I SA/Go 977/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2008 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W złożonym w Urzędzie Skarbowym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2003, E.M. (skarżąca) zadeklarowała dochód (stanowiący podstawę obliczenia podatku - po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne) w wysokości 21.494 zł, a sam podatek przed dokonaniem odliczeń w wysokości 3553,78 zł. Od tak obliczonego podatku zadeklarowała odliczenie wydatków z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 1742,95 zł oraz z tytułu dokonanych wydatków mieszkaniowych - zgodnie z dołączoną do zeznania rocznego informacją (PIT-D) w wysokości 1653,14 zł. Ostatecznie uwzględniając wysokość sumy zaliczek na podatek odprowadzonych przez płatnika (1812 zł) skarżąca wykazała nadpłatę w wysokości 1654,30 zł wnioskując o przekazanie jej na swój rachunek bankowy. Postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż potrzeba wszczęcia postępowania dotyczącego podatku za lata 2003 i 2004 wynika z zakwestionowania przez organ podatkowy prawa do odliczeń wykazanego w zeznaniu podatkowym za rok 2005. Jednocześnie wystosowano do skarżącej wezwanie do złożenia dokumentów potwierdzających jej prawo do wskazanych w rozliczeniu rocznym ulg podatkowych za rok 2003. W dniu [...] grudnia 2006 r. w Urzędzie Skarbowym skarżąca złożyła wyjaśnienia oświadczając, że przysługuje jej prawo do kontynuacji tzw. "dużej ulgi budowlanej". Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania podatkowego do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy dotyczącej przeniesienia na nią własności zaadaptowanej części powierzchni strychowej, na remont której wydatki odliczyła od należnego podatku w rozliczeniu rocznym za 2003 rok, a nadto rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej jej odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego umarzającej postępowanie z wniosku skarżącej o przekazanie sprawy według właściwości miejscowej Naczelnikowi Urzędu Skarbowego jak również rozstrzygnięcie sprawy zawisłej przed Naczelnym Sadem Administracyjnym, a dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzając, że kwestie od wyjaśnienia których zdaniem skarżącej zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, faktycznie nie mają związku z podatkiem dochodowym za rok 2003. To postanowienie zostało przez skarżącą zaskarżone do Dyrektora Izby Skarbowej, który przychylił się do stanowiska organu podatkowego I instancji i jego postanowienie utrzymał w mocy. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. który - jak dotąd nieprawomocnie - oddalił skargę (wyrok z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Go 956/07). W styczniu 2007 roku skarżąca złożyła zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3 w którym - inaczej niż poprzednio jako swe miejsce zamieszkania wskazała [...]. W toku postępowania skarżąca wniosła również o przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Postępowanie wszczęte tym wnioskiem zostało jednak umorzone, zaś skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w tym przedmiocie została prawomocnie oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 1 kwietnia 2008r. sygn. akt I SA/Go 732/07). Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w wysokości 1.811 zł. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie wskazał, iż podatniczce nie przysługiwało prawo do odliczeń na cele budowlane. Uznał bowiem, że nie zachodziła przesłanka zastosowania ulgi wymieniona w art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14 poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku. Przepis ten uprawniał bowiem do odliczenia od podatku wydatków na własne potrzeby - na remont i modernizację budynku lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego. Posiłkując się definicją pojęcia "remont" odwołał się do definicji użytej w art. 3 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził jednocześnie, iż inwestycja prowadzona przez skarżącą nie spełnia warunku pozwalającego na dokonanie odliczenia, ponieważ z dokumentów przedstawionych przez skarżącą wynikało, że dokonała ona odliczenia wydatków poczynionych na założenie instalacji gazowej, a celem tych wydatków nie był remont ani modernizacja już istniejącego lokalu mieszkalnego, lecz utworzenie takiego pomieszczenia. Stwierdził jednocześnie, iż wydatki takie mogły zostać odliczone w ramach tzw. "dużej ulgi budowlanej", tzn. ulgi przewidzianej w art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2001 roku. Skorzystanie z nie warunkowało jednak nabycie prawa do ulgi w latach 1997 - 2001. Nadto wskazano, iż obok niespełnienia przesłanek ulgi, o której mowa była w art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w roku 2003, tzn. poczynienia wydatków na remont lub modernizację, skarżąca nie spełniała jeszcze innego warunku do zastosowania tej ulgi, ponieważ w 2003 roku nie posiadała tytułu prawnego do lokalu, na który nakłady zamierzała odliczyć od podatku. Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. W odwołaniu zarzucała organowi I instancji lakoniczność wywodów uzasadnienia decyzji oraz faktyczny brak uzasadnienia prawnego wydanego rozstrzygnięcia. Podnosiła również zastrzeżenia dotyczące właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego do wydania rozstrzygnięcia, ponieważ pomimo formalnego meldunku, w chwili wszczęcia postępowania faktycznie zamieszkiwała, a zatem właściwy do prowadzenia postępowania w jej sprawie właściwy był naczelnik tamtejszego urzędu skarbowego. Wreszcie - odnosząc się do meritum sprawy - stwierdziła, że wbrew stanowisku organu I instancji przysługiwał jej tytuł prawny do lokalu, a nadto, iż spełniała przesłanki kontynuacji "dużej ulgi budowlanej" (obowiązującej do końca 2001 roku), utrzymując zarazem, że cele na jakie przeznaczyła odliczone wydatki winny być uznane za remont także w rozumieniu art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż wydatki poniesione przez skarżącą podlegałyby odliczeniu na podstawie art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu, w jakim przepis ten obowiązywał do 31 grudnia 2001 r, co jednak nie było w jej przypadku dopuszczalne, ponieważ wydatki na przebudowę zostały przez nią poniesione w 2003 roku, kiedy to cała inwestycja została rozpoczęta. Organ nie znalazł również podstaw do przyznania skarżącej prawa do dokonania odliczenia od podstawy obliczenia podatku wydatków na spłatę odsetek od kredytu zaciągniętego na inwestycję przewidzianego w art. 26b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodanym na podstawie art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 134 poz. 1509). Przeszkodą miało być niedokonanie takich odliczeń przez skarżącą. Stwierdzono również, iż skarżąca w 2003 roku nie dysponowała tytułem prawnym do lokalu, gdyż za taki nie można uznać umowy przedwstępnej do odstąpienia prawa do adaptacji powierzchni strychowej, co uniemożliwia uznanie, iż skarżącej przysługiwało prawo do ulgi wymienionej w art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w roku 2003. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również uchybień w postępowaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zebrany w toku postępowania materiał dowodowy był kompletny, natomiast jego ocena prawidłowa i zgodna z dyrektywami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej, organ odwoławczy odwołał się do swojej decyzji umarzającej postępowanie wszczęte wnioskiem o przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Podniosła w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego: - art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - art. 26b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych dodanego na podstawie art. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21.11.2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 134, poz. 1509) w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2002 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.); Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania formułując pod adresem organów podatkowych następujące zastrzeżenia : - brak podstawowych i koniecznych elementów decyzji podatkowej określonych w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, tj.: wyczerpującego powołania podstawy prawnej oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; - brak dokładnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie naczelnej zasady postępowania dowodowego określonej w art. 180 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. - niedochowanie wymogu niezbędnego zakresu postępowania dowodowego określonego w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z treścią którego organ podatkowy obowiązany jest nie tylko zebrać, ale i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. - wydanie skarżonych decyzji z rażącym naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organów podatkowych, tj. art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej, skutkujące koniecznością stwierdzenia ich nieważności (art. 247 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej), co godzi w podstawowy obowiązek urzędowy organów podatkowych, wynikający z art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej, przestrzegania właściwości rzeczowej i miejscowej z urzędu. - rozpatrywanie sprawy przez organ niewłaściwy znajdujący się w znacznej odległości od faktycznego miejsca zamieszkiwania podatnika i jego pobytu, przez co doszło do naruszenia realizacji i przestrzegania podstawowych zasad postępowania podatkowego określonych w rozdz. 