I SA/Gl 660/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi I. i D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji podał na wstępie, iż Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...]. ustalił I. i D. B. – współużytkownikom wieczystym nieruchomości położonej na terenie P. wysokość podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie [...] zł obejmując opodatkowaniem grunty o powierzchni 107 454 m 2. Przedstawiając argumentację zawartą w odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, iż pełnomocnik podatników wniósł o "stwierdzenie niezgodności z prawem i unieważnienie zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania". W ocenie pełnomocnika organ I instancji "naruszył art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz własne ustalenia zawarte w aktualnym "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego". W dalszych wywodach organ odwoławczy stwierdził, iż podstawę prawną wymiaru podatków od nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwała Rady Miasta w P. Nr [...] z dnia [...]. w sprawie podatku od nieruchomości na 2008 r. Dalej organ II instancji zwrócił uwagę, iż z dniem 1 stycznia 2003 r. weszły w życie znowelizowane dnia 30 października 2002 r. (Dz.U. Nr 200, poz. 1683) przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczące przede wszystkim nowych zasad opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym, a rady gmin ustaliły nowe wzory informacji dotyczących podatku od nieruchomości. Organ II instancji podkreślił, iż podstawowe znaczenie przy ustalaniu wymiaru omawianych podatków ma norma zawarta w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W tym kontekście wskazano, iż z przedłożonej dokumentacji wynika, iż I. i D. B. są współużytkownikami wieczystymi opodatkowanej nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się zeznanie dla celów ustalenia podatku od nieruchomości, podpisane odręcznie samym nazwiskiem "B." w dniu 1 lutego 2001 r. Z jego treści wynika, iż podatnicy zgłosili do opodatkowania grunty o powierzchni 107454 m 2 , które to dane uwzględnił organ podatkowy I instancji, dokonując wymiaru podatku za 2008 r. Z wypisu z ewidencji gruntów wynika natomiast, iż grunty stanowiące przedmiot opodatkowania oznaczone są symbolem "Ba". Biorąc zatem pod uwagę treść § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, iż są to "tereny przemysłowe" (grunty zabudowane zurbanizowane, które dzielą się m.in. na tereny mieszkaniowe – oznaczone symbolem "B" oraz tereny przemysłowe – oznaczone symbolem "Ba"), a zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, iż zwolnienie z opodatkowania dotyczyłoby gruntów oznaczonych symbolem "Lz". Wskazano także, iż obowiązujące w P. "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego", na które powołuje się pełnomocnik podatników, stanowi dopiero kierunek sporządzanych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy skonstatował również, że w razie kwestionowania klasyfikacji gruntów zawartej w ewidencji gruntów podatnik powinien zainicjować odrębne postępowanie administracyjne zmierzające do zmiany takiego stanu rzeczy, w toku którego stronie przysługiwać będzie prawo wniesienia odwołania oraz skarga do sądu administracyjnego. Zwrócono także uwagę, że w przypadku zmiany klasyfikacji gruntów lub wystąpienia innych okoliczności mających wpływ na wymiar podatku, podatnicy będący osobami fizycznymi zobowiązani są (jak to wynika z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) złożyć właściwemu organowi gminy informację o nieruchomościach na formularzu, którego wzór określa Rada Gminy w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku w podatku od nieruchomości. W konkluzji uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że organ I instancji stosując obowiązujące stawki i uwzględniając dane zawarte w ewidencji gruntów oraz informacji złożonej przez podatników prawidłowo obciążył I. i D. B. podatkiem od nieruchomości. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, I. i D. B. wnieśli o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, względnie stwierdzenie jego niezgodności z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili organom podatkowym naruszenie art. 180, art. 181 oraz art. 194 Ordynacji podatkowej poprzez "pominięcie przez organ podatkowy wydanych przez siebie decyzji zezwalających na wycinkę drzew na przedmiotowym terenie (o nr [...], [...], [...]), co potwierdza jego zadrzewieniu" oraz "nieuwzględnienie dowodu w postaci pisma Urzędu Nr [...] z [...]