VI SA/Wa 434/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. dalej u.b.a.), po rozpoznaniu odwołania J. K. (dalej jako skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy. Z uwagi na fakt, że do organu wydającego pozwolenia na broń wpłynęły materiały świadczące o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym o czyn określony w art. 229 § 3 KK organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wycofania przedmiotowego pozwolenia, które następnie zostało zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej. Po wpłynięciu do organu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. (sygnatura [...]), z którego wynikało, że skarżący został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu określonego w art. 229 § 3 kk, organ podjął zawieszone postępowanie. Prowadząc postępowanie administracyjne organ ten zebrał materiał dowodowy w postaci opinii z miejsca zamieszkania strony oraz Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego (wraz z opinią Koła Łowieckiego nr [...], którego skarżący jest członkiem). Opinie te wskazują, że skarżący posiada opinię pozytywną, nie stwierdzono skłonności do nadużywania alkoholu lub środków odurzających, nie utrzymuje kontaktów z elementem przestępczym (opinia z miejsca zamieszkania), jest spokojnym i rozważnym myśliwym, zawsze przestrzegającym zasad bezpiecznego obchodzenia się z bronią (opinia Koła Łowieckiego [...]). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ uznał, iż skarżącego można zaliczyć do grupy osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. tj. do grupy osób, które nie mogą legitymować się pozwoleniem na broń i decyzją z dnia [...] września 2007 r. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ uznał, że skarżący nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Odnosząc się do opinii zebranych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ zauważył, że dobra opinia z miejsca zamieszkania oraz z Koła Łowieckiego nie znosi obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. oraz nie eliminuje z obrotu prawnego skazującego stronę wyroku. Popełnienie przez skarżącego przestępstwa znosi jego wiarygodność w tym zakresie w kontekście dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., przyjętego za podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucał organowi I instancji błędną wykładnię przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. przez przyjęcie, że osoba skazana za przestępstwo z art. 229 § 3 kk nie może posiadać pozwolenia na broń myśliwską oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, brak prawidłowego rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia bez zachowania wymogów określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji, że wobec skarżącego istnieje obawa, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na wymowę i znaczenie dokonanego czynu – skarżący popełniając wykroczenie drogowe wręczył funkcjonariuszowi Policji korzyść majątkową w postaci pieniędzy w zamian za odstąpienie od wykonania przez niego prawnej czynności służbowej w postaci ukarania go mandatem karnym oraz naliczenia punktów karnych. Ten tylko fakt, stwierdzony prawomocnym, skazującym orzeczeniem sądu, zaprzecza - w ocenie organu – nieposzlakowanej opinii o skarżącym, a prawo do posiadania broni może posiadać tylko osoba o takiej właśnie opinii. Nie ma przy tym znaczenia kwota wręczonej korzyści (50 zł), a sam czyn tj. przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną. Orzeczenie sądu potwierdzające popełnienie przez skarżącego tego rodzaju czynu jest dla organów Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Wpływu na wydane rozstrzygnięcie nie może mieć – zdaniem organu - pozytywna opinia z miejsca zamieszkania skarżącego i w środowisku myśliwych, a także prawidłowe przechowywanie przez niego broni. Zgodnie z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji organy Policji stoją na stanowisku, że pozwolenie na broń mogą posiadać jedynie osoby o nieposzlakowanej opinii, co wiąże się m.in. z przestrzeganiem przez nie prawa. Dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego nie jest bowiem obojętne czy osoba posiadająca tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń, szanuje ustanowione w interesie społecznym zasady ładu prawnego. Skarżący popełnił przestępstwo skierowane przeciwko działalności instytucji państwowych, co w świetle prawomocnego wyroku sądu nie budzi żadnej wątpliwości. W ocenie organów Policji okoliczność ta uzasadnia obawę użycia przez niego broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wynika z podjętej przez organy Policji z mocy art. 80 kpa oceny i rodzaju ciężaru gatunkowego przedmiotowego przestępstwa. Czyn ten nie jest co prawda wymieniony wprost w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a i nie ma bezpośredniego związku z bronią, jednakże w ocenie Policji jego dokonanie przez skarżącego świadczy o jego lekceważącym podejściu do przestrzegania prawa, a to uzasadnia obawę, iż tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przez niego przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Ten właśnie fakt uzasadnia zaliczenie skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.. Skoro bowiem świadomie dopuścił się on czynu przestępczego, to – zdaniem organu - nie można wykluczyć, że w przyszłości równie łatwo naruszy inne przepisy prawa dotyczące posiadania broni i amunicji i zachowa się w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.. W tej sytuacji jego interes w zachowaniu pozwolenia na broń ma charakter drugoplanowy i nie może zostać uwzględniony. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy, a ponadto naruszenie przepisów kodeksu postępowania tj. przepisu art.7 i 77 § 1 kpa. Wskazując na powyższe zarzuty wnosił o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r. Uzasadniając postawione zarzuty skarżący podał, że ustawodawca nie wskazał na obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobom skazanym za popełnienie przestępstwa. Organy policji w każdym jednym przypadku winny przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia czy zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 u.b.a., a nie jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie praktycznie automatycznie cofnąć pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej z uwagi na sam fakt skazania. Podstawowym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie w przedmiotowej sprawie winno być ustalenie związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia na broń został skazany, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia a obawą o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 u.b.a.. W sprawie należało podjąć wszelkie niezbędne kroki do uzyskania materiału dowodowego pozwalającego na poczynienie takich ustaleń, bowiem sam wyrok skazujący nie jest wystarczający do uznania, że zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt. 6 u.b.a. i tym samym, że istnieje podstawa do zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt. 2 u.b.a.. Organ pierwszej instancji z mocy prawa jest więc zobowiązany do przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie. w tym także postępowania dowodowego. Brak pełnego wyjaśniania tej podstawowej okoliczności wskazuje, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa, ponieważ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób należyty całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a przede wszystkim nie wskazał konkretnych okoliczności z których wywiódł obawę, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący za nietrafny uznał pogląd, że pozytywne opinie wydane o nim przez jednostkę terenową policji oraz Koło Łowieckie Nr [...] nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, skoro jedną z podstawowych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy winno być między innymi ustalenie dotychczasowego postępowania i trybu życia skarżącego. Jeżeli organ administracji miał w tym zakresie jakiekolwiek wątpliwości - zdaniem skarżącego - winien przeprowadzić postępowanie dowodowe poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii uzupełniającej. Do skargi zostało dołączonych szereg pozytywnych opinii o skarżącym. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podniósł, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko przedstawione przez skarżącego wskazujące, iż dla ustalenia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. konieczne jest wskazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który skazany, a jego cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem. Taka argumentacja była w pełni uzasadniona na gruncie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdy przepis ten wskazywał, iż uzasadniona obawa wynika ze skazania danej osoby (toczenia się wobec niej postępowania karnego) za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Wówczas bowiem badaniu podlegało zaistnienie uzasadnionej obawy, która wynikała z popełnienia czynu zabronionego, charakteryzującego się występowaniem wymienionych w tym przepisie znamion, za który skazany został posiadacz pozwolenia na broń (lub przeciwko któremu toczyło się postępowanie karne), a w konsekwencji badaniu podlegał sposób popełnienia przestępstwa. Natomiast w świetle obecnie obowiązującego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., badaniu podlega również wystąpienie takiej obawy, przy czym ustawa wskazuje, iż obawa ta wynika z samego faktu popełnienia przestępstwa. Przepis ten nie odnosi się natomiast do wystąpienia określonych znamion (wskazujących na pośrednie występowanie u sprawcy przestępstwa ujemnych cech charakteru takich jak nieopanowanie, niezrównoważenie czy porywczość). Zatem nowelizacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wskazuje, iż intencją ustawodawcy było również odejście od ustalania obawy poprzez odnoszenie się do cech charakteru posiadacza