II SA/Sz 1177/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. sprawy ze skargi H. K. o wymierzenie Prezydentowi Miasta grzywny z tytułu niewykonania wyroku sądu oddala skargę. Sąd Rejonowy w K. Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 30 września 1991 r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa Z. Ch. "O" w O. przeciwko H. K. o eksmisję, nakazał pozwanemu H. K. aby opróżnił i wydał wraz z osobami, których prawa reprezentuje lokal mieszkalny, położony w K. przy ulicy Słowackiego [...] a znajdujący się w Domu Sanatoryjnym [...] w K. Wyrok ten opatrzono klauzulą wykonalności w dniu 24 stycznia 1992 r. W dniu 4 listopada 2004 r. do Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek wierzyciela O. Sanatoryjno-Wczasowe "P." Spółka z o.o. o eksmisję H. K. z przedmiotowego lokalu. Wierzyciel wskazał tytuł wykonawczy – wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 września 1991 r. oraz zamienny lokal mieszkalny położony w K. przy ul. Zygmuntowskiej [...]. We wniosku wierzyciel przedstawił się jako następca prawny Z. Ch. "O" w O. W dniu 9 marca 2005 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo H. K., złożone na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dłużnik zgłosił w nim zarzut przedawnienia obowiązku polegającego na opróżnieniu przedmiotowego lokalu. Wskazał, że roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu przedawniło się z upływem lat dziesięciu, bowiem przedmiot roszczenia "mieszkanie zakładowe" czy też "lokal mieszkalny", mimo jego wyodrębnienia nie jest nieruchomością. Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2005 r. wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) po rozpatrzeniu zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego H. K. w sprawie postępowania egzekucyjnego o eksmisję, nie uwzględnił zgłoszonych zarzutów. Uzasadniając postanowienie wskazał, że na wniosek O. Sanatoryjno-Wczasowych "P" Spółka z o.o. toczy się postępowanie egzekucyjne dotyczące opróżnienia przez H. K. lokalu położonego w K. przy ul. Słowackiego [...]. Organ egzekucyjny przyjął, że H. K. zgłosił zarzuty z art. 33 pkt 1-5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów wziąwszy pod uwagę, że wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca, na podstawie art. 34 § 1 ww. ustawy, Prezydent Miasta nie uwzględnił zgłoszonych zarzutów. H. K. złożył zażalenie od powyższego postanowienia i wniósł o jego zmianę i uwzględnienie zarzutów. Wskazał, że zgłosił zarzuty a najważniejszy z nich jest zarzut przedawnienia. Roszczenie stwierdzone prawomocnym wyrokiem przedawnia się z upływem lat dziesięciu. Orzeczenie sądu dotyczyło eksmisji z lokalu mieszkalnego zakładowego, dlatego też nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące nieruchomości i nie można skutecznie egzekwować przedawnionego roszczenia. Ponadto podniósł, że lokal zamienny nie spełnia wymogów dla tego rodzaju lokali z przyczyn wskazanych w zgłoszonych zarzutach. Ponadto w lokalu tym zameldowani są jego właściciele a wierzyciel nie przedstawił mu ich zgody na wynajem lokalu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 29, 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zażalenia H. K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazało, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, tym samym nieistnienie obowiązku stwierdzić może jedynie wierzyciel. W niniejszej sprawie wierzyciel stwierdził, że obowiązek istnieje i powinien być egzekwowany. Zdaniem Kolegium, organ egzekucyjny trafnie uznał ten zarzut za chybiony, bowiem zarzut sprowadzający się do stwierdzenia, że zaproponowany dłużnikowi lokal nie spełnia wymogów przewidzianych w przepisach ustawy o ochronie praw lokatorów nie mieści się w treści art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto Kolegium podało, iż zgodnie z art. 34 § 1 ww. ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny uzyskał od wierzyciela wiążące stanowisko w tym zakresie. W skardze powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie H. K. wniósł o jego uchylenie podtrzymując zarzuty co do niespełnienia przez lokal zamienny odpowiednich warunków co do jego wielkości, braku tytułu własności wierzyciela do tego lokalu oraz faktu zameldowania w nim właścicieli. Wskazał zarzut przedawnienia obowiązku opróżnienia lokalu z przyczyn podniesionych w zażaleniu. Podniósł, że uzasadniony jest też zarzut z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem w tytule wykonawczym wpisano błędne oznaczenie wierzyciela, którym być może jedynie Spółka z o.o. "F. S." w K., a nie uwidoczniono tego w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 2 marca 2006 r. sygn. akt II SA/ Sz 669/05, stwierdził nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia 18 kwietnia 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 804/06 w wyniku rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez O. Sanatoryjno-Wczasowe "P." Spółkę z o.o., uchylił wyrok z dnia 2 marca 2006 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 6/07 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 29 kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z 18 kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 tej ustawy, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego przysługuje wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, zażalenie (art. 29 § 2 ww. ustawy). Oznacza to, że na organie egzekucyjnym przed wszczęciem egzekucji administracyjnej spoczywa obowiązek badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz czy tytuł wykonawczy spełnia przesłanki wymienione w art. 27 § 1 i 2 ustawy. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organ nie dostrzegł, iż tytuł wykonawczy jakim jest wyrok sądu zaopatrzony w klauzulę wykonalności, zawiera oznaczenie wierzyciela jako Z. Ch. "O" w O. zaś z wnioskiem z dnia 4 listopada 2004 r. o wszczęcie egzekucji administracyjnej wystąpiły O. Sanatoryjno-Wczasowe "P" Spółka z o. o., powołując się w nim na następstwo prawne po Z. Ch., lecz nie wykazały tego żadnymi dokumentami. Ponieważ tytuł wykonawczy pochodzi od sądu należy mieć na względzie przepis art. 788 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, który mówi, że jeżeli uprawnienie lub obowiązek po powstaniu tytułu egzekucyjnego lub w toku sprawy przed wydaniem tytułu przeszły na inną osobę, sąd nada klauzulę wykonalności na rzecz lub przeciwko tej osobie, gdy przejście to będzie wykazane dokumentem urzędowym lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym. Ponieważ w sprawie doszło po powstaniu tytułu egzekucyjnego (wydania orzeczenia sądowego) do przejścia uprawnień wierzyciela na inną osobę prawną, powoduje to konieczność uzyskania przez nowego wierzyciela klauzuli wykonalności na jego rzecz. Oznacza to, że do wniosku o wszczęcie egzekucji w sprawie winien być dołączony wyrok sądowy z klauzulą wykonalności na rzecz O. Sanatoryjno-Wczasowych "P" Spółka z o.o., złożony wraz z upomnieniem, o którym mowa w art. 27 § 3 ustawy. Dopiero taki tytuł wykonawczy może być podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji przez organ egzekucyjny. Sąd wskazał, że skutkiem braku któregokolwiek z elementów wskazanych w art. 27 §1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym jest niedopuszczalność egzekucji. Zgodnie z art. 29 § 2 ustawy, organ egzekucyjny winien w takiej sytuacji zwrócić tytuł wykonawczy wierzycielowi, zaś wierzycielowi po uprawomocnieniu się postanowienia organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego, służyć będzie prawo do złożenia ponownego wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego po uzyskaniu klauzuli wykonalności orzeczenia sądowego na swoją rzecz. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ egzekucyjny winien kierować się powyższymi wskazaniami. Ponadto, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne toczy się w oparciu o tytuł wykonawczy pochodzący od sądu i organ egzekucyjny zobowiązany jest stosować przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odpowiednio (w tym m.in. art. 26, 29, 32, 33, 34) oraz pouczyć strony o terminie i sposobie wniesienia służących im środkach zaskarżenia, w tym dłużnika o prawie do złożenia zarzutów (art. 32 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 cytowanej ustawy). Od powyższego wyroku żadna ze stron nie wnosiła skargi kasacyjnej. W dniu 13 listopada 2007 r. H. K. wniósł o wymierzenie Prezydentowi Miasta K. grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 marca 2007 r. Wskazał, że pismem z dnia 21 sierpnia 2007 r. wezwał Prezydenta Miasta K. do umorzenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z wyrokiem Sądu. Po otrzymaniu odpowiedzi, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone i brak jest podstaw do wydania decyzji o jego umorzeniu, pismem z dnia 20 września 2007 r. wezwał organ egzekucyjny do wydania decyzji odmawiającej umorzenia postępowania egzekucyjnego. Do dnia dzisiejszego organ nie zajął stanowiska w sprawie. Skarżący wskazał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w sprawie o sygn. II SA/Sz 668/05 z dnia 4 stycznia 2006 r. zapadł prawie 1,5 miesiąca przed dokonaniem eksmisji. W orzeczeniu stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia i orzeczono, że nie podlega ono wykonaniu. Klauzula wykonalności na mocy art. 152 p.p.s.a. równoznaczna jest z wstrzymaniem wszelkich czynności zgodnie z art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pomimo tego eksmisja została wykonana, zrobiono to bez tytułu wykonawczego i bez postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Skarżący wskazał, że przez postępowanie urzędników Urzędu Miasta K. przez 10 miesięcy był zmuszony wynajmować mieszkanie na wolnym rynku, ale z uwagi na brak funduszy musiał zrezygnować