I FSK 1060/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. M. F.H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 678/08, odrzucające skargę K. M. F.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 stycznia 2008 r., nr; [...], przedmiocie uchylenia w części decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku od towarów i usług. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 678/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. M. F.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 stycznia 2008 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia w części decyzji ostatecznej, w przedmiocie podatku od towarów i usług. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, wniósł skargę na powyższą decyzję nie uiszczając od niej wpisu. Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej W. z dnia 30 marca 2007 r. wydana w związku ze wznowieniem postępowania zakończonego prawomocną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 16 czerwca 2003 r. Stosownie natomiast do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Dlatego skoro pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, wpisu tego nie uiścił, to w myśl przepisu, tj. art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221 poz. 2193 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) Sąd I instancji skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów postępowania, tj. - art. 221 u.p.p.s.a. w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że w świetle § 5 rozporządzenia wynika, iż aby wnieść opłatę należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych. W związku z tym, że skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. była wnoszona do Sądu za pośrednictwem organu administracyjnego, strona nie mogła uiścić wpisu w kasie Sadu lub na rachunek bankowy bowiem nie znała sygnatury akt. Autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, obowiązek uiszczenia wpisu stałego od skargi wniesionej przez radcę prawnego lub adwokata powstaje z momentem ziszczenia się trzech elementów: wpływu sprawy do sądu, nadania sprawie sygnatury, powstania możności dowiedzenia się przez pełnomocnika o obu zdarzeniach (vide: postanowienie WSA w Poznaniu z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 398/06). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 219 § 1 u.p.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Stosownie zaś do art. 221 powołanej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyjątek od zasady wyrażonej w powołanym przepisie stanowił § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym, jednakże wobec faktu, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, stwierdził niezgodności tego przepisu z art. 221 u.p.p.s.a., utracił on moc. W tej sytuacji, również wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego powinien być uiszczony bez wezwania sądu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, naruszenia § 5 rozporządzenia, mimo, że powołany przepis stwierdza, iż przy uiszczaniu wpisu należy między innymi wskazać sygnaturę akt sądowych. Sąd I instancji słusznie, w myśl zasady lex superior derogat legi interiori (norma wyższego rzędu uchyla normę niższego rzędu), zastosował przepis rangi ustawowej, tj. art. 221 u.p.p.s.a. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym niemożliwe jest skuteczne dokonanie opłaty skargi, dopóki nie jest znana sygnatura akt. Wprawdzie po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny powołanego wyżej orzeczenia, pełnomocnik wnosząc skargę będzie musiał pokonać pewne trudności, jakie wystąpią w związku z koniecznością właściwego opisania sprawy, jednakże przy dochowaniu należytej staranności, trudność tę można pokonać (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2006, sygn. akt II OSK 1186/06). Nie można również zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej jakoby w orzecznictwie utrwalony był pogląd, że obowiązek uiszczenia wpisu stałego od skargi wniesionej przez radcę prawnego lub adwokata powstaje z momentem ziszczenia się trzech elementów: wpływu sprawy do sądu, nadania sprawie sygnatury, powstania możności dowiedzenia się przez pełnomocnika o obu zdarzeniach. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje bowiem pogląd zbieżny ze stanowiskiem prezentowanym przez tut. Sąd (por. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego; z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt I FSK 1173/06; z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt I FSK 1235/06 oraz z dnia 24 października 2006 r., sygn. akt I FSK 1227/06). Przywołanie zaś - przez autora skargi kasacyjnej - orzeczenia o sygn. akt II SA/Po 398/09 należy uznać za niezrozumiałe z uwagi na fakt, że treść jego w żaden sposób nie nawiązuje do argumentacji podnoszonej przez skarżącego. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.