Stosownie zaś do art. 88 ust. 1 tej ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym m.in. małżonek oraz dzieci (art. 89 wymienionej ustawy). Zgodnie natomiast z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), lokal mieszkalny przydziela się policjantowi według norm zaludnienia. Dla policjanta posiadającego rodzinę przysługuje po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny (§ 2 pkt 1). Zgodnie z § 3 rozporządzenia, norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji stanowi z kolei, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Odnosząc powyższe do przedmiotowego stanu faktycznego Sąd podniósł, iż bezspornym w sprawie było, że skarżący posiadający lokal mieszkalny w P. przy ulicy M. [...], w którym mieszkał wraz z żoną, synem i córką, posiada powierzchnię mieszkalną mniejszą od przysługujących norm zaludnienia. Jednakże równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, należy się tylko w sytuacji, kiedy policjant lub członek jego rodziny nie posiada w ogóle lokalu mieszkalnego, a nie odpowiedniego lokalu mieszkalnego, jak wskazywał skarżący. Do takiego wniosku prowadzi bowiem wykładnia gramatyczna art. 92 ust. 1 ustawy o Policji bo sformułowanie "odpowiedni" dotyczy bowiem jedynie przydzielenia, bądź nieprzydzieleni policjantowi lokalu mieszkalnego na podstawie art. 95 ustawy, a nie przyznania pomocy finansowej, o której mowa w art. 92 ust. 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nadmienił jednocześnie, iż w orzecznictwie, zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych utrzymuje się rozbieżność poglądów, dotycząca kwestii przydziału równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, o czym najlepiej świadczy fakt, iż postanowieniem z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie o sygn. akt OSK 1709/06 Naczelny Sąd Administracyjny skierował pytanie prawne do składu 7 sędziów tegoż Sądu. Tym niemniej Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podzielając pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt OSK 1233/06, zajął stanowisko, że, posiadanie przez policjanta lokalu mieszkalnego o powierzchni mniejszej niż przysługują mu normy zaludnienia wyklucza przyznanie równoważnika pieniężnego za brak takiego lokalu. W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej R. G., wskazując - jako podstawy kasacyjne - art. 173, 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucił Wojewódzkiemu Sądowo Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez nierozważnie przez Sąd wszystkich zarzutów zawartych w skardze, nieumotywowanie wyroku w odniesieniu do ustalonego i bezspornego stanu faktycznego a oddalając skargę R. G. powołał się na odmienny stan faktyczny niż ustalony w tej sprawie; 2. przepisów prawa materialnego - poprzez błędną wykładnię art. 88 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, nieprawidłową ich interpretację oraz nieodniesienie ich do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Mając na względzie wskazane powyżej zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie rozpoznanie skargi i orzeczenie, co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W motywach skargi kasacyjnej wskazano w szczególności, że powołanie się w uzasadnieniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie OSK 1709/06 dotyczyło okoliczności, która miała miejsce po dacie wydania zaskarżonego wyroku, choć Sąd miał obowiązek brania pod uwagę jedynie stanu sprawy istniejącego na dzień zamknięcia rozprawy. Ponadto twierdzono, że Sąd Wojewódzki, oddalając skargę R. G., powołał się na stan faktyczny ustalony w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1667/05, przy czym nie wykazał by był do tego uprawniony a ponadto nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, choć – wg. art. 141 § 4 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi - był do tego zobowiązany. Skarżący kasacyjnie przytoczył także szereg orzeczeń sądów administracyjnych obu instancji, w których zawarty był pogląd przeciwny do zajętego przez skład orzekający w tej sprawie, zarzucając tym samym Sądowi I instancji brak odniesienia się do treści tych orzeczeń, choć były one przytoczone również w skardze. Podnoszono również, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt OSK 1233/06, na który powołał się Sąd Wojewódzki zapadł w innym stanie faktycznym, niż przedmiotowy, bowiem w tamtej sprawie policjant posiadał lokal przydzielonym mu przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji na podstawie decyzji administracyjnej a w niniejszej sprawie - skarżący kasacyjnie nie posiadał lokalu przydzielonego mu przez władze policyjne. Zarzucono również Sądowi I instancji, że dokonując wykładni gramatycznej art. 92 ustawy o Policji nie wyjaśnił, czym jest wykładnia gramatyczna. W rezultacie twierdzono – że Sąd choć przywołał w uzasadnieniu wyroku przepisy art. 88 i 92 ust. 1 ustawy o Policji to nie powiązał ich z ustalonym stanem faktycznym. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zarzuty jej sprowadzały się do naruszenia przepisów procesowych, co – zdaniem skarżących kasacyjnie – miało istotny wpływ na wynik sprawy a także naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędna wykładnię. Skargę kasacyjną należało uznać za nieusprawiedliwioną. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) polegających na: braku rozważenia przez Sąd Wojewódzki wszystkich zarzutów zawartych w skardze i nieumotywowaniu wyroku w odniesieniu do ustalonego i bezspornego stanu faktycznego jak również oddaleniu skargę R. G. przy jednoczesnym powołaniu się na odmienny stan faktyczny niż ustalony w tej sprawie trzeba stwierdzić, że nie były one trafne. Zaskarżony wyrok zapadł bowiem w granicach sprawy i na podstawie przedstawionych Sądowi akt sprawy a zatem – zgodnie wymogami art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd dokładnie również przedstawił stan faktyczny zaistniały w przedmiotowej sprawie a jedynie podzielił pogląd prawnomaterialny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt OSK 1233/06, w którym zajęto stanowisko że, posiadanie przez policjanta lokalu mieszkalnego o powierzchni mniejszej niż przysługują mu normy zaludnienia wyklucza przyznanie równoważnika pieniężnego za