II OSK 1402/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 388/08 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz J. W. kwotę 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 388/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A4 Zgorzelec/Krzyżowa. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. JW pismem z dnia 13 sierpnia 2007 r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A4 Zgorzelec/Krzyżowa. Pismem z dnia 22 sierpnia 2007 r. RW złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Minister Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku RW, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. złożył JW, jak i RW. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Minister Środowiska, po rozpatrzeniu wniosku JW o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. wskazując, iż żadna z przesłanek powołanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu, zawiadomienie zainteresowanych stron zarówno o wszczęciu postępowania, jak i wydaniu decyzji środowiskowej w drodze obwieszczenia, nastąpiło z zachowaniem trybu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Wszystkim zainteresowanym stronom zapewniono możliwość dogodnego i bezpośredniego zapoznania się z treścią tej decyzji, w której zawarte było pouczenie o formie i terminie wnoszenia od niej odwołania. Zarzut sprzeczności decyzji z dyrektywą Rady Europy Nr 85/337/EWG Minister ocenił jako bezzasadny, gdyż regulacje dotyczące procedury decyzyjnej o określeniu zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wprowadzone są do krajowego systemu prawa przez przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska. Postępowanie ustalające zakres raportu nie jest prowadzone z udziałem społeczeństwa i dlatego też nie jest obwarowane obowiązkiem zawiadamiania społeczeństwa o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu i formie odwoływania się, gdyż fakt wystąpienia podmiotu o określenie zakresu raportu nie oznacza, że podmiot ten złoży wniosek o wydanie decyzji środowiskowej. Po rozpatrzeniu wniosku RW o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. JW zarzucił, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego wydana została z naruszeniem przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska i zgodnie z art. 11 tej ustawy Minister Środowiska powinien był stwierdzić jej nieważność. Decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. jest wadliwa z powodu sprzeczności z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 85/337 z dnia 27 czerwca 1985 r., jak również z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zarzucił m.in. naruszenie art. 32 ust 1 pkt 1 w zw. ust. 3 i art. 3 pkt 19 Prawa ochrony środowiska, ponieważ stosowne obwieszczenie nie zostało opublikowane w sposób zwyczajowo przyjęty, a więc w prasie lokalnej, nie rozplakatowano go w pobliżu planowanej inwestycji i nie zamieszczono o tym stosownej informacji na stronie internetowej Urzędu Wojewody Dolnośląskiego. Takie działanie pozbawiło go możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto skarżący podniósł, iż Wojewoda Dolnośląski nie poinformował go o wydaniu postanowienia o określeniu zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A4 Zgorzelec - Krzyżowa, co pozbawiło go prawa do złożenia zażalenia (art. 49 ust. 6 Prawa ochrony środowiska). W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, iż obwieszczenie z dnia 4 sierpnia 2006 r. zostało wywieszone w Urzędzie Miasta i Gminy Nowogrodziec w dniach 15 sierpnia 2006 r. - 21 listopada 2006 r., w Urzędzie Miasta i Gminy w Bolesławcu w dniach 10 sierpnia 2006 r. - 11 września 2006 r. a w Urzędzie Gminy w Bolesławcu w dniach 16 sierpnia 2006 r. - 7 września 2006 r., natomiast obwieszczenie z dnia 10 listopada 2006 r. było wywieszone w Urzędzie Miasta w Bolesławcu w dniach 14 listopada 2006 r. - 14 grudnia 2006 r., a w Urzędzie Gminy w Bolesławcu w dniach 16 listopada 2006 r. - 8 grudnia 2006 r. W ocenie organu brak zamieszczenia wskazanych obwieszczeń w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia nie stanowi naruszenia art. 32 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 19 Prawa ochrony środowiska w sposób mający wpływ na przebieg procedury. W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2008 r. skarżący odnosząc się do odpowiedzi na skargę podniósł, iż Minister nie ustosunkował się do zarzutu skargi co do niezamieszczenia przez Wojewodę Dolnośląskiego na stronie internetowej Urzędu Wojewódzkiego informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach, wniosku o wydanie zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Zaniedbania Wojewody Dolnośląskiego w tym postępowaniu pozbawiły skarżącego możliwości czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, co stanowi rażące naruszenie dyspozycji ujętej w art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. art. 3 pkt 19 Prawa ochrony środowiska. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2008 r. skarżący zmodyfikował skargę, wnosząc na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej jako p.p.s.a., o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2008 r. wniósł o dołączenie do akt sprawy w celach dowodowych kserokopii mapy topograficznej obejmującej część gmin Bolesławiec i Nowogrodziec, wykazując w ten sposób, że siedziby Urzędów wymienionych Gmin położone są w znacznej odległości od miejsca inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 12 czerwca 2008 r. skargę JW wskazał, że w sprawie Minister Środowiska prawidłowo ocenił, iż nie występuje żadna z przesłanek wymienionych w § 1 art. 156 k.p.a., uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. Sąd wskazał, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego jako podstawę prawną swojego żądania wskazał przepis art. 11 Prawa ochrony środowiska, podnosząc, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji Wojewoda dopuścił się naruszenia przepisów ustawy, w szczególności przepisów dotyczących podawania do wiadomości zainteresowanej i społeczności informacji o podejmowanych czynnościach i wydawanych kolejnych rozstrzygnięć, co w konsekwencji pozbawiło go możliwości skorzystania z uprawnień strony. Stosownie do treści art. 11 Prawa o ochronie środowiska decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Przepis ten nie może być interpretowany w oderwaniu od postanowień art. 156 k.p.a. określającego podstawy nieważności decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu I instancji podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej będzie stanowił art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art.11 Prawa ochrony środowiska i z konkretnym przepisem tej ustawy, którego postanowienia zostały naruszone. Sąd I instancji podniósł, że wskazane przez skarżącego naruszenia przepisów Prawa ochrony środowiska, mają charakter przesłanek do wznowienia postępowania ze względu na niezapewnienie udziału w postępowaniu zwykłym bez winy skarżącego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), zaś okoliczność zawarcia w raporcie fałszywych informacji może wypełniać również przesłankę wznowieniową, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jednakże pod warunkiem, że fakt fałszerstwa dowodu (raportu) zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Zdaniem Sądu rację ma skarżący, iż w postępowaniu zwykłym doszło do uchybienia obowiązkowi ogłoszenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, lecz w ocenie Sądu uchybienie to nie może wywołać skutku w postaci stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego. Przepis art. 3 pkt 19 Prawa ochrony środowiska definiujący podanie ogłoszenia do publicznej wiadomości może być różnie interpretowany. Sąd podniósł, iż rzeczą organu jest wybranie takiego sposobu ogłoszenia spośród wymienionych trzech odrębnych sposób informacji, który zapewni by obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu było dokonane w sposób skuteczny. Nie ma również przeszkód prawnych ażeby organ wykorzystał wszystkie trzy sposoby, tj.: ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, ogłoszenie w siedzibie organu właściwego w sprawie i ogłoszenie poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. JW w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na podstawie art. 203 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W przypadku, gdyby Sąd uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r., znak [...], decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r., znak [...] oraz decyzji wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r., znak [...] oraz zasądzenie na podstawie art. 203 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: a) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, polegającego na: błędnej wykładni art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 19 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) (zwana dalej p.o.ś.), polegającej na wadliwej ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że brak obwieszczenia, w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, o złożonym wniosku o wydanie decyzji nie stanowi naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 19 p.o.ś., pomimo iż ww. przepis art. 32 p.o.ś. wyraźnie przewiduje ów obowiązek obwieszczenia jako etap procedury konsultacyjnej ze społeczeństwem w sprawie ochrony środowiska. Wskutek błędnej interpretacji i w konsekwencji niezastosowania art. 32 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. Skarżący został pozbawiony możliwości uczestniczenia w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska, a tym samym ochrony swoich praw jako właściciel nieruchomości, na których ma być realizowana inwestycja, błędnej wykładni art. 3 pkt 19 ustawy - Prawo ochrony środowiska poprzez uznanie, iż organ ma swobodę w wyborze sposobu ogłoszenia i nie jest zobligowany do dokonania ogłoszenia w każdy ze sposobów wskazanych w art. 3 pkt 19 oraz że dokonując ogłoszenia w jeden tylko sposób - przewidziany w ww. przepisie - wypełnia ustawowy obowiązek dokonania obwieszczenia o planowanym przedsięwzięciu, podczas gdy żaden przepis ustawy nie przewiduje możliwości wyboru przez organ sposobu dokonania ogłoszenia, niezastosowaniu art. 34 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, albowiem w związku z naruszeniem art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 19 oraz art. 32 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 19 p.o.ś. organ administracji nie zapewnił - wbrew ustawowemu nakazowi - możliwości wzięcia udziału w postępowaniu poprzedzającym przyjęcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A-4 Zgorzelec - Krzyżowa, niezastosowaniu art. 11 p.o.ś., albowiem mimo niepodważalnych dowodów potwierdzających fakt wydania przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska, tj. art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 19, art. 32 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 19 oraz art. 32 ust. 3 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę JW, pomimo tego iż w świetle zaistniałych naruszeń (co również potwierdził WSA w treści uzasadnienia wyroku) Sąd winien stwierdzić nieważność wadliwie wydanej przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji środowiskowej, niezastosowaniu art. 2 Konstytucji, tj. zasady demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności wynikających z niej dyrektyw zaufania obywateli do państwa i prawa i w konsekwencji wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku, który pozbawia skarżącego możliwości realizacji konstytucyjnej gwarancji prawa do sądu oraz ochrony prawa własności w granicach określonych przez Konstytucję oraz aktualnie obowiązujące przepisy prawa, b) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.: naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że organ przyznał, iż nie zostało zamieszczone obwieszczenie o złożonym wniosku (art. 32 ust. 1 pkt 1 p.o.