II GSK 405/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Maciej Nawrocki po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2182/08 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza do J. G. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 750 (siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 lutego 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2182/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. i stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w dniu [...] czerwca 2008 r. w B., na postoju taxi, ul. K. przy dworcu PKP, inspektor transportu drogowego przeprowadził kontrolę pojazdu taxi marki [...] o nr rej. [...], stanowiącego własność J. G.. Skarżący okazał do kontroli licencję nr [...] na pojazd o numerze rejestracyjnym [...] i numerze podwozia [...]. Wobec braku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerach rejestracyjnych [...] stwierdzono, że J. G. wykonuje transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Skarżący podpisał protokół kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. poinformował organ, że nie był świadomy nieważności licencji wobec niezgłoszenia zmiany pojazdu i wskazał, że następnego dnia po kontroli zgłosił zmianę pojazdu. W odpowiedzi na zapytanie organu z dnia [...] czerwca 2008 r. Urząd Miejski w B. poinformował, że J. G. w dniu [...] czerwca 2008 r. zgłosił do licencji nr [...] pojazd marki [...] o nr rej. [...], natomiast licencję z datą ważności [...] grudnia 2018 r. odebrał w dniu [...] lipca 2008 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. ) - dalej u.t.d. oraz lp. 1.3. załącznika do tej ustawy, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów taksówką jest ściśle powiązana i uzależniona od faktu wykonywania przewozu konkretnym pojazdem i na konkretnym obszarze. W związku z tym a`contrario podjęcie działalności gospodarczej wykraczającej poza treść licencji stanowi o wykonywaniu takiej działalności bez wymaganej licencji. Ponadto organ wskazał, że zmiana licencji nie może dotyczyć przedmiotowego zakresu wydania licencji, czyli zmiany pojazdu, jak również zmiany obszaru wykonywania działalności transportowej taksówką, ponieważ taka zmiana powoduje, że przedsiębiorca de facto występuje o nowe uprawnienie. Każda zmiana skutkująca koniecznością zmiany treści licencji powoduje zatem konieczność uzyskania nowego uprawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie podzielił stanowiska organów obu instancji, że wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie licencji z terminem ważności do dnia [...] grudnia 2018 r. innym pojazdem niż wpisany do licencji jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Zdaniem Sądu, nieodnotowanie w licencji, w drodze formalnej zmiany jej treści, numeru rejestracyjnego wraz z numerem podwozia pojazdu aktualnie używanego do prowadzenia licencjonowanej działalności, nie można utożsamiać z wykonywaniem tej działalności bez licencji. Niedopełnienie przez skarżącego obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zmiany pojazdu nie stanowi podstawy wymierzenia kary pieniężnej za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wykonywanie transportu drogowego taksówką innym pojazdem niż wskazany w ważnej licencji w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy oznacza tylko, że skarżący w dacie kontroli nie dopełnił obowiązku zgłoszenia zmiany pojazdu. W ocenie Sądu prowadzenie działalności transportowej innym pojazdem niż wskazanym w licencji, tj. niezgodnie z warunkami udzielonej licencji, nie jest wykonywaniem transportu bez licencji. Z brakiem licencji mamy do czynienia wówczas, gdy przedsiębiorca nigdy jej nie uzyskał albo gdy udzielona przedsiębiorcy licencja została cofnięta bądź wygasła. Reasumując Sąd stwierdził, że posługiwanie się pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, lecz stanowi naruszenie istotnych jej warunków, co może być ewentualnie przyczyną cofnięcia licencji. W skardze kasacyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - dalej p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 4, art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji niezastosowanie w niniejszej sprawie wobec skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą bez wymaganej licencji transportowej - art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.3. załącznika do tej ustawy; 2. art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - dalej p.u.