III SA/Wa 1915/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości. M. S.A. z siedzibą w W. zwrócił się 10 stycznia 2008r. do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług - stawki podatkowej przy sprzedaży miejsc postojowych w garażu podziemnym. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Spółka będąca developerem zamierza wybudować budynek mieszkalny, w którego części podziemnej, w wielostanowiskowej hali garażowej będą się znajdowały stanowiska postojowe samochodów. Lokale mieszkalne będą sprzedawane wraz z wyłącznym prawem do korzystania ze stanowisk postojowych. Stanowiska postojowe, jako integralne części mającej powstać nieruchomości, nie będą stanowiły odrębnego przedmiotu własności. Spółka zapytała czy sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z nieodłącznym prawem do korzystania ze stanowiska postojowego podlega jednej - 7% stawce podatku VAT, czy też należy osobno zapłacić podatek w wysokości 7% od ceny lokalu oraz osobno podatek w wysokości 22%, liczony od ceny prawa do korzystania ze stanowiska postojowego? Zdaniem Spółki stawka podatku VAT od ww. miejsc postojowych powinna być taka, jak przy lokalach mieszkalnych. Prawo do korzystania ze stanowiska postojowego będzie integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. Ma to potwierdzenie w wyrokach WSA w sprawach o sygn. akt: III SA/Wa 1052/07, III SA/Wa 2516/05 i III SA/Wa 192/07 oraz w wyroku NSA sygn. akt I FSK 103/05. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z [...] marca 2008r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu odwołał się do art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 12 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług oraz (Dz. U. z 2004r., Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej zwana "u.p.t.u.") oraz wskazał, że stosownie do ostatniego z przepisów przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne rodzinne stałego zamieszkania, sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. PKOB-I (Objaśnienia wstępne, 2. Pojęcia podstawowe) doprecyzowuje, iż budynkiem mieszkalnym są obiekty budowlane, w których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz pomieszczenia ogólnego użytku (np. wózkarnie, suszarnie). Samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze zm., dalej zwana "u.w.l.") jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 4 u.w.l. do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Zdaniem Ministra ustawodawca rozróżnił wyraźnie lokal mieszkalny od części składowej lokalu. Pomieszczenia przynależne stanowią wprawdzie w sensie prawnym część lokalu mieszkalnego, ale w sensie funkcjonalnym służą zaspokajaniu innych potrzeb niż mieszkaniowe. Co do zasady stawka podatku VAT wynosi 22% (art. 41 ust. 1 u.p.t.u.), ale § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r., nr 97, poz. 970 ze zm.., dalej zwane "rozporządzeniem z 2004r.") obniża ww. stawkę do 7% w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 u.p.t.u., lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12 - w zakresie, w jakim obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy. Minister wskazał także, że § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) określa lokal użytkowy jako jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Wskazał też, że art. 3 ust. 1 u.w.l. przewiduje, że w razie wyodrębnienia własności lokalu właścicielowi przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nieruchomość wspólną stanowią: grunt, części budynku oraz i urządzenia, które nie służą do wyłącznie do użytku właścicieli. Zdaniem Ministra preferencyjną stawkę podatku VAT (7%) można stosować tylko do tych obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, które spełniają funkcje mieszkaniowe. Pojedyncze miejsce parkingowe, jako wyodrębniona jedynie liniami część hali garażowej nie stanowi samo w sobie pomieszczenia przynależnego. Pomieszczeniem tym jest wielostanowiskowa hala garażowa, jako całe pomieszczenie podziemne, w którym znajdują się poszczególne miejsca postojowe. Jedno miejsce parkingowe jest więc ułamkową częścią pomieszczenia przynależnego. Sprzedaż pomieszczenia przynależnego, służącego funkcjom innym niż mieszkaniowe jest wyłączona z opodatkowania stawką 7%. Tym samym sprzedaż jego części ułamkowej podlega opodatkowaniu 22%stawką podatku VAT. Spółka w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z 21 kwietnia 2008r., podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku, zarzuciła Ministrowi naruszenie u.p.t.u., u.w.l. oraz § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia z 2004r. Podniosła, że w ostatnim z przepisów stwierdzono, że "stawkę podatku (...) obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 u.p.t.u. lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych. W jej ocenie nie istnieje prawne uzasadnienie dla odrębnego traktowania jakiejkolwiek części budynku mieszkalnego stałego zamieszkania i stosowania do niej odrębnej stawki. Spółka podniosła też, że Minister nie zrozumiał stanu prawnego, a interpretacja nie uwzględnia, że stanowisko parkingowe nie stanowi odrębnego od mieszkania przedmiotu własności i jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. Nie ma odrębnego bytu prawnego i urządzone jest na powierzchni stanowiącej część wspólną nieruchomości. Współwłaściciele mają prawo podzielić części wspólne do wyłącznego korzystania z określonego fragmentu powierzchni wspólnej (np. wyodrębnionej liniami części hali garażowej). Prawo do korzystania z danego miejsca parkingowego jest nierozerwalnie związane z własnością danego lokalu a samo stanowisko nie ma samodzielnego bytu prawnego. W tym zakresie strona wskazała wyrok Sądu Najwyższego z 10 lutego 2004r., IV CK 17/03, M.Prawn. 2007/14/791 oraz wyrok WSA w Warszawie z 5 października 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1181/07, stwierdzający, że jeżeli sprzedaż obejmuje zarówno mieszkanie jak i określony udział we współwłasności garażu oraz prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego przypisanego do danego mieszkania, to sprzedaż miejsca postojowego powinna być objęta 7% stawka VAT, tak jak sprzedaż mieszkania. Minister Finansów w odpowiedzi z [...]maja 2008r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wyjaśnił, że nie podziela stanowiska, że lokal mieszkalny wraz z prawem do korzystania ze stanowiska parkingowego stanowi jeden przedmiot umowy. Mimo, iż prawo cywilne traktuje taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży, niesłuszne jest utożsamianie przedmiotu stosunku cywilnoprawnego z przedmiotem stosunku prawnopodatkowego. Zdaniem Ministra wielostanowiskowa hala garażowa, ani jej ułamkowa część nie spełnia warunków do uznania jej za część lokalu mieszkalnego. Pomieszczenia przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.w.l. nie stanowią lokalu mieszkalnego, lecz do niego przynależą. Garaże nie należą do pomieszczeń pomocniczych, służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Nie są też w myśl prawa lokalowego lokalem mieszkalnym, ani nie są za taki uznawane. Są więc opodatkowane stawką VAT 22%. Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie interpretacji Ministra Finansów z 31 marca 2007r. oraz uznanie jej za niezgodną z prawem: art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o VAT, § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia z 2004r. oraz art. 3 ust. 1 u.w.l., w związku z dopuszczeniem możliwości stosowania różnych stawek podatku do jednego przedmiotu sprzedaży. Nie wnosiła o zasądzenie kosztów sądowych na jej rzecz. W uzasadnieniu wskazała, że stanowisko parkingowe, o którym mowa w interpretacji nie ma odrębnego bytu prawnego i urządzone jest na powierzchni stanowiącej część wspólną nieruchomości. W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Nabywca własności lokalu nabywa z mocy prawa ułamkowy udział w nieruchomości wspólnej, jest to prawo własności związane ściśle z własnością lokalu i objęte 7% stawką podatku VAT. Nie można sprzedać samego stanowiska parkingowego bez lokalu. Właściciel lokalu ma prawo do wyłącznego korzystania z określonego fragmentu powierzchni wspólnej (np. wyodrębnionej liniami cześć hali garażowej). Wyodrębnione miejsca postojowe nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych, wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku i nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży. Strona powołując się na wyroki: NSA z 22 czerwca 2005r., sygn. akt I FSK 103/05, WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1181/07, III SA/Wa 1052/07, III SA/Wa 2516/05 i III SA/Wa 192/07 stwierdziła, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc parkingowych, podlega jednej stawce podatku VAT, jak lokal mieszkalny. Nie można podzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość stosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi. Za niezrozumiały uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.t.u., który nie był przywołany w interpretacji oraz dotyczył stanów prawnych obowiązujących do 31 grudnia 2007r., a wniosek o interpretację złożono 10 