. traktującego o faktycznym przeznaczeniu nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego i bezczynności organu w kwestii zmiany klasyfikacji gruntu". Podniesiono także zarzut "wybiórczego potraktowania przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. oparcie się tylko na art. 21 ust. 1 z pominięciem treści ust. 2 tego przepisu, jak też treści art. 22 ust. 2 i art. 23, dotyczących obowiązków organu, o którym mowa w art. 21.1. w zakresie wymiany i uzupełniania danych między ewidencją gruntów a ewidencjami i rejestrami publicznymi (np. planem zagospodarowania przestrzennego) prowadzonymi przez te organy". Wskazując na naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżący stwierdzili nieuprawnione zaprzeczenie obowiązywania tych przepisów na korzyść art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiące efekt błędnej wykładni i przykład niewłaściwego zastosowania tych przepisów. Strona skarżąca, wskazując na sprzeczność zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia z aktualnym orzecznictwem sądowym, odwołała się do wyroku WSA w Olszynie z dnia 20 czerwca 2007 r. (sygn. akt I SA/Ol 448/06), którym uchylono zaskarżoną decyzję z powodu braków w ustaleniach dotyczących powierzchni gruntów podlegających rekultywacji oraz zadrzewionych i zakrzewionych, uznając, iż orzeczenie to zapadło w analogicznym stanie faktycznym i prawnym. W dalszych wywodach skargi podkreślono, że podatnicy udowodnili, iż przedmiotowy teren jest zadrzewiony i zakrzewiony, co potwierdzają zarówno wydane przez Prezydenta Miasta P. decyzje zezwalające na wycinkę drzew, jak i pismo z Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta P. z dnia [...]. nr [...]. Strona skarżąca zauważyła jednocześnie, iż wskazany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jest w niniejszym przypadku niewłaściwy o tyle, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie zostały uaktualnione przez właściwy organ, z uwagi na niezgłoszenie zmian, do czego zobowiązany jest ten sam organ, który ustala wymiar podatku. W tym kontekście podkreślono, że podatnicy są zobowiązani do zgłaszania zmian w ewidencji gruntów tylko wtedy, gdy zmiany te nie wynikają z decyzji właściwych organów, a taką decyzją niewątpliwie był plan zagospodarowania przestrzennego i w ciągu 30 dni od dnia jego wejścia w życie Prezydent Miasta miał obowiązek zgłosić zmianę danych do ewidencji gruntów i budynków (vide art. 21 ust. 2, art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zgodnie bowiem ze wspomnianym powyżej pismem Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta P. z dnia [...]. nr [...] plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony został w 1990 r. i obowiązywał zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do 1 stycznia 2004 r. (tak wynika z załączonego do skargi pisma nr [...]), natomiast podatnicy nabyli prawo użytkowania wieczystego w dniu 10 sierpnia 2000 r. Z owego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż około połowa obszaru nieruchomości jest zalesiona. Natomiast zgodnie z przyjętymi uchwałą Rady Miasta Nr [...] ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego cały teren został uznany jako zalesiony i zadrzewiony. Oznacza to, zdaniem strony skarżącej, iż od 1990 r. organ administracji nie dopełnił obowiązku aktualizacji ewidencji gruntów i budynków wg stanu wynikającego z planu zagospodarowania przestrzennego (a prawomocna uchwała w sprawie studium stanowi decyzję właściwego organu w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne i jej odpis, stosownie do art. 23 tej ustawy, powinien być przesłany do Starostwa celem wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków). Zasadne jest zatem stwierdzenie, iż organ podatkowy pobiera podatki niezgodnie z faktycznym oznaczeniem gruntu i narusza tym samym art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący wskazali także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nietrafnie powołuje się na art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym na podatnikach ciąży obowiązek zgłaszania organowi podatkowemu zaistniałych w ciągu roku podatkowego okoliczności mających wpływ na wysokość opodatkowania. Przepis ten dotyczy bowiem, w ocenie skarżących, okoliczności zaistniałych w ciągu roku podatkowego i nie znanych organowi gminy, podczas, gdy okoliczności jakie nastąpiły w 1990 r. były doskonale znane organowi podatkowemu, który