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd, że posługiwanie się przy prowadzeniu działalności transportowej pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, lecz stanowi naruszenie istotnych jej warunków. W uzasadnieniu organ podniósł, że podjęcie działalności gospodarczej wykraczającej poza treść uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, jako nie mieszczące się w treści rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej (licencji) o zakresie przyznanych przedsiębiorcy uprawnień, stanowi o wykonywaniu takiej działalności z naruszeniem prawa, tj. bez wymaganej licencji. Przedsiębiorca w takiej sytuacji jest zrównany z przedsiębiorcą w ogóle nie posiadającym licencji na wykonywanie przewozów taksówką. Przedsiębiorca wykonujący przewozy taksówką pojazdem niewymienionym w licencji wykonuje przewóz bez wymaganych przez prawo uprawnień (dopuszcza się zatem naruszenia określonego w lp. 1.3 załącznika do u.t.d.), a dodatkowo istnieje możliwość cofnięcia przez właściwy organ uprawnień na wykonywanie tego rodzaju przewozów pojazdem wymienionym w treści licencji. Organ podkreślił, że każda zmiana skutkująca koniecznością zmiany treści licencji jest zmianą licencji, a zatem dopiero z chwilą doręczenia zmienionej decyzji przedsiębiorca może wykonywać przewozy taksówką pojazdem ujawnionym w zmienionej decyzji administracyjnej. Z wykładni językowej przepisów art. 4 pkt 1 oraz art. 6 ust. 4 utd. wynika jednoznacznie, że licencja na transport drogowy osób taksówką ma charakter podmiotowy-przedmiotowy. Licencji tej udziela się nie tylko przedsiębiorcy, ale jest ona udzielana na konkretny pojazd. Nie ulega zatem wątpliwości, iż przedsiębiorca wykonując przewóz taksówką pojazdem niewymienionym w treści licencji narusza prawo. Taki przewóz wykracza bowiem poza zakres uprawnień licencyjnych i fakt jego wykonywania innym pojazdem jest równoznaczny z brakiem licencji. Wszelkie zaś zmiany stanu faktycznego polegające na posługiwaniu się zupełnie innym pojazdem (np. wykonywanie przewozów - obok dotychczasowej taksówki - również i nowym środkiem transportu; wymiana dotychczasowego pojazdu na nowy), powodują, że strona powinna wystąpić z nowym wnioskiem o wydanie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zmiana pojazdu, tak jak zmiana podmiotu posiadającego uprawnienie do wykonywania transportu drogowego taksówką, nie jest zmianą danych, o jakich mowa w art. 14 u.t.d., ale jest zmianą całokształtu uprawnienia, które zostało przyznane konkretnemu podmiotowi na konkretny pojazd. Wobec powyższego każda zmiana skutkująca koniecznością zmiany treści licencji, która to treść dotyczy istoty uzyskanego uprawnienia - w przypadku niniejszej sprawy konkretnego pojazdu - nie jest zmianą, o jakiej mowa w art. 14 u.t.d., ale okolicznością powodującą konieczność uzyskania nowego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie naruszenie skarżącego zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ jako wykonywanie przewozu taksówką bez wymaganej licencji. W konsekwencji nałożono na stronę karę pieniężną z lp. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. J. G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniósł, że organ bezpodstawnie zrównuje przedsiębiorcę, który nie dokonał nałożonego na niego w art. 14 u.t.d. obowiązku zgłoszenia zmiany danych, z przedsiębiorcą w ogóle nie posiadającym licencji na wykonywanie przewozu taksówką. Zdaniem strony, o braku licencji można mówić jedynie w sytuacji, gdy została wydana decyzja administracyjna cofająca licencję na skutek wystąpienia jednej z przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 i 3 u.t.d. lub gdy licencja wygasła na skutek zaistnienia okoliczności wymienionych enumeratywnie w art. 16 u.t.d., tj. upływu okresu ważności licencji, zrzeczenia się licencji, śmierci posiadacza licencji, likwidacji lub upadłości przedsiębiorcy uprawnionego z licencji. J. G. nie podzielił stanowiska organu, że w przypadku wykrycia w czasie kontroli u przedsiębiorcy, że świadczy on usługi przewozu taksówką innym pojazdem niż wskazany w licencji, ustawodawca przyznał organowi uprawnienia zarówno do cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust 3 pkt 1 u.t.d., jak i do nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 92 tej ustawy. W ocenie strony brak zawiadomienia o zmianie pojazdu, którym świadczone są usługi przewozu taksówką, można zakwalifikować wyłącznie jako wykonywanie działalności gospodarczej niezgodnie z warunkami licencji, gdyż dane figurujące licencji są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Jest to więc przesłanka do cofnięcia licencji. Wykonywanie transportu drogowego osób taksówką z naruszeniem warunków licencji nie oznacza wobec tego braku licencji po stronie przedsiębiorcy, a zatem art. 92 ust. 1 u.t.d. i pkt 1.1.3 załącznika do ustawy nie mogą być podstawa do wymierzenia przedsiębiorcy posiadającemu nieaktualną licencję kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna znajduje usprawiedliwione podstawy. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Odnosząc się do postawionych w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzutów naruszenia prawa procesowego, stwierdzić należy, iż nie są one zasadne. Po pierwsze, stwierdzić należy, że co do zasady wskazany przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. nie jest przepisem prawa procesowego, lecz przepisem o charakterze ustrojowym i bezpośrednio nie mieści się we wskazanych art. 174 podstawach. Dopuszczalne jest jednak powołanie wskazanego przepisu Prawa o ustroju sądów administracyjnych w powiązaniu z zarzutami zgłoszonymi w ramach naruszenia prawa procesowego, bowiem znajdujące oparcie w przepisach ustrojowych działanie sądu administracyjnego, polegające na dokonaniu kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego w pełnym zakresie, może - wobec stwierdzenia nieprawidłowości tego aktu i zastosowania odpowiednich przepisów procesowych - wpłynąć na kształtowany przez właściwy organ stosunek administracyjny. Stosownie do art. 1 § 1 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, a także o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Z kolei zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd I instancji nie naruszył zaskarżonym orzeczeniem żadnego ze wskazanych przepisów, ponieważ dokonał pełnej kontroli działania organu administracji, który wydał poddaną kontroli sądowej decyzję, ocenił naruszenie jako mające wpływ na wynik sprawy i wymierzył sprawiedliwość na podstawie obowiązujących przepisów. Wyrok wydany został po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt administracyjnych załączonych do sprawy sądowej, zatem zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a. nie znajduje uzasadnienia. Nie znajduje również usprawiedliwienia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. Wskazany przepis ustawy procesowej nakłada na orzekający sąd określone wymogi odnoszące się do sposobu sporządzenia uzasadnienia, tak aby z jego treści wynikało w jakim stanie faktycznym i prawnym orzekał sąd, jakie było stanowisko stron i uczestników postępowania oraz dlaczego i na jakiej prawnej podstawie wydany został wyrok. Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie orzeczenia służyć ma stronom postępowania i sądowi rozpatrującemu ewentualną skargę kasacyjną i umożliwiać odczytanie i odtworzenie toku rozumowania sądu prowadzącego do konkretnego rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna nie wyjaśnia jakim niezbędnym elementom uzasadnienia wyrok nie sprostał, a jedynie wskazuje na wadliwe rozumienie przepisów będących podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, te zaś mogą być rozpatrywane wyłącznie w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego. Z powyższych względów zarzut naruszenia prawa procesowego nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutów w ramach naruszenia prawa materialnego skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie wyrażone w niej poglądy zasługują na aprobatę. Prowadzenie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu transportu drogowego jest przykładem działalności, w której ograniczenia doznaje sformułowana w art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasada swobody działalności gospodarczej. Źródło tego ograniczenia stanowi art. 75 ust. 1 pkt 18 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowiący, iż wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie regulowanym ustawą o transporcie drogowym wymaga zezwolenia. Z kolei zaś ta ostatnia ustawa dla wykonywania transportu drogowego, tak w zakresie przewozu osób, jak też przewozu rzeczy wymaga, zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1, uzyskania odpowiedniej licencji, przy czym - jak wynika z art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 1 pkt 3 u.t.d. - licencja może być licencją na wykonywanie określonego rodzaju transportu drogowego (krajowy transport drogowy osób, krajowy transport drogowy rzeczy, międzynarodowy transport drogowy osób) lub licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Takie rozumienie "odpowiedniej licencji" pokrywa się z rodzajami wydawanych licencji, a te wyszczególnione są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z licencji (Dz.U. Nr 153, poz. 1612). Posiadanie licencji na wykonywanie określonego rodzaju transportu stanowi uprawnienie do wykonywania działalności gospodarczej w określonym licencją zakresie. Podmiot gospodarczy, który chce wykonywać działalność w zakresie transportu drogowego, aby otrzymać licencję musi spełnić określone ustawą o transporcie drogowym warunki, z tym że warunki dla wykonywania transportu drogowego i warunki dla wykonywania transportu drogowego taksówką nie są tożsame. Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 1) u.t.d. wnioskujący o licencję na przewóz taksówką musi spełnić część wymogów właściwych dla wszystkich innych przedsiębiorców z zakresu transportu drogowego, a są to: wymóg dobrej reputacji (art. 5 ust. 3 pkt 1) u.t.d.) i tytuł prawny do pojazdu samochodowego spełniającego określone przepisami prawa wymagania techniczne (art. 5 ust. 3 pkt 5) u.t.d.) oraz dodatkowo musi spełniać warunki określone w ust. 1 pkt 2) i ust. 2 powołanego artykułu. Wypada zauważyć, że warunki wymagane dla uzyskania licencji mają w większości charakter podmiotowy - dotyczący wyłącznie przedsiębiorcy, poza warunkiem sformułowanym w art. 5 ust. 3 pkt 5) cyt. ustawy, w którym postawiony wymóg związany jest ściśle z pojazdem, którym ma być wykonywany przewóz. Oceny, czy dany przedsiębiorca spełnia niezbędne dla przyznania mu licencji taksówkowej warunki, organ dokonuje na podstawie dokumentów załączonych do wniosku (art. 8 ust. 2 i 3 u.t.d.). Spełnienie warunku, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 5 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.t.d. ( tytuł prawny do dysponowania pojazdem spełniającym wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym) następuje poprzez dołączenie do wniosku o wydanie licencji kserokopii krajowego dokumentu dopuszczającego pojazd do ruchu; w przypadku gdy pojazd jest własnością innej osoby, konieczne jest dołączenie dokumentu potwierdzającego prawo dysponowania tym samochodem. Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe potwierdzające spełnianie warunków technicznych. Warte podkreślenia jest, że spełnienie ustawowych warunków otrzymania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką obliguje organ do jej udzielenia. Jak już zostało wyżej powiedziane, wydana konkretnej osobie licencja taksówkowa stanowi uprawnienie do wykonywania tego rodzaju transportu drogowego i jak wynika z art. 6 ust. 4 u.t.d. transport ten wykonywany być musi na wskazanym obszarze oraz pojazdem ujawnionym w licencji poprzez numer rejestracyjny pojazdu i numer podwozia (zał. nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów licencji...). Z powyższego wynika, że o wydaniu licencji nie może w ogóle być mowy w sytuacji, gdy wnioskujący kierowca nie określi we wniosku jakim pojazdem zamierza wykonywać działalność i nie poda danych tego pojazdu, które muszą pokrywać się z dołączonym do wniosku dokumentem dopuszczającym pojazd do ruchu, jakimi są dowód rejestracyjny pojazdu lub pozwolenie czasowe; obowiązek dołączenia wskazanych dokumentów do wniosku wynika z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. Taka sama sytuacja występuje w razie zmiany pojazdu i wynikłej z tego konieczności zmiany decyzji – licencji, ponieważ nie może być wątpliwości, że w razie zmiany samochodu, którym realizowana jest działalność przewozowa i zmiany "danych zawartych w licencji", o których mowa w art. 14 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., ujawnionych w licencji, decyzja ta musi ulec zmianie. W takim przypadku wniosek o zmianę licencji w części dotyczącej pojazdu poprzez zmianę danych w postaci numeru rejestracyjnego pojazdu i numeru podwozia, wymaga załączenia tych samych dokumentów, które są wymagane na etapie wydawania licencji. Podobnie jak w przypadku wniosku o wydanie licencji, tak żeby uzyskać zmianę licencji w odniesieniu do pojazdu, przedsiębiorca taksówkowy musi dołączyć wydany mu uprzednio dowód rejestracyjny pojazdu lub pozwolenie czasowe, które konsumują postawiony art. 5 ust. 3 pkt 5) u.t.d. warunek "pojazdu spełniającego wymagania techniczne". Innymi słowy, załączony do wniosku o zmianę licencji w części dotyczącej pojazdu dowód rejestracyjny potwierdza spełnienie przez ten pojazd wymogów technicznych określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym i z racji braku podstaw do badania innych, dotyczących samego przedsiębiorcy warunków, które zostały spełnione w dacie wydawania licencji, zobowiązuje organ do dokonania zmiany licencji na podstawie art. 7 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.t.d. Z powyższych względów trudno zgodzić się z niekonsekwentnymi zresztą wywodami skargi kasacyjnej, gdzie w jednym miejscu kasator wskazuje na konieczność wystąpienia przedsiębiorcy taksówkowego z wnioskiem o zmianę licencji w razie zmiany samochodu (str. 4 pierwszy akapit skargi kasacyjnej), lecz w innym miejscu, w razie zaistnienia tej samej okoliczności, mówi się już o nowej sprawie administracyjnej i konieczności wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowej licencji, a zatem o braku podstaw do dokonania zmiany decyzji (str. 9 i 10 skargi kasacyjnej). Zaprezentowane przez autora skargi kasacyjnej stanowisko, że zmiana pojazdu nie jest zmianą, o jakiej mowa w art. 14 u.t.d., ale okolicznością powodującą konieczność nowego uprawnienia nie jest do zaakceptowania z kilku względów. Po pierwsze, zmiana każdej decyzji, w której strona nabyła prawo, może nastąpić na zasadach przewidzianych