III SA/Wa 698/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Hieronim Sęk, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2008 r. sprawy ze skargi U. P. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Skarżąca - U. P. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży budynku mieszkalnego wraz z gruntem. We wniosku skarżąca oświadczyła, iż w 1986 r. kupiła działkę rolną, która po kilku latach została przekształcona na działkę budowlaną i podzielona na cztery działki. Na dwóch z tych działek wybudowano po jednym budynku mieszkalnym, które zostały sprzedane przed upływem 5 lat od ich wybudowania. To samo strona ma zamiar zrobić na pozostałych działkach. Poza tymi nieruchomościami wnioskodawczyni posiada budynek mieszkalny, w którym obecnie mieszka. Ze złożonego przez stronę uzupełnienia wniosku wynika, że nie prowadzi ona działalności gospodarczej, nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT nie jest rolnikiem ryczałtowym i nie sprzedaje produktów rolnych. Działka została zakupiona z zamiarem prowadzenia gospodarstwa rolnego, a powodem jej przekształcenia i podziału był zamiar jej sprzedaży ze względu na zły stan zdrowia. Strona oświadczyła, że posiada jeszcze inne nieruchomości gruntowe, co do sprzedaży których nie jest zdecydowana. Budowa przedmiotowych budynków była finansowana z darowizny otrzymanej od rodziców, wkładu własnego i kredytu. Pierwsza zabudowana działka została sprzedana w lipcu 2004 r., natomiast druga w listopadzie 2006 r. Powodem sprzedaży tych działek były sprawy rodzinne oraz konieczność uzyskania środków na utrzymanie skarżącej. W zakresie nakładów ponoszonych na budowę budynków skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupach dokonanych w związku z budową. Budynki nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, gdyż skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej, nie były też użytkowane a zatem nie zostały poniesione wydatki na jego ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Budynki i działki nie były wykorzystywane w celu wykonania czynności opodatkowanych, nie były też przedmiotem najmu, dzierżawy. Sprzedaż tych budynków wraz z gruntem nastąpiła przed ich pierwszym zasiedleniem. Skarżąca zwróciła się z pytaniem czy w przedstawionym stanie faktycznym wystąpi po jej stronie obowiązek podatkowy w podatku VAT w związku ze sprzedażą opisanych nieruchomości? Zdaniem strony skarżącej jeżeli sprzedaż budynku wraz z gruntem nie stanowi źródła przychodu w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych to zarazem nie występuje obowiązek podatkowy w podatku VAT. W interpretacji z dnia [...] grudnia 2007 r. Minister Finansów uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 2 ust. 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej powoływanej jako ustawa o VAT. Wyjaśnił, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. Dlatego też każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie wystąpił szereg okoliczności, które łącznie wskazują, że sprzedaż nieruchomości (tj. gruntu z naniesieniem w postaci budynku mieszkalnego) należy zakwalifikować jako dokonaną w okolicznościach wskazujących na działalność gospodarczą, a mianowicie: dokonano zakupu działki rolniczej z zamiarem prowadzenia gospodarstwa rolnego, którą przekształcono na działkę budowlaną i podzielono na cztery działki. Na dwóch z tych działek wybudowano po jednym budynku mieszkalnym, które sprzedano przed upływem pięciu lat od ich wybudowania i przed ich pierwszym zasiedleniem. Na dwóch pozostałych działkach skarżąca zamierza również wybudować domy mieszkalne i je sprzedać. Poza wskazanymi nieruchomościami skarżąca posiada budynek mieszkalny, w którym mieszka, zatem wybudowane domy mieszkalne w żaden sposób nie służą zaspokojeniu osobistych mieszkalnych potrzeb strony skarżącej. Czynnościom tym, zdaniem organu, można przypisać charakter częstotliwy, a zachowania strony skarżącej jednoznacznie wyczerpują znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, tym samym osobę podejmującą te czynności należy uznać za podatnika podatku VAT. Z akt sprawy wynika, iż zarówno w momencie nabycia gruntu, jak i w czasie jego posiadania, podjęto szereg działań wskazujących na zamiar związania zakupionej nieruchomości z działalnością gospodarczą, a zatem jej sprzedaż będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów, a grunt jak i budynek niewątpliwie są towarami. Tym samym strona staje się z tytułu tej dostawy podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Ilość działek będących w posiadaniu strony skarżącej, wcześniejsze przekształcenie i podział gruntu, następnie wzniesienie budynków mieszkalnych, niemających nic wspólnego z zaspokojeniem własnych potrzeb mieszkaniowych strony, dostawa nieruchomości zabudowanych i zamiar kontynuowania tych czynności wskazują bezspornie na częstotliwy i zarobkowy charakter dokonywania tych czynności. Dlatego też, zdaniem organu dostawa przedmiotowych gruntów wraz z budynkami mieszkalnymi na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d), art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b) i art. 29 ust. 5 ustawy o VAT będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki w wysokości 7%. Organ wskazał, że transakcje, których dotyczył wniosek o wydanie interpretacji są wyłączone ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT a także nie spełniają warunków umożliwiających uznanie przedmiotowych budynków za towary używane w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Twierdzenie skarżącej, że powodem sprzedaży działek było m.in. uzyskanie środków na jej utrzymanie, nie może przesądzać o osobistym charakterze dokonanych czynności, każdy bowiem podmiot prowadzący działalność gospodarczą, będącą źródłem utrzymania tego podmiotu, prowadzi ją właśnie po to aby osiągać zyski i przeznaczać je na zaspokojenie własnych potrzeb bytowych. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca zarzuciła organowi naruszenie prawa poprzez niezgodną z prawem interpretację art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. W uzasadnieniu wezwania strona wskazuje, iż działalność gospodarcza jest związana z profesjonalnym obrotem, który cechuje się stałością, powtarzalnością i niezależnością wykonywania. Jej zdaniem, celem ustawodawcy było obciążenie podatkiem od towarów i usług podmiotów profesjonalnych, gdyż podatek ten jest szczególną formą podatku obrotowego pobieranego w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego realizowanego w sposób zorganizowany i ciągły. W konsekwencji wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wówczas, gdy została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej samo stwierdzenie, iż jakiś podmiot wykonuje czynności wymienione w art. 5 ustawy o VAT, nie jest wystarczającą przesłanką do ich opodatkowania, bowiem podmiot ten winien działać w charakterze podatnika, czyli podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Oznacza to, że kryterium działalności gospodarczej wyklucza z grona podatników VAT osoby fizyczne, które takiej działalności nie prowadzą, nawet jeśli dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. Ponadto skarżąca wyjaśniła, iż organ nie może twierdzić, że nabyła grunty w celu odsprzedaży, gdyż przez 20 lat służyły jej jako grunty orne, więc czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Także fakt zmiany przeznaczenia gruntów ornych na budowlane nie wskazuje na istnienie po stronie skarżącej zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży działek. Działki wraz z wybudowanymi budynkami stanowią majątek prywatny skarżącej, a sprzedając je korzysta ona z przysługującego jej prawa do swobodnego rozporządzania własnych majątkiem. Zdaniem skarżącej nie można uznać zbycia takiej nieruchomości za częstotliwą dostawę, a tym samym nie mieści się ono w definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym sprzedaż takich nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ ponownie wskazał, iż dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podniósł, że działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Bez znaczenia pozostaje fakt, w jakim okresie wykonywana jest dana czynność, ani ilość dokonanych transakcji jak również fakt, iż sprzedawane nieruchomości gruntowe stanowią majątek osobisty sprzedającego. Z tych powodów podatnikiem podatku VAT jest ten, kto dokonuje czynności handlu, produkcji, świadczenia usługi także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo, lecz w taki sposób, że wyraźnie wynika z niej obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności. Minister podkreślił, iż o opodatkowaniu sprzedaży działek budowlanych rozstrzygają okoliczności w jakich sprzedaż została dokonana. Zdaniem organu fakt zmiany klasyfikacji działki z gruntu rolnego na grunt z prawem do zabudowy wskazuje na to, iż zmiana ta została dokonana w tym celu i z tym zamiarem, by dokonać jej sprzedaży i by mogła ona przynieść sprzedającemu określony zysk. Są to właśnie okoliczności, które wskazują