sam je spowodował i nie zgłosił ich do ewidencji gruntów. Omawianą normę prawną należy, zdaniem skarżących, rozpatrywać łącznie z art. 21 ust. 2, art. 22 ust. 2 i art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i wynikającymi z tych przepisów obowiązkami organów administracyjnych. Dodatkowo wskazano, iż teren, o którym mowa w niniejszej sprawie z uwagi na odmowę wydania decyzji zezwalającej na rekultywację jest obecnie jeszcze bardziej zadrzewiony i zakrzewiony. Ostateczna decyzja w sprawie odmowy zgody na rekultywację została uznana przez Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego za niezgodną z prawem i unieważniona. Na skutek wspomnianych nieprawidłowości podatnicy ponieśli olbrzymie koszty, gdyż do tej pory nie mogą wykorzystać nieruchomości gospodarczo i przeznaczyć na zamierzony przy zakupie cel. Prezydent Miasta P. nadal nie wydał decyzji dotyczącej rekultywacji i stawia stronie w tym zakresie coraz to nowe wymogi. Strona skarżąca zaakcentowała również, iż zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z linią przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych i wskazała na treść wyroku WSA w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2007 r. (sygn. akt I SA/Ol 448/06), zgodnie z którym uchylono decyzję wymiarową z uwagi na braki w ustaleniach dotyczących ilości gruntów podlegających rekultywacji oraz zadrzewionych i zakrzewionych, co mogło mieć wpływ na wysokość podatku. Uwzględniono zatem skargę, w której (podobnie jak w niniejszej sprawie) podnoszono, że organy podatkowe nie uwzględniły terenów zadrzewionych i zakrzewionych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2008 r., sporządzonym przez reprezentującego skarżących radcę prawnego, zanegowano twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę. Podkreślono w szczególności, iż organy obu instancji nie kwestionują, że przedmiotowy teren jest zadrzewiony i zakrzewiony, a więc jest to okoliczność bezsporna. Istotę sporu stanowi zatem jedynie kwestia czy teren ten – dla celów podatkowych – można w całości czy tylko w części uznać za grunty zadrzewione i zakrzewione. Zgodnie bowiem z obowiązującym od 1990 r. do 2004 r. planem zagospodarowania przestrzennego część nieruchomości oznaczona symbolem [...] zakwalifikowana była jako teren do zagospodarowania na cele przemysłu nieuciążliwego, a pozostała część (oznaczona symbolem [...]), jako tereny zazielenione i zalesione izolujące miasto od wpływów przemysłu. Wspomniany plan został zatwierdzony uchwałą MRN z dnia [...]., a zatem Prezydent, zgodnie z art. 23 w zw. z art. 21 ust.2 i art. 22 ust.2 zd. 2 miał obowiązek przesłać Staroście stosowne odpisy tego planu dotyczące tych obszarów, gdzie nastąpiły zmiany danych skutkujące zmianami w ewidencji gruntów i budynków. Informacja taka winna spowodować stosowne zmiany w tejże ewidencji. Z informacji organu podatkowego, którym również jest Prezydent Miasta wynika natomiast, iż ewidencja gruntów nie została zmieniona i stosowane dla celów podatkowych oznaczenie jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, co w sposób oczywisty godzi w interesy obywateli i naraża ich na nieuzasadnione zubożenie. Pełnomocnik skarżących podkreślił dalej, iż podatnicy nie mogą ponosić negatywnych skutków wynikających z niedopełnienia opisanego obowiązku ciążącego na Prezydencie Miasta i wskazał, iż "obecnie należałoby ustalić obszar gruntów zakrzewionych, gdyż ma to wpływ na wysokość podatku". Mimo bowiem, że plan zagospodarowania przestrzennego obecnie już nie obowiązuje, to na zasadzie ciągłości jego ustalenia w tym zakresie powinny być ważne, tym bardziej, że z uchwalonego w dniu 28 września 2000 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. (a więc prawa obowiązującego na terenie gminy) wynika, że cały obszar został uznany za zadrzewiony i zakrzewiony, a więc powinien być w całości zwolniony z opodatkowania. Z tych też względów powołano się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2007 r. (sygn. akt I SA/Ol 448/06), w którym brak ustaleń dotyczących obszaru gruntów zadrzewionych i zakrzewionych uznano za wystarczającą przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji podatkowej. Wskazano jednocześnie, iż wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, odniesienia tego wyroku do okoliczności niniejszej sprawy nie wyklucza fakt, iż dotyczył on terenów opodatkowanych stawką dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W omawianym piśmie