II GSK 250/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1931/08 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od K. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1931/08 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. K., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Sąd orzekał w następujący stanie sprawy. W dniu [...] lipca 2007 r. w G. W., przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. nr rej. [...], stanowiącego własność skarżącego K. Ka. Pojazd był oznakowany jako taxi numerem bocznym umieszczonym na drzwiach K. K. okazał do kontroli licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, z terminem ważności do [...] maja 2018 r. na pojazd o nr rej. [...]. L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2008 r. nałożył na K. K. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymał powyższą decyzję w mocy organu. W uzasadnieniach decyzji, organy wskazały w szczególności, że stosownie do art. 5 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.), podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, której udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat. Licencja udzielana jest na określony pojazd i obszar. Zdaniem organów, wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego taksówką, pojazdem innym niż wymieniony w licencji naruszało art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.3. załącznika do tej ustawy. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków, stanowiący załącznik do ustawy o transporcie drogowym w lp. 1.3. przewiduje karę w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę K. K.stwierdzając, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu I instancji, bezsporny stan faktyczny sprawy został błędnie uznany przez organy, jako wykonywanie przez skarżącego transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Sąd stwierdził, że nieodnotowania w licencji, w drodze formalnej zmiany jej treści, numeru rejestracyjnego wraz z numerem podwozia pojazdu aktualnie używanego do prowadzenia licencjonowanej działalności, nie można utożsamiać z wykonywaniem tej działalności bez licencji. Sąd wskazał, że art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. stanowi, iż przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Niedopełnienie przez skarżącego obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zmiany pojazdu nie stanowi jednakże podstawy wymierzenia kary pieniężnej za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Sąd pierwszej instancji uznał, że wykonywanie transportu drogowego taksówką innym pojazdem niż wskazany w ważnej licencji oznacza tylko, iż skarżący w dacie kontroli nie dopełnił obowiązku zgłoszenia zmiany pojazdu. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że posługiwanie się pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, lecz stanowi naruszenie istotnych jej warunków, co może ewentualnie stanowić przyczynę cofnięcia licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 4, art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji niezastosowanie w niniejszej sprawie wobec skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą bez wymaganej licencji transportowej art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.3. załącznika do u.t.d., 2) art. 141 § 4 p.p.sa., art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Praw o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej: p.u.s.a.), poprzez przyjęcie przez Sąd, że posługiwanie się przy prowadzeniu działalności transportowej pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, lecz stanowi naruszenie istotnych jej warunków. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ ponownie wyraził pogląd, że wykonywanie transportu drogowego pojazdem innym niż wymieniony w licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, oznacza wykonywanie tego transportu bez wymaganej licencji. Skarżący organ podniósł, że w przypadku, gdy przedsiębiorca dokonuje zmiany pojazdu, którym dotychczas wykonywał przewozy taksówkowe, obowiązany jest wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji, bowiem stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 u.t.d. licencji takiej udziela się na określony pojazd, który jest wymieniony w treści samej licencji na transport drogowy osób taksówką. Licencja ta, jak wywiódł organ z treści art. 4 pkt 1 oraz art. 6 ust. 4 u.t.d., ma bowiem charakter podmiotowo-przedmiotowy. Wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem, który został zgłoszony jedynie do zmiany treści licencji stosownie do art. 14 ust. 2 u.t.d. lub też w ogóle nie został zgłoszony, nie może być zdaniem organu rozumiane jako przyznanie takiemu przedsiębiorcy prawa do wykonywania transportu drogowego w okresie "przejściowym" (do czasu dokonania zmian w dotychczasowej licencji) pojazdem nieujawnionym w treści licencji. Przedsiębiorca wykonujący przewozy taksówką pojazdem niewymienionym w licencji wykonuje zaś przewóz bez wymaganych przez prawo uprawnień (dopuszcza się naruszenia określonego w lp. 1.3 załącznika do u.t.d.). Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną organu, z art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. wynika, że na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek informowania właściwego organu o wszelkich zmianach. Jednakże obowiązek ten nie może być interpretowany w taki sposób, aby samo zgłoszenie zmian, czy wystąpienia z właściwym wnioskiem przyznawało przedsiębiorcy prawo do posługiwania się zmienionymi danymi. Nie można bowiem pominąć, że samo zgłoszenie nie jest wystarczające, gdy konieczna jest zmiana treści licencji. Nadto, nawet mimo zgłoszenia stosownego wniosku o zmianę treści licencji, organ może wydać decyzję administracyjną, w której odmówi dokonania zmiany licencji (art. 7 u.t.d.). Skarżący organ wskazał ponadto, że jedynie w treści licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką wymienia się określony pojazd, którym ten transport może być realizowany. W przypadku wykonywania transportu drogowego taksówką, pojazdem niewymienionym w licencji ustawodawca przewidział tylko jedną sankcję, tj. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. W ocenie organu przemawia to za przyjęciem, że taki sposób wykonywania transportu drogowego taksówką wykracza poza zakres uprawnień wynikających z licencji i jest równoznaczny z brakiem licencji. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wszelkie decyzje o charakterze konstytutywnym, których celem jest zmiana lub cofnięcie uprawnień wcześniej przyznanych na wykonywanie transportu drogowego mogą wywoływać jedynie skutki prawne na przyszłość, zaś każda zmiana powodująca konieczność zmiany treści licencji jest zmianą licencji, a zatem dopiero z chwilą doręczenia zmienionej decyzji przedsiębiorca może wykonywać przewozy taksówką pojazdem ujawnionym w zmienionej decyzji administracyjnej. Wszelkie zaś zmiany stanu faktycznego polegające na posługiwaniu się zupełnie innym pojazdem, tworzą już nowa sprawę administracyjną. Okoliczności te nie są bowiem związane z poprzednim rozstrzygnięciem, a zatem strona powinna wystąpić z nowym wnioskiem o wydanie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W postępowaniu tym należy ustalić, czy nowy pojazd spełnia warunki techniczne, pozwalające na zakwalifikowanie go do kategorii taksówki, zaś wynik tego postępowania może zakończyć się rozstrzygnięciem niekorzystnym dla strony. Zawsze jednak, gdy występuje nowy pojazd będzie występowała także nowa sprawa administracyjna, której przedmiotem będzie wydanie licencji konkretnej osobie na ten właśnie pojazd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 4, art. 7 ust. 1, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d., najogólniej rzecz ujmując, sprowadzają się do kwestionowania poglądu Sądu I instancji, że wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem innym niż wskazany w ważnej licencji, stanowi jedynie naruszenie istotnych warunków tej licencji, co może być ewentualnie przyczyną cofnięcia licencji, lecz nie jest równoznaczne z wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku był podzielany przez Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w następujących wyrokach: z 28 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 13/08 (Lex nr 505262), z 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 27/08 (Lex nr 469447), z 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 30/08 (Lex nr 469444) i z 9 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 98/08 (Lex nr 495496). W powołanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny przyjmował, że stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d. licencja na wykonywania transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar, a zgodnie z art. 14 ust. 2 u.t.d. przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji, jeśli nastąpiła zmiana danych zawartych w licencji, o których mowa w art. 8 u.t.d. Licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił w wyznaczonym terminie informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83 (art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d). W wymienionych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że brak zaktualizowanych danych zawartych w licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie można utożsamiać z brakiem licencji w ogóle. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo, że licencji udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd, a wymieniony w niej numer rejestracyjny pojazdu jest istotnym elementem, to niedokonanie aktualizacji danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu, na który została udzielona licencja, nie przesądza o utracie jej ważności. Przypadki wygaśnięcia licencji zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.t.d. i nie należy do nich wykonywanie transportu drogowego pojazdem innym , niż wymieniony w licencji. W takich wypadkach można mówić o pewnej wadliwości licencji, czy wykonywaniu transportu niezgodnie z warunkami licencji, ale nie jest to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tożsame z wykonywaniem transportu bez licencji w rozumieniu art. 92 ust. 1 w zw. z lp. 1.3. załącznika do u.t.d. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela przytoczonego stanowiska z następujących przyczyn: Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest zaś przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 u.t.d.). Licencja ta dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Nie ulega przy tym wątpliwości, że są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot, na obszarze określonym w licencji i pojazdem w niej określonym. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany pojazdem niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania wspomnianego transportu bez wymaganej licencji. Podkreślenia wymaga, że naruszenie określone w lp. 1.3. załącznika do u.t.d. nie polega na wykonywaniu transportu drogowego taksówką w ogóle bez licencji, lecz na wykonywaniu go bez wymaganej licencji. Jak już wspomniano pojęcie "wymagana licencja" obejmuje zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe. Niezgodność jednego z tych elementów z wykonywanym transportem drogowym taksówką stanowi naruszenie obowiązku posiadania wymaganej licencji. Skoro licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką jest udzielona na określony pojazd (art. 6 ust. 4 u.t.d.), to "dane" dotyczącego tego pojazdu muszą być zawarte w jej treści. W konsekwencji jeżeli przedsiębiorca wykonujący transport drogowy taksówką zamierza wykonywać ten transport innym pojazdem niż określonym w licencji, to stosownie do art. 14 ust. 2 omawianej ustawy jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Taka zmiana treści licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 7 ust. 1 u.t.d.). Do wniosku o zmianę treści licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką przedsiębiorca powinien dołączyć dokumenty związane z tą zmianą, a przewidziane dla wniosku o udzielenie licencji, tj. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). W postępowaniu dotyczącym zmiany treści licencji na inny pojazd właściwy organ będzie zobowiązany do badania, czy przedsiębiorca występujący z takim wnioskiem posiada tytuł prawny do dysponowania tym "nowym" pojazdem oraz czy zgłoszony do licencji pojazd - na podstawie przedłożonych dokumentów - spełnia wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym. W związku z powyższym, skoro przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiada odpowiedniej dla tego przewozu licencji, na pojazd którym faktycznie w dniu kontroli przewóz wykonuje, to należy uznać, iż wykonuje on przewóz bez wymaganej licencji, a zatem narusza obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do "obchodzenia" powyższych obowiązków wynikających z ustawy, gdyż przedsiębiorcy, posiadający licencję na konkretnie określony pojazd mogliby faktycznie wykonywać transport drogowy innym pojazdem, niż określony w licencji, co naruszałoby interesy innych przedsiębiorców wykonujących transport zgodnie z uzyskaną licencją, a także podważałoby celowość reglamentacji takich przewozów. Taka zaś reglamentacja wynika z treści art. 6 ust. 6 u.t.d., zgodnie z którym właściwe rady gmin i Rada m.st. Warszawy określają na dany rok kalendarzowy, nie później niż do 30 listopada roku poprzedniego, liczbę przeznaczonych do wydania licencji po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających miejscowych taksówkarzy i organizacji, których statutowym celem jest ochrona praw konsumentów. W związku z powyższym nie można podzielić poglądu, iż zaniechanie dopełnienia przez skarżącego obowiązku wystąpienia z wnioskiem o zmianę licencji i posługiwanie się przez niego dotychczasową licencją, w której został określony inny samochód niż ten, którym przewóz był wykonywany, stanowi jedynie przesłankę do faktycznego cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił w wyznaczonym terminie informacji i dokumentu, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83 u.t.d. Cofnięcie licencji na tej podstawie dotyczy więc sytuacji, gdy przedsiębiorca nie dopełnia wymogów formalnych w postaci "nie przedstawienia w wyznaczonym terminie informacji i dokumentów", a nie gdy odstępuje od wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji. Wprawdzie w art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. zawarte jest odesłanie do całego art. 14 u.t.d., lecz tylko w art. 14 ust. 1 jest mowa o obowiązku zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Natomiast w art. 14 ust. 2 jest mowa o obowiązku przedsiębiorcy wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji, jeżeli zmiany o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji. W tym ostatnim przypadku trudno jest mówić jedynie o przedstawieniu "w wyznaczonym terminie informacji i dokumentów", skoro brak wniosku o zmianę licencji powoduje, iż nie zostaje uruchomione postępowanie administracyjne dotyczące takiej zmiany, a w konsekwencji wobec braku licencji "zmienionej" dotyczącej "nowego" pojazdu przedsiębiorca wykonujący transport drogowy taksówką tym pojazdem wykonuje go bez wymaganej licencji. W konsekwencji należy też przyjąć, iż nawet w przypadku gdyby przedsiębiorca wystąpił o zmianę licencji obejmującej inny pojazd niż określony w licencji, a nie uzyskałby jeszcze licencji na "nowy" pojazd, to wykonując przewóz drogowy tym ostatnim pojazdem wykonywałby transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej uznając, że wykonywanie transportu drogowego taksówką, pojazdem innym niż wymieniony w licencji nie jest równoznaczne z wykonywaniem wspomnianego transportu bez wymaganej licencji i nie uzasadnia nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.3. załącznika do ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważania dotyczące tego, czy zastąpienie pojazdu, na który udzielono licencji innym ("nowym"), nakłada na przedsiębiorcę obowiązek ubiegania się o nową licencję, czy też wystarczające jest zainicjowanie postępowania w sprawie zmiany treści udzielonej już licencji wykraczają poza przedmiot decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji. Przypomnieć należy, że kontroli sądowej poddana została decyzja nakładająca karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny nie miał obowiązku odniesienia się do tej kwestii, zwłaszcza, że nie została ona powiązana z zarzutem naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Przystępując do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 3 §1 p.p.s.a. i art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 p.u.s.a. podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna, w zakresie omawianych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nie spełnia warunków określonych w art. 176 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miało polegać naruszenie tych przepisów i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie podjęła nawet próby przedstawienia uzasadnienia omawianych zarzutów. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza między innymi, iż Sąd ten nie jest uprawniony do formułowania za stronę przyczyn jakie spowodowały postawienie określonego zarzutu, jak również nie jest rzeczą tego Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony. Wobec wskazanego braku skargi kasacyjnej omawiane zarzuty naruszenia przepisów postępowania usuwają się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji należało uznać, że w tym zakresie skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W związku z tym, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego okazały się trafne, a stan faktyczny sprawy był bezsporny, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę skierowaną do Sądu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).