VI SA/Wa 883/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w[...] z dnia [...] grudnia 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Z. K. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją o skazaniu strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Grodzki za czyn z art. 178a § 1 k.k.. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z ustalonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, faktu skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2007 r. za czyn z art. 178a § 1 k.k.. Decyzja ta, w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, została uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Komendant Główny Policji uchylając decyzję organu I instancji uznał, że postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską winno być uzupełnione poprzez dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej strony, w tym z protokołów przesłuchania policjantów, którzy przeprowadzili kontrolę drogową. Organ I instancji powinien też przeprowadzić własne postępowanie dowodowe na okoliczność zachowania strony po ujawnieniu faktu kierowania przez nią pojazdem w stanie nietrzeźwości, a także uzyskać opinię z miejsca jej pracy. Organ odwoławczy podkreślił, że w zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej, jak ustalono w rozpatrywanej sprawie, obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia został skazany, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia, a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji . W toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji przesłuchani zostali w charakterze świadków funkcjonariusze Policji, którzy uczestniczyli w kontroli drogowej, w czasie, której stwierdzono, że Z. K. prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości. Z ich zeznać wynikało, że skarżący w czasie kontroli zachowywał się spokojnie, wykonywał wszystkie polecenia funkcjonariuszy Policji i udostępnił im wszystkie żądane dokumenty. Organ uzyskał też pozytywną opinię z miejsca pracy strony tj. z Nadleśnictwa [...]. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ponownie cofnął Z. K. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z ustalonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, faktu skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Grodzki z dnia [...] marca 2007 r. sygn. akt [...] za czyn z art. 178a § 1 k.k. W ocenie organu brak odpowiedzialności i lekceważący stosunek względem innych uczestników ruchu może mieć wpływ na negatywne tendencje w zakresie posiadania i korzystania z broni z należytą starannością w przyszłości. Organ Policji może więc przyjąć zasadę, iż osoby prowadzące pojazd pod wpływem alkoholu nie dają rękojmi do dalszego posiadania i używania broni zgodnie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dotyczy to przede wszystkim osób będących posiadaczami broni przez dłuższy okres czasu, którzy choćby w oparciu o doświadczenie życiowe powinni znać konsekwencje łamania prawa. Organ podkreślił, że katalog przestępstw, których popełnienie może wzbudzić obawy, co do zgodnego z prawem użycia broni, nie jest zamknięty. Dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi więc dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym. Pomimo więc pozytywnej opinii wystawionej przez Prezesa Koła Łowieckiego [...], pozytywnej opinii w miejscu pracy i w miejscu zamieszkania, a także pomimo tego, że podczas kontroli drogowej strona zachowywała się pozytywnie, stan faktyczny sprawy w pełni wyczerpuje przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i nakazuje organowi Policji uznanie strony za osobę nie dającą gwarancji bezpiecznego posługiwania się bronią. Organ powołał się ponadto na fakt, że strona rezygnując z posiadanego pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej w celu ochrony osobistej uzasadniła to tym, że "posiadanie broni myśliwskiej wystarczająco daje poczucie bezpieczeństwa". W ocenie organu takie stwierdzenie strony budzi uzasadnioną obawę użycia broni palnej myśliwskiej niezgodnie z jej przeznaczeniem, gdyż pozwolenie na broń myśliwską wydawane jest w celach łowieckich, a nie do ochrony osobistej. W odwołaniu od tej decyzji wniesionym do Komendanta Głównego Policji Z. K. podniósł, że zebrany przez organ I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy materiał dowodowy jest dla niego korzystny, a wszystkie opinie są pozytywne. Czyn, którego się dopuścił miał natomiast charakter marginalny, co daje przesłankę do stwierdzenia, że nie należy do osób agresywnych i nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego. Wyjaśnił, że rezygnując z pozwolenia na broń gazową napisał, iż posiadanie pozwolenia na broń myśliwską wystarczająco daje mu poczucie bezpieczeństwa, jednak chodziło mu o poczucie bezpieczeństwa ze strony psychologicznej. Zdaje sobie natomiast sprawę z tego, że broń myśliwska może być stosowana wyłącznie do celów łowieckich. Skarżący zarzucił, że skazujący wyrok za czyn 178a § 1 k.k. został potraktowany jako jedyny i główny dowód, mający skutek cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską, a pozytywne opinie na jego temat nie miały znaczenia przy podejmowaniu decyzji przez organ I instancji. Według niego organ I instancji nie wykazał związku przyczynowo-skutkowego przy cofnięciu mu pozwolenia na broń myśliwską. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba je posiadająca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Wobec Z. K. zastosowano zaś pkt 6 tego przepisu, w myśl którego osobą wzbudzającą obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest w szczególności osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwa. Organ podkreślił, że ustawodawca nie stworzył enumeratywnego katalogu przesłanek, które obawę taką uzasadniają, pozostawiając tym samym ustalenie jeszcze innym organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń. Organy te przyjęły zatem, iż takimi okolicznościami winny być, m.in.: popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (zwłaszcza tego, którego jednym ze znamion jest nietrzeźwość sprawcy), ze względu na ich wagę dla stosunków społecznych (ewentualnym skutkiem może być bowiem śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia) oraz stopień ich społecznej szkodliwości (sprawca takiego przestępstwa godzi się na takie ewentualne następstwa swojego zachowania - ma ono bowiem charakter umyślny), co świadczy o lekceważącym stosunku do ładu prawnego, a więc nie jest kwestią obojętną dla interesu społecznego ze względu na ścisły związek prawa do broni palnej ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za to, że kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, co więcej - wymusił pierwszeństwo powodując kolizję i uszkodził w ten sposób samochód innego kierowcy oraz swój. Dopuścił się zatem czynu, z którego rodzajem organy Policji wiążą obawę użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jego zachowanie nie daje bowiem gwarancji bezpiecznego - w rozumieniu tego przepisu prawa - posiadania i używania broni palnej. Organ podniósł jednocześnie, iż ustawodawca z dniem 1 stycznia 2004 r. zmienił brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy (ustawa z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o Biurze Ochrony Rządu - Dz. U. Nr 52, poz. 451), odchodząc od związania obawy z charakterologicznymi cechami posiadacza pozwolenia na broń, który dopuszcza się przestępstw (przemoc lub groźba bezprawna ), na rzecz przykładowego wskazania rodzaju dóbr chronionych prawem, których naruszenie obawę tę wywołuje. Organ odwoławczy podkreślił też, że prawomocne, skazujące za przestępstwo wyroki sądów karnych wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną. Zaakcentował ponadto, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu ponad trzykrotnie przekraczało próg nietrzeźwości, wyznaczony dyspozycją art. 115 § 16 k.k. (stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości). Zdaniem organu powyższe okoliczności niewątpliwie potwierdzają, że strona winna być zaliczona do osób wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem jako posiadająca pozwolenie na broń spełniła przesłanki bezwzględnego cofnięcia jej tego prawa, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, zatem ustawodawca nie pozostawił organom Policji swobody wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych wobec takich osób, przyznając tym samym pierwszeństwo interesowi społecznemu przed ich słusznym interesem w posiadaniu pozwolenia na broń. W takich więc przypadkach nawet dowody świadczące o stronie korzystnie, jak pozytywne opinie z miejsca zamieszkania, pracy, czy koła łowieckiego, albo prawidłowe przechowywanie broni, nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Nie eliminują bowiem faktu, iż strona dopuściła się przestępstwa godzącego w dobro chronione prawem, z którego rodzaju organy Policji - korzystając z przyznanej im przez ustawodawcę kompetencji - wiążą obawę możliwości takiego zachowania się, jak wskazano w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: - art. 7, 8 i 9 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywatela do organów Państwa, zaniechanie udzielenia stronie wyczerpujących wyjaśnień i wskazówek co do okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na obowiązki skarżącego, brak działania organu z urzędu, zaniechania podjęcia z urzędu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, co skutkowało przyjęciem błędnego stanu faktycznego; - art. 10 i art. 73 k.