art. 155 k.p.a., a po drugie zmianę decyzji w części dotyczącej zawartych w licencji danych przewiduje sama ustawa w art. 7 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.t.d. Wreszcie twierdzenie, że strona mimo uzyskania uprawnienia do wykonywania przewozu taksówkowego, nie może - w związku z np. utratą lub zniszczeniem pojazdu - wnioskować o zmianę treści licencji, przez co traci w istocie uzyskane uprawnienie, nie znajduje oparcia w żadnym obowiązującym przepisie i kłóci się z istotą ograniczenia zasady swobody działalności gospodarczej wynikającego dla przedsiębiorców transportowych wyłącznie z obowiązku uzyskania na tę działalność licencji. Dodać ponadto należy, że licencja taksówkowa udzielana jest w oparciu o określoną przez właściwą radę gminy liczbę przeznaczonych do wydania nowych licencji (art. 6 ust. 6 u.t.d.) i każda nowa licencja może zostać udzielona pod warunkiem nieprzekroczenia ustalonego limitu. Rozumowanie skargi kasacyjnej w połączeniu z brakiem "nieobsadzonych" licencji na dany rok, a może być, że i na rok kolejny, prowadziłoby właśnie do sytuacji, w której przedsiębiorca, posiadając odpowiednią licencję – licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, nie może dokonać jej zmiany w części dotyczącej pojazdu, przez co nie może realizować posiadanego uprawnienia, zaś nowe nie zostanie mu przyznane. Powracając do zawartej w art. 5 ust. 1 u.t.d. normy, stawia ona przedsiębiorcom transportowym (taksówkowym i pozostałym) wymóg legitymowania się odpowiednią, a więc wskazującą na określony rodzaj przewozu licencją. Ta odpowiednia licencja, w odniesieniu do licencji taksówkowej, zgodnie z art. 6 ust. 4 u.t.d. wydawana jest określonemu podmiotowi na określony pojazd oraz na określony obszar realizowania przewozów i zgodnie z odmiennym od dotychczasowego orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 250/09, wyrok z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 233/09 i wyrok z dnia 13 stycznia 2010 sygn. akt II GSK 291/09) wykonywanie przewozu taksówką innym pojazdem niż ujawniony w licencji jest przewozem bez wymaganej licencji. Pojęcie wymaganej licencji pojawia się w pkt 1.1 i 1.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym i związane jest z określonym naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, których dopuścił się przedsiębiorca transportowy, co sankcjonowane jest na podstawie art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 1 u.t.d. karą pieniężną we wskazanej w załączniku wysokości. Ponieważ kara pieniężna jest odpowiedzią na naruszenie przez przedsiębiorcę przewozowego konkretnych przepisów, to w sytuacji jaka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, stwierdzenia naruszenia przez przedsiębiorcę taksówkowego obowiązku wykonywania przewozu na podstawie odpowiedniej - identyfikującej rodzaj przewozu licencji, udzielonej na określony pojazd i obszar (naruszenie art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 4 u.t.d.) oraz zaniechania obowiązku zgłoszenia w określonym terminie zmiany takich danych i wystąpienia z wnioskiem o zmianę licencji (naruszenie art. 14 ust. 2 u.t.d.), uznać należy, że kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji jest uzasadniona, a dokonana zaskarżonym wyrokiem ocena Sądu I instancji jest błędna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można lekceważyć wagi zawiadomienia właściwego organu o zmianie danych, na podstawie których udzielono licencji, w szczególności tych, które zgodnie z art. 14 ust. 2 u.t.d. powodują obowiązek wystąpienia z wnioskiem o dokonanie zmiany licencji. Wywiązanie się przez przedsiębiorcę z nałożonego ustawą obowiązku, przy jednoczesnym braku możliwości wykonywania przewozu dotychczasowym pojazdem ujawnionym w licencji, nie powinno stanowić nieznanej w czasie przeszkody dla tego przedsiębiorcy w wykonywaniu działalności, na którą otrzymał uprawnienie. Wydana przedsiębiorcy taksówkowemu licencja przewozowa ma przecież służyć temu przedsiębiorcy, w czasie w niej określonym, do nieprzerwanego wykonywania działalności transportowej wskazanego w licencji rodzaju. Mimo więc, iż uprawnienie przewozowe opiewa na określony pojazd przez ujawnione w licencji dane identyfikujące ten pojazd, to dane te podlegają zmianom i w sytuacji spełnienia przez przedsiębiorcę określonych ustawą warunków dotyczących zawiadomienia, złożenia wniosku o zmianę z załączonym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie nowego pojazdu do ruchu, wykonywanie przewozu samochodem posiadającym dowód rejestracyjny/pozwolenie czasowe nie powinno być oceniane jako stan sprzeczny z prawem. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 2) p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1c) i pkt 2a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).