na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Zarówno w momencie nabycia gruntu, jak i w czasie jego posiadania, podjęto szereg działań wskazujących na zamiar związania zakupionej nieruchomości z działalnością gospodarczą. Nawet jeśli strona skarżąca początkowo nie zamierzała przeznaczyć nabytego gruntu do sprzedaży, to nie ulega wątpliwości, że nabyła go dla celów działalności gospodarczej, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalnością gospodarczą jest również działalność rolnicza. Nabycie gruntu nastąpiło zatem z zamiarem wykorzystywania go dla celów działalności gospodarczej - rolniczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca powołując się na się na piśmiennictwo (J.Zubrzycki Leksykon VAT 2006, Unimex 2006 r. s. 349) podkreśliła, iż nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy o VAT, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, lecz spożytkowany na własne potrzeby. Sprzedaż i to nawet kilkukrotna przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie były nabyte w celu odsprzedaży, nie ma charakteru handlowego, podlegającego opodatkowaniu. Na poparcie swego stanowiska powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych - wyroki: Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2007 r. III SA/Wa 4176/06 i Naczelnego Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 24 kwietnia 2007 r. I FSK 603/06, Lex nr 261626). Strona skarżąca ponownie wskazała, iż jej zdaniem opodatkowaniu podatkiem VAT podlega jedynie czynność zrealizowana w formie zorganizowanej sprzedaży towaru poprzedzonej zakupem dokonanym w celu jego odsprzedaży, w warunkach wskazująca na zamiar jej kontynuacji w tej formie (działalność handlowa). Natomiast w przedmiotowej sprawie, nie można stwierdzić, że skarżąca nabyła grunt w celu jego odsprzedaży, ponieważ przez wiele lat służył on jako środek do utrzymania rodziny. Sprzedaż, której dotyczyło zapytanie skarżącej nie może być utożsamiana z wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Fakt zmiany przeznaczenia gruntu z ornego na budowlany nie wskazuje na zamiar strony prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży działek. Działki wraz z wybudowanymi budynkami stanowią majątek prywatny skarżącej. Nie można, zdaniem skarżącej, uznać zbycia takiej nieruchomości za częstotliwą dostawę więc nie mieści się ona w definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Ponadto skarżąca wskazała, iż gdyby doszło do opodatkowania tej transakcji to odliczenie przez nią od podatku należnego podatku naliczonego przy nabyciu towarów służących do budowy domów uczyni opodatkowanie przedmiotowych transakcji nieopłacalnym dla Skarbu Państw. Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Obrót nieruchomościami gruntowymi zabudowanymi co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług albowiem z mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług, a grunty i budynki według dyspozycji art. 2 ust. 6 tej ustawy są towarem. Czynności te podlegają opodatkowaniu jednakże tylko wtedy, gdy są dokonywane przez podatników podatku od towarów i usług. Podatnikami w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje, jak wynika z definicji zawartej w ustawie, wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy; działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwolniona od podatku jest dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Według prawa unijnego, z mocy art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej - ujednolicona podstawa wymiaru podatku (od 1 stycznia 2007r. art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Zgodnie z art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2, (art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE) w szczególności (...) dostawę działek budowlanych. Przez działkę budowlaną rozumie się każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną, uznaną za budowlaną przez państwa członkowskie. Opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 VI Dyrektywy (art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE), dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje. Prawo unijne wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu (art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy). Zagadnienie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek dokonywanej przez osoby formalnie nieprowadzące działalności gospodarczej w tym zakresie było przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. W efekcie Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący w dniu 20 marca 2007r. skargę kasacyjną przedstawił na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące kwestie prawne: czy definicja działalności gospodarczej zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT stanowi prawidłową implementację art. 4 ust. 2 i 3 VI Dyrektywy? czy za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT należy uznać okazjonalną sprzedaż przez osobę fizyczną określonej ilości działek budowlanych wydzielonych z jej majątku osobistego, w związku z nabyciem których, jako nabywanych do majątku osobistego, nie dokonywała ona odliczenia podatku naliczonego? Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując przedstawione zagadnienie prawne, zamiast podjęcia uchwały, przejął sprawę do rozpoznania przez skład siedmiu sędziów. W wyroku z dnia 29 października 2007r. sygn. akt I FPS 3/07. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sprzedaż przez osoby fizyczne działek, nawet dokonana kilkukrotnie, nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług dopóki nie jest czynnością wykonaną w ramach działalności gospodarczej. Jednocześnie Sąd podkreślił konieczność badania okoliczności każdej konkretnej sprawy. To one bowiem - jak wynika z uzasadnienia wyroku - decydują o tym, czy określony podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług. Opierając się na analizie definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podatnikiem podatku od towarów i usług staje się ten, kto dokonuje określonej czynności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tj. w zakresie działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód. W przypadku sprzedaży działek podatnikiem tego podatku będzie więc - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - podmiot, który dokonując sprzedaży, choćby jednorazowo, działa niezależnie jako handlowiec; przy czym w przypadku handlu związek ten winien zaistnieć już w momencie zakupu sprzedawanej następnie rzeczy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), w świetle którego handlem jest dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży i wywiódł stąd, że zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek osobisty danej osoby, ponieważ został on nabyty na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielając powyższe poglądy, uwzględnił wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny kryteria ustalania, czy dana działalność jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zważywszy na okoliczność, że skarżąca wybudowała dwa budynki mieszkalnych, które nie służyły zaspokajaniu jej potrzeb osobistych, a następnie je zbyła oraz fakt, że zamierza wybudować kolejne dwa budynki również w celu sprzedaży, należało uznać że planowane przez skarżącą transakcje sprzedaży domów będą mieścić się w zakresie działalności gospodarczej. Działalność skarżącej z uwagi na to, że nie ma związku z zaspokajaniem osobistych potrzeb mieszkaniowych oraz, że wykonywana jest w sposób częstotliwy nosi cechy działalności producenta wytwarzającego budynki mieszkalne tj. cechy działalności, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Z tego względu działalność ta podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT. Dla oceny tej działalności nie ma znaczenia okoliczność, że działki budowlane, na których skarżąca wybudowała sprzedane budynki a także zamierza wybudować kolejne budynki przeznaczone do sprzedaży, powstały z podziału nabytej wiele lat wcześniej nieruchomości gruntowej rolnej. Skarżąca wyjaśniła, że nigdy nie prowadziła działalności rolniczej. Włączenie nabytych wcześniej gruntów do działalności wytwórczej skarżącej, która stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz wynikający z treści przepisów art. 43 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o VAT brak możliwości zaliczenia gruntów do towarów używanych przesądza o tym, że sprzedaż tych gruntów w toku tej działalności będzie podlegać opodatkowaniu, jako sprzedaż dokonana w ramach działalności gospodarczej. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji w sposób trafny wykazał, że skarżąca będzie podlegała zaliczeniu do podatników podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W zaskarżonej interpretacji w sposób prawidłowy wyjaśniono, także pozostałe kwestie związane z opodatkowaniem czynności wskazanych w e wniosku o interpretację tj. wysokość stawki podatku zasady zwolnienia od podatku towarów używanych. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.