II OSK 649/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1887/07 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i palnej myśliwskiej oddala skargę kasacyjną Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. Komendant Stołeczny Policji w Warszawie cofnął T. S. pozwolenie na broń palną bojową oraz myśliwską. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia było ustalenie faktu prawomocnego skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w M. M. sygn. akt [...] z [...] stycznia 2007 r. za przestępstwo z art. 178a § 2 k.k., tj. prowadzenie roweru po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Z tego względu organ I instancji uznał, że co do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, to jest, że zaistniała przesłanka wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2004r., nr 52, poz. 525 ze zm., dalej: u.b.a.) Skarżący wniósł z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji dokonanie błędnej, rozszerzającej interpretacji przepisu art. 15 ust. I pkt 6 u.b.a. i naruszenia art. 107 §3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera właściwego uzasadnienia. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń w sytuacji, kiedy zachodzi uzasadniona obawa użycia broni przez jej posiadacza w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Odnosząc się do zarzutu błędnej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. organ odwoławczy wskazał, że okoliczności wymienione w tym przepisie mają charakter przykładowy. Stąd też popełnienie innego przestępstwa, niż te wskazane w przepisie, stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu uzasadniać może zastosowanie przez organy Policji art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Ustawodawca bowiem pozostawił tę kwestię uznaniu organów właściwych w sprawach pozwoleń na broń. Organ II instancji powołując się na zasadę swobodnej oceny dowodów, uznał że prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. pozwala na przyjęcie, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a. Takie zachowanie skarżącego świadczy bowiem o skrajnej nieodpowiedzialności jego sprawcy, a także braku wyobraźni, które to cechy mają szczególne znaczenie u osób ubiegających się lub posiadających prawo do broni. Wiąże się ono bowiem ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a sama broń jest niebezpiecznym narzędziem, mogącym wywołać zagrożenie dla tych dóbr w rękach osoby o takich cechach. Skarżący miał 0,70 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu wobec czego ponad dwukrotnie przekroczył stężenie 0,25 mg/dm3 określone w art. 115 §16 k.k. Godził się zatem na ewentualne tragiczne - także dla siebie - skutki swojego zachowania. Ponadto organ I instancji ustalił, że w 2005r. skarżący został ukarany mandatem karnym za naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruch drogowym, tj. za czyn z art. 92 § 1 k.w. Okoliczność ta świadczy więc o lekceważeniu przez skarżącego przepisów prawa, co nie jest kwestią obojętną dla interesu społecznego w przypadku osób, tak szczególne, reglamentowane prawo, jakim jest pozwolenie na broń palną. Z tych właśnie powodów skarżącego zaliczono do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 u.b.a. i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 u.b.a. cofnięto mu pozwolenie na broń. Komendant Główny Policji mimo pozytywnej opinii środowiskowej uznał, że skarżący może użyć broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust 1 pkt. 6 u.b.a. Organ odwoławczy zaznaczył, że z woli ustawodawcy wystarczające jest domniemanie takiego zachowania. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 i 77, 80 i 107§ 3 Kpa, poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy oraz nie uwzględnienie i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, co miało istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Uzasadniając skargę podniesiono, że wyrok karny Sądu Rejonowego wskazywał na występki o nieznacznej szkodliwości społecznej, bez wykazania wykorzystania broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym przy okazji lub w związku z popełnieniem zarzucanego czynu. Rozszerzającej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., dokonano zdaniem skarżącego na jego niekorzyść, nie wykazując wpływu na bezpośrednie niebezpieczeństwo użycia przez niego broni w sposób grożący bezpieczeństwu innych osób. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z [...] stycznia 2008r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1887/07 uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Stołecznego Policji z [...] lipca 2007r. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów administracji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Natomiast przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską i bojową było uzyskanie informacji o prawomocnym wyroku skazującym za przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. Podniesiono, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. wskazuje na sprawców niektórych przestępstw, jako na osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wśród przestępstw tych, ustawa nie wymieniła prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (art. 178 a § 1 k.k.), które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Jednakże przede wszystkim Sąd I zauważył, że cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., to dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby, lub ujemne cechy charakteru. Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.b.a. Cofnięcie takiego pozwolenia powinno być poprzedzone równie wnikliwym postępowaniem, za czym przemawia także ochrona nabytego uprawnienia. Powołując się na orzecznictwo Sąd I instancji wskazał, że cofnięcia pozwolenia na broń nie można uzasadniać samym faktem skazania wyrokiem. Niezbędne jest bowiem wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego samo prowadzenie roweru w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (rozdział XXI Kodeksu karnego) w okolicznościach tej sprawy nie wystarcza do uznania że zaistniała obawa, o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Sąd I instancji wykładnię cytowanego przepisu, zgodnie z którą każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń, uznał za niedopuszczalną. W ocenie Sadu każdą sprawę należy indywidualizować. Istotne jest czy osoba ta posługiwała się bronią, czy zagrażała zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Przyjmując za zasadne stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach, należałoby uznać, że każde przestępstwo popełniane w stanie nietrzeźwości, powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń. W ocenie Sądu zaskarżone decyzje wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Komendant Główny Policji oparł na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. polegało zdaniem organu na błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a §2 k.k. i wykroczenia z art. 92 §1 k.w. nie zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika z przyjęcia, że organy wydały zaskarżone decyzje bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia zebranego materiału dowodowego. Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano na otwarty charakter katalogu okoliczności określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. i możliwość ustalania uzasadnionej obawy w oparciu o różne przesłanki. Zdaniem kasatora przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. godzi nie tylko w bezpieczeństwo ruchu drogowego, ale również w inne dobra chronione prawem, w tym życie i zdrowie ludzkie. Posiadanie broni, będącej przedmiotem szczególnie reglamentowanym, podlega szczególnym kryteriom i nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, prowadzenie przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi w ocenie kasatora uzasadnioną obawę użycia broni palnej w tym stanie. Ponadto wskazano, że uprzednio skarżący dopuścił się naruszenia ładu prawnego popełniając wykroczenie z art. 92 § 1 k.w., co świadczy o tym, ze postępowanie i postawa życiowa uzasadniają możliwość użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Nowelizacja art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. zdaniem autora skargi kasacyjnej wskazuje, że intencją ustawodawcy było odstąpienie od oceny cech charakteru na rzecz przesłanek obiektywnych w postaci popełnienia czynów zabronionych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej powinny zatem zostać powołane konkretne przepisy prawne, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd administracyjny rozpoznający sprawę w I instancji. W uzasadnieniu skargi powinny zostać natomiast wskazane argumenty przemawiające za takim zarzutem uchybienia, a w przypadku gdy podnoszone jest uchybienie przepisom postępowania, wskazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. W odróżnieniu od Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny nie bada całokształtu sprawy z punktu widzenia stanu prawnego, leczy jedynie zasadność przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zakres kontroli jest ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Odstępstwem od tej zasady jest badanie z urzędu, czy nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skoro w niniejszej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. zobowiązującego do uchylenia decyzji lub postanowienia w sytuacji gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uznać należało za niezasadny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organy nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy skarżący stwarza uzasadnioną obawę użycia broni palnej w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Ograniczono się od uzyskania opinii z koła łowieckiego i opinii lekarskich, które były dla skarżącego korzystne. Organy w całości oparły natomiast swoje ustalenia w zakresie istnienia uzasadnionej obawy, na dokumentach w postaci odpisu wyroku skazującego za przestępstwo z art. 178a § 2 k.k. i informacji o nałożeniu na skarżącego mandatu karnego za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. tj. niezastosowania się do znaku linii podwójnej ciągłej. Stąd też Sąd I instancji słusznie zauważył nieprawidłowość polegającą na naruszeniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a., wynikającą z oparcia rozstrzygnięć na niewyczerpującym zebraniu i wybiórczym rozpatrzeniu materiału dowodowego. Przyznanie faktowi popełnienia przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. potwierdzonemu prawomocnym wyrokiem sądowym, szczególnej wagi dla oceny czy wystąpiła uzasadniona obawa, nie wynika ani z przepisów postępowania administracyjnego, ani z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Dlatego postępowanie organów administracji Sąd I instancji zasadnie uznał za wadliwe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w skardze kasacyjnej brak jest uzasadnienia, które wskazywałoby na argumenty przemawiające za tym, aby uznać że orzeczenie pierwszoinstancyjne uchybia – i to w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy – powołanemu przepisowi postępowania sądowoadministracyjnego. Aby naruszenie przepisu o charakterze procesowym, a takim jest niewątpliwie wskazany w zarzucie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., stanowiło zasadny zarzut i podstawę skargi kasacyjnej, to zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., musi być wykazany wpływ tego uchybienia na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (por. wyrok NSA z 16.11.2005r., sygn. akt I OSK 160/05, publ.: LEX 213419). Wobec powyższego, w szczególności zaś wobec braku przytoczenia niezbędnych argumentów, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. uznać należało za bezzasadny. Podstawą zarzutów skargi kasacyjnej jest również naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Zgodnie z powołanym na wstępie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie to może przybrać dwie formy – błędną wykładnię bądź niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Zdaniem pełnomocnika organu w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne uchybiło art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., wskutek błędnej wykładni tych przepisów. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (por. wyrok NSA z 13.09.2005r. w sprawie sygn. akt II OSK 16/05, publ.: LEX nr 192124, wyrok NSA z 23.02.2005r. w sprawie sygn. akt OSK 539/04, publ.: LEX nr 165771, wyrok NSA z 02.02.2005r. w sprawie sygn. akt OSK 1026/04, publ.: LEX nr 171170). Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy ocenić w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia. Przepisy art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., określają, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności chodzi o skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Kluczowym pojęciem tej konstrukcji, jest "uzasadniona obawa" użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca nie definiuje jakie zachowania osób posiadających pozwolenia na broń mieszczą się pod tym zapisem, przykładowo jedynie wskazano, że możliwość takiego użycia broni zachodzi co do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za określone rodzaje przestępstw, lub co do których prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że ustalenie uzasadnionej obawy użycia broni w sposób wskazany w art. 15 ust 1 pkt 6 u.b.a. wobec użycia słów "w szczególności", winno być przez właściwe organy dokonane w oparciu o wszelkie dostępne dowody. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że przesłanka uzasadnionej obawy może wystąpić nie tylko w stosunku do osób skazanych, lub co do których prowadzone jest postępowanie karne, ale również w innych przypadkach, w tym co do osób nie ponoszących do tej pory odpowiedzialności karnej. Podobnie w sytuacji skazania za przestępstwa nie wymienione w tym przepisie, organy mogą uznać że dana osoba swoim postępowaniem stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Możliwość wystąpienia uzasadnionej obawy, ustawodawca zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. przewidział jedynie przykładowo ("w szczególności")co do osób skazanych, lub co do których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono nawet dalej idący pogląd, zgodnie z którym także w przypadku dotyczącym osoby skazanej za przestępstwa wymienione expressis verbis we wskazanym przepisie, nie zostaje wyłączony obowiązek ustalenia przesłanki uzasadnionej obawy (por. wyrok NSA z 04.11.2008r., sygn. akt II OSK 1322/07, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym należy podkreślić, że rozumienie wskazanych w tym przepisie przestępstw nie powinno być oderwane od regulacji zawartych w Kodeksie karnym. Skoro wskazano na te trzy grupy przestępstw, to należy rozumieć przez nie przestępstwa stypizowane w Rozdziale XIX i Rozdziale XXXV Kodeksu karnego. Przemawia za tym przede wszystkim tożsamość określeń użytych w obu regulacjach prawnych, jak i charakter chronionych dóbr. Przestępstwo określone w art. 178a § 2 k.k. zaliczono do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie do żadnej z kategorii wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Nietrafne są wywody skargi kasacyjnej oceniające przedmiotowe przestępstwo jako skierowane przeciwko życiu i zdrowiu, wynikają one bowiem z subiektywnej oceny popełnionego przez skarżącego czynu pod kątem jedynie ewentualnych konsekwencji jakie mógł spowodować. Przyjmując tok rozumowania zaprezentowany w skardze kasacyjnej zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego możnaby dopatrzyć się niemal w każdym przestępstwie. Z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6, z charakteru przestępstw tam wskazanych, oraz czasownikowego zwrotu "mogą użyć broni", wynika że chodzi o takie działania które są skierowane przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a nie jakiekolwiek działania, których efektem – także nieobjętym umyślnością – może być naruszenie tych dóbr. Reasumując powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. na organach administracji ciąży obowiązek wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w celu ustalenia czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Przepis ten nie wprowadza żadnych ograniczeń dowodowych, ani domniemań faktycznych w związku z faktem skazania lub prowadzenia przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń postępowania karnego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 14.01.2003r., sygn. akt III SA 1173/01, publ.: LEX 126764, wyrok NSA z 29.02.2008r. sygn. akt II OSK 84/07, publ.: LEX nr 453429, wyroki NSA z 20.03.2007r., sygn. akt II OSK 955/06, z 19.02.2009r., sygn. akt II OSK 191/08, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że rozstrzygnięcie cofające pozwolenie na broń nie może być oparte i powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym. Niezbędne jest wykazanie bezpośredniego wypływu przestępstwa popełnionego przez osobę posiadającą pozwolenie na broń, na powstanie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnoszone w skardze kasacyjnej wywody co do hipotetycznych negatywnych skutków jakie mogą, czy jakie mogłyby wyniknąć z popełnionego przestępstwa z art. 178a §2 k.k. nie stanowią podstawy do wywiedzenia wniosku, że w przypadku skarżącego zaistniała uzasadniona obawa o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Ubocznie jedynie Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał odnieść się do podniesionego w skardze kasacyjnej faktu ukarania skarżącego grzywną nałożoną mandatem karnym w 2005r. za popełnienie wykroczenia z art. 92 §1 k.w. tj. niezastosowania się do znaku linii podwójnej ciągłej. Otóż organy w ustalaniu ustawowych przesłanek skutkujących cofnięciem pozwolenia na broń związane są przepisami prawa powszechnie obowiązującego, nie tylko postępowania administracyjnego i ustawy o broni i amunicji ale także innych przepisów – w tym wypadku Kodeksu wykroczeń. Kasator winien był mieć na uwadze instytucję zatarcia ukarania uregulowaną w art. 46 § 1 k.w., z którego wynika, że ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Wobec upływu czasu i charakteru instytucji zatarcia powodującej ustanie wszelkich skutków prawnych i społecznych wynikających z ukarania, wątpliwa jest dopuszczalność podnoszenia faktu nałożenia na skarżącego grzywny za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. Z tych wszystkich względów, uznając że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 184 p.p.s.a.