II OSK 1198/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 685/08 odrzucającego skargę J. W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprowadzenie i hodowlę bizona p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 685/08 odrzucił skargę J. W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprowadzenie i hodowlę bizona. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tymczasem winien był skierować przedmiotową skargę do Sądu, jednakże za pośrednictwem organu administracji publicznej, tj. Ministra Środowiska. Ponieważ skarżący nie zachował trybu wskazanego w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Ponadto, w ocenie Sądu trudno również podzielić pogląd przyjmowany przez Naczelny Sąd Administracyjny, że stanowisko zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w Uchwale z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. akt II CZP 33/87 (por. OSNC z 1988 r., nr 6 poz. 73) potwierdza słuszność tezy, iż w przypadku bezpośredniego wniesienia skargi do sądu administracyjnego sąd ten powinien przekazać ją właściwemu organowi administracji. Zauważyć bowiem należy, iż powołana Uchwała podjęta została w wyniku skierowanego do Sądu Najwyższego pytania prawnego czy wniesienie rewizji w terminie dla dokonania tej czynności wprost do sądu rewizyjnego z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok można traktować jako wniesienie rewizji w terminie. Powyższe świadczy o tym, że przedmiotem rozważań Sądu była terminowość wniesienia rewizji a nie zasady postępowania w przypadku innego niż pośrednie złożenia rewizji. J. W. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 54 § 1 P.p.s.a., poprzez odrzucenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność wynikającą z niezachowania trybu do wniesienia skargi w sytuacji braku podstawy do odrzucenia skargi; oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie wskazanie w treści uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Do dnia 1 stycznia 2006 r. stosownie do przepisu art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w okresie dwóch lat od dnia 1 stycznia 2004 r., to jest od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 tego P.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że data złożenia skargi do sądu decydowała o zachowaniu terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Od dnia 1 stycznia 2006 r. sytuacja uległa zmianie. Wniesienie skargi bezpośrednio do sądu zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej skutkuje tym, że sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data wysłania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. Stanowisko takie zostało wyrażone również w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06 oraz z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt I OZ 715/07. W doktrynie odnośnie wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego również prezentowany jest pogląd, że skargę taką sąd powinien przekazać do właściwego organu administracji (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 165). Podobne poglądy były formułowane również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie. W uchwale połączonych Izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87 zaprezentowano pogląd, że w sytuacji, gdy rewizja została wniesiona do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia rewizji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w Urzędzie Pocztowym rewizji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska przyjętego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II GSK 213/07, na które powołuje się Sąd pierwszej instancji, że do zakresu działania sądu nie należy przekazywanie skargi organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Mając powyższe względy na uwadze należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zwłaszcza, że wniesienie skargi bezpośrednio do sądu nie jest "inną przyczyną niedopuszczalności skargi", o której mowa w przepisie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.