odniesiono się także do twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zgodnie z którym organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i nie ma wpływu na zapis dotyczący kwalifikacji danego obszaru w tej ewidencji. W tym kontekście wskazano, iż zgodnie z art. 1 c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 13 § 1 Ordynacji podatkowej organem podatkowym jest Prezydent Miasta, natomiast według ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) organem gminy (miasta) jest także Prezydent, który m.in. określa sposób wykonywania uchwał oraz kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje ją na zewnątrz. W ramach swoich obowiązków Prezydent jako organ gminy współdziała z organami służby geodezyjnej i kartograficznej w zakresie wymiany danych między ewidencją gruntów i budynków a ewidencjami i rejestrami publicznymi prowadzonymi przez gminę (np. plan zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań) i przesyła Staroście odpisy tych dokumentów w terminie 30 dni od daty wejścia w życie uchwały lub uprawomocnienia się decyzji (art. 21 ust. 2, art. 22 ust. 2, art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Jednocześnie ten sam Prezydent jako organ podatkowy ustala wysokość podatku od nieruchomości wg stawek określonych w uchwale Rady Miejskiej, a zatem bezpodstawne jest, w ocenie pełnomocnika skarżących, twierdzenie, że organ ustalający wysokość zobowiązań podatkowych nie jest uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji gruntów, z racji tego, że postępowanie to prowadzone jest przed Starostą. W tym bowiem przypadku organem inicjującym postępowanie w starostwie o zmianę klasyfikacji, jak i organem podatkowym jest ta sama osoba, gdyż zmiany klasyfikacji gruntów wynikają z planu zagospodarowania przestrzennego (studium uwarunkowań) a nie z wniosku obywatela, który (na mocy art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) jest wtedy zwolniony z obowiązku zgłaszania zmian. Wobec powyższego pełnomocnik I. i D. B. wskazał, że przyjęta przez organy niewłaściwa interpretacja przepisów jest wysoce szkodliwa dla podatników, organy z naruszeniem art. 6 – 9 k.p.a. bezpodstawnie stosują zasadę prawdy formalnej w najbardziej dotkliwy dla obywatela sposób, podczas, gdy mają obowiązek stosować zasadę prawdy obiektywnej i dążyć do wyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy. Tym samym zaskarżone orzeczenie, oparte na niedopuszczalnej wykładni faktów i przepisów, wydane jest w następstwie rażąco wadliwej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa. W piśmie procesowym z dnia 11 września 2008 r. pełnomocnik skarżących wskazał na treść (załączonego) pisma, jakie skierował w dniu 21 października 2007 r. do Prezydenta Miasta P., informując go, że otrzymane pismo z dnia [...]. nr [...] określa sposób zakwalifikowania działki nr [...] w sposób niezgodny z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym. W piśmie tym zwrócono uwagę, iż nie jest prawdą, jakoby Wydział Architektury udzielił informacji, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego tereny te były przeznaczone pod działalność przemysłową. Przeczy temu otrzymane z tegoż Wydziału pismo z dnia [...]. nr [...], zgodnie z którym w okresie od 2000 r. (a więc w roku zakupu działki) do 1 stycznia 2004 r. był to teren w części przeznaczony do zagospodarowania na cele przemysłu nieuciążliwego, a w części (strona południowa) stanowił teren parków leśnych. W obecnym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego teren ten stanowi obszar renaturalizaji i rewitalizacji w kierunkach przyrodniczych. Wobec powyższego pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że wobec skierowania wspomnianego pisma do właściwego organu odpadł zarzut naruszenia przez podatników art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niepoinformowanie organu o okolicznościach mających wpływ na wymiar podatku. Zwrócono także uwagę, że informacja ta nie została wprawdzie złożona na wymaganym formularzu, ale stosownie do art. 64 ust. 2 k.p.a. organ miał możliwość wezwać stronę do usunięcia braków formalnych tego pisma. Skoro tego nie uczyniono, to uznać należy, iż informacja zawarta w piśmie z dnia 21 października 2007 r. została złożona skutecznie i powinna być uwzględniona przy wymiarze podatku. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał argumentację zawartą w skardze i pismach procesowych, akcentując, że w niniejszej sprawie doszło do sytuacji, w której podatnik zmuszony jest płacić podatek w wysokości wynikającej ze stawek przewidzianych dla gruntów poprzemysłowych, mimo, iż teren ten jest pokryty "samosiejkami" i nie można prowadzić na nim działalności gospodarczej. Pełnomocnik organu odwoławczego (prawidłowo zawiadomionego o terminie posiedzenia) nie był obecny na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia zasadności opodatkowania gruntów, których użytkownikami wieczystymi są skarżący I. i D. B.. Bezsporna jest powierzchnia tych terenów (107454 m 2), a także okoliczność, iż pozostawały one w ewidencji gruntów i budynków (według stanu na dzień 27 lutego 2008 r.) oznaczone symbolem Ba, a więc symbolem przypisanym (zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) terenom przemysłowym należącym do kategorii gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Spór dotyczy natomiast dopuszczalności opodatkowania tych terenów, w sytuacji, gdy strona skarżąca neguje dane wynikające z ewidencji gruntów i wykazuje, że w rzeczywistości grunty te są zadrzewione i zakrzewione, a więc powinny być zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), zgodnie z którym zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca przedstawia obszerną argumentację, w której odwołując się do obowiązującego w dacie nabycia prawa użytkowania wieczystego tych gruntów planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, iż teren ten w części był przeznaczony do zagospodarowania na cele przemysłu nieuciążliwego, a w części stanowił teren parków leśnych. W obecnie obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego teren ten stanowi natomiast obszar renaturalizaji i rewitalizacji w kierunkach przyrodniczych. Wskazując zatem inną, niż przyjęta przez organy podatkowe za ewidencją gruntów, klasyfikację spornych terenów skarżący twierdzą jednocześnie, iż respektowanie zasady prawdy obiektywnej nakazuje uwzględnić rzeczywisty stan nieruchomości, a skutkami zaniechania uaktualnienia ewidencji gruntów (w oparciu o obowiązujące prawo miejscowe) obciążyć Prezydenta Miasta P. a nie podatników. Rozstrzygnięcie zarysowanego powyżej sporu wynika, co uszło uwadze organów podatkowych oraz strony skarżącej, nie tylko z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), który stanowi m.in. ze podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z przywołanym przepisem podatek od nieruchomości (m.in. od gruntów) ustalany jest w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów dotyczące powierzchni i kwalifikacji tych gruntów, które są dla organu podatkowego wiążące. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, w którym przyjęto m.in., że: "Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca." (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2585/06, LEX nr 339999), "Przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów." (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273), "Zmiany lub uzupełnienie danych w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, które wystąpiły po zakończeniu roku podatkowego nie mają znaczenia dla sprawy." (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt II FSK 145/06, LEX nr 338647), "Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji." (wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 roku, sygn. akt III SA/Wa 3501/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 201545), "Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, a contrario należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów." (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2005 roku, sygn. akt FSK 912/04, LEX - nr 164493), "Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów." (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03, LEX - nr 171496), "To podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków" (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt III SA 2466/01, LEX - nr 77806). W tym miejscu podkreślić trzeba, iż jednoznaczny zapis dotyczący zasadniczego dowodu stanowiącego podstawę wymiaru podatku od gruntów został wprowadzony przez ustawodawcę do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z dniem 1 stycznia 2007 r. do ustawy tej dodano (poprzez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw – Dz.U. Nr 249, poz. 1828) m.in. ust. 3 pkt 5 art. 1 a, zgodnie z którym przez użyte w ustawie określenia grunty zadrzewione i zakrzewione rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Trafnie zatem organy podatkowe przyjęły, iż przedmiotowe grunty w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, podlegają opodatkowaniu według stawki określonej uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...]. nr [...] dla gruntów pozostałych. Wskazana powyżej regulacja wynikająca z art. 1 a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w których ustawodawca odwołał się do legalnej oceny dowodów i wprowadził zasadę, że klasyfikację gruntów dla celów podatkowych można wykazać wyłącznie jednym środkiem dowodowym tj. zapisem w ewidencji gruntów i budynków stanowi "lex specialis w zestawieniu z ogólnym unormowaniem dotyczącym dowodów, zawartym w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004 r. III SA/Wa 858/2002, niepubl). Bez znaczenia zatem dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostaje kwestia podmiotu odpowiedzialnego za zaniechanie aktualizacji owej ewidencji, problematyka wzajemnych relacji pomiędzy zapisami planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego a klasyfikacją gruntów ujawnianą w ewidencji gruntów oraz stan faktyczny, który strona próbuje wykazać w oparciu o decyzje zezwalające na wycinkę drzew. Nie ulega także wątpliwości, że organ podatkowy (związany danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów) nie jest zobowiązany do podejmowania w postępowaniu podatkowym działań na rzecz doprowadzenia do zgodności zapisów w ewidencji gruntów ze stanem faktycznym. "W tym zakresie organ (ten) nie może przeprowadzić przeciwdowodu, albowiem taka czynność może jedynie wykazać, że treść takiego wpisu jest niezgodna z rzeczywistością, nie powoduje natomiast anulowania, czy też zmiany treści takiego wpisu. Jest to jedynie możliwe poprzez zmianę jego treści w samej ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 22 ust. 2 i art. 23 Prawa geodezyjnego i kartograficznego" (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 819/07, niepubl.). Podkreślić także należy, iż sądowa kontrola decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości nie może obejmować badania kwestii związanych z wywiązywaniem się właściwego organu z obowiązków wynikających z przepisów dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, a także oceny realizacji obowiązków nałożonych na określone podmioty poprzez art. 22 ust. 2 i art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Kwestie te mogą być bowiem elementem odrębnego (pozapodatkowego) postępowania, w ramach którego stronie przysługują środki zaskarżenia oraz prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zagadnienia te, przy spełnieniu określonych warunków mogą także, co do zasady, stanowić przedmiot skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Zaakcentować jednakże warto, iż (zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek, o których mowa w § 10 i 11, a więc także użytkowników wieczystych gruntów, a z akt sprawy nie wynika, jakoby skarżący złożyli stosowny wniosek o aktualizację klasyfikacji gruntów oddanych im w użytkowanie wieczyste. Nawiązując do przywoływanego przez stronę skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2007 r. (sygn. akt I SA/Ol 448/06), wskazać należy na szczególny charakter przewidzianej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych przesłanki "zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej", która to okoliczność nie może być ustalana w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Ustalenia w tym zakresie organ podatkowy czyni bowiem w oparciu o ogólne zasady postępowania dowodowego, gdyż w tym zakresie (w odróżnieniu od klasyfikacji gruntów) nie obowiązuje ustawowe założenie, iż tę okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Powoływanie się na wspomniane orzeczenie jest zatem w niniejszej sprawie całkowicie nietrafne, gdyż nakazano w nim poczynić ustalenia dowodowe dotyczące związania z prowadzeniem działalności gospodarczej terenów, które sklasyfikowano w ewidencji gruntów jako grunty zadrzewione i zakrzewione. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy legalność niezastosowania w niniejszej sprawie do terenów oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem Ba, a więc symbolem przypisanym (zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) gruntom przemysłowym a nie gruntom zadrzewionym i zakrzewionym, które oznacza się symbolem Lz art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów pozostałych. Konstatacja ta nakazuje, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalić skargę.