II SA/Bk 167/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 lipca 2008 r. sprawy ze skargi K. W. i W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę.- Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Sz. z dnia [...] listopada 2007 roku nr [...] znak [...] w sprawie ustalenia na rzecz Państwa K. i W. W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części istniejącego budynku z funkcji handlowo - garażowej na handlowo-usługową, obejmującą dwa stanowiska warsztatowe naprawy samochodów ciężarowych na nieruchomości o nr ewidencji geodezyjnej [...], położonej przy ulicy P. w Sz. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i odmówił ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Państwo K. i W. W. wystąpili w dniu [...] stycznia 2006 r. do Wójta Gminy Sz. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części istniejącego budynku z funkcji handlowo-garażowej na handlowo-usługową obejmującą dwa stanowiska warsztatowe naprawy samochodów ciężarowych na nieruchomości o nr ewidencji geodezyjnej [...], położonej przy ulicy P. w Sz., wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Wójt Gminy Sz. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania części istniejącego budynku z funkcji handlowo-garażowej na handlowo-usługową- dwa stanowiska warsztatowe dla naprawy samochodów, na których wykonywane będzie; wymiana części, serwis ogumienia, spawanie - urządzenie typu Migomat, toczenie, wiercenie, frezowanie, malowanie (ręczne i natryskowe) i wymiana płynów eksploatacyjnych, na nieruchomościach położonych w miejscowości Sz. przy ul. P., oznaczonych numerami geodezyjnymi działek [...]. Od tej decyzji Pani B. G., właścicielka sąsiedniej nieruchomości wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W odwołaniu skarżąca zarzuciła decyzji niezgodność z przepisami art. 6 i 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podnosząc kwestię uciążliwości warsztatu samochodowego dla sąsiednich nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. uchyliło decyzję l instancji i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia kolegium wykazało, że funkcją terenu, na którym położone są działki objęte postępowaniem, jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zabudowie tej mogą a nawet powinny towarzyszyć usługi podstawowe, których celem będzie obsługa i ułatwienie zamieszkiwania na danym terenie (drobne usługi handlowe niektórych branż, gastronomiczne, fryzjerskie, krawieckie, szewskie itp.) "bezkolizyjnie wpisujące się w podstawową funkcję terenu". Naprawa i serwis samochodów ciężarowych nie mieści się z natury rzeczy w pojęciu usług towarzyszących zabudowie mieszkaniowej. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 657/06. W uzasadnieniu wyroku Sąd zacytował opracowanie "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne -Komentarz" pod red. prof. Zbigniew Niewiadomskiego (wyd. C. H. Beck 2006), iż rozumienie "kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową rzeczywistą funkcją terenu, czyli nie dającej się z nią w praktyce pogodzie. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np jako możliwość powstania budynków tylko tego samego rodzaju co istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu do decyzji. Nie można uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Trzeba bowiem pamiętać, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego." Rozpatrując ponownie odwołanie, po wyroku WSA, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją [...] z dnia [...] marca 2007 r. uchyliło decyzję l instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu kolegium, realizując wytyczne WSA, wskazało na konieczność ponownego przeprowadzenia analizy urbanistycznej z uwzględnieniem obszaru wyznaczonego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Realizując te wytyczne Wójt Gminy Sz. sporządził nową analizę urbanistyczną terenu i w oparciu o tę analizę decyzją Nr [...] znak [...] z dnia [...] listopada 2007 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, iż z załączonej do sprawy analizy wynika, iż wnioskowane zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest w obszarze urbanistycznym o różnorodnej funkcji, poczynając od funkcji produkcyjnej (dawna produkcja karmy dla zwierząt małych, wylęgarnia drobiu, piekarnia) poprzez funkcje usługowe (typu ślusarnia, usługi segregacji i rozdrabniania kruszywa, lecznicza zwierząt, punkt odbioru buraka cukrowego cukrowni Ł.), aż do zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej z budynkami gospodarczymi. Przemieszane są zatem w terenie analizowanym funkcje terenu. Dodatkowo organ uznał, iż powołując się na ustalenia studium należy przypuszczać, że przedmiotowe tereny powoli będą przekształcać się w terenu aktywności gospodarczej. M.in. powyższe okoliczności stanowiły podstawę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Pani B. G. W odwołaniu skarżąca zakwestionowała zgodność zaskarżonej decyzji z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącej bez zapoznania się przez organ l instancji z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stwierdzenie zgodności zamierzenia z w/w przepisem nie jest możliwe. Skarżąca zakwestionowała także fakt, że zaskarżona decyzja przewiduje sporządzenie raportu dopiero po jej wydaniu. Ponadto odwołująca uznała także za bezzasadne i niezrozumiałe powoływanie się przez Wójta Gminy Sz. na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r. II SA/Bk 677/04 w odniesieniu do interpretacji funkcjonalnej pojęcia dziatki sąsiedniej. Zdaniem skarżącej taka interpretacja w oderwaniu od innej prowadzić by mogła do powstania szeregu uciążliwych dla środowiska i ludzi inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. [...] stycznia 2008 roku decyzją nr uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Sz. z dnia [...] listopada 2007 roku nr [...] znak [...] w sprawie ustalenia na rzecz Państwa K. i W. W. warunków zabudowy i odmówiło ustalenia warunku zabudowy. Powołując treść przepisu art. 4 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) Kolegium wskazało, iż nie budzi wątpliwości fakt zgodności zamierzenia z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy. Kolegium