II SA/Gd 747/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. i A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących K. K. i A. K. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 6 marca 2008 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4 w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.), Wójt Gminy ustalił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej A 30720, zlokalizowanej w miejscowości H. na działce numer ewidencyjny [...]. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: J. C. - uznany przez organ pierwszej instancji za stronę przedmiotowego postępowania, oraz osoby, które nie były uczestnikami postępowania przed organem I instancji tj. K. i L. M., K. i A. K., I. i M. A., D. B., A. O. i J. W. K. i A. K. w swoim odwołaniu stwierdzili, iż nie zostali poinformowani o toczącym się postępowaniu, mimo że planowana inwestycja znajduje się w odległości mniejszej niż 200 metrów od należącej do nich nieruchomości. Odwołujący się zarzucili, że wydając ww. decyzję organ nie uwzględnił okoliczności rozpoczęcia przez nich na tej nieruchomości, na podstawie pozwolenia na budowę, budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Pismem z dnia 20 marca 2008 roku odwołujący się wnieśli o uznanie ich za stronę w przedmiotowej sprawie. Wskazali, że raport o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko przedstawiony przez inwestora stwierdza, że w promieniu 200 metrów od inwestycji nie występuje żadna zabudowa, podczas gdy ich nieruchomość znajduje się w odległości mniejszej niż 200 metrów od planowanej stacji bazowej. Zarzucili także, iż raport został opracowany w grudniu 2005 roku, przez co jest nieaktualny, albowiem nie uwzględnia zaistniałych zmian wokół planowanej inwestycji, w związku z czym nie powinien być brany pod uwagę przy wydawaniu ww. decyzji. W kolejnym piśmie z dnia 6 maja 2008 roku odwołujący się dodatkowo wyjaśnili, iż są stroną przedmiotowego postępowania albowiem planowana inwestycja, która zostanie zrealizowana w bliskim sąsiedztwie należącej do nich nieruchomości (oznaczonej jako działki nr [...] i [...]), bezpośrednio wpłynie na ich nieruchomość, powodując zmniejszenie jej wartości. W ocenie odwołujących się decyzja środowiskowa z dnia 6 marca 2008 roku jest nieważna, albowiem wydano ją z rażącym naruszeniem prawa polegającym na niepowiadomieniu wszystkich osób, których interesu prawnego dotyczyło postępowanie, to jest właścicieli nieruchomości sąsiednich. Okoliczność ta - zdaniem odwołujących się, niezależnie od powyższego, stanowi także podstawę do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2008 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako k.p.a.) oraz art. 46, art. 46a i art. 56 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K. i L. M., K. i A. K., I. i M. A., D. B., A. O. i J. W. od ww. decyzji Wójta Gminy z dnia 6 marca 2008 roku, stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, że legitymację strony w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko należy oceniać według art. 28 k.p.a. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska gwarantuje społeczeństwu udział w postępowaniach w sprawie ochrony środowiska. Nie znaczy to jednak, że każdy obywatel, czy też inny podmiot działający w społeczeństwie, ma z mocy tej ustawy przymiot strony. Krąg podmiotów posiadających interes prawny w przypadku inwestycji mającej istotny wpływ na środowisko jest co prawda szerszy niż w przypadku innych inwestycji, zważyć jednak należy, że o jego zakresie decyduje zasięg oddziaływania danej inwestycji na środowisko. Z tych też przyczyn właściciele nieruchomości położonych w pobliżu planowanego przedsięwzięcia nie posiadają interesu prawnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli na daną nieruchomość nie rozciąga się oddziaływanie tego przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło także, iż w niniejszej sprawie z załączonego do wniosku wyrysu z mapy ewidencyjnej wynika, że obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia to obszar obejmujący część działki nr [...], będącej miejscem lokalizacji planowanej inwestycji, oraz sąsiednich działek nr [...], [...] i [...], zatem tylko osobom, które są właścicielami tych nieruchomości tj. K. i J. W., J. C. oraz B H. przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Ponieważ jedną z przyczyn podmiotowych niedopuszczalności odwołania jest brak przymiotu strony, a zatem – stosownie do treści art. 134 k.p.a. – Kolegium orzekło jak w sentencji postanowienia. Tego samego dnia tj. 27 sierpnia 