brak takiego lokalu. Podzielając ten pogląd prawny Sąd Wojewódzki nie stwierdził przy tym, że stan faktyczny, który wystąpił w w/w sprawie był tożsamy z przedmiotowym stanem faktycznym. Swoją zaś akceptację dla w/w poglądu Sąd uzasadnił wykładnią gramatyczną przepisów prawa materialnego. Nadmienić w tym miejscu wypada, że powołując się na tego rodzaju wykładnię nie było potrzeby wyjaśniania co oznaczają słowa: "wykładnia" i "gramatyczna". Rozumienie bowiem w sensie prawnym pojęcia "wykładnia gramatyczna" jest tożsame z rozumieniem tych słów w sposób dosłowny. Z tych powodów oddalenie skargi nastąpiło w odniesieniu do ustalonego w sposób bezsporny w tej sprawie stanu faktycznego. Natomiast istotnie należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że pewnego rodzaju niezręcznością i wręcz nieprawidłowością było powołanie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku zapadłego w dniu 8 stycznia 2008 r. na okoliczność, która nastąpiła w dniu następnym tj. na wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 9 stycznia 2008 r. postanowienia w sprawie OSK 1233/06 a to z tego powodu, że Sąd wydając wyrok bierze pod uwagę stan sprawy w dacie wyrokowania. Uchybienie to jednak pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu I instancji, bowiem służyło jedynie wykazaniu stopnia braku jednomyślności w orzecznictwie sądowym, o którym Sąd wcześniej wspominał. Zgodnie zaś z art. 184 sądowej ustawy procesowej, błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu nie ma podstaw do jego kwestionowania. W związku z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich, podniesionych w skardze zarzutów, zwłaszcza do treści orzeczeń sądów administracyjnych obu instancji, w których zawarty był pogląd przeciwny do zajętego przez skład orzekający w tej sprawie, trzeba stwierdzić, iż autor skargi kasacyjnej nie wykazał, w jaki sposób brak odniesienia się Sądu Wojewódzkiego do wszystkich zarzutów zawartych w skardze wpłynął na treść rozstrzygnięcia Sądu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoncentrowanie się w tej sprawie przez Sąd I instancji na kwestiach mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i pominięcie wątków, które mają w zasadzie charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Poglądy prawne bowiem wyrażone przez sądy w innych sprawach nie są prawnie wiążące w konkretnej sprawie a Sąd orzekający ma prawo do własnego osądu z obowiązkiem oczywiście jego uzasadnienia. Przechodząc do kwestii materialno - prawnej, sprowadzającej się do zarzutu błędnej wykładni art. 88 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji stwierdzić wypada, że zarzut ten również był pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. W art. 88 ust. 1 o Policji wyrażona została ogólna zasada, zgodnie z którą, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Realizacja tego prawa może przybrać formę administracyjnego przydziału lokalu mieszkalnego, udzielenia pomocy finansowej na uzyskanie w/w lokalu ( art. 94 ust. 1 cytowanej ustawy) lub wypłaty równoważnika pieniężnego za jego brak ( art. 92 ust. 1 ustawy ). Wg zaś art. 95 ust. 2 ustawy o Policji lokalu mieszkalnego, na podstawie decyzji administracyjnej, nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Jeśli natomiast funkcjonariusz policji posiada lokal o mniejszej niż mu przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, to może on otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale. Z kolei zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przepis ten natomiast nie odnosi się do kwestii powierzchni lokalu. Na tle zatem tak skomplikowanej regulacji prawnej w kwestii świadczeń należnych funkcjonariuszom Policji z tytułu równoważnika pieniężnego przysługującego za brak lokalu mieszkalnego zachodziła istotnie w orzecznictwie rozbieżność poglądów. Aktualnie wydaje się, że poglądy te zostały ujednolicone na skutek wydania w dniu 21 kwietnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt I OPS 3/08 przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie 7 sędziów, w której przedstawiono pogląd prawny analogiczny do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku. Wprawdzie stan faktyczny zachodzący w sprawie, której dotyczyła w/w uchwała z 2008 r. był nieco odmienny od przedmiotowego stanu faktycznego, różnica pomiędzy nimi polegała bowiem na tym, iż w sprawie do której odnosiła się wspomniana uchwała, policjant nie posiadał lokalu własnego a korzystał z mieszkania przydzielonego mu przez służby kwatermistrzowskie, tym niemniej wywód prawny zaprezentowany w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. – w ocenie składu orzekającego w tej sprawie - może mieć znaczenie w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania. W omawianej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wyraził bowiem pogląd, że art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wyraźnie wiąże uprawnienie policjanta do równoważnika pieniężnego z tym, że policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej a nie z tym, że nie posiadają lokalu o powierzchni odpowiadającej normom zaludnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podejmującego omawianą uchwałę, istota zagadnienia prawnego tkwiła w tego rodzaju sprawie w tym, że prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego zostało określone jako prawo do lokalu o określonej powierzchni, natomiast prawo do równoważnika pieniężnego zostało związane z tym, że policjant ( członkowie jego rodziny ) nie posiada lokalu mieszkalnego a nie z tym jaka jest powierzchnia posiadanego lokalu. Podzielając wyżej przedstawiony pogląd, skład obecnie orzekający uznał, że ponieważ zawarte w w/w uchwale stanowisko zostało oparte na analizie treści art. 88 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, będących również podstawą rozstrzygania w niniejszej sprawie, tj. w sprawie w której policjant posiada w miejscowości, w której pełni służbę własny lokal mieszkalny – pogląd ten mógł mieć w pełni zastosowanie w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania. Powyższe zaś prowadziło do wniosku, że pogląd prawno – materialny zawarty w zaskarżonym wyroku był prawidłowy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.