1 działu IV Ordynacji podatkowej, takich jak: zasada legalizmu i praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej), zasada postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), zasada udzielania informacji (art. 121 § 2 Op), zasada prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), zasada czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania (art. 123§1 Ordynacji podatkowej), zasada przekonywania (art. 124 Ordynacji podatkowej). Uzasadnienie skargi zawierało powtórzenie argumentacji podnoszonej w toku postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym, skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski skargi. Poinformowała również, iż zgłoszenie aktualizacyjne NIP-3, w którym podawała jako miejsce zamieszkania [...] złożyła w styczniu 2007 r. Oświadczyła również, że przed 2003 rokiem nie czyniła nakładów na inwestycję, lecz dokonywał ich poprzedni właściciel, od którego nabyła sporny lokal wraz z projektem budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżoną decyzję należało uchylić jako niezgodną z prawem. Postanowieniem z [...] grudnia 2006 r. naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych "PIT 37" za 2003 rok na podstawie art. 165 § 1, § 2 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W postanowieniu wskazano, że na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej organ określi prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego za 2003 rok. W decyzji z [...] kwietnia 2007 r. na podstawie art. 21 § 3 i art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 27b ust. 1 i art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Naczelnik Urzędu Skarbowego określił E.M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Zatem organ podatkowy uznał, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie dokonał prawidłowego ustalenia należności i jej realizacji, wykazując w zeznaniu podatkowym za 2003 rok nadpłatę w wysokości 1.654,30 zł. Wszczęcie postępowania i określenie wysokości zobowiązania podatkowego oznaczało, że organ podatkowy zakwestionował samoobliczenie podatku dokonane przez podatnika. Wydając postanowienie o wszczęciu postępowania organ określił zakres tego postępowania - stwierdził, że istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania podatkowego w zakresie prawa do odliczenia wydatków poniesionych w latach 2003 - 2004 na remont i modernizację lokalu mieszkalnego, remont i modernizację instalacji gazowej, urządzeń eksplozymetrycznych i gazowych. Zatem w tak wszczętym postępowaniu organ powinien dokonać prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, zastosować do tego stanu odpowiednie przepisy prawa podatkowego i wydać decyzję podatkową (vide: wyr. NSA z 24 lutego 2006 II FSK 395/05). Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone przede wszystkim zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej (Dział IV). Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej stanowi: "w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym". Oznacza to, że organ podatkowy miał obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z tą sprawą, stwarzając jej rzeczywisty obraz a następnie dokonać zastosowania właściwego przepisu prawa podatkowego. Ciężar dowodu spoczywa tutaj na organie podatkowym, chociaż podatnik w swoim interesie powinien starać się przedstawić znane sobie okoliczności sprawy i wskazywać dowody. Zgodnie z art. 187 § 1 cytowanej ustawy organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób prawidłowy rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie zebrały wszystkich dowodów koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie uwzględniły też wszystkich okoliczności mających znaczenie dla oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. E.M. najpierw w wyjaśnieniach złożonych na początku postępowania podatkowego - [...] grudnia 2006 r. i później w obszernych pismach przedstawiała swoje stanowisko i dowody w postaci kopii dokumentów. Składała też oświadczenia, domagając się ustalenia, że przysługuje jej prawo do tzw. "dużej ulgi budowlanej" jako kontynuatorce przebudowy - przystosowania innego pomieszczenia na cele mieszkaniowe, co oznaczałoby prawo do odliczenia