II SA/Kr 468/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] " w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[....] r" w K. kwotę 10 / dziesięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Budynków w dniu 17.05.2002 r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z elementami zagospodarowania i uzbrojenia terenu na działce nr [...] przy ul. [...] w K. Dołączony do wniosku załącznik graficzny zawiera wskazanie lokalizacji budynków, ale nie zawiera określenia obszaru zamierzenia inwestycyjnego (akta administracyjne sprawy, karty nr 1-3). W trakcie postępowania administracyjnego sporządzono opinię urbanistyczną oceniająca zgodność treści ww. wniosku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...].08.2002 r. znak: [...], numer [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach nr [...] i [...] dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych i związanych z budynkami urządzeń techniczno-budowlanych, ustalając termin ważności tej decyzji na dzień 31 grudnia 2005 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że jej teren jest zlokalizowany w obszarze [...], który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonym uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia [...].06.1977 r. numer [...] z późniejszymi zmianami, został w podstawowym zakresie zakwalifikowany jako teren o zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami zakresu podstawowego. Dopuszczalna funkcja tego terenu to usługi ogólnomiejskie. W zakresie warunków zagospodarowania terenu należało zachować istniejące osiedle zabudowy wielorodzinnej wraz z możliwością zachowania istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Dopuszczalna jest również ewentualna wymiana starych budynków na nowe wraz z uzupełnieniem zabudowy wyłącznie na wydzielonych działkach przy istniejących ulicach. Decyzja ta zawiera dwa załączniki: załącznik tekstowy nr 1 i załącznik graficzny nr 2. W załączniku tekstowym ustalono, że zamierzenie inwestycyjne będzie obejmowało działki nr [...] i [...], określono zasady ochrony interesów osób trzecich, ustalono wskaźniki intensywności zabudowy netto (minimalną 0,6 - maksymalną 1,5), intensywności terenów zieleni wypoczynkowej wraz z placami zabaw (minimum 8 m2 na 1 mieszkańca i 50 % powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do terenu netto), odległości budynków od ulicy lokalnej (minimum 9 metrów) i osi jezdni ulicy dojazdowej (minimum 8,5 metra). Nałożono na inwestora obowiązek realizacji parkingu z odpowiednią ilością miejsc postoju samochodów przy minimalnym założeniu jednego miejsca parkingowego na jednego mieszkańca. Ustalono, że obsługa komunikacyjna terenu będzie realizowana z ulicy [...], zaś szczegółowe warunki podłączeń oraz zapewnienia dostaw i odbioru mediów będą uzgodnione z właściwymi zarządami sieci. Załącznik graficzny zawiera oznaczenie granic terenu inwestycji. Zarówno załącznik tekstowy, jak i załącznik graficzny nie są podpisane. Decyzję tą doręczono Zespołowi Wspólnot Mieszkaniowych [...] sierpnia 2002 r. (akta postępowania administracyjnego, karta nr 22). W dniu 6 sierpnia 2002 r. Zespół Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...] w K. wniósł od tej decyzji odwołanie argumentując je tym, że działki nr [...] i [...] powinny pozostać placami zabaw i terenami wypoczynkowymi. Decyzję Prezydenta Miasta w dniu [...] sierpnia 2002 r. doręczono Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" (akta postępowania administracyjnego, karta nr 23) i dnia 19 sierpnia 2002 r. Spółdzielnia ta również wniosła odwołanie od tejże decyzji. W swoim odwołaniu Spółdzielnia "[...]" podniosła, że załączniki graficzne nie są prawidłowo oznakowane, obsługa komunikacyjna odbędzie się odbywać po terenie będącym własnością odwołującej się Spółdzielni Mieszkaniowej, a sam teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej. Tym samym zaskarżona decyzja pozwala na dysponowanie terenem Spółdzielni bez jej zgody. Działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym nie spełniają przy tym wymogów stawianych działkom budowlanym. Pierwotnie teren ten był rezerwowany pod budowę przedszkola na 120 miejsc. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu obu odwołań, decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, że wnioskowane przez Zarząd Budynków zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem miejscowym, dotyczy ono bowiem budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych, co jest zgodne z podstawą funkcją tego obszaru. Wskazano, iż na tym etapie postępowania nie mają znaczenia kwestie własności terenu. Decyzja organu I-instancji ustaliła sposób komunikacji, a Prezydent Miasta nie miał podstaw do badania własności terenu komunikacji. Dysponowaniem prawa do terenu będzie musiał legitymować się inwestor dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Uznano, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie może rozstrzygać w zakresie warunków technicznych przyszłej inwestycji. Organ odwoławczy ustosunkował się do argumentów odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" i w tym zakresie wyjaśnił, że ustalenie warunków komunikacji na terenie będącym własnością tej Spółdzielni w żadnym zakresie nie narusza jej prawa własności. Nie ma też znaczenia wcześniejsze planowanie na tym terenie budowy przedszkola, bowiem zaskarżona odwołaniem decyzja nie odsyła do planów realizacyjnych, a tylko do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w K. otrzymała decyzję organu odwoławczego w dniu 23.09.2002 r. i dnia 18.10.2002 r. wniosła na tą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, domagając się uchylenia decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółdzielnia podniosła, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na terenie stanowiącym enklawę. Plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta K. i decyzja z dnia [...].03.1987 r. zatwierdzały pod względem urbanistyczno-architektonicznym plan realizacyjny osiedla mieszkaniowego [...] w K. Według tego planu na tym osiedlu miało mieszkać do 8.000 osób i zgodnie z normami określonymi zarządzeniem nr [...] Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...].01.1974 r. w sprawie wskaźników i wytycznych urbanistycznych w miastach (Dz. Urzęd. Budow. Nr 2, poz. 2) na takim osiedlu powinno być wybudowane przedszkole na 336 miejsc. Do wypełnienia tej ilości miejsc brakuje przedszkola dla 276 dzieci. W skardze podniesiono również, iż w toku postępowania I-instancyjnego ponad 200 mieszkańców osiedla zgłosiło swoje zastrzeżenia. Zarzucono organom administracji brak chęci do rozwiązywania sporów i konfliktów i brak ochrony interesów osób trzecich. Teren działek nr [...] i nr [...] był rezerwowany pod przedszkole i tak powinno pozostać, bo przedszkole stanowi jedną z podstawowych funkcji osiedla mieszkaniowego. Pominięto przy tym zastrzeżenia i uwagi zgłaszane przez mieszkańców osiedla i tym samym naruszono art. 1 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje rozwiązywanie ewentualnych sytuacji konfliktowych a w tej sprawie w ogóle pominięto wnioski mieszkańców. Naruszono zasadę ochrony interesów osób trzecich i tym samym naruszono art. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym. Plan zagospodarowania osiedla przewiduje usytuowanie bloków mieszkalnych, szkół, placówek ochrony zdrowia oraz przedszkoli, to zaś zostało pominięte przy podejmowaniu w tej sprawie decyzji, tak jak i nie wzięto pod uwagę norm zagospodarowania osiedli mieszkaniowych. Skarżąca Spółdzielnia podniosła, iż powoływanie się na art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym nie powinno mieć w tej sprawie miejsca, ponieważ jest to sprzeczne z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę w całości podtrzymało w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśniono, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w tej sprawie miało miejsce i ustalone zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z treścią obowiązującego planu miejscowego. Dla tego samego terenu można wydać kilka decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś wcześniejsze prognozy co do zagospodarowania terenu osiedla nie mają obecnie żadnego znaczenia. Bezpodstawnym jest również zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym, są to bowiem przepisy ogólne, które nie mają zastosowania w procedurze ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutu braku ustalenia ochrony interesów osób trzecich, organ odwoławczy wyjaśnił, że ochrona osób trzecich w tym postępowaniu badana jest w zakresie wynikającym z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś plan miejscowy na obszarze oznaczonym symbolem [...] nie przewiduje żadnych nakazów i ograniczeń mających na celu ochronę interesów osób trzecich. Na rozprawę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie nie stawiła się żadna ze stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedziba w K. w dniu 18.10.2002 r. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności). Rozpoznając skargę należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przesłanek niż zostały w niej podniesione przez skarżącą Spółdzielnię "[...]". Zaskarżona decyzja została wydana w okresie, w którym obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zwana daje w skrócie "u.z.p.", stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany jest stosować przepisy obowiązując w dacie wydania tej decyzji. Stosownie do art. 40 ust. 3 u.z.p to wójt, burmistrz lub prezydent miasta, mógł w tej sprawie w drodze decyzji ustalić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskodawcą, który złożył wniosek o ustalenie tych warunków, była Gmina K., w imieniu której wniosek złożyła gminna jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej - Zarząd Budynków. Zarząd Budynków w