pozwolenia, na rzecz ustalania takiej obawy poprzez pryzmat popełnienia czynów zabronionych, w tym skierowanych przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nadto organ zauważył, iż wbrew sugestiom skarżącego, cofnięcie pozwolenia nie jest środkiem karnym nie przewidzianym w kodeksie karnym, bowiem przesłanką cofnięcia pozwolenia jest uzasadniona obawa, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w celu określonym w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. a nie fakt popełnienia przez tą osobę czynu zabronionego. Dlatego też, w przedmiotowej sprawie musiało zapaść takie rozstrzygnięcie, pomimo uzyskania pozytywnych opinii, w tym tych załączonych do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez J. K. skargi od decyzji Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. Z kolei przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu, dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. wskazuje, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny, stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej, a więc pozbawionej uznaniowości. Jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust.1 pkt 6 u.b.a., należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji mają w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi, jak chociażby przesłanką "interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Takie sformułowanie treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie oznacza dowolności w działaniu organów Policji. Z uwagi na zastosowanie w ww. przepisie wyrażeń nieostrych, organ zobowiązany jest do rozważenia w sposób wyjątkowo szczegółowy przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, tak aby wykazać, że dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. W ocenie Sądu użycie w powyższym przepisie zwrotu "w szczególności" poprzedzającego wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do innych osób organ Policji jest obowiązany szczegółowo przeanalizować i uzasadnić swoją obawę, że osoby te użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przemawia za tym ochrona nabytego uprawnienia (tak NSA w wyroku z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05). Sam fakt, że osoba posiadająca pozwolenie na broń została skazana za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nie oznacza, że stwarza ona zagrożenie użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ jest obowiązany w takim przypadku wykazać dlaczego uznał, że w konkretnej sytuacji, co do konkretnej osoby zagrożenie to istnieje. Sprawę należy bowiem traktować podmiotowo, a nie przedmiotowo, gdyż obawa, o której mówią przepisy będzie się kształtować odmiennie w stosunku do każdej osoby. Zgodnie z przyjętą w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnią mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o broni i amunicji, przy cofnięciu pozwolenia na broń nie wystarczy jedynie powołać się na fakt skazania posiadacza broni wyrokiem za jakiekolwiek przestępstwo, lecz niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany, a nadto cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, co pozwoliłoby na wykazanie istnienia obawy, że posiadacz pozwolenia na broń może broni tej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (por. np. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 84/07, wyrok z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 67/07). Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w ww. przepisie, to dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych) czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne) (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 863/06). Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. zastosowana przez organ jest nieprawidłowa. Organ ma prawo prowadzić odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną), ale politykę tę może kształtować tylko w oparciu o przepisy ustawy o broni i amunicji. Dokonując nowelizacji ustawy o broni i amunicji, wbrew twierdzeniom organu, ustawodawca nie odszedł od konieczności ustalania cech charakteru i sposobu życia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej, na rzecz przykładowego wskazania rodzaju dóbr chronionych prawem przed bezprawnymi zamachami. Przedstawiona przez organ wykładnia stoi w całkowitej sprzeczności z ugruntowanym orzecznictwem NSA, ukształtowanym już na tle znowelizowanych przepisów ustawy. W orzecznictwie tym wyraźnie akcentuje się konieczność (na co wskazują chociażby przywołane powyżej orzeczenia) oceny cech charakteru osoby, wobec której wszczęto postępowanie o cofnięcie pozwolenia na broń, jak i jej dotychczasowego postępowania. W omawianym przepisie odniesiono się do systematyki kodeksu karnego, a zatem tylko przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu w ujęciu kodeksu karnego uzasadniają obawę, o jakiej stanowi ten przepis. Wszystkie inne przestępstwa muszą być rozpatrywane w kontekście stwarzania przez posiadacza broni