2008 roku, Kolegium rozpoznało także odwołanie J. C. i po jego rozpatrzeniu – ostateczną decyzją nr [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 6 marca 2008 roku, nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze na opisane powyżej postanowienie Kolegium z dnia 27 sierpnia 2008 roku – K. i A. K. wnieśli o jego uchylenie oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 28 k.p.a. oraz art. 31 ustawy – Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, iż skarżącym nie przysługuje przymiot strony. W uzasadnieniu skargi stwierdzili, że wolą ustawodawcy, wprowadzającego konkretne postanowienia do ustawy – Prawo ochrony środowiska, było umożliwienie jak najszerszemu kręgowi podmiotów branie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym związanym z zagadnieniami ochrony środowiska. Wskazuje na to treść art. 31 ustawy – Prawo ochrony środowiska, który rozszerza krąg podmiotów posiadających interes prawny w przypadku inwestycji mających wpływ na środowisko. Wskazując na treść art. 28 k.p.a. oraz orzecznictwo sądowo-administracyjne skarżący stwierdzili także, iż pojęcie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu musi być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Jednak - oceniając wpływ inwestycji na działki sąsiednie, nie można ograniczać się jedynie do oceny bezpośredniego oddziaływania masztu telefonii komórkowej na sąsiadujące z nim nieruchomości. W takiej sprawie należy brać pod uwagę całokształt okoliczności, rodzaj, rozmiar oraz stopień uciążliwości oddziaływania inwestycji na otoczenie. Mając powyższe na uwadze skarżący stwierdzili, iż w ich ocenie interes prawny w niniejszym postępowaniu mają nie tylko właściciele działek sąsiednich, na które bezpośrednio będzie oddziaływało planowane przedsięwzięcie, ale także właściciele tych nieruchomości, na których działki planowana inwestycja wpływa pośrednio. Skarżący wskazali również, że w opracowanym studium zagospodarowania przestrzennego wsi H. położone przy działce nr [...] tereny sąsiednie są przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe. Usytuowanie zatem w tym miejscu stacji telefonii wpłynie niekorzystnie na wartość działek skarżących oraz ograniczy rozwój wsi. Stanowić również będzie zagrożenie dla życia i zdrowia oraz położonych w pobliżu obszarów Natura 2000. Czynniki te bezpośrednio wpływają na nieruchomość skarżących, a tym samym istnieje podstawa prawna i faktyczna do przyznania skarżącym statusu strony. Dodatkowo planowana inwestycja w sposób znaczący obniży walory estetyczne nieruchomości skarżących oraz zaburzy ład przestrzenny, doprowadzając do zmiany zagospodarowania terenu. Urządzenia stacji spowodują powstanie pola elektromagnetycznego na obszarze wokół stacji. Przebywanie na takim obszarze jest szkodliwe dla ludzi, w związku z tym ze szczególną wnikliwością należy rozważyć możliwość lokowania takiej stacji na obszarze planowanej zabudowy mieszkaniowej. Lokalizacja stacji w pobliżu domów mieszkalnych w sposób znaczący wpłynie również na relacje społeczne związane z rozwojem wsi H. Ponadto skarżący zarzucili, iż w zimie oblodzenie masztu stacji zagrażać będzie bezpieczeństwu mieszkańców, jak również podnieśli, że fakt, iż stacja znajdować się będzie blisko drogi oraz cmentarza spowoduje, że będzie ona oddziaływała na wszystkich mieszkańców wsi H. Zdaniem skarżących – w tych okolicznościach sprawy - wyczerpane zostały przesłanki z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 31 ustawy – Prawo ochrony środowiska umożliwiające przyznanie skarżącym statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, iż z uwagi na to, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia 6 marca 2008 roku wniósł również J. C. i odwołanie to zostało rozpatrzone decyzją Kolegium z dnia 27 sierpnia 2008 roku, nr [...], Kolegium nie umorzyło postępowania odwoławczego, lecz zaskarżonym postanowieniem - na podstawie art. 134 k.p.a. – stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania przez K. i L. M., K. i A. K., I. i M. A., D. B., A. O. oraz J. W. W piśmie z dnia 30 października 2008 roku uczestnik postępowania A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem skarżącym nie można przypisać przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący, jako społeczeństwo, mieli prawo składania uwag i wniosków w toku tego postępowania, ale nie byli już upoważnieni do wniesienia odwołania, albowiem nie przypisano im przymiotu strony tegoż postępowania. Zdaniem uczestnika postępowania okoliczności podniesione przez skarżących w skardze nie mogą stanowić o przypisaniu im statusu strony, albowiem żadna z tych okoliczności nie jest aktualna, gdyż stanowią one jedynie przypuszczenia skarżących. Skarżący nie wykazali natomiast, aby stacja miała jakikolwiek wpływ na ich nieruchomość. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji (postanowienia) ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało uznać za zasadną albowiem zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2008 roku jest niezgodne z prawem, chociaż z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, uznając, iż osoby je wnoszące nie posiadają przymiotu strony. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. OPS 16/98, ONSA 1999/4/119, Prok. i Pr. 1999/10/40, Wokanda 1999/11/35, Baza Orzeczeń LEX nr 37956), zgodnie z którym stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., winno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie zaś w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższej uchwały "legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 k.p.a. Wystarczające jest dla skutecznego wniesienia odwołania przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, skuteczne zatem powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Twierdzenie takie może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego. W tym wypadku również powód umorzenia powstanie w konkretnej sprawie administracyjnej, dotyczącej indywidualnie oznaczonego podmiotu. Nie ma powodów, by traktować interes prawny strony jako sui generis zagadnienie wstępne." W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Kolegium, nie stało na przeszkodzie umorzeniu postępowania odwoławczego wniesienie odwołania w niniejszej sprawie również przez podmiot uznany przez organy za stronę postępowania. W takiej sytuacji bowiem możliwe było częściowe umorzenie postępowania odwoławczego tj. wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w części dotyczącej odwołań osób nie uznanych przez organ odwoławczy za strony postępowania (takie rozstrzygnięcia zostały zaakceptowane w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2006 roku, sygn. akt IV SA/Wa 482/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2008 roku, sygn. II SA/Kr 810/07 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał nadto, iż organ odwoławczy nieprawidłowo zredagował jego sentencję, naruszając tym samym art. 124 § 1 k.p.a., który stanowi, iż postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Każde rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu winno być jasne i czytelne, nie powinno także pozostawiać żadnych wątpliwości co do jego zakresu. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu tych wymogów nie spełnia. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy stwierdził "niedopuszczalność wniesienia odwołania (jednego – dop. Sądu)", mimo że orzekał w istocie o kilku niezależnie wniesionych odwołaniach całkowicie niezwiązanych ze sobą osób. Takie nieprecyzyjne rozstrzygnięcie, budzące wątpliwości co do jego zakresu, nie odpowiada treści art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wydając zaskarżone postanowienie organ odwoławczy naruszył również wyrażoną w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Dodatkowo ustawodawca w art. 77 § 1 k.p.a. nałożył na organ administracji publicznej obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i rozpatrzenia go. Wyniki powyższego winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Art. 107 § 3 k.p.a. stanowi wszak, że uzasadnienie faktyczne decyzji (tu postanowienia - na podstawie art. 126 k.p.a. przepisy art. 107 § 3 k.p.a. stosuje się także do postanowień) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał z udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia ma kardynalne znaczenie dla stosowania przez organy zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, Baza Orzeczeń LEX 166546). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 1995 roku (sygn. SA/Lu 2479/94, Baza Orzeczeń LEX nr 27106), jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji (postanowienia), bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków "sine qua non" skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma zatem nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie stron postępowania do organów administracyjnych. W ocenie Sądu uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać tylko na powołaniu, przez organ wydający ową decyzję, artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Natomiast uzasadnienie faktyczne decyzji – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - powinno zawierać przede wszystkim wskazanie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, które organ uznał za udowodnione (zob. także glosę Jana Zimmermanna do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1997 r., sygn. V SA 1512/96, OSP z 1998 r., z. 2, poz. 29). W niniejszej sprawie organ odwoławczy niewątpliwie powyższych obowiązków nie wypełnił. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy trafnie stwierdził, że legitymację strony w niniejszym postępowaniu należy oceniać według treści art. 28 k.p.a., przy czym krąg podmiotów posiadających interes prawny w tej sprawie tworzyć będą podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieścić się będą w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, jednakże - mimo takiej konstatacji - nie wykazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż przeprowadził należycie postępowanie mające na celu ustalenie czy należące do odwołujących się nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W niniejszej sprawie obowiązkiem organu odwoławczego było wyjaśnienie czy wnoszący odwołania w niniejszej sprawie posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz - skoro organ przyjął, że taki status K. i L. M., K. i A. K., I. i M. A., D. B., A. O. oraz J. W. nie przysługuje - wyczerpujące wskazanie przyczyn, dla których nie przyznał im takiego przymiotu. W ramach uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia organ winien był zatem ustosunkować się do wszystkich twierdzeń odwołujących się. Odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu postanowienia. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez odwołujących się zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak już wskazano powyżej, organ administracji ma bowiem obowiązek przedstawienia w uzasadnieniu orzeczenia własnego stanowiska w sprawie i podania motywów tego stanowiska wraz z ich szczegółowym wyjaśnieniem. Powinien przy tym poddać rozwadze podnoszone przez odwołujących się argumenty, odnieść je do norm wynikających z obowiązujących przepisów prawa i wskazać na powody takiego, a nie innego zastosowania tych przepisów (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. III SA/Wa 1914/06, Baza Orzeczeń LEX nr 328551). Dopiero bowiem rozważenie wszystkich podnoszonych przez odwołujących się okoliczności sprawy umożliwiłoby mu podjęcie rozstrzygnięcia w zgodzie z przepisami art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Tymczasem uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy oparł się jedynie na wyrysie z mapy ewidencyjnej załączonym do wniosku inwestora. W żaden sposób nie odniósł się natomiast do twierdzeń stron zawartych w ich odwołaniach i licznych pismach. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika także aby w jakikolwiek sposób przeanalizował znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy raport o oddziaływaniu na środowisko planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, mimo iż dokument ten stanowi kluczowy dowód w sprawie, a odwołujący się powoływali się na jego treść. Reasumując - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane zostało z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów postępowania, w tym art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych względów - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżone postanowienie uchylił. Sąd miał przy tym na uwadze, iż stwierdzone uchybienia powodują, że na tym etapie postępowania nie można przesądzić o tym czy przymiot strony w niniejszym postępowaniu skarżącym przysługuje. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie może podlegać wykonaniu. Ponieważ zaskarżone i uchylone postanowienie dotyczy stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania i nie podlega wykonaniu, orzekanie o możliwości jego wykonania było bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie 100 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy winien mieć na uwadze, iż istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2008 roku, nr [...], którą Kolegium - po rozpoznaniu odwołania J. C., uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia 6 marca 2008 roku, nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wyłącza możliwość rozpoznania innych, dotychczas nie rozpatrzonych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2003 roku, sygn. IV SA 3643/02, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie odwoławcze dotyczące odwołań osób wskazanych w zaskarżonym postanowieniu winno zatem zostać umorzone.