wydatków poniesionych przez nią na w/w cel w latach 2002 - 2004 jeżeli odliczenia wydatków z tego tytułu nie znalazły pokrycia w podatku obliczonym wcześniej (vide: "Podatek od osób fizycznych - komentarz" pod red. J. Marciniuka, str. 840 - 847; "Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych", A. Gomułowicz, J. Małecki - komentarz Wydawnictwo ABC 2004 str. 587 i nast.; A. Bartosiewicz, R. Kubacki, "Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych" str. 1091 i nast.). Organy podatkowe powinny ustalić , czy K.M. nabyła prawo do ulgi uregulowanej przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - art. 27a ust. 1 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r., a następnie, czy skarżąca mogła nabyć prawo do korzystania z tej ulgi jako kontynuowania przebudowy strychu. W aktach administracyjnych znajdują się dokumenty, które takie twierdzenia skarżącej mogą potwierdzać: - uchwała wspólnoty z 2000 roku dotycząca zgody na przebudowę strychu - pozwolenie na budowę co oznacza, że - jak podała skarżąca na rozprawie 4 września 2008 r. poprzedni inwestor poniósł wydatki na dokumentację projektową poprzedzającą wydanie pozwolenia. Organy nie wyjaśniły też dokładnie prawa do dysponowania strychem do dokonania przebudowy do dokonania przebudowy i kontynuacji inwestycji. W decyzji z [...] lipca 2007 r. organ odwoławczy przyznał, że charakter tych wydatków wskazuje na tzw. "dużą ulgę budowlaną" i omawia zasady skorzystania z tej ulgi. Stwierdził jednak, że inwestycja polegająca na przebudowie została rozpoczęta w 2003 roku, w ogóle nie ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej i przedstawionych przez nią dokumentów dotyczących kontynuacji przebudowy. Błędne jest również stanowisko organu dotyczące odliczenia od podatku dochodowego na podstawie art. 26b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych faktycznie poniesionych wydatków na spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatniczce. Organ nie mógł jedynie stwierdzić, że skoro w zeznaniu za 2003 rok podatniczka nie dokonała tego rodzaju odliczeń, to nie mogą być one przedmiotem rozpatrywanej sprawy. Należało wyjaśnić, czy w roku podatkowym, za który złożone było zeznanie, podatniczka poniosła takie wydatki rzeczywiście. Stanowi to rażące naruszenie przywołanych wyżej zasad postępowania podatkowego. Po wszczęciu postępowania na podstawie art. 165 § 1, § 2 i § 4 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ma obowiązek prowadzenia postępowania co do całości materiału dowodowego dotyczącego zobowiązania podatkowego za dany rok, bez ograniczeń jakie wynikałyby z zakwestionowanego zeznania podatkowego. Chybiony jest natomiast zarzut dotyczący właściwości organu podatkowego. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2003 skarżąca wskazała adres zamieszkania w ostatnim dniu roku podatkowego, za który składała to zeznanie (rubryka C-1) - Rzepin ul Słowackiego 72c. Taki adres podała w załączniku PIT-D (rubryka A-1). [...] marca 2004 r. skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym zgłoszenie identyfikacyjne NIP-3, gdzie podała "adres miejsca zameldowania" (rubryka B-4) - [...], natomiast nie wypełniła rubryki "adres miejsca zamieszkania (rubryka B-5). Dopiero w dokumencie NIP-3 złożonym [...] stycznia 2007 r. skarżąca podała "adres miejsca zamieszkania" (rubryka B-4) - [...]. W rubryce B-5 E.M. podała "miejsce zameldowania" [...]. Z powyższego wynika, że zgodnie z art. 17 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów w sporawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib urzędów i izb skarbowych z 20 grudnia 2002 r. (Dz. U. Nr 237 poz. 2002 ze zm.). właściwym w tej sprawie był Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczynając postępowanie [...] grudnia 2006 r., a następnie jako organ drugiej instancji Dyrektor Izby Skarbowej (vide: wyrok NSA z 24 lutego 2006r. II FSK 395/05, wyrok WSA w Łodzi z 16 stycznia 2008r. I SA/Łd 321/07, wyrok WSA w Warszawie z 17 listopada 2004 r. III SA 3564/03). Mylne przekonanie skarżącej co do tej okoliczności nie ma znaczenia, bowiem wypełniając wskazane wyżej dokumenty miała prawo wskazać dwa adresy: zameldowania i zamieszkania. Wówczas można by było dokonać ustalenia właściwości innego organu. Jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe nie zgromadziły i nie oceniły odpowiednio materiału dowodowego. Mając na uwadze wskazane wyżej kwestie i konieczność pełnego wyjaśnienia rozpatrywanego sporu, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania z uwagi na zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych.