II OSK 1583/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z/s w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 617/07 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. z/s w P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 617/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Sp. z o.o. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, Dz. U. z 2007 r. Nr 99 poz. 665) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.- dalej K.p.a.) nakazał inwestorowi - [...] Spółka z o.o. w P. rozbiórkę śmietnika zlokalizowanego na Osiedlu [...] w S. L. w zbliżeniu do działki nr ewidencyjny 572/15. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 30 maja 2005 r. ustalono, że Spółka realizuje śmietnik z bloczków betonowych z dachem jednospadowym krytym blachą o wysokości maksymalnej 1,92 m i wymiarach w planie 5,00 x 2,97 m, a obiekt ten nie styka się z podobnym obiektem na działce sąsiedniej. Odnotowano, że z dostarczonej przez Spółkę inwentaryzacji powykonawczej z pomiarami geodezyjnymi wynika, iż obiekt ten oddalony jest od granicy z działką ewidencyjną nr 572/15 o 1,63 m, co oznacza, że narusza przepis § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stosownie do art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego śmietnik stanowi obiekt małej architektury, którego budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 22 ustawy). Ponieważ obiekt ten stanowi własność Spółki, jego budowa nie wymaga zgłoszenia. Uznano, iż w tej sytuacji nie mają zastosowania przepisy art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane; znajduje natomiast zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 4, zgodnie z którym w przypadkach innych, aniżeli określone w art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 ustawy, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Z kolei stosownie do art. 51 ust. 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób o których mowa w art. 50 ust. 1. Skoro zatem obiekt narusza § 23 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sposób uniemożliwiający doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z tymi przepisami bez jego rozbiórki, w sprawie zastosowanie ma art. 51 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego. W odwołaniu [...] Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu oraz naruszenie art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w sprawie korzystającej z powagi rzeczy osądzonej. W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, iż jako podstawę prawną decyzji podano art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, choć z treści rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia wynika, iż decyzję wydano na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który zezwala na rozbiórkę obiektu budowlanego, a nie tylko na nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wskazano, że nakaz ten może być następstwem uprzedniego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy, tymczasem w tej sprawie takiego postanowienia nie wydano. W tych okolicznościach art. 51 ust. 1 ustawy nie może znaleźć zastosowania w sprawie, także z tej przyczyny konieczne było wydanie pozwolenia na budowę lub ich zgłoszenia, a skoro przedmiotowy obiekt jest ukończony, to wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót byłoby bezprzedmiotowe. Wskazano także, że art. 50 ust. 1 ustawy ma zastosowanie do robót budowlanych, dla których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę lub ich zgłoszenie. Zdaniem odwołującej się w obecnym stanie prawnym brak jest środków prawnych pozwalających na wydanie decyzji o rozbiórce obiektu. Spółka [...] podniosła też, że sprawa o tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami została zakończona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 45/07 i korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) rozbiórkę śmietnika w zbliżeniu do działki nr ew. 572/15, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Wyjaśnił, iż organ pierwszej instancji po raz pierwszy orzekał w przedmiocie tego śmietnika w 2005 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nakazano Spółce wykonanie robót budowlanych doprowadzających ten obiekt do stanu zgodnego z prawem. Postępowanie to zakończone zostało wskazanym przez Spółkę wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2007 r., którym oddalono skargę Wspólnoty Mieszkaniowej - os. [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r., którą uchylono decyzję WINB z dnia [...] września 2006 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] listopada 2005 r. i stwierdzono nieważność tejże decyzji PINB. Wyjaśniono, iż właśnie w miejsce wyeliminowanej decyzji organ nadzoru budowlanego wydał w dniu [...] lipca 2007 r. zaskarżoną decyzję, stąd nie zachodziła w tej sprawie powaga rzeczy osądzonej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zasadność zarzutów odwołania w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Spowodowało to konieczność zmiany decyzji w tym zakresie. W pozostałej części organ odwoławczy zaaprobował zaskarżone rozstrzygnięcie uznając zarzuty [...] Sp. z o.o. za niezasadne. Zdaniem organu w stosunku do robót już wykonanych zbędne jest wydawanie postanowienia na podstawie art. 50 ustawy Prawo budowlane. Organ powinien od razu wydać decyzję o rozbiórce lub o