stycznia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonej interpretacji. Sąd stwierdza jednak na wstępie, że przedmiotem oceny Ministra Finansów, który udzielał interpretacji indywidualnej nie był przepis powołany przez stronę skardze - art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.t.u. Nie możliwe było więc naruszenie tego przepisu. Przepis ten odnosił się ponadto, jak trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę, do stanów prawnych obowiązujących do 31 grudnia 2007r. w związku z tym prawidłowo nie został wskazanych przez Ministra Finansów, jako podstaw prawna do wydania zaskarżonej interpretacji. W tym zakresie zarzuty skargi Sąd uznał za niczym nieuzasadnione. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy możliwości opodatkowania jedną stawką sprzedaży mających powstać lokali mieszkalnych wraz z wyłącznym prawem do korzystania ze stanowisk postojowych w wielostanowiskowej hali garażowej w części podziemnej budynku. Zdaniem Spółki do sprzedaży mieszkania i miejsca postojowego należy stosować jedną stawkę podatkową w wysokości 7%, natomiast w ocenie organu podatkowego, sprzedaż miejsca postojowego nie jest objęta taką samą stawką, jak lokal mieszkalny i podlega stawką opodatkowaniu stawką podstawową wynikającą z art. 41 ust. 1 u.p.t.u, w wysokości 22%. W tym miejscu należy wskazać, iż kwestia opodatkowania podatkiem VAT czynności polegających na sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych była przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z 22 czerwca 2005r., sygn. akt I FSK 2480/04 (LEX nr 175282) oraz sygn. akt I FSK 103/2005 (LEX nr157989) stanął na stanowisku, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku VAT, właściwej dla lokalu mieszkalnego. Uzasadniając powyższe NSA wskazał, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności lokalu mieszkalnego. W konkretnym przypadku nie ma możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych - wydzielonych trwałymi ścianami izb w budynku (por. R. Kabas: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży miejsc postojowych zbywanych wraz z lokalem mieszkalnym, "Doradztwo podatkowe 2001, nr 6, s. 12). Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego (por. T. Sławińska: Sprzedaż garaży, miejsc parkingowych i piwnic przez podmiot prowadzący działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego – artykuł dyskusyjny, "Doradztwo podatkowe" 2002/12/31). Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Miejsce postojowe w tym przypadku nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności (por. G. Mularczyk: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży miejsc postojowych i piwnic przez podmiot prowadzący działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego, "Doradztwo podatkowe" 1999/6/27-28). Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w powyższych wyrokach. Wprawdzie zostało ono sformułowane na gruncie art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. c) nieobowiązującej już ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm., dalej zwana "ustawą o VAT z 1993r."), niemniej jednak unormowanie to zawiera analogiczną treść, jak powołany przez Ministra Finansów przepis § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia z 2004r., tym samym zachowuje on nadal swoją aktualność. Warto również wskazać, że nieobowiązujący już art. 51 ust. 3 ustawy o VAT z 1993r. ma odzwierciedlenie w treści powołanego przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji art. 2 pkt 12 u.p.t.u. Sąd uznając za nieprawidłowe stanowisko Ministra Finansów wyraźnie jednak podkreśla, że pogląd ten opiera się na założeniu, iż mamy do czynienia z jedną transakcją polegającą na łącznej sprzedaży - stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego oraz powiązanego z własnością tego lokalu prawa do wyłącznego korzystania z określonej powierzchni (wydzielonego, zwykle liniami poziomymi, miejsca postojowego) znajdującej się w części podziemnej budynku i stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli mieszkań. Istotne jest to, że we wniosku o interpretację indywidualną strona wyjaśniła, że chodzi jej o przyszłą sytuację, w której prawo do korzystania ze stanowisk postojowych nie będzie stanowiło odrębnego przedmiotu własności i nie może być samodzielnym przedmiotem obrotu. Innymi słowy może ono być zbywane i nabywane jedynie łącznie z lokalem mieszkalnym, do którego zostało przypisane. Sąd stwierdza ponadto, że o wyżej opisanym schemacie transakcji można wnosić zarówno z przepisów kodeksu cywilnego, jak