ś.) ani obwieszczenie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w pobliżu miejsca planowanej inwestycji (art. 32 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 19 p.o.ś.), co w konsekwencji stanowiło naruszenie procedury konsultacji społecznej decyzji środowiskowych wbrew przepisowi art. 34 ust. 1 p.o.ś. nakładającego na organ administracji obowiązek zapewnienia społeczeństwu możliwości wzięcia udziału w takich postępowaniach oraz przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażone w art. 6 i 8 k.p.a., naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie należycie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, albowiem sąd nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skardze a dotyczących niezastosowania przez organu administracji art. 32 ust. 3 p.o.ś. oraz art. 6 ust. 5 w zw. z art. 6 ust. 4 Dyrektywy Rady Europy Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. i tym samym nie wskazał argumentów oraz przepisów prawnych wskazujących, iż zarzuty Skarżących są chybione, naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 227 k.p.c. przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, który wskazywał jednoznacznie na fakt - co zresztą sam przyznaje WSA - naruszenia przez organy administracji art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 32 ust. 2 p.o.ś. a także art. 32 ust. 3 p.o.ś., bowiem odnośnie tego ostatniego - organ nie przedstawił żadnej dokumentacji związanej z prowadzeniem swojego serwera i usług hostingowych, że we wskazywanym okresie zamieścił na swojej stronie pod określonym hasłem/linkiem ogłoszenie wymagane przez powołany przepis. RW wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r., którą wyrokiem z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 390/08, uwzględnił ten Sąd stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji. Następnie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1268/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną RW od powyższego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w zw. z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności wskazujących na nieważność postępowania kasacyjnego. Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, chociaż nie wszystkie zarzuty tam zawarte mogą być rozpoznane w tym postępowaniu. Ponieważ skarga kasacyjna została oparta na podstawach materialnoprawnych, jak i procesowych, należy wziąć pod uwagę najpierw te drugie dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji wydając wyrok, ma obowiązek wydać go na podstawie akt sprawy a następnie uzasadnić zgodnie z regułami określonymi w art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej oparte na powyższych przepisach, należy uznać za uzasadnione w świetle przedstawionych akt sprawy, bowiem w istocie Sąd niedopełnił obowiązku wyczerpującego rozpoznania całego materiału dowodowego. Z dokładnej analizy akt sprawy wynika, że Minister Środowiska nie rozpatrzył w ogóle wniosku JW z dnia 13 sierpnia 2007 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. a decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. została wydana po rozpatrzeniu wniosku RW, czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Pismem z dnia 14 września 2007 r.[...] Minister Środowiska zawiadomił o wszczęciu postępowania nieważnościowego na wniosek RW, brak natomiast w aktach sprawy takiego pisma o wszczęciu postępowania na wniosek JW. Nie było więc żadnych podstaw prawnych do wydania przez Ministra Środowiska decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. dotyczącej wniosku JW, skoro tego wniosku organ nie rozpatrywał w ogóle. Tym samym postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z wniosku JW, faktycznie było jednoinstancyjne, co rażąco narusza przepisy art. 15 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., a w konsekwencji również jest niezgodne z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi, określonymi w art. 2 i art. 78 Konstytucji RP. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie oddalać skargę JW na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niedostrzeżenie przez Sąd I instancji tak poważnego naruszenia przepisów postępowania, dyskwalifikuje również uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w którym nie wyjaśniono prawidłowo podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 141 § 4 p.p.s.a.). Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), powinien z urzędu poddać kontroli postępowanie administracyjne, w którym została wydana zaskarżona decyzja. W sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r., nie było obojętne z czyjego wniosku było wszczęte to postępowanie, gdyż jak wynika z treści tych wniosków, RW i JW są właścicielami różnych nieruchomości, czego również nie uwzględnia żadna decyzja wydana przez Ministra Środowiska. Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej oparte na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. okazały się trafne i wystarczające do uchylenia zaskarżonego wyroku, co w konsekwencji wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. z wniosku JW od nowa, rozpoznawanie zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) jest niecelowe. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.