VII SA/Wa 2071/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008r. sprawy ze skargi S. [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania spółki S. [...] Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...], wnoszącej (w trybie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) sprzeciw do zgłoszenia spółki S. [...] Sp. z o.o. i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę tablicy reklamowej wolnostojącej (o wymiarach ekranu ekspozycyjnego 6,0 x 3,0 m) zlokalizowanej na działce nr ew. [...] przy ul. G. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2006 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż inwestor zgłosił zamiar przystąpienia do robót budowlanych w oparciu o przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118), w myśl którego "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Organ II instancji stwierdził, że przedmiotem niniejszego zgłoszenia jest zamiar zainstalowania wolnostojącej, jednostronnej tablicy reklamowej, o powierzchni ekspozycyjnej 6,0 x 3,0 m, ustawionej na betonowym fundamencie. Tablica zamontowana zostanie na słupie o wysokości 4 m. Z opisu technicznego w/w inwestycji wynika, iż inwestor w pierwszej fazie prac zamierza wybudować konstrukcję, której głównymi elementami są: fundament na studni, słup składający się z dwóch elementów, konstrukcja wsporcza tablicy bezpośrednio przymocowana do górnej części trzonu słupa, na której jako ostatni element zostanie zamontowana tablica pod reklamy. W ocenie organu, prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalacji, a tym samym w przypadku zgłoszonej inwestycji nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy bowiem instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Wojewoda [...] wskazał nadto, iż z załączonej dokumentacji projektowej wynika, iż tablica reklamowa stanowi wolnostojący trwale związany z gruntem obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym. Ponadto wyżej wskazana kolejność podejmowania prac konstrukcyjnych wyraźnie dowodzi, o konieczności wykonania robót budowlanych a nie instalacji. Zatem, zdaniem organu, wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, iż zgłoszona inwestycja jest budowlą o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego tj. "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym". Taka kwalifikacja w/w. inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy powołał się przy tym na stanowisko przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach sygn. akt II OSK 1509/06 oraz II OSK 923/05, z którego wynika, iż wolnostojące urządzenia reklamowe na stopie fundamentowej i trwale związek z gruntem, są budowlami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b i pkt 3 Prawa budowlanego i wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła S. [...] Sp. z o.o. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...], skarżąca zarzuciła jej: niezgodność z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegającą na nieuwzględnieniu wyjątków przewidzianych w art. 29 i art. 30 w/w ustawy, naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego, naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez brak szczegółowych wyjaśnień organu co do zebranych dowodów i materiałów, a w szczególności wątpliwości skarżącego co do uciążliwości w dostępie do mediów. W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca Spółka powołała się na liczne orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego, które w jej ocenie, przemawia za uznaniem jej poglądu, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność uzyskania pozwolenia na budowę, lecz jedynie dokonania zgłoszenia. Ponadto S. [...] Sp. z o.o. wskazała, iż uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie zawiera jasnego kryterium, dlaczego organ uznał, iż planowany nośnik reklamowy jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym i dlaczego taka kwalifikacja pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Na podstawie tak sformułowanego uzasadnienia, zdaniem strony skarżącej, nie można ocenić prawidłowości całościowego postępowania w sprawie i dokonanych na jego podstawie ustaleń. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny dokonuje kontroli rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem w/w przepisów, mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, iż legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Oceniając zaskarżoną decyzję, pod kątem przepisów proceduralnych stwierdzić należy, że wydanie jej nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym, do czego organ odwoławczy był zobowiązany zgodnie z zasadą dwuinstancyjności. Wynikająca z art. 15 k.p.a., jedna z podstawowych zasad ogólnych stanowi, iż organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę zakończoną decyzji organu I instancji, przy czym powinien to uczynić zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 k.p.a., a wyraz temu dać w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 107 k.p.a. Organ odwoławczy naruszył wyżej wskazaną zasadę ponownego rozpoznania sprawy, gdyż orzekał na nowej podstawie prawnej, pomijając i nie odnosząc się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji - art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z powyżej zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepisy Prawa budowlanego w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu brzmienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 jednoznacznie wskazuje, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem okoliczności wskazanych w tym przepisie, a więc sytuowania ich na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, a więc bez względu na ich kwalifikację. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1182/04). Reasumując, Sąd ocenia jako błędny, wyrażony w zaskarżonej decyzji, pogląd o bezwzględnej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Podkreślić należy jednak, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 ustawy nie ma charakteru bezwzględnego. Organ dysponuje stosownie do treści art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego instrumentem umożliwiającym powrót w konkretnym przypadku do zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Dyspozycja przepisu art. 30 ust.7 dopuszcza uznanie administracyjne organu, choć ogranicza je do sytuacji, w których mogłoby wystąpić: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno – sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zastosowanie przez organ dyspozycji przepisu art. 30 ust 7 ustawy Prawo budowlane wymaga szczegółowego uzasadnienia kryteriów, którymi organ kierował się. Ponownie rozpatrując sprawę, organ administracji publicznej zobowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu, dokonać rozpoznania sprawy w jej całokształcie z rozważeniem, czy w okolicznościach sprawy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji należy uznać za zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).