II OSK 125/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Protokolant Edyta Balcer-Szczęsna po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. i L. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 934/08 w sprawie ze skargi G. i T. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 934/08, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących G. i T. L. solidarnie kwotę 455 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Wojewoda Śląski stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] października 1998 r. znak [...] o pozwoleniu na przebudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w U. ul. [...], po wszczęciu postępowania z urzędu. Powyższa decyzja zapadła w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 marca 2005 r. (sygn. akt II SA/Ka 940/03) wydanym w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych w budynku nr [...] przy ul. [...] w U. W toku postępowania nadzorczego ustalono, iż decyzja o pozwoleniu na przebudowę z dnia [...] października 1998 r. wydana została w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 1989 r., która m. in. zawierała warunek dokonywania roboczych uzgodnień rozwiązań projektowych z właścicielem sąsiedniej posesji z uwagi na realizację inwestycji w zbliżeniu do granicy działki, a ostateczny projekt architektoniczno - budowlany powinien być zaakceptowany przez właściciela sąsiedniej posesji (powinien posiadać "klauzulę uzgadniającą"). Niespełnienie powyższych wymogów spowodowało naruszenie art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż mają one dla organu architektoniczno - budowlanego charakter wiążący (art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. z 1994r. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Ponadto, organ wskazał, że zatwierdzony decyzją projekt budowlany przewidywał w ścianie szczytowej, wykuszu, sąsiedniego budynku usytuowanej w granicy działki otwór okienny, który doświetlałby pomieszczenie w budynku przy ul. [...], co mogło być dopuszczalne jedynie w sytuacji uprzedniego uzyskania zgody organu na odstępstwo od przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nadto wymagało zgody sąsiada na zajęcie tej ściany. W związku z tym, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie uzyskał upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo, a także inwestor nie uzyskał zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na zajęcie powierzchni wykusza doszło do rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Śląskiego wnieśli G. L. i T. L. zarzucając decyzji naruszenie przepisów art. 7, 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołujący się wskazali, że zapis dotyczący roboczych uzgodnień - rozwiązań projektowanych z właścicielem sąsiedniej działki został zrealizowany, co potwierdza okoliczność, iż przebudowa obejmowała obiekty budowlane na sąsiednich działkach (ul. [...] i [...]). Projekty budowlane opracowywał ten sam architekt, który na bieżąco uzgadniał rozwiązania z właścicielami obu nieruchomości, co oznacza, że dokonywał uzgodnień "na roboczo". Właściciele obu sąsiadujących nieruchomości wyrazili zgodę na zaproponowane i przyjęte rozwiązania w projekcie budowlanym dla jednej i drugiej inwestycji. Projekty te stanowiły załączniki do wniosków o pozwolenie na budowę złożonych zarówno przez właścicieli nieruchomości przy ul. [...], jak i [...]. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielając ustalenia i ocenę dokonaną przez organ I instancji, dodatkowo wskazał, iż ewentualna zgoda sąsiadów na lokalizację spornej inwestycji w granicy z ich działką mogła przesądzić o możliwości lokalizacji takiego obiektu, ale tylko ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Na powyższą decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. i T. L. zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania, art. 6, 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 kpa; - naruszenie art. 35 ust.1 pkt b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez stwierdzenie nieważności całej decyzji - pozwolenia na budowę w miejsce ewentualnego stwierdzenia nieważności tej decyzji tylko w tej części, w której stwierdzono rażące naruszenie prawa; - naruszenie art. 156 § 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji kiedy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne; Skarżący wskazali, iż w sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa, bowiem organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił okoliczności w postaci zmiany osobowej w odniesieniu do prawa własności przedmiotowej nieruchomości jaka zaszła w okresie pomiędzy datą wydania decyzji z dnia [...] października 1998 r. a dniem, w którym wydał decyzję o stwierdzeniu nieważności. Skarżący przedstawił umowę sprzedaży z dnia [...] grudnia 2001 r. mocą, której B. M. dokonała sprzedaży samodzielnego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność oraz swojego udziału w współwłasności przedmiotowej realności na rzecz G. i T. L. W momencie kiedy następowało przeniesienie własności na rzecz skarżących wszystkie przebudowy były już wykonane i zakończone. Skarżący kupowali nieruchomość według stanu uwzględniającego wykonane roboty zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] października 1998 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1486/065, oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2006 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 440/07, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując ponownie kontroli decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] października 