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym w postępowaniu odwoławczym i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym zaniechania odebrania od skarżącego jednoznacznego oświadczenia co do faktycznego zaznajomienia z materiałami sprawy, z dowodami i rezygnacji ze składania wniosków dowodowych; - art. 75 § 1 k.p.a. przez zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii i ewentualnie psychiatrii na okoliczność, czy wobec skarżącego zachodzi obawa użycia broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego; - art. 89 § 1 i 2, art. 77 § 1, art., 78 oraz art. 81 k.p.a. przez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia rozprawy administracyjnej; - art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa, gdyż została wydana z datą [...] 02. 2007 r. i została podpisana przez osobę nieupoważnioną do wydania decyzji wobec braku wykazania istnienia takiego upoważnienia; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, przez błędną jego wykładnię i zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu, że wobec osoby skarżącego zachodzą przesłanki wzbudzające obawę, że może użyć broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i nie daje gwarancji bezpiecznego używania i posiadania broni palnej, w sytuacji gdy przypisany czyn karalny stanowi jedynie występek a nie zbrodnię, nie ma żadnego związku z posiadaniem i używaniem broni myśliwskiej, żadne osoby nie mają pretensji o zaistniałą kolizję, zdarzenie miało miejsce na mało ruchliwej drodze, co łącznie powoduje, iż stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny, zaś dotychczasowy sposób życia, właściwości i warunki osobiste, wykonywany zawód, jednostkowe naruszenie prawa, pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i pracy oraz z koła łowieckiego, jak również prawidłowe przechowywanie i dotychczasowe używanie broni, wykluczają obawę możliwości zachowania się wskazanego w art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania. W postępowaniu nie było natomiast potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłego, gdyż taki dowód nie miałby wpływu na wyjaśnienie sprawy. Nie zachodziły również przesłanki do przeprowadzenia przez organ rozprawy, o których mowa w art. 89 k.p.a. W podstawie prawnej decyzji wskazano natomiast przepis art. 268a k.p.a., a skrót "z up." wskazuje, iż wymieniona tam osoba podpisała decyzję z upoważnienia Komendanta Głównego Policji. Odnośnie daty wydania zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił natomiast, że w dniu [...] kwietnia 2008 r. wydane zostało postanowienie o sprostowaniu oczywistej pomyłki w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. wydane zostały z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) . Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 stanowi natomiast, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie – jak zasadnie przyjął organ - iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej istnieje, czy też nie. Użycie przez ustawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż skarżący Z. K. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Grodzki z dnia [...] marca 2007 r. sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. polegającego na tym, że [...]. Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta musi być jednak realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek. Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia więc sam fakt skazania za popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa. Uzasadnia je tylko sytuacja opisana w normie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. jeżeli nie ma czynu popełnionego przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu, to muszą zaistnieć takie cechy osobowe posiadacza broni, które mogą wskazywać, iż istnieje obawa, że może on użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Użycie bowiem w powyższym przepisie zwrotu "w szczególności" poprzedzającego wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do innych osób organ Policji jest natomiast obowiązany szczegółowo przeanalizować i uzasadnić swoją obawę, że osoby te użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przemawia za tym ochrona nabytego uprawnienia (tak NSA w wyroku z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05). Sam fakt, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie oznacza jeszcze, że stwarza ona zagrożenie użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ jest obowiązany w takim przypadku wykazać dlaczego uznał, że w konkretnej sytuacji, co do konkretnej osoby zagrożenie to istnieje. Zgodnie z przyjętą w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnią mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o broni i amunicji, przy cofnięciu pozwolenia na broń nie wystarczy jedynie powołać się na fakt skazania posiadacza broni wyrokiem za jakiekolwiek przestępstwo, lecz niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany, a nadto cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, co pozwoliłoby na wykazanie istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń może broni tej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 84/07, wyrok z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 67/07). Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w ww. przepisie, to dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych) czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne) (vide: wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 863/06). Prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, choć sama jazda pojazdem mechanicznym pod wpływem alkoholu jest niewątpliwie czynem wymagającym napiętnowania. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zastosowana przez organ jest nieprawidłowa. Ma wprawdzie rację organ twierdząc, że ma prawo prowadzić odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną), ale politykę tę może kształtować tylko w oparciu o przepisy ustawy o broni i amunicji. Dokonując nowelizacji ustawy o broni i amunicji, wbrew twierdzeniom organu, ustawodawca nie odszedł od konieczności ustalania cech charakteru i sposobu życia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej, na rzecz przykładowego wskazania rodzaju dóbr chronionych prawem przed bezprawnymi zamachami. Przedstawiona i zastosowana przez organ wykładnia stoi w całkowitej sprzeczności z ugruntowanym orzecznictwem NSA, ukształtowanym już na tle znowelizowanych przepisów ustawy. W orzecznictwie tym wyraźnie akcentuje się konieczność (na co wskazują chociażby przywołane powyżej orzeczenia) oceny cech charakteru osoby, wobec której wszczęto postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń, jak i jej dotychczasowego postępowania. Nie są zatem organy Policji uprawnione do arbitralnego przyjęcia, jak uczyniono to w rozpoznawanej sprawie, że przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, które pośrednio zagrażać mogą życiu, zdrowiu i mieniu ludzi, winny znaleźć się w kręgu przesłanek wzbudzających obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a w szczególności takie bezprawne zachowania, których jednym ze znamion ustawowych jest stan nietrzeźwości sprawcy. Taka przesłanka nie została bowiem przewidziana przez ustawodawcę w ustawie o broni i amunicji, zaś przyjęcie stanowiska organu za zasadne prowadziłoby w efekcie do wprowadzenia dodatkowej, nieprzewidzianej przepisami prawa kary dodatkowej (vide: orzeczenie NSA z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 863/06, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 67/07). W omawianym przepisie odniesiono się bowiem do systematyki kodeksu karnego, a zatem tylko przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu w ujęciu kodeksu karnego uzasadniają obawę, o jakiej stanowi ten przepis. Wszystkie inne przestępstwa muszą być rozpatrywane w kontekście stwarzania przez posiadacza broni obawy jej użycia niezgodne z przepisami prawa. Obawa ta musi być zgodna z doświadczeniem życiowym. I właśnie w takich sytuacjach należy badać cechy charakteru posiadacza broni i jego dotychczasową postawę oraz sposób życia, w tym także wobec przepisów prawa i to nie tylko przez pryzmat popełnionego występku, ale w szerszym kontekście. Oczywistym jest bowiem, że ocena czynu karalnego może być jedynie jednoznacznie negatywna. Konieczne jest zatem poczynienie ustaleń dotyczących całokształtu zachowań posiadacza broni oraz ocena zgromadzonych o nim opinii czy to środowiskowych, czy też wydanych przez zakład pracy lub organizacje, do których należy. W rozpatrywanej sprawie takich ocen nie poczyniono. Osobę skarżącego oceniono jedynie w kontekście występku, za popełnienie którego został skazany, uznając jednocześnie, że posiadanie przez niego pozytywnych opinii oraz jego argumenty o dotychczasowym przestrzeganiu porządku prawnego i zasad współżycia społecznego nie eliminują faktu, iż dopuścił się on przestępstwa godzącego w dobro chronione prawem. Prowadzi to do wniosku, że organ obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego wyprowadził zasadniczo z faktu skazania skarżącego za występek z art. 178a § 1 k.k. W ocenie Sądu trudno jednak przyjąć, że jednorazowy czyn, zwłaszcza w kontekście zachowania skarżącego po zatrzymaniu go przez funkcjonariuszy Policji, może całkowicie zniwelować pozytywną opinię o nim. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nasuwa się w związku z tym pytanie, w jakim celu organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji, uznał za potrzebne uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zebranie dodatkowych opinii o skarżącym, a także ustalenie okoliczności dotyczących jego zachowania w momencie poddania go kontroli przez funkcjonariuszy Policji. Prowadzi to, w ocenie Sądu do wniosku, że zebrany dodatkowy materiał dowodowy miałby znaczenie w sprawie tylko wówczas, gdyby był niekorzystny dla skarżącego. Obowiązkiem organu jest natomiast ocena całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w realiach rozpoznawanej sprawy oznacza, że organ musi szczegółowo wykazać dlaczego uważa, że jednokrotne, niewątpliwie naganne, postępowanie skarżącego, znajdującego się w stanie nietrzeźwości, przyczynia się do całkowitej utraty gwarancji prawidłowego posługiwania się przez niego bronią. Należy to uczynić w odniesieniu do skarżącego, a nie do ogółu osób kierujących pojazdami po spożyciu alkoholu. Ważne są bowiem okoliczności popełnienia czynu, a także zachowanie sprawcy, zarówno w dotychczasowym życiu, jak i w toku postępowania karnego. Okoliczności te wydawały się istotne dla Komendanta Głównego Policji, gdy decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. uchylał rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zwrócił wówczas uwagę, odwołując się do orzeczenia WSA w Warszawie, że obowiązkiem organu orzekającego jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia został skazany, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nakazał w związku z tym uzupełnienie materiału dowodowego i jego ocenę. Rozpoznając sprawę ponownie organ, nie wyjaśniając swego stanowiska, uznał natomiast, że dowody świadczące o stronie korzystnie, jak pozytywne opinie z pracy, z miejsca zamieszkania, czy z koła łowieckiego oraz prawidłowe przechowywanie broni, nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Takie postępowanie organu stanowi niewątpliwie naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ zastosował niejako zasadę automatyzmu wyrażającą się w przekonaniu, że skoro skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie w stanie nietrzeźwości przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, to zachodzi podstawa do uznania go za osobę , o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym, że spełniona została dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nakazująca określony sposób rozstrzygnięcia sprawy. Istotne w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy skarżący całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Organ winien w związku z tym wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznaje, że dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru dają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w oparciu o przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Mając na względzie przedstawioną powyżej argumentację, a zwłaszcza utrwalone orzecznictwo NSA, w ocenie Sądu uznać należy, że organy Policji nie zbadały sprawy w zakresie wystarczającym. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co skutkowało w konsekwencji naruszeniem prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Za niezasadny Sąd uznał natomiast zarzut skargi odnośnie podpisania zaskarżonej decyzji przez osobę nieupoważnioną. Zgodnie z art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W oparciu o ten przepis Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. upoważnił podinspektora L. P. do wydawania w jego imieniu decyzji i postanowień w postępowaniach administracyjnych dotyczących pozwoleń na broń, a w związku z tym zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. została podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania. W sprawie nie zachodziły też okoliczności o których mowa w art. 89 k.p.a., które obligowałyby organ odwoławczy do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Nie było też podstaw do dopuszczenia przez organ z urzędu dowodu z opinii biegłego na okoliczność, czy wobec skarżącego zachodzi obawa użycia posiadanej broni myśliwskiej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdyż oceny w tym zakresie władny jest dokonać sam organ w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi strona miała też zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Przed wydaniem decyzji w I instancji organ pouczył stronę o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Organ II instancji oparł natomiast swoje rozstrzygniecie na zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym i nie przeprowadzał w sprawie żadnych dodatkowych dowodów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.