z samodzielnego mieszkania i zamieszkać u drugiego syna. Prezydent Miasta K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu 24 stycznia 1992 r. tj. w dniu opatrzenia klauzulą wykonalności wyroku orzekającego eksmisję skarżącego z lokalu przy ul. Słowackiego [...] w K., utracił on tytuł prawny do tego lokalu. Wskazał, że Z. Ch. Przez długie lata czyniły starania o to, żeby H. K. opuścił ten lokal. Na przeszkodzie stał brak lokalu zamiennego do którego skarżący był uprawniony. Po wielu latach od wydania wyroku, w dniu 4 listopada 2004 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek wierzyciela O. Sanatoryjno –Wczasowe "P" Spółka z o.o. o eksmisję skarżącego z przedmiotowego lokalu. We wniosku wierzyciel zamieścił informację, że jest następcą prawnym Z. Ch. i wskazał lokal zamienny położony w K. przy ul. Zygmuntowskiej [...]. W tym okresie H. K. występował do sądu z kilkoma pozwami przeciwko Spółce, które zostały oddalone. Po wielu odroczeniach wyznaczonych terminów eksmisji, ostatecznie eksmisję wykonano w dniu 15 lutego 2006 r. Organ egzekucyjny wskazał, że wykonując eksmisję, nie miał wiedzy na temat wyroku Sądu z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 668/05 który stwierdzał nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 kwietnia 2005 r. w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego. Prezydent wskazał, że postanowienie to dotyczyło postępowania odwoławczego toczącego się przed SKO a nie przed organem egzekucyjnym, tj. Prezydentem Miasta K. Wskazany wyrok uprawomocnił się w dniu 20 kwietnia 2006 r., ponad dwa miesiące od wykonania eksmisji. Podobnie jest z wyrkiem WSA z dnia 22 marca 2007 r. który wpłynął do Urzędu Miasta w dniu 11 lipca 2007 r. i został wydany po roku i pięciu miesiącach od wykonania eksmisji. Podejmowanie więc działań o które wnosi skarżący, po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, nie jest uzasadnione. Organ wskazał, że wezwanie do wykonania wyroku opisywane w skardze dotyczyło wydania postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania, a więc nie dotyczyło spraw rozstrzyganych w cytowanych wyrokach WSA. Organ wskazał, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, jeżeli w toku prowadzonej egzekucji ustali, że wystąpiły przesłanki o których mowa w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Umorzenie postępowania określane jest jako jego zastój trwały i ostateczny, środek niweczący dotychczasowe wyniki postępowania, stosowany tylko tam, gdzie osiągnięcie celów procesowych staje się nieaktualne. Skutki umorzenia postępowania polegają na tym, że toczącego się prawidłowo postępowania od czasu zaistnienia przyczyn określonych w ustawie procesowej, nie prowadzi się dalej i kończy bez osiągnięcia celu, dla którego postępowanie zostało wszczęte. Z uwagi na powyższe organ egzekucyjny nie mógł wydać postanowienia o umorzeniu postępowania skoro zostało ono zakończone. Nie było też podstaw, ani takiej potrzeby, do wydania negatywnego orzeczenia o odmowie umorzenia postępowania. Prezydent Miasta wskazał, że skarżący został eksmitowany do lokalu zamiennego wskazanego przez wierzyciela, spełniającego przesłanki lokalu zamiennego. Z tego też względu skarżący nie był i nie jest zmuszony do wynajmowania lokalu mieszkalnego na wolnym rynku, jest to jego wyłączna decyzja. Wbrew zarzutom skargi, całe postępowanie egzekucyjne prowadzone było z wielką ostrożnością z zachowaniem norm wynikających z przepisów prawa, a eksmisja została wykonana po 15 latach od orzeczenia przez sąd eksmisji. Postępowanie prowadzone przez organ egzekucyjny podlegało ciągłej weryfikacji przez SKO w K. gdzie skarżący odwoływał się od decyzji wydanych w I instancji. W większości przypadków orzeczenia organu egzekucyjnego utrzymywane były w mocy, w dwóch przypadkach eksmisja została wstrzymana z uwagi na postanowienie Sądu i SKO, do którego organ egzekucyjny się zastosował. WSA w Szczecinie nigdy nie wstrzymało prowadzonego postępowania, chociaż takie uprawnienie Sąd miał. W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z tego względu organ egzekucyjny prowadził dalej postępowanie egzekucyjne, aż do jego zakończenia. W tym czasie przed WSA w Szczecinie ze skargi H. K. toczyło się postępowanie i wydano trzy wyroki, na temat których posiadł wiedzę organ egzekucyjny. Na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że w postępowaniu egzekucyjnym muszą być wydane rozstrzygnięcia w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego i rozstrzygnięcia co do zarzutów, a takich orzeczeń nie ma. Poza tym, nie była załatwiona sprawa kosztów dokonanych czynności związanych z eksmisją, co świadczy o tym, że postępowanie nie zostało zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badanie pod tym kątem działań Prezydenta Miasta K. po wydaniu wyroku z dnia 22 marca 2007 r. doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga nie jest uzasadniona. H. K. wniósł o wymierzenie organowi egzekucyjnemu tj. Prezydentowi Miasta K. grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 22 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270; zm. Dz. U z 2004 r. Nr 162 poz. 1692) – dalej p.p.s.a. z powodu nie wykonania przez ten organ wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt. II SA/Sz 6/07. Powołanym wyrokiem Sąd uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 29 kwietnia 2005 r. [...] oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 18 kwietnia 2005 r. nie uwzględniające zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. We wskazaniach co do dalszego postępowania w sprawie, Sąd podniósł, że tytuł wykonawczy jakim jest wyrok sądu zaopatrzony w klauzulę wykonalności zawiera oznaczenie wierzyciela jako Z. Ch. "O" w O., zaś z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej w dniu 4 listopada 2004 r. wystąpiły O. Sanatoryjno-Wczasowe "P." spółka z o.o. powołując się na następstwo prawne po Z. Ch., lecz nie wykazały tego żadnymi dokumentami. Sąd wskazał, że ponieważ tytuł wykonawczy pochodzi od sądu, należy mieć na względzie art. 788 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, który mówi, że jeżeli uprawnienie lub obowiązek po powstaniu tytułu egzekucyjnego lub w toku sprawy przed wydaniem tytułu przeszły na inną osobę, sąd nada klauzulę wykonalności na rzecz lub przeciwko tej osobie, gdy przejście to będzie wykazane dokumentem urzędowym lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym. Ponieważ w sprawie doszło do przejścia uprawnień wierzyciela na inną osobę prawną, po powstaniu tytułu egzekucyjnego, powoduje to konieczność uzyskania przez nowego wierzyciela klauzuli wykonalności na jego rzecz. Oznacza to, że do wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej w sprawie winien być dołączony wyrok sądowy z klauzulą wykonalności na rzecz O. Sanatoryjno-Wczasowych "P" spółka z o.o., złożony wraz z upomnieniem o którym mowa w art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dopiero taki tytuł wykonawczy może być podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skutkiem braku któregokolwiek z elementów wskazanych w art. 27 § 1 i 2 ww. ustawy, jest niedopuszczalność egzekucji. Sąd wskazał, że stosownie do art. 29 § 2 tej ustawy, organ egzekucyjny winien zwrócić wierzycielowi tytuł wykonawczy. Wierzycielowi zaś, po uprawomocnieniu się postanowienia organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego, służyć będzie prawo do złożenia ponownego wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego po uzyskaniu klauzuli wykonalności orzeczenia na swoją rzecz. Stosownie do art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji i na sądzie, może być jednakże wyłączony w razie istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. W pojęciu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawana sprawą. Ocena prawna wiąże o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych i traci moc wiążącą w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie doszło do zmiany istotnych okoliczności faktycznych, bowiem jak podnosi skarżący w skardze, a także organ egzekucyjny w odpowiedzi na skargę, w dniu 12 lutego 2006 r. została wykonana eksmisja skarżącego, a zatem doszło do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W tej sytuacji wskazania Sądu co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 22 marca 2007 r., a dotyczące konieczności zwrócenia wierzycielowi wadliwego tytułu wykonawczego celem umożliwienia mu złożenia ponownego, poprawnego wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej, straciły na aktualności. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem wykonanie ciążącego na zobowiązanym obowiązku, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 7 § 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Zważywszy na powyższe, Prezydent Miasta K. zasadnie uznał, że postępowanie egzekucyjne dotyczące H. K. zostało zakończone, bowiem działania podejmowane przez organ egzekucyjny doprowadziły do wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Jak trafnie wskazał organ egzekucyjny w odpowiedzi na skargę, brak było podstaw prawnych do umorzenia postępowania egzekucyjnego, czego domagał się skarżący. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić, gdy na skutek zgłoszonych zarzutów wyjdą na jaw przeszkody lub wady postępowania, albo wtedy gdy okoliczności te zostaną ujawnione w toku kontroli postępowania przeprowadzonej z urzędu przez organ egzekucyjny, a także na wniosek zobowiązanego lub wierzyciela. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Ponieważ postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, nie było możliwości jego umorzenia. Z powyższych względów, skarga o wymierzenie organowi grzywny podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.