doprowadzeniu robót do stanu zgodnego z prawem. W tej sprawie mogła zapaść tylko decyzja o rozbiórce, bowiem nie jest możliwe doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wyjaśniono, iż roboty budowlane wykonywane w sposób odbiegający od warunków określonych w przepisach prawnych mogą zostać wstrzymane niezależnie od tego czy podlegają czy nie podlegają obowiązkowi zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze Spółka [...] zażądała uchylenia decyzji i powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Podniosła między innymi, że naruszono art. 50 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię. Zdaniem skarżącej chybiony jest pogląd organu odwoławczego, iż w sprawie mogła zostać wydana wyłącznie decyzja o rozbiórce. Nawet gdyby uznać, że art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego ma zastosowanie do obiektów gotowych, to taka wykładnia nie daje legitymacji do zastosowania art. 51 ust. 1. W takim przypadku zastosowane powinny zostać przepisy art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 1, lecz w tym przypadku żadna z przesłanek w nich określonych nie występuje. Ustosunkowując się do stwierdzonego naruszenia § 23 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wskazano, iż przepis ten dotyczy miejsc na pojemniki i kontenery, a nie murowanych obiektów budowlanych. Wskazano, że wbrew obowiązkowi określonemu w art. 50 ust.1 pkt 4 ustawy organ nie rozważył i nie umotywował, z jakich przyczyn rzekome naruszenie § 23 rozporządzenia zostało uznane za istotne. Zdaniem skarżącej organ w tej sprawie działał bez oparcia w obowiązujących przepisach prawa, co narusza art. 6 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Powołując się na swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego daje możliwość odpowiedniego zastosowania ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 3, jeżeli roboty w przypadkach innych, niż określonych w art. 48 i 49b, zostały wykonane w sposób określony w art. 50 ust. 1. Wyjaśniono, iż stwierdzone odstępstwa odległości od granicy działki wobec ich zakresu były istotne. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu pełnomocnik skarżących dodatkowo wyjaśnił, iż działka na której znajduje się przedmiotowy śmietnik jest nadal własnością skarżącej Spółki. Pełnomocnik uczestnika postępowania - Nieruchomości [...] Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 617/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów, iż zrealizowany śmietnik murowany na działce oznaczonej numerem geodezyjnym 14572/15 położnej na Osiedlu [...] w S. L. usytuowany został z naruszeniem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Zgodnie z § 23 ust. 1 tego rozporządzenia odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. W tej sprawie bezspornym jest, że śmietnik zlokalizowany jest w odległości 1,63 m od granicy działki o nr ewidencyjnym 572/15, co oznacza, że o połowę zmniejszona została dopuszczalna odległość od tej granicy. Sądu uznał to za istotne odchylenie od określonej w przepisach dopuszczalnej normy uzasadniające orzeczenie o nakazaniu rozbiórki tego obiektu. Sąd nie podzielił też zarzutu skarżącej, iż § 23 rozporządzenia nie dotyczy śmietników murowanych. Uznał, że w przepisie § 23 rozporządzenia określono zasady usytuowania miejsc, w którym gromadzone są stałe odpady komunalne, stąd nie ma znaczenia, czy miejscem takim jest plac, na którym usytuowane zostają pojemniki lub kontenery, czy wymurowany obiekt budowlany stanowiący osłonę takiego placu. Sąd wyjaśnił następnie, iż organy prawidłowo przyjęły, iż w rozważanej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego - art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 i 2 w zw. z. art. 51 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania. Nie podzielił też stanowiska skarżącego, iżby sprawa przedmiotowego śmietnika została już prawomocnie osądzona. Zdaniem Sądu organ odwoławczy słusznie wskazał, że w miejsce wyeliminowanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] lipca 2007 r. nową decyzję, stąd nie zachodzi w tym przypadku powaga rzeczy osądzonej. W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące konsekwencją błędnej wykładni § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Skarżąca podniosła także, że w sprawie nie została spełniona żadna z przesłanek z art. 50 ust. 1 Prawa Budowlanego. Podkreśliła, że art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa Budowlanego odwołuje się do wykonywania robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zdaniem skarżącej w tej sprawie odstępstwo jest nieistotne. Zmniejszenie odległości obiektu budowlanego od granicy z działką do 1,63 m, zamiast 3 m, nie powinno skutkować zastosowaniem tak dotkliwej sankcji, jaką jest rozbiórka. Ponadto, organy nadzoru budowlanego w żaden sposób nie wykazały, że odstępstwo od warunków technicznych jest istotne. Nie wyjaśnił tej kwestii również Sąd. Niezależnie od powyższego zarzutu Spółka [...] podała, że w § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych mowa jest o odległości "miejsc" na pojemniki i kontenery na odpady stałe". Przepis ten nie dotyczy natomiast murowanych obiektów budowlanych. Przedmiotem prowadzonego postępowania był tymczasem konkretny, murowany obiekt, a nie "miejsce". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W świetle art. 183 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (pkt 4). Zgodnie z art. 51 ust. 1 przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 1). Zgodnie z art. 51 ust. 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W tej sprawie rozbiórkę śmietnika zlokalizowanego na Osiedlu Poziomkowym w Suchym Lesie w zbliżeniu do działki nr ewidencyjny 572/15 orzeczono, bowiem inwestor - sytuując obiekt w odległości 1,63 m od granicy (a nie w odległości wymaganych 3 m) - naruszył w § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W skardze kasacyjnej [...] Sp. z o.o. skoncentrowała się na wykazaniu, że przyjęty sposób usytuowania śmietnika, choć narusza § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - to jednak nie stanowi "istotnego odstępstwa od warunków określonych w przepisach" w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, uzasadniającego wydanie orzeczenia o rozbiórce obiektu. Skarżąca Spółka, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśliła też, że przyczyny, ze względu na które naruszenie uważa się za istotne, powinny być przez organy szczegółowo rozważone. Z zarzutem skarżącej można się zgodzić jedynie o tyle, że zarówno organy jak i Sąd pierwszej instancji nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący, dlaczego występujące w tej sprawie naruszenie warunku dotyczącego usytuowania śmietnika na działce uznano za "istotne" w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem stanowisko przyjęte przez Sąd pierwszej instancji, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, należało uznać za trafne. Pojęcie "istotnych" odstępstw od przepisów nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Samo jednak znaczenie terminu "istotne" nakazuje ukierunkować uwagę na naruszenia norm, które mają charakter kwalifikowany z punktu widzenia wyrażonych przez prawodawcę wartości priorytetowych, oraz norm, których wagę prawodawca w taki czy inny sposób podkreślił w przepisach prawa budowlanego. Przykładowo, za "istotne" naruszenia przepisów w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego uznaje się takie uchybienia warunkom technicznym, które naruszają wymagania bezpieczeństwa pożarowego - zaliczone do katalogu wymagań podstawowych (art. 5 ust. 1 pkt 1 lic. b Prawa budowlanego; zob. też. wyrok z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1304/08 oraz wyrok z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 637/08). O znaczeniu danych przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych, ustawodawca wypowiada się niekiedy pośrednio w innych przepisach Prawa budowlanego. Czyni to, między innymi, w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Formułując katalog odstąpień od projektu budowlanego, jakie nie mogą być uznane za "nieistotne", ustawodawca wskazuje, że priorytetowo traktuje: wymagania dotyczące zagospodarowania działki lub terenu, wymagania dotyczące charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego oraz warunki niezbędne do korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne. "Istotne" znaczenie ma także sposób użytkowania obiektu i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Z punktu widzenia tej sprawy należy zwrócić uwagę na art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego nie może być uznane za "nieistotne", jeżeli dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu. Projekt ten obejmuje (między innymi) usytuowanie, obrys i układy istniejących oraz projektowanych obiektów budowlanych (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). W oparciu o treść art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego - pomimo, że przepis ten dotyczy odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego - można wyprowadzić wniosek, że ustawodawca w sposób szczególny traktuje warunki techniczne dotyczące usytuowania obiektów budowlanych. Mając na względzie powyższe, usytuowanie śmietnika niezgodnie z warunkami technicznymi w odległości 1,63 m od granicy działki nr 46/15, zamiast wymaganych 3 m, należało uznać niewątpliwie za "istotne" naruszenie przepisów. Skoro bowiem każda zmiana usytuowania obiektu budowlanego w stosunku do usytuowania przyjętego w zatwierdzonym projekcie budowlanym "istotnie" narusza ten projekt (art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego), to tym bardziej niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi usytuowanie obiektu nie wymagającego pozwolenia na budowę "istotnie" narusza te przepisy. Mając na względzie powyższe, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zachodziły przesłanki do wydania orzeczenia o rozbiórce śmietnika, którego dotyczyło postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej Spółki, iż § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczy "miejsc" a nie obiektów budowlanych. Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, przez "miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych" należy rozumieć również zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi. Przepis ten dotyczy zatem także obiektów budowlanych, które należą do kategorii "obiektów małej architektury" (śmietniki zaliczono wprost do tej kategorii - art. 3 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 pkt 4 lit. c Prawa budowlanego). Mając na względzie powyższe, skoro nie zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.