I SA/Kr 1407/08

Sygn. akt I SA/Kr 1407/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Grażyna Firek, Asesor WSA Agnieszka Jakimowicz (spr), Protokolant: Iwona Sadowska Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009r., sprawy ze skargi Agencji Rozwoju Miasta S.A. w K., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 6 sierpnia 2008r Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, I. uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację podatkową II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł ( czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). I SA/Kr 1407/08 UZASADNIENIE W dniu [...] maja 2008 r. do Izby Skarbowej (Biura Krajowej Informacji Podatkowej ) wpłynął wniosek, w którym Agencja Rozwoju Miasta S.A. w K. zwróciła się o udzielenie indywidualnej interpretacji z zakresu stosowania przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Problem dotyczył kwalifikacji wniesionego w 1996 r. aportem do spółki prawa użytkowania udziału w nieruchomości zabudowanej przez okres 20 lat jako wartości niematerialnej i prawnej w rozumieniu przepisów podatkowych oraz zastosowania amortyzacji podatkowej. Spółka stanęła na stanowisku, że skoro w 1996 r. nabywając prawo użytkowania wprowadziła je do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych, gdyż zdaniem spółki, w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów prawa, tj. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. nr 7, poz. 34) prawo użytkowania znajdowało się w otwartym katalogu wartości niematerialnych i prawnych, to miała prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodów. Prawa tego nie została pozbawiona na skutek - najpierw nowelizacji cyt. rozporządzenia z 1997 r., a potem zmiany ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 16b). Regulacje te nie uwzględniały już prawa użytkowania jako wartości niematerialnej i prawnej. Zdaniem spółki zmiany regulacji prawnej w tym zakresie nie mają wpływu na prawo kontynuowania odpisów amortyzacyjnych, skoro na gruncie obowiązujących przepisów prawa w momencie nabycia prawa użytkowania stanowiło ono wartość niematerialną i prawną podlegającą amortyzacji. Drugi z problemów przedstawionych we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej związany był ze sposobem dokonywania odpisów amortyzacyjnych na skutek zmiany - podwyższenia wartości początkowej prawa wniesionego do spółki w formie aportu oraz wydłużenia okresu użytkowania z 20 na 35 lat. Zdaniem spółki mogła ona zmienić okres amortyzacji poprzez dostosowanie go do nowego 35 letniego okresu, na jaki zostało ustanowione prawo użytkowania oraz dokonywać odpisów amortyzacyjnych w kwocie dostosowanej do podwyższonej wartości tego prawa. W interpretacji z dnia 6 sierpnia 2008 r., nr [...] doręczonej stronie w dniu [...] sierpnia 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów uznał stanowisko podatnika co do obydwu przedstawionych kwestii za nieprawidłowe. Organ stanął na stanowisku, że skoro od dnia 1 stycznia 2000 r. ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie wymieniała w zamkniętym katalogu składników majątkowych podlegających amortyzacji podatkowej prawa użytkowania, przeto od tej daty spółka nie miała prawa kontynuowania rozpoczętej amortyzacji tego składnika wartości niematerialnych i prawnych, zwłaszcza że ustawa z dnia 20 listopada 1999 r. nowelizująca ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych nie wprowadzała w tej materii żadnych przepisów przejściowych. Od 2000 r. spółka miała więc obowiązek stosowania przepisów znowelizowanych, nawet gdy rozpoczęła amortyzację pod rządami innych przepisów. Kwestionując co do zasady prawo strony do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od 2000 r. jednocześnie uznano za nieprawidłowe zasady, według których następowała amortyzacja. Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. strona wezwała organ udzielający interpretacji do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu spółka podjęła polemikę z merytorycznym stanowiskiem organu, podtrzymując argumentację i twierdzenia zawarte we wniosku o wydanie interpretacji i zