I OW 26/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie NSA Marek Stojanowski NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku L. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. z dnia [...] lutego 1962 r. znak: [...] o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości rolnej, o pow. 14,80 ha, położonej we wsi S., oznaczonej działką nr 39, zapisanej w księdze wieczystej S. tom II karta 73 jako własność J. Z. postanawia: odrzucić wniosek Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi UZASADNIENIE. Wnioskiem z dnia 20 lutego 2008 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 22 § 2 i § 3 pkt 2 K.p.a. oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku złożonego przez L. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W., z dnia [...] lutego 1962 r., znak: [...], o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości rolnej o pow. [...] ha, położonej we wsi S., tom [...], karta [...], jako własność J. Z. i wskazanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. jako organu właściwego do rozpatrzenia tego wniosku. Uzasadniając wniosek Minister wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2266/05, oddalił skargę L. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody W., z dnia [...], znak: [...], umarzającą postępowanie w sprawie z wniosku L. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej rady Narodowej w W., z dnia [...] lutego 1962 r., wydanej na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 16 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz.174) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (dz. U. Nr 30, poz.168). Minister przytoczył stanowisko Sądu wyartykułowane w uzasadnieniu przywołanego wyroku, zgodnie z którym samorządowe kolegium odwoławcze jest właściwe do rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W.. Wnioskodawca dodał, że Ministerstwo przesłało wyrok z aktami sprawy do [...] Urzędu Wojewódzkiego w P., celem przekazania sprawy do rozpatrzenia właściwemu miejscowo Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Jednak po otrzymaniu akt sprawy Samorządowe kolegium Odwoławcze w P. nie zastosowało się do zaleceń wyroku i uznało się niewłaściwym do rozpatrzenia sprawy. Skoro zaś Kolegium, pomimo wyroku wskazującego na jego właściwość rzeczową, nie uznaje się za właściwe w sprawie rozpoznania wniosku L. L. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], to Minister uznał za zasadne złożenie wniosku. W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o wskazanie jako właściwego do rozpoznania sprawy Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Kolegium powołało się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w sprawach o sygn. akt I OW 134/06 i I OW 135/06, w których rozstrzygano spory kompetencyjne pomiędzy Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi a samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz przytoczyło zawartą w uzasadnieniach w/w postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentację dotyczącą właściwości organów do rozpoznania spraw o stwierdzenie nieważności decyzji opartych o art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 15 lipca 1961 r. (Dz. U. Nr 32, poz.161). Następnie Kolegium stwierdziło, że w obowiązującym ustawodawstwie brak jest przepisów określających właściwość organów odnośnie do przejmowania nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 1 marca 1968 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz.71), albowiem instytucja przejmowania w formie określonej przez te ustawę już nie istnieje. Obecnie możliwość przejęcia nieruchomości rolnej przez państwo występuje tylko w formie ekwiwalentu pieniężnego w postaci renty. Zdaniem Kolegium, rozpatrując niniejszą sprawę należy określić właściwość organów analogicznie jak w sytuacjach dotyczących ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reforma rolną i osadnictwem rolnym w brzmieniu nadanym nowelą z dnia 15 lipca 1961 r. (Dz. U. Nr 32, poz.161). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek należało odrzucić. Żądanie dotyczy rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zgodnie z art. 15 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a., do rozstrzygania tych sporów stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przepisy te zawarte są w "Dziale III. Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" (art. 45 – 172 P.p.s.a.). Na mocy art. 15 § 2 zdanie drugie P.p.s.a., spory, o których mowa w art. 4, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga na wniosek postanowieniem przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Według zaś art. 64 § 3 P.