K., stosownie do § 1 załącznika do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie nadania Statutu Zarządowi Budynków jest zakładem budżetowym. Zgodnie z § 5 ust. 3 statutu Zarządu Budynków stanowi, że dyrektor stojący na czele tego Zarządu, działa na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta. Tym samym zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) kierownicy jednostek organizacyjnych gminy nieposiadających osobowości prawnej działają jednoosobowo na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wójta, innymi słowy w imieniu gminy składają oświadczenia woli. Upoważniony kierownik gminnej jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej występuje w imieniu organu wykonawczego danej gminy, a nie w imieniu własnym. Nie ma w tym względzie znaczenia treść art. 29 K.p.a., zgodnie z którym stroną może być również samorządowa jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, a to dlatego, że przepis ten nie przyznaje statusu strony w postępowaniu, ale określa jedynie możliwość bycia stroną, gdy jednostka organizacyjna reprezentuje interes prawny jednostki samorządu terytorialnego lub wyjątkowo nawet własny interes prawny przyznany jej wprost przez przepisy prawa materialnego. Przepisy u.z.p. nie przewidują żadnych odrębnych zasad pozwalających na nabycie przynajmniej jakieś warunkowej osobowości prawnej dla jednostek nie posiadających osobowości prawnej. Tym samym wnioskodawcą w tej sprawie była w istocie Gmina K. i ta Gmina miała w tej sprawie interes prawny i była stroną postępowania. Dyrektor Zarządu Budynków mógł w sprawie wystąpić tylko z upoważnienia Prezydenta, a okoliczność że pod wnioskiem znajduje się nieczytelny podpis bez wskazania, iż dana osoba występuje "z upoważnienia Prezydenta" oznacza tylko tyle, że sam wniosek zawiera istotny w tym zakresie brak formalny - brak wyraźnego wskazania, kto podpisał ten wniosek. W związku z powyższym w tej sprawie zaistniała sytuacja, stosownie do której o uprawnieniach Gminy K. reprezentowanej przez Prezydenta Miasta, w imieniu którego występował Dyrektor Zarządu Budynków, rozstrzygał Prezydent Miasta, będący tak organem wykonawczym tej Gminy, jak i pracownikiem Urzędu Miasta. Taka zaś sytuacja wiąże się z koniecznością rozważenia, czy zachodziły podstawy do wyłączenia Prezydenta Miast oraz pracowników Urzędu Miasta upoważnionych do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu tego organu wykonawczego od orzekania w sprawie. Decyzję organu I-instancji podpisał bowiem z upoważnienia Prezydenta Miasta Zastępca Dyrektora jednej z jednostek organizacyjnych Urzędu Miasta. Oceniając tą kwestię, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd i kierunek interpretacji wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. (sygn. akt OPS 1/03). W sytuacji pozostawania z gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowania funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienia funkcji jego ustawowego przedstawiciela, zachodzi określona w art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. przyczyna wyłączenia prezydenta miasta od udziału w postępowaniu w sprawie. W tym wypadku można uznać, że pracownik (prezydent) pozostaje ze stroną (gminą) w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki. Stosownie do art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), prezydent miasta kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Oznacza to, że jest on przedstawicielem ustawowym gminy (miasta). W konsekwencji również wyłączeni z rozpoznawania takiej sprawy będą podlegli prezydentowi pracownicy działający z jego upoważnienia. Taki kierunek wykładni jest podtrzymywany w innych orzeczeniach sądów administracyjnych (np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/06, opub. w LEX nr 214075 zajął stanowisko, że "niedopuszczalne jest prowadzenie przez prezydenta miasta postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w przypadku gdy stroną tego postępowania jest gmina. Pozostawanie ze stroną - gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa lub obowiązki prezydenta miasta. Prezydent miasta nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający sprawę". Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 586/06, opub. w LEX nr 281875 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1555/05, opub. w LEX nr 189837). W takim wypadku stwierdzić należy, że w istocie organ takiej gminy przestaje być uprawniony do załatwienia sprawy (art. 26 § 3 K.p.a.) wobec czego, odpowiednie zastosowanie będzie miał art. 26 § 2 K.p.a., zgodnie z którym sprawę winien załatwić organ wyższego stopnia nad prezydentem miasta - w niniejszej sprawie było nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które mogło także wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ. Nie można pominąć i tej okoliczności, że w przypadku, gdy dana decyzja została wydana przez pracownika lub organ podlegający