1998 r., uznał, iż wydana ona została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji wskazał, iż organ nadzoru, stwierdzając nieważność decyzji z dnia [...] października 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego powinien rozważyć okoliczność, iż w tym samym czasie wydano pozwolenie na budowę sąsiedniego budynku mieszkalno - usługowego przy ul. [...], a projekty budowlane dla obu inwestycji były równolegle opracowane przez jednego architekta, który na bieżąco uzgadniał rozwiązania projektowe z właścicielami nieruchomości. Projekty te następnie zostały złożone wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu I instancji, organ nadzoru wydając zaskarżoną decyzję pominął treść decyzji z dnia [...] marca 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której zawarto postanowienie odnoszące się do lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Ponadto, Sąd stwierdził, że w żadnym z przepisów Prawa budowlanego nie sformułowano normy prawnej dotyczącej zabudowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej oraz przewidującej obowiązek uzyskania zgody na taką budowę właściciela sąsiedniej nieruchomości. W związku z tym, iż dopuszczalne jest usytuowanie budynku w granicy działki to orzeka o tym organ administracyjny właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględniając wszystkie przesłanki, w tym także przesłanki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu I instancji, badając ponownie decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C. organ nadzoru powinien ustalić, czy decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące usytuowania obiektu i czy ewentualne naruszenie prawa ma charakter rażący. Natomiast brak podjęcia przez organ administracji publicznej czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia wątpliwości stanowi, zdaniem Sądu I instancji, naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od przedmiotowego wyroku wnieśli A. i L. T. Zaskarżając wyrok w całości zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez: - naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 3270 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nierozpoznaniu sprawy w jej granicach, wyznaczonych wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II OSK 440/07; - naruszenie art. 141 § 4 cyt. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do sporządzenia uzasadnienia wyroku o treści nieodpowiadąjącej prawem przypisanym wymogom; - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c cyt. ustawy, poprzez uwzględnienie skargi w całości, mimo że wskazane w uzasadnieniu wyroku naruszenia przepisów postępowania nie uwzględniały uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na ich rzecz od uczestników G. i T. L. kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący wskazali, iż Sąd I instancji, rozpoznając ponownie sprawę, nie rozpoznał jej w granicach zakreślonych wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń, które wskazywałby na to, iż Sąd I instancji rozważył i ocenił okoliczności towarzyszące wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę, jak i wydaniu pozwolenia na budowę sąsiedniego budynku oraz wzajemnych zależności tych projektów budowlanych. Powyższe braki, zdaniem skarżących powodują, iż sprawa została rozpoznana z naruszeniem art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto, skarżący wskazali, iż Sąd I instancji niezasadnie wywodzi, że stwierdzając nieważność decyzji z dnia [...] października 1998 r., organ nadzoru powinien był rozważyć okoliczność, iż " ...w tym samym czasie wydano pozwolenie na budowę sąsiedniego budynku mieszkalno - usługowego przy ul. [...]". Pozwolenie na budowę budynku mieszkalno - usługowego przy ul. [...] zostało wydane [...] grudnia 1996 r., a więc prawie 2 lata wcześniej. Stąd, w ocenie skarżących, nie do przyjęcia jest oświadczenie, iż projekty budowlane dla obu inwestycji były równolegle opracowywane przez jednego architekta, który na bieżąco uzgadniał rozwiązania projektowe z właścicielami nieruchomości. Ponadto, Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dając wskazówki co do dalszego postępowania, gdyż wskazania te są zbyt ogólnikowe, a poza tym odnoszą się do treści decyzji z [...] października 1998 r., gdy przedmiotem kontroli odwoławczej jest decyzja Wojewody Śląskiego z [...] kwietnia 2006 r. Sąd I instancji nie wskazał, zdaniem skarżących w jaki sposób doszło do naruszenia wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów postępowania mających wpływ na treść decyzji i jakie okoliczności faktycznie miałby być jeszcze przedmiotem dowodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, jest zgodny z prawem. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 134 § 1 w zw. z art. 190, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uznać je należy za niezasadne. Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy zauważyć, że zgodnie z judykaturą przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1117/05 LEX nr 238489). Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisu art. 190 p.p.s.a. W wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 440/07, uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1486/06, wskazano, iż Sąd I instancji uznając, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] października 1998 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na przebudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...], położonej w U. przy ul. [...], dotknięta jest wadą rażącego naruszenie prawa, gdyż dopuszczała realizację budynku, który miał zaprojektowany otwór okienny w ścianie usytuowanej w ostrej granicy, nie wskazał, czy w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego. Sąd I instancji nie wskazał bowiem konkretnego przepisu prawa materialnego tj. ustawy - Prawo budowlanego i przepisów wykonawczych do tej ustawy, bądź też konkretnego przepisu postępowania administracyjnego, który miałby zostać naruszony przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. Zatem NSA we wskazanym wyroku nakazał Sądowi I instancji rozważenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] października 1998 r., została wydana z odstępstwem od określonych przepisów prawa regulujących tę materię i czy to naruszenie prawa wywołało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Ponadto, dokonując ponownie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji winien mieć na uwadze także okoliczności towarzyszące wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przebudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jak i wydaniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę sąsiedniego budynku mieszkalno - usługowego na działce nr [...], tj. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz wzajemne zależności projektów budowlanych budynków w zabudowie szeregowej, jak również porównać projekt budowlany przebudowy z projektem budowlanym decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę tegoż budynku w celu jednoznacznego określenia zakresu tej przebudowy. NSA wskazał również na potrzebę rozważenia kwestii znaczenia jakie ma w niniejszej sprawie przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46 ze zm.), jak również przepis § 270 tego rozporządzenia. Mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, w sposób niezbyt precyzyjny odniósł się do wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., jednakże pozostało to bez wpływu na wynik sprawy. Podnieść należy, iż Sąd I instancji słusznie wskazał, że w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nie przesądzono w sposób nie budzący wątpliwości o zaistnieniu w decyzji z dnia [...] października 1998 r. przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ II instancji nie dokonał bowiem wnikliwej oceny kontrolowanej decyzji i nie zbadał jej zgodności z pozostającą w obrocie prawnym decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a wręcz pominął jej treść nie odnosząc się do zawartych tam postanowień w przedmiocie lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Stanowi to zdaniem Sądu I instancji naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. i prowadzić musi, jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. W ujęciu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgóda-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 332). Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku Sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu nie tylko przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, ale także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Dlatego też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony jedynie w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia lub też, gdy wadliwość uzasadnienia wyroku jest taka, że nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Żadna z powyższych okoliczności nie zachodzi w niniejszej sprawie. Sąd I instancji kontrolując po raz drugi decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r., wskazał, iż badając ponownie decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w C., organ nadzoru winien przede wszystkim ustalić, czy decyzja ta narusza przepisy ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące usytuowania obiektu oraz czy ewentualne naruszenie prawa ma charakter rażący, co w powiązaniu z wytycznymi zawartymi w wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. nie pozostawia wątpliwości, jakie czynności ma podjąć organ i na co zwrócić uwagę w celu wyjaśnienia sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należy zauważyć, że konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy w postaci: "Jeżeli Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania..." oraz dyspozycji w postaci: "... uchyla decyzję lub postanowienie". Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej to nie może stosować tego przepisu. Można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. W okolicznościach niniejszej sprawy wskazany wyżej przypadek nie zachodzi albowiem Sąd I instancji dostrzegł wskazane w wyroku naruszenia przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazać należy, iż naruszenie wymienionego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej i nie może być samoistną podstawą kasacyjną (wyrok NSA z 27 kwietnia 2006 r. sygn. akt FSK 852/05, wyd. elektr. LEX 2009). Na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut naruszenia tychże regulacji, nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy (wyrok NSA z 8 lutego 2007 r. sygn. akt I FSK 1412/06 System Informacji Prawniczej LEX - LEX nr 307509). Wniosek taki w pełni zresztą potwierdza teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2005 r., w której zauważono, że "nie jest wystarczające do podważenia wyroku powołanie wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. gdyż przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zarzut naruszenia wskazanego przepisu podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednim przepisem procedury administracyjnej." Zatem przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.