również z powoływanej przez obie strony sporu ustawy o własności lokali, ale należy dodać, iż w zakresie prawa rzeczowego w odróżnieniu od prawa zobowiązaniowego, strony umów nie mają pełnej swobody w kształtowaniu stosunków prawnych. W tym zakresie Sąd za nieprawidłowe uznaje stwierdzenia Ministra Finansów zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, że lokal mieszkalny wraz z prawem do korzystania ze stanowiska parkingowego nie stanowi jednego przedmiotu umowy. Sąd stwierdza ponadto, że Minister Finansów nie może uznawać opisu przyszłego zdarzenia za prawidłowy, bądź nieprawidłowy. Nie wynika to bowiem z żadnego z przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej zwana O.p."). Rolą wnioskodawcy jest przedstawienia w sposób wyczerpujący zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.) podlegającego interpretacji. Jeżeli tego nie uczyni, organ podatkowy, do którego został skierowany wniosek, powinien wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 169 § 1 O.p. do uszczegółowienia opisu, gdy jest to konieczne do dokonania prawidłowej kwalifikacji prawnej, a nie uznawać, że opis ten jest nieprawidłowy z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, a mimo to dokonywać jego interpretacji na gruncie tych przepisów. Sąd dodatkowo wyjaśnia, że zawarty we wniosku o udzielenie interpretacji opis zdarzenia przyszłego jest niezwykle zwięzły, podobnie jak własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia. Dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca Spółka uzupełnia je o wyjaśnienie, że stanowisko parkingowe, wcześniej nazywane stanowiskiem postojowym, nie ma odrębnego bytu prawnego - urządzone jest na powierzchni stanowiącej część wspólną nieruchomości. Nabywca z mocy prawa nabywa ułamkowy udział nieruchomości wspólnej, a współwłaściciele mają prawo podzielić części wspólne do wyłącznego korzystania (podział quoad usum), co powoduje, że właściciel danego lokalu mieszkalnego ma prawo wyłącznego korzystania z określonego fragmentu powierzchni wspólnej (np. wyodrębnionej liniami części hali garażowej). Spółka tym samym rozwija argumentację prawną, która we wniosku o interpretację została ograniczona do powołania stawek podatkowych oraz wskazania dat i sygnatur orzeczeń sądowych, które zdaniem Spółki potwierdzają prawidłowość jej stanowiska. Sąd wyjaśnia przy tym, że Spółka w sposób wyraźny opisując zdarzenie przyszłe wskazała, że miejsce postojowe nie będzie stanowiło odrębnego, od lokalu mieszkalnego, przedmiotu własności. Stosownie do art. 50 kodeksu cywilnego za części składowe nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością – tu prawo do korzystania ze stanowisk parkingowych. Sąd podziela stanowisko organu, że w art. 2 ust. 2 u.w.l. przy definiowaniu lokalu mieszkalnego posłużono się wyłącznie pojęciami: "izba", "zespół izb" oraz "pomieszczeniami pomocniczymi". Niemniej jednak Sąd zauważa, że w dalszej część u.w.l. ustawodawca posługuje się pojęciem "pomieszczenia przynależne", które definiuje w art. 2 ust. 4 u.w.l. Przez pomieszczenia przynależne ustawodawca rozumie między innymi garaże, piwnice strychy, komórki. Za takie pomieszczenie przynależne można również uznać podziemną halę garażową ze stanowiskami postojowymi położonymi w garażu, jeśli nawet bezpośrednio nie przylega do lokalu mieszkalnego, jest położona w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono lokal. Skoro spółka będzie sprzedawała lokal mieszkalny wraz z prawem do korzystania ze stanowiska postojowego w hali garażowej mogącej stanowić pomieszczenie przynależne w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.w.l., tym samym możliwe będzie wówczas zastosowanie do takiej sprzedaży jednej stawki podatkowej, właściwej dla lokalu mieszkalnego. Wyodrębnione liniami części hali garażowej miejsca postojowe nie mogą być w świetle opisanego przez Spółkę przyszłego zdarzenia oraz powołanych przez organ przepisów u.w.l, jak również przepisów kodeksu cywilnego (art. 50 i art. 47 § 1) przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, jeśli nie stanowią samodzielnych lokali. Z przepisów ustawy o VAT, na które powoływał się organ wydając zaskarżoną interpretację, nie wynika odmienne opodatkowania podatkiem VAT lokalu mieszkalnego, bądź jego części składowych, czy przynależności, nierozerwalnie z nim związanych – miejsc parkingowych w hali garażowej. Sąd, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na mocy art. 146 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach sąd nie postanowił z uwagi na brak wniosku strony.