II SA/Wr 576/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka, Asesor WSA - Olga Białek /sprawozdawca/, Sędzia NSA - Halina Kremis, Protokolant - Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej M.W. sprawy ze skargi Spółki A w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do wykonania robót polegających na zainstalowaniu tablicy informacyjnej "[...]" na terenie działki nr 1/9 położonej przy alei [...] w J.G. oddala skargę. Podaniem z dnia 25 kwietnia 2007 r. pełnomocnik Spółki A. zgłosił zamiar zainstalowania tablicy informacyjnej [...] o wymiarach 3x6 na terenie działki położonej w J. przy al.[...] , oznaczonej geodezyjnie nr[...], obręb [...] J. Wnioskodawca wyjaśnił, że tablica jest znakiem informującym, związanym z potrzebami użytkowników drogi i znajduje się poza pasem drogowym. Wywodził również, że znaczne poszerzenie katalogu zwolnień od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zastąpienie ich procedurą zgłaszania nakazuje postrzegać formę "zgłoszenia" jako wystarczającą dla realizacji robót budowlanych, wymienionych w art. 30 ustawy - Prawo budowlane. Dodał, że przepisy art. 29 i 30 przywołanej ustawy zawierają katalog obiektów i robót budowlanych, dla których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada zapisana w jej art. 28 ust. 1. W odczuciu wnioskodawcy projektowana tablica informacyjna nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa osób i mienia oraz nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie pogarsza stanu środowiska ani warunków zdrowotno-sanitarnych jak też nie zwiększa ograniczeń dla terenów sąsiednich. Prezydent Miasta J. decyzją z dnia [...]Nr[...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.) wniósł sprzeciw wobec robót budowlanych polegających na zamiarze zainstalowania tablicy informacyjnej [...] na opisanej wyżej nieruchomości. W uzasadnieniu organ zauważył, że zgodnie z przywołanym wyżej przepisem "organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę". Zgłoszenie samego zawieszenia tablicy reklamowej o wysokości do 3 m nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Gdyby zatem zgłoszenie dotyczyło tylko samego zawieszenia, nie byłoby przez organ kwestionowane. Z treści zgłoszenia oraz przedstawionej dokumentacji wynika jednak, że obejmuje ono również konstrukcję nośną tablicy, która wymaga przystosowania do istniejących warunków terenowych. Częścią konstrukcji nośnej, na której planuje się zainstalowanie tablicy, jest fundament. Dlatego zdaniem organu, w tej sprawie zastosowanie znajduje stanowisko przedstawione przez WSA w Gliwicach, który w nawiązaniu do art. 29 ust. 2 pkt 6 i pkt 15 Prawa budowlanego stwierdził, że "realizacja wolnostojącego nośnika reklam nie jest instalacją urządzenia na obiekcie budowlanym i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę" (wyrok z dnia 16 maja 2005 r., II SA/Ka 1202/03). Konkludując organ stwierdził, że zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane "wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe" są budowlami, a zatem zamierzenie polegające na postawieniu masztu wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodał również, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym planowana jest inwestycja, wniosek o pozwolenie na budowę musi być potwierdzony wcześniejszym uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższą decyzję doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 24 maja 2007 r., który w ustawowo określonym terminie zaskarżył ją w toku instancji. W odwołaniu, w imieniu strony wniósł o uchylenie decyzji w całości wobec rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane w związku z przepisami prawa procesowego: art. 7 i art. 107 § 1 k.p.a. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] Nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ustawy - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 tej ustawy. Przepis ten zawiera bowiem katalog obiektów budowlanych i robót budowlanych zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Do robót budowlanych zwolnionych z omawianego obowiązku, zgodnie z ust. 2 pkt 6 przywołanej przepisu należą roboty polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem tablic świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stosownie do postanowień art. 30 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, wykonanie wymienionych robót wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Do realizacji tych robót można zaś przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W art. 30 ust. 6 określone zostały przypadki, w których organ zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu. Obejmują one, między innymi sytuację, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc powyższe uwagi do rozstrzyganej sprawy Wojewoda zauważył, że do zgłoszenia dołączony został projekt budowlany konstrukcji na której umieszczona zostanie tablica informacyjna [...] z którego jasno wynika, że wykonane zostanie wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Budowa takiego obiektu nie została zaś objęta zwolnieniem z art. 29 ww. ustawy. Realizacja przedmiotowego urządzenia reklamowego wymaga zatem uzyskania pozwolenia na budowę, niezależnie od miejsca usytuowania. W ocenie Wojewody zasadnie organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw wskazując jako jego podstawę art. 30 ust. 6 pkt 1omawianej ustawy. Również zasadnie organ pierwszej instancji wskazał na konieczność uzyskania dla projektowanej budowli decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonane zgłoszenie nie dotyczy bowiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, a zatem stosownie do przepisu art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dla zrealizowania planowanej inwestycji wymagana jest decyzja o warunkach zabudowy. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania wskazujące na naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. ze względu na brak wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji są częściowo zasadne, jednak pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jak też o zasądzenie kosztów postępowania. Strona uznała obie wymienione decyzje za niezgodne z prawem bowiem wydano je z naruszeniem obowiązujących przepisów oraz uchybiając jej interesowi prawnemu. W jej przekonaniu decyzja odwoławcza wydana została z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona wywodziła, że organ II instancji błędnie przyjął, że wykonanie zgłoszonych przez nią prac nie mieści się w zakresie pojęcia "zainstalowanie", o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy i w związku z tym nie jest objęte trybem zgłoszeniowym. Zgodnie z literalnym brzmieniem przywołanego przepisu, pozwolenia na budowę nie wymaga instalacja urządzeń reklamowych, przy czym - zdaniem skarżącej Spółki - procesem instalacji objęte jest ustawienie słupa i ekranu reklamowego, a ustawodawca rozdzielił obiekty podlegające zgłoszeniu na tablice i urządzenia reklamowe, kierując się kryterium ich usytuowania tj. umieszczenia obiektów na budynkach bądź usytuowaniu ich jako wolnostojących obiektów budowlanych. Na poparcie prezentowanego stanowiska Spółka przytoczyła liczne wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych konkludując, że samo zakwalifikowanie danego urządzenia reklamowego jako budowli nie przesądza jeszcze o tym, że jego zainstalowanie jest wyłączone z trybu zgłoszeniowego, przewidzianego w art. 29 ustawy. Ponadto podtrzymała, zawartą w odwołaniu, argumentację dotyczącą kwestii trwałego związania z gruntem,. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowanego skarżąca podniosła, że organ odwoławczy uchybił przywołanemu przepisowi wskazując na brak zgłoszenia złożonego przez inwestora (polegający na niedołączeniu decyzji o warunkach zabudowy) bez uprzedniego wezwania strony do jego uzupełnienia. Zarzut naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 1) uzasadniał, zdaniem Spółki, pogląd (przywołany w ślad za stanowiskiem WSA w Warszawie zaprezentowanym w wyroku z dnia 8 lutego 2005 r., IV SA/Wa 3662/03), że decyzja o warunkach zabudowy nie jest wymagana jeżeli wykonanie robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę. Jak wywodził skarżący, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z robotami podlegającymi jedynie zgłoszeniu, zatem wskazując na obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, organ naruszył przedstawione przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. swój udział w sprawie zgłosiła Prokurator Prokuratury Apelacyjnej we Wrocławiu - M. W., wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1) przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kryterium legalności, przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził aby wydana ona została z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 wskazanej wyżej ustawy, zwłaszcza zaś aby naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody D., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta J. wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej [...] o wymiarach 3x6 m. Organy architektoniczno-budowlane po analizie dokumentów dołączonych do zgłoszenia uznały bowiem, że objęte nim roboty budowlane nie mogą być zakwalifikowane jako roboty, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.), a więc roboty polegające na: instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Organy oceniły, że zamierzona inwestycja polega na realizacji wolno stojącego, trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które stosownie do przepisów art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi budowlę. Budowa takiego obiektu nie została zaś zwolniona na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Strona skarżąca twierdzi natomiast, że planowane prace mieszczą się w pojęciu zainstalowania w rozumieniu przywołanego przepisu. Obejmują one ustawiane stopy, słupa i ekranu reklamowego. Zaznaczono też, że w treści przywołanego przepisu ustawodawca wyraźnie rozróżnił tablice i urządzenia reklamowe, kierując się kryterium usytuowania - czyli ich umieszczania na obiektach lub usytuowaniu ich jako samodzielnych, wolnostojących obiektów budowlanych. Istota sporu jaki zaistniał w niniejszej sprawie, sprowadza się zatem do oceny, czy dla realizacji planowanej inwestycji wymagane było pozwolenie na budowę, czy też wystarczy samo zgłoszenie. Odpowiedź na to pytanie możliwa jest jedynie poprzez analizę obowiązujących w tej mierze regulacji i odniesienie ich do stanu faktycznego wynikającego z zebranej w sprawie dokumentacji. Materialnoprawna podstawa podjętych rozstrzygnięć zawarta jest w przepisach powoływanej wcześniej ustawy - Prawo budowlane, które - jak określa to art. 1 tej regulacji normuje działalność obejmującą m.in. sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Z racji problematyki niniejszej sprawy istotne są pojęcia: budowa i obiekt budowlany, których definicje legalne zawierają się z treści przepisu art. 3 wskazanej powyżej ustawy. Wynika z niego, że budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6), natomiast obiekt budowlany to budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla, stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 ). Z kolei, zgodnie z brzmieniem definicji zawartej w art. 3 pkt 3 powoływanej ustawy, pod pojęciem budowli rozumieć należy każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury taki jak m.in. wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Istotne też jest, że w art. 28 ust. 1 omawianej regulacji ustawodawca jako zasadę przyjął, że roboty budowlane, jakimi są - zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy - działania polegające na budowie, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wymienione przepisy art. 29-31 ustawy - Prawo budowlane zawierają zamknięty katalog robót budowlanych, w stosunku do których ustawodawca odstąpił od obowiązku posiadania przez inwestora pozwolenia na budowę, w niektórych przypadkach zastępując go wymogiem zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, ale jednocześnie uprawniając ten organ do wniesienia w określonych ustawowo warunkach i terminie sprzeciwu w formie decyzji. Wskazanym powyżej złagodzeniem rygorów ustawowych objęte zostały m.in. w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 - którego naruszenie przez organy orzekające w postępowaniu jurysdykcyjnym zarzucono w skardze - roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych, usytuowanych poza obszarem zabudowywanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przedstawione powyżej warunki prawne pozwalają - zdaniem Sądu - stwierdzić, że wykonywanie obiektu budowlanego klasyfikowanego jako budowla, którą stanowi wolno stojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe jest takim rodzajem robót budowlanych, które wymaga pozwolenia na budowę. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że ze znajdującego się w aktach sprawy, a przedstawionego przez stronę, projektu konstrukcyjno-budowlanego wynika, że planowany obiekt składać się będzie z fundamentu w postaci stopy o wymiarach 3,10 x 3,10 m i wysokości 1,5 m, wylewanej z betonu i zbrojonej stalą, słupa o wysokości całkowitej 9 m mocowanego przez podstawę do stopy fundamentowej, na którym umieszczona będzie tablica informacyjna z ekranem dwustronnym o wymiarach 6 x 3 m. Z opisu technicznego wynika również, że stopa fundamentowa wpuszczona będzie w grunt na głębokość 1,5 m, a w przypadku natrafienia na grunty nienośne, zostaną one usunięte przez wypełnienie wyrobiska piaskiem zagęszczonym mechanicznie lub betonem. W ocenie Sądu, dane zawarte w projekcie technicznym tablicy objętej przedmiotowym zgłoszeniem, w tym jej parametry, wskazują, że inwestor zamierzał wykonać samodzielną konstrukcję przestrzenną, stanowiącą techniczno-użytkową całość, odpowiadającą cechom budowli, o której mowa w art. 3 pkt 1 lit b ustawy - Prawo budowlane. Przedstawiony obiekt jest bowiem samodzielnym wolnostojącym i trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, a więc budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 przywołanej ustawy. Przy wykładni tego przepisu trzeba bowiem mieć na względzie, że ustawodawca skonstatował zawarte w nim wyliczenie /dotyczące budowli/ nie jako zamknięty katalog, ale jako wyliczenie przykładowe, które ma ukierunkować kwalifikowanie konkretnego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, do której ten przepis się odnosi przy pomocy tożsamych cech lub cech znacznie zbliżonych (np. B. Bodziony i in. "Prawo budowlane, Komentarz do ustawy, Warszawa 1995r.; wyrok WSA z 23 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 923/05; Lex Nr 266325). O tożsamości czy podobieństwie decydują - zdaniem Sądu - zarówno parametry i cechy techniczne jak i właściwości pozostające poza tą sferą czy terminologią, funkcjonujące w określony sposób w języku potocznym. Z tych względów - w ocenie Sądu - za urządzenie reklamowe, o którym mowa w powoływanej ustawie, uznać należy każdą całość techniczno-użytkową, będącą nośnikiem dowolnej informacji, nie objętej co do swej treści i formy regulacją prawną i powinnością podania czy umieszczenia w konkretnym miejscu. Wobec podtrzymania w skardze argumentacji odwołania, odnoszącej się do kwestii trwałego związania urządzenia z gruntem, dodać wypada, że według stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela - o tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy jedynie sposób w jaki zagłębiono go w gruncie ani też technika w jakiej tego dokonano. Istotne jest natomiast, czy posadowienie to jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. W przypadku urządzenia reklamowego o gabarytach jak w niniejszej sprawie, polega to na zapewnieniu słupowi i tablicy takiej podstawy, która uniemożliwi jej przesunięcie, przewrócenie czy też zapewni odporność na silne podmuchy wiatru (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 1617/98, Lex Nr 46756; wyrok WSA z dnia 12 kwietnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 383/04, Lex Nr 169390; wyrok WSA z dnia 23 czerwca 2006r. op. cit). Konstrukcja przewidziana w dołączonym do zgłoszenia projekcie na którą składają się: stopa fundamentowa z betonu, żeliwny słup z podstawą ze stalowej blachy i tablica informacyjna, a ponadto parametry i gabaryty tej konstrukcji oraz sposób wykonania, zakładający również konieczność wymiany podłoża w przypadku natrafienia na grunty nienośne, ma właśnie zapewnić planowanemu obiektowi stabilne i bezpieczne połączenie z gruntem. To zaś potwierdza, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem noszącym cechy trwałego związania z gruntem. Analiza obowiązujących przepisów ustawy - Prawo budowlane uprawnia też do stwierdzenia, że w aktualnych warunkach prawnych można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące, trwale związane z gruntem (art. 3 pkt 3) i urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, wśród których zauważa się także urządzenia wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Są to jednak zazwyczaj urządzenia o małych gabarytach, stosunkowo lekkie i często przenośne, do których na pewno nie można zaliczyć urządzenia objętego przedmiotowym zgłoszeniem. Zdaniem Sądu ustawienie opisanej wcześniej konstrukcji należy zatem zakwalifikować do robót budowlanych polegających na budowie a nie na instalowaniu. Przez budowę rozumie się m.in. wykonywanie obiektu budowlanego - tutaj budowli - w określonym miejscu. Charakter prac, jakie należy wykonać przy ustawieniu - od podstaw - spornego urządzenia reklamowego wskazuje, że w określonym przez inwestora miejscu wykonany zostanie nowy obiekt budowlany. Akceptując zatem stanowisko organów orzekających w sprawie w postępowaniu instancyjnym Sąd uznał, że urządzenia o przedstawionych parametrach i sposobie konstrukcji nie mogą korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, odnoszącego się do urządzeń reklamowych o innych cechach niż urządzenia reklamowe wymienione w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Z tego też względu podlegają reżimowi art. 28 ust. 1 powoływanego aktu (por. wyrok WSA z dnia 25 października 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/06, Lex Nr 28240). W tej sytuacji nie można podzielić zarzutów skargi wskazujących na wadliwą interpretację art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 tej ustawy. Podkreślić należy, że podstawą wniesienia sprzeciwu był przepis art. 30 ust. 6 określający przypadki obligatoryjnego wniesienia sprzeciwu. Jeżeli zaś ze zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów wynika wprost, że zamierzenie objęte jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, organ architektoniczno-budowlany uprawniony jest - a nawet zobowiązany - do wniesienia sprzeciwu, bez konieczności wzywania inwestora o uzupełnienie zgłoszenia, nawet gdyby było ono niepełne. Jednakże wbrew twierdzeniom skarżącego, w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego nie można dopatrzyć się zapisów o tym, że zgłoszenie dotknięte było brakami polegającymi na nieprzedstawieniu decyzji o warunkach zabudowy. Brzmienie tej części uzasadnienia jednoznacznie wskazuje, że analizy konieczności uzyskana decyzji o warunkach zabudowy organ odwoławczy dokonał jedynie w kontekście oceny stanowiska zaprezentowanego przez organ pierwszej instancji. W decyzji Prezydenta Miasta J. wyraźnie stwierdzono zaś, że wcześniejsze uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest dla złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a nie dla dokonania zgłoszenia. Zdaniem Sądu, wywody obu organów dotyczące tej kwestii mają charakter informacyjny a nie stanowią merytorycznych argumentów uzasadniających podjęte rozstrzygnięcie. Jedyną podstawą dla wniesienia sprzeciwu była bowiem okoliczność, że zgodnie z regulacjami ustawy - Prawo budowlane, zamierzone roboty wymagały uzyskania pozwolenia na budowę a nie były objęte zgłoszeniem. Z tych też względów wywody skargi kwestionujące stanowisko organów dotyczące kwestii decyzji o warunkach zabudowy są bezprzedmiotowe. Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, że w decyzji organu II instancji występują pewne uchybienia polegające na błędnym przywołaniu dat w jakich dokonano zgłoszenie, lecz wady te mają charakter oczywistych omyłek i pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny - stwierdzając, że zaskarżona czynność orzecznicza podjęta została w sposób nie naruszający prawa - zgodnie z art. 151 wskazanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.