podkreśliło jednak, iż analizując zamierzenie w aspekcie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 należy stwierdzić, że na terenie położonym w wyznaczonych przez organ l instancji granicach obszaru analizowanego wyodrębnione zostały cztery strefy zabudowy o funkcjach: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, tereny zielone (zalesione), tereny usług z zakresu obsługi rolnictwa oraz zabudowa produkcyjno-usługowa. Żaden zaś z położonych w obszarze analizowanym obiektów usługowych i produkcyjnych nie jest wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm.). Upoważnia to do stwierdzenia, że położone w obszarze analizowanym działki są zabudowane obiektami nieuciążliwymi dla środowiska. Przedsięwzięcie stanowiące przedmiot postępowania - warsztat naprawy samochodów ciężarowych - jest zaś przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 70 ww. rozporządzenia) a więc przedsięwzięciem uciążliwym dla środowiska. Ustalenia te zdaniem Kolegium obligują do stwierdzenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na wprowadzeniu usługi uciążliwej dla środowiska na obszar, na którym występują wyłącznie usługi nieuciążliwe, jest sprzeczne z dotychczasową i rzeczywistą funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić. Przedsięwzięcie to nie spełnia zatem warunków wynikających w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy. Dodatkowo Kolegium wskazało, iż zgodnie z obowiązującym stanem prawnym administracyjny proces przygotowania inwestycji do realizacji dzieli się na trzy główne postępowania: – postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, prowadzone w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, – postępowanie w zakresie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację zamierzenia, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 129 poz. 902 z późn. zm.), – postępowanie o pozwolenie na budowę prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.). Rozstrzygnięcia w dwóch pierwszych postępowaniach warunkują możliwość wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nie ma jednak regulacji prawnych umożliwiających w rozpatrywanej sprawie żądanie od wnioskodawcy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed rozstrzygnięciem w zakresie ustalenia warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnieśli Państwo K. i W. W.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: – art. 56 i art. 64 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez stwierdzenie, że zamierzenie jest uciążliwe dla środowiska tylko dlatego, że jest wymienione w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm,), – art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) poprzez niedopuszczalną polemikę z wiążącymi organ wskazaniami i ocenami prawnymi zawartymi w rozstrzygnięciach Sądu Administracyjnego, które zapadły w przedmiotowej sprawie, – naruszenie zasady przestrzegania właściwości rzeczowej wyrażonej w art. 19 Kpa poprzez stwierdzenie, że zamierzenie jest przedsięwzięciem uciążliwym dla środowiska, w sytuacji gdy ocena ta należy do właściwości organów ochrony środowiska, – art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędna interpretację i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy jest możliwe zastosowanie środków minimalizujących oddziaływanie zamierzenia na środowisko, co stwierdza postanowienie nr [...] Starosty W. z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. oraz zaakceptowane rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 629/07, – art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz – art. 7 i art. 11 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Na tej podstawie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Odnosząc się do zarzutów skarżących Kolegium stwierdziło, że: – nie budzi wątpliwości, że zamierzenia wymienione w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 z późn. zm.), są uciążliwe dla środowiska. Dlatego są wymienione w rozporządzeniu i podlegają rygorom przepisów rozdziału 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 120, poz. 902 z późn. zm.). – zaskarżona decyzja została podjęta z pełnym poszanowaniem wskazań i oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 657/06. W decyzji wykazano, zgodnie ze wskazaniami Sądu, że warsztat naprawy samochodów ciężarowych jest funkcją uciążliwą i jego lokalizacja w bezpośrednim sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zawierającej z natury rzeczy towarzyszącą zieleń ogrodową służącą wypoczynkowi mieszkańców, jest sprzeczna z tą funkcją. – art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obliguje organy właściwe w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania do badania zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi, do których należą także przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska. Kolegium działało zatem w granicach właściwości rzeczowej. – obowiązujące prawo zobowiązuje inwestorów zamierzeń uciążliwych dla środowiska do minimalizowania ich uciążliwości. Temu służy postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na ich realizację. Fakt uwzględnienia ustalonych warunków i zminimalizowania uciążliwości nie upoważnia jednak do uznania zamierzenia za nieuciążliwe. – z mocy art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP jest zatem bezpodstawny. – gołosłowny jest zarzut naruszenia art. 7 i 11 kpa, gdyż skarżący nie wykazali jakichkolwiek faktów wskazujących na niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) tzn. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Decyzja administracyjna jest zatem prawidłowa, jeżeli spełnia łącznie dwa warunki: 1. jest zgodna z normami materialnego prawa, 2. została wydana zgodnie z normami prawa procesowego. Naruszenie tych norm powoduje wadliwość decyzji (wadliwość materialnoprawna albo wadliwość procesowa). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - a wbrew twierdzeniom skarżących - zarówno bowiem ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne organu II instancji są słuszne i jako takie zasługują na aprobatę. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami) jest jedną z ustaw stanowiących granice wykonywania prawa własności rzeczy, na które powołano się w podstawowym dla określenia zakresu wykonywania tego prawa art. 31 ust. 3 Konstytucji i art. 140 kc. Pomimo wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt. 1 w/w ustawy, deklaracji wolności zagospodarowania terenu przez podmiot, który posiada do niego tytuł prawny, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu nie rozszerzają uprawnień właścicielskich, nadając prawo do zabudowy, stanowią natomiast ograniczenie tego prawa. Wolność zagospodarowania własnego terenu ograniczona jest ustawami oraz zakazem naruszenia prawem chronionych interesów publicznego oraz osób trzecich. Przy czym ochrona interesu osób trzecich dotyczy jedynie interesu prawnego, a więc interesu mającego oparcie w przepisie prawa materialnego (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy). Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżących dotyczące naruszenia norm określonych w Konstytucji RP. W przedmiotowej sprawie wobec braku na przedmiotowym terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (planowana inwestycja jest na obszarze dla którego z dniem [...] stycznia 2003 roku przestał obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości Sz.), zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003 roku, nr 80, poz. 717 ze zm.) zamierzona inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a konkretnie z treścią art. 61 ust. 1-5 w/w ustawy, określającym pozytywne przesłanki wydania takiej decyzji. Z treści tego przepisu wynika, że warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie następujące wymogi: planowana inwestycja musi stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, działka na której planowana jest inwestycja musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu. Jeżeli chodzi o zgodność z przepisami odrębnymi to w szczególności organ administracyjny powinien wziąć pod uwagę warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych wydanych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich – art. 54 ust. 2 ustawy. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącymi, że organ II instancji oceniając przedmiotową inwestycję i oceniając dopuszczalność jej realizacji naruszył swoją właściwość albowiem to z mocy w/w przepisów był zobligowany do oceny tego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi. Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, iż decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem – decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi – ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej – art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2, str. 453). W sprawie niniejszej organy administracyjne zobligowane były do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, albowiem planowana inwestycja nie spełnia wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Projektowana inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania części istniejącego budynku z funkcji handlowo - garażowej na handlowo-usługową, obejmującą dwa stanowiska warsztatowe naprawy samochodów ciężarowych na nieruchomości o nr geod. [...], położonej przy ulicy P. w Sz. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną znajduje się w obszarze analizowanym, ustalonym stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). W obszarze tym ustalono cztery strefy zabudowy o funkcjach: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, tereny zielone, tereny usług z zakresu obsługi rolnictwa oraz zabudowa produkcyjno – usługowa. Abstrahując jednak nawet od okoliczności wydzielenia stref żaden z położonych w obszarze analizowanym obiektów usługowych i produkcyjnych nie jest wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Przedmiotowe przedsięwzięcie – jak trafnie ustalił organ II instancji – jako warsztat naprawy samochodów ciężarowych jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 70 w/w rozporządzenia), a więc jest przedsięwzięciem uciążliwym dla środowiska, nawet jeśli zostaną zastosowane środki minimalizujące oddziaływanie zamierzenia na środowisko. W tych okolicznościach zgodzić się należy, że realizowane przedsięwzięcie nie spełnia zatem warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy, bowiem znajdowałoby się wśród obiektów nieuciążliwych dla środowiska. Pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania terenu. Przy czym rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie takich wątpliwości nie ma. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze, stwierdzić należy, że nie podważają one legalności wydanej decyzji. Przede wszystkim wskazać należy, że wprawdzie na obecnym etapie nie jest potrzebna decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych przedsięwzięcia uciążliwego, która poprzedza ubieganie się o wydanie pozwolenia na budowę. Niemniej jednak w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - ustalenia również wymagało to czy dana inwestycja w ogóle wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie uwarunkowań środowiskowych, które następuje w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z późniejszym kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), z uwagi na spełnienia przesłanek wskazanych w tych przepisach. Decyzja ustalająca warunki zabudowy – jak z samej nazwy już wynika – ustala (szczegółowo określa) warunki zabudowy, które musi spełnić inwestor aby uzyskać pozwolenie na budowę lub zmianę sposobu użytkowania danego obiektu budowlanego. Jednym z takich wymogów są ustalenia określone w odrębnych przepisach m.in. z zakresu ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 56 i art. 64 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe na uwadze podnieść należy, iż inwestor nie spełnił wszystkich wymogów zawartych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem organy administracji publicznej były zobligowane do wydania zaskarżonej decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Nadto w ocenie Sądu bezzasadne pozostają również zarzuty naruszenia przepisów procesowych, albowiem organ administracyjny II instancji, orzekając w przedmiotowej sprawie, zachował wszystkie zasady wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.).