obawy jej użycia niezgodne z przepisami prawa. Obawa ta musi być zgodna z doświadczeniem życiowym. I właśnie w takich sytuacjach należy badać cechy charakteru posiadacza broni i jego dotychczasową postawę oraz sposób życia, w tym także wobec przepisów prawa i to nie tylko przez pryzmat popełnionego występku, ale w szerszym kontekście. Oczywistym jest bowiem, że ocena czynu karalnego może być jedynie jednoznacznie negatywna. Konieczne jest zatem poczynienie ustaleń dotyczących całokształtu zachowań posiadacza broni oraz ocena zgromadzonych o nim opinii czy to środowiskowych, czy też wydanych przez organizacje, do których należy. Twierdzenie, że osoba skazana za popełnienie innego przestępstwa niż wymienione powyżej stwarza taką groźbę, wymaga logicznego wykazania, że fakt popełnienia tego przestępstwa, a także cechy osobowe sprawcy stwarzają "uzasadnioną obawę", o jakiej stanowi powyższy przepis (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. II OSK 67/07). Ustalenia w tym przedmiocie powinny pozostawać w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. W rozpatrywanej sprawie takich ocen nie poczyniono. Osobę skarżącego oceniono jedynie w kontekście występku, za popełnienie którego został skazany, uznając jednocześnie, że posiadanie przez niego pozytywnych opinii w miejscu zamieszkania i środowisku myśliwskim, a także prawidłowe przechowywanie broni nie eliminują znajdującego się w obrocie prawnym wyroku sądu. Prowadzi to do wniosku, że organ obawę użycia broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego wyprowadził zasadniczo z faktu skazania skarżącego za występek z art. 229 kk. Zauważyć przy tym należy, że w powołanym powyżej wyroku NSA uznał, że stwierdzenie, iż pozwolenie na broń może uzyskać i zachować tylko osoba o nieposzlakowanej opinii nie ma oparcia w obowiązującej ustawie. W rozpoznawanej sprawie organ przyjął, że skazujące orzeczenie Sądu zaprzecza nieposzlakowanej opinii o skarżącym, a prawo do posiadania broni może posiadać tylko osoba o takiej właśnie opinii. Podążając tokiem rozumowania organu należałoby przyjąć, że pozwolenie na broń trzeba cofnąć każdej osobie skazanej, albowiem co oczywiste skazanie za popełnienie jakiegokolwiek czynu, ma wpływ na opinię o skazanej osobie i w takiej sytuacji ta opinia nigdy nie będzie nieposzlakowana. Ustawodawca konstruując przepisy ustawy o broni i amunicji nie wprowadził jednak wymogu cofania pozwolenia na broń w przypadku skazania osoby posiadającej takie pozwolenie wyrokiem sądu karnego. Powyższe rozważania należy również odnieść do twierdzeń organu, że czyn, którego dokonał skarżący świadczy o jego lekceważącym podejściu do prawa, a to uzasadnia w ocenie organu obawę, że tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przez niego przepisów dotyczących posiadania i używania broni. Popadnięcie w konflikt z prawem, niezależnie od rodzaju popełnionego czynu, zawsze rzutuje na opinię o określonej osobie. Skazanie za określone przestępstwo nie może jednak świadczyć wprost o tym, że osoba taka nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji. Każdą sprawę należy traktować indywidualnie, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności. Obowiązkiem organu jest ocena całego materiału dowodowego, co w realiach rozpoznawanej sprawy oznacza, że organ musi szczegółowo wykazać, dlaczego uważa, że jednokrotne, niewątpliwie naganne postępowanie skarżącego, przyczynia się do całkowitej utraty gwarancji prawidłowego posługiwania się bronią, a tym samym czy pozostaje w bezpośrednim związku z cechami charakterologicznymi skarżącego, które pozwalałyby na stwierdzenie istnienia obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Ważne są bowiem okoliczności popełnienia czynu, a także zachowanie sprawcy, zarówno w dotychczasowym życiu, jak i w toku postępowania karnego. W wyroku z dnia 2 grudnia 1998 r. (sygn. akt III SA 647/097, LEX nr 45109) NSA wskazał, że podjęcie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń jej długoletniemu posiadaczowi (w przypadku myśliwego jest to sankcja szczególnie dotkliwa) winno być poprzedzone wszechstronną oceną zajścia. Mając na względzie przedstawioną powyżej argumentację, a zwłaszcza utrwalone orzecznictwo NSA, w ocenie Sądu uznać należy, że organy Policji nie zbadały sprawy w zakresie wystarczającym. Nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i nie dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w tym także postawy skarżącego w prowadzonym dochodzeniu oraz dotychczasowym życiu. W związku z powyższym doszło do naruszenia wymienionych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu dopiero szczegółowa analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwoli organom Policji na podjęcie stosownej decyzji, która zostanie uzasadniona zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mając wszystkie przedstawione względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności Sąd oparł na przepisie art. 152 p.p.s.a.