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z przepisów tych wynika, że tak samo jak w przypadku skargi, merytoryczne rozpoznanie wniosku jest możliwe dopiero wtedy, gdy wniosek jest dopuszczalny (por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt II OW 25/05, ONSA i wsa 2006/1/5). Dopuszczalność ta jest oceniana w świetle pozytywnego wymogu sformułowanego w art. 64 § 2 P.p.s.a. oraz braku negatywnych przesłanek dopuszczalności określonych w art. 58 § 1 i 2 P.p.s.a. Badając dopuszczalność wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego należało rozważyć, czy na ocenę o dopuszczalności wpływa prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2266/05. Przypomnieć trzeba, iż wyrokiem tym oddalono skargę L. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, umarzającą postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Przyczyną, dla której Minister utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie nadzorcze, było uznanie braku właściwości rzeczowej Wojewody Wielkopolskiego do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W., z dnia [...] lutego 1962 r., o przejęciu na własność Państwa nieruchomości rolnej o powierzchni 14,80 ha, położonej w miejscowości S., oznaczonej jako działka nr [...], na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 16 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 39, poz.174). Minister zaaprobował stanowisko Wojewody, według którego do rozpatrzenia wniosku właściwe jest samorządowe kolegium odwoławcze. Minister zgodził się także z Wojewodą, iż przekazanie podania L. L. do właściwego organu należało poprzedzić decyzją o umorzeniu postępowania przed organem niewłaściwym. W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za prawidłowe stanowisko organów o właściwości samorządowego kolegium odwoławczego w sprawie rozpoznania wniosku L. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W.. Konstatacja ta stanowiła ocenę prawną w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Skoro decyzja ostateczna o umorzeniu postępowania przed organami administracji rządowej nie kończyła postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, to ocena prawna Sądu, w myśl dyspozycji art. 153 P.p.s.a., wiązała w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Związanie to odnosi się nie tylko do rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania nadzorczego, ale także do przesłanki umorzenia, tj. braku właściwości organu przed którym postępowanie nadzorcze toczyło się. Art. 65 § 1 K.p.a. reguluje wyłącznie ustalenie o braku właściwości w fazie wszczęcia postępowania. Jeśli natomiast w trakcie postępowania organ stwierdzi swoją niewłaściwość, obowiązany jest zakończyć postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania (patrz: Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 378; wyrok NSA z dnia 20 września 1999 r., sygn. akt II SAB/Ka 13/99, OSP 2000/7-8/110; postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA 2308/00, niepublikowane, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 55315). Opowiedzieć się należy za poglądem, według którego bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., jest postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy (patrz: Janusz Borkowski, op. cit. s. 498). Odnotować trzeba pogląd przeciwny, artykułowany w piśmiennictwie (glosa Wojciecha Chróścielewskiego do w/w wyroku NSA z dnia 20 września 1999 r., OSP 2000/7-8/110; Andrzej Matan [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I", Kantor Zakamycze, Kraków, 2007, s. 521 ). Nie sposób jednak nie zauważyć, że nawet w tym samym Komentarzu podkreślono, iż jednym z warunków istnienia przedmiotu postępowania jest właściwość organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie (patrz: Grzegorz Łaszczyca {w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II", Kantor Zakamycze, Kraków 2007, s. 30-31 ). Przesądzające, w tym zakresie, wydaje się unormowanie art. 1 pkt 1 i 2 K.p.a., wyznaczające przedmiot postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie. Przepisy te formułują przesłanki, wyznaczające zakres stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Do przesłanek tych należy nie tylko działanie w sprawie organu administracji publicznej, ale także właściwość organu w danej sprawie (patrz: Patrycja Sołtysiak "Bezprzedmiotowość decyzji administracyjnej jako przesłanka wygaśnięcia decyzji", Jurysta 2005/10-11/s.15). Dodać jeszcze warto, że przesłanka umorzenia postępowania może wystąpić w trybach nadzwyczajnych (por. J. Borkowski, op. cit. s. 498). Kontynuując wywód stwierdzić należy, iż bezprzedmiotowość postępowania przed organem niewłaściwym i zakończenie tego postępowania decyzją o umorzeniu postępowania nie kończy sprawy administracyjnej. Sprawę administracyjną stanowi możliwość konkretyzacji praw i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, sprawę tę indywidualizuje treść żądania strony (por. Tadeusz Woś "Pojęcie "sprawy" w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego", Acta Uniwersitatis Wratislaviensis Prawo CLXVIII, Wrocław 1990, s. 334). Skoro decyzja umarzająca postępowanie przed organem niewłaściwym nie załatwia co do istoty sprawy, to w dalszym ciągu wymaga załatwienia spór będący przedmiotem postępowania, z tym, że załatwienie tej sprawy powinno nastąpić przed organem właściwym. Dla jasności odnotować trzeba, iż przedmiotem umorzonego postępowania była sprawa stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. O umorzeniu postępowania nadzorczego nie zadecydowały przesłanki stwierdzenia nieważności, które są przedmiotem postępowania nadzorczego (por. J. Borkowski, op. cit. s. 498). Konkludując ostatnie uwagi przyjdzie stwierdzić, iż ocena prawna sądu administracyjnego, w zakresie właściwości organu, wydana w sprawie ze skargi na decyzję umarzającą postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, wiąże w sprawie administracyjnej, której przedmiotem jest żądanie stwierdzenia nieważności decyzji. Związanie organu oceną prawną sądu w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia, chyba ze nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd nieaktualnym (patrz: wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, ONSA 2000/3/129; postanowienie NSA z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt I OW 95/06, niepublikowane). Przekonujący, w tej mierze, i aktualny na gruncie obecnie obowiązującej ustawy proceduralnej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi, wydaje się ten argument sformułowany w uzasadnieniu przywołanego wyroku NSA z dnia 22 września 1999 r., który sprowadza się do rozumowania, iż skoro sąd administracyjny jest związany oceną prawną "w sprawie", to tym bardziej jest nią związany każdy organ, który "w sprawie" był właściwy do orzekania. Samo związanie organów oceną prawną, wynikające z art. 153 P.p.s.a., jest jednak niewystarczające dla przyjęcia niedopuszczalności wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Niezastosowanie się organu do oceny prawnej jest naruszeniem przepisu postępowania, które skutkuje, w razie wniesienia skargi, uchyleniem zaskarżonego aktu przez sąd (patrz: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kantor Zakamycze, Kraków 2006, s. 326). Istota problemu polega na tym, że niezastosowanie się organu do oceny prawnej sądu administracyjnego rozstrzygającego o właściwości organów, jest jednocześnie naruszeniem dyspozycji art. 170 P.p.s.a. Według tej dyspozycji, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a., w odniesieniu do sądów i innych organów państwowych oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (por. Bogusław Dauter, op. cit. s. 365 – za J. Kunickim, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001/4/63). Kwalifikowaną postać związania prawomocnym orzeczeniem przewiduje art. 171 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osadzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Powaga rzeczy osądzonej, w postępowaniu z wniosku o rozpoznanie sporu kompetencyjnego, zachodzi z pewnością w odniesieniu do wydanego wcześniej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygającego spór kompetencyjny (art. 171 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a.) – por. Bogusław Dauter, op. cit. s. 171. Nie jest to jedyny przypadek, w którym Naczelny Sąd Administracyjny, do którego złożono wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, stwierdzi zaistnienie podstawy do odrzucenia wniosku z powodu prawomocnego osądzenia sprawy. Przedmiot rozstrzygania w sprawie z wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego – właściwość organu – może być nadto przedmiotem rozstrzygania w sprawie ze skargi na postanowienie o przekazaniu podania do organu właściwego. Jeżeli sąd administracyjny wyda prawomocny wyrok w sprawie ze skargi na postanowienie o przekazaniu podania, to związanie orzeczeniem sądu w tym zakresie powodować będzie niedopuszczalność powstania w tej samej sprawie sporu kompetencyjnego w rozumieniu art. 4 P.p.s.a. (patrz: postanowienie NSA z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt II OW 39/05, niepublikowane, treść dostępna na stronach: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nawiązując do powyższych uwag, odnoszących się do przedmiotu sprawy w sprawie ze skargi na decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego z powodu braku właściwości rzeczowej organu, przyjdzie stwierdzić, iż również prawomocny wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalający skargę na decyzję umarzającą postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przejęcia nieruchomości rolnej na rzecz Skarbu Państwa, gdy przesłanką umorzenia była bezprzedmiotowość spowodowana brakiem właściwości organu, ma powagę rzeczy osądzonej, w rozumieniu art. 171 P.p.s.a., co do właściwości organu w tej sprawie. Związanie orzeczeniem sądu w tym zakresie powoduje niedopuszczalność powstania w tej samej sprawie sporu kompetencyjnego w rozumieniu art. 4 P.p.s.a., a co za tym idzie niedopuszczalność wniosku o rozstrzygnięcie takiego sporu (art. 61 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Od razu dostrzec i omówić trzeba jedną z przesłanek odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., tj. tożsamość stron. Przepis art. 64 § 2 P.p.s.a. zawiera wyraźną wypowiedź, wskazującą na rozróżnienie w postępowaniu wnioskowym stron i organów. Podział ten umacnia brzmienie przepisów art. 4 P.p.s.a. oraz art. 22 § 3 K.p.a. Unormowania te, jak również brak odesłania, w art. 15 § 2 P.p.s.a. oraz art. 64 § 3 P.p.s.a. do przepisu art. 32 P.p.s.a., wskazuje na brak podstaw prawnych do określania organów pozostających w sporze kompetencyjnym jako stron tego postępowania. Charakterystyczne jest użycie cudzysłowu przy określeniu organów pozostających w sporze kompetencyjnym jako "stron" sporu, przez Andrzeja Kabata (patrz: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, op. cit. s. 32). Przymiot strony w sprawie rozstrzyganej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, o sygn. akt IV SA/Wa 2265/05 oraz w sprawie niniejszej ma L. L.. Takie ujęcie wymogu tożsamości stron pozwala na konstatację, iż wniosek w niniejszej sprawie został złożony w warunkach sprawy prawomocnie osądzonej między tymi samymi stronami. Pozostaje jeszcze do omówienia kwestia pozostawania w obrocie prawnym postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 października 2007 r. o przekazaniu, na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., wniosku L. L. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w W., z dnia [...] lutego 1962 r., Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Postanowienie to nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego i nie było przedmiotem oceny sądowej. Skoro jednak stanowisko sądu administracyjnego, co do właściwości rzeczowej w omawianej sprawie administracyjnej, zostało wyrażone w sprawie ze skargi na decyzję o umorzeniu postępowania nadzorczego, to orzeczenie sądu administracyjnego jest dla organów administracyjnych wiążące, niezależnie od postanowienia o przekazaniu wniosku. Relację wyroku sądu administracyjnego i postanowienia o przekazaniu podania należy bowiem ocenić tak samo jak relację postanowienia o przekazaniu podania i postanowienie sądu rozstrzygające spór kompetencyjny (por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005 r., sygn. akt II OW 34/05, ONSA i wsa 2006/2/40). Różnica między porównywanymi stanami faktyczno-prawnymi jest tylko taka, że postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygające spór kompetencyjny obala moc wiążącą wydanego już i ostatecznego postanowienia wydanego w trybie art. 65 § 1 K.p.a., a w sytuacji wydania postanowienia o przekazaniu podania po prawomocnej wypowiedzi sądu administracyjnego w kwestii właściwości, mamy do czynienia z postanowieniem wydanym z naruszeniem art. 153 P.p.s.a. oraz art. 170 – art. 171 P.p.s.a., którego moc wiążąca ustępuje przed związaniem wynikającym z tych norm. Skoro niniejsze orzeczenie polega na odrzuceniu wniosku, to nie ma podstaw do orzekania o dalszych losach wspomnianego postanowienia. Na koniec wreszcie zauważyć można, iż decyzja będąca przedmiotem postępowania nadzorczego nie była wydana w oparciu o ustawę z dnia 1 marca 1968 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U Nr 17, poz.71). Odmienne stwierdzenia dotyczące tej kwestii zawarte w uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wobec powyższego, na mocy art. 64 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.