wyłączeniu stosownie do art. 24 K.p.a., art. 25 K.p.a. i art. 27 K.p.a. - jest to przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.). Stwierdzenie przez Sąd zaistnienia wady będącej przyczyną wznowienia postępowania skutkować musi uwzględnieniem skargi, niezależnie od tego czy dane naruszenie prawa ma wpływ na wynik sprawy. Mimo, że samo zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji, to jednak w tej sprawie Sąd zbadał również prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego i dostrzegł kilka istotnych wad. Po pierwsze, wniosek z dnia 17.05.2002 r. obejmował ustalenie warunków zabudowy na obszarze działki nr [...], a organ I-instancji ustalił warunki zabudowy na obszarze dwóch działkach (na działce nr [...] i [...], mimo że co do tej ostatniej działki wnioskodawca nie dokonał modyfikacji swojego wniosku). Po drugie, tak sama decyzja organu I-instancji jak i załącznik nr 1 (opisowy) do decyzji organu I-instancji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz urządzeń techniczno-budowlanych związanych z tymi budynkami, mimo że zakresu zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie "urządzeń techniczno-budowlanych związanych z tymi budynkami" nie zawierał wniosek. Oznacza to, że organ I-instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu częściowo z urzędu, ponad treść zawartą we wniosku. Po trzecie, ze znajdującej się w aktach sprawy ewidencji gruntów wynika, że współwłaścicielami działek nr [...] i [...] byli: B. M. W., K. G. i H. G., a także Skarb Państwa - Wojskowa Agencja Mieszkaniowa. Podmioty te nie brały udziału w postępowaniu. Za to udział w postępowaniu brała Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K., mimo braku wykazania, że Wspólnota ta ma przymiot strony w tym postępowaniu. Po czwarte nie wyjaśniono, na jakiej podstawie Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] była reprezentowana przez Zespół Wspólnot Mieszkaniowych przy ul. [...] w K. Po piąte, nie ustalono, jak to już zostało wskazane w uzasadnieniu, kto podpisał wniosek Zarządu Budynków z [...] maja 2002 r., skoro podpis jest nieczytelny i nie ma żadnej pieczątki (wskazującej na działanie w imieniu np. Prezydenta Miasta). Po szóste oba załączniki (graficzny i tekstowy) do decyzji organu I-instancji nie są podpisane. Kwestia znaczenia podpisów na załącznikach do decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu budzi w orzecznictwie sądowym wątpliwości. W tej jednak sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie akceptuje stanowisko zawarte w tezie nr 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.10.2006 r., sygn. akt II OSK 491/06, opub. w LEX nr 289267, zgodnie z którą "(...) 2. Skoro załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część, to musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja, czyli powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której integralną część stanowi. (...)". Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.06.1999 r., sygn. akt IV SA 1757/98, opub. w LEX nr 47867. Po siódme, wbrew treści art. 41 ust. 2 pkt 1 u.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera granic terenu objętego tym wnioskiem, przedstawionego na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy ewidencyjnej. W aktach sprawy nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jest tylko jego niewielki fragment), co utrudnia porównanie prawidłowości ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Plan ten (przynajmniej w zakresie pozwalającym na zbadanie prawidłowości ustaleń poczynionych przez orany administracji) powinien znajdować się w aktach sprawy, które odzwierciedlają zgromadzony materiał dowodowy. Są to więc dodatkowe uchybienia w tej sprawie, które również samodzielnie uzasadniałyby uchylenie obu decyzji. Należy jednak podnieść, iż z uwagi na przyczyny uchylenia obu decyzji, które nastąpiło ze względu na przesłankę wznowieniową niecelowym stało się rozważanie zarzutów podniesionych w skardze. Taki kierunek wykładni przyjmuje orzecznictwo sądowe (np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 276/06, opub. LEX nr 214075) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie pogląd ten podtrzymuje. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt b i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono zaistnienie przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania i dodatkowo naruszenie przepisów procedury administracyjnej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze dyspozycję art. 141 § 4 P.p.s.a., po wyznaczeniu organu do załatwienia tej sprawy należy zbadać dopuszczalność ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w tej sprawie i stosownie do tego albo umorzyć postępowanie albo je prowadzić mając na uwadze eliminację podniesionych w uzasadnieniu tego wyroku wad. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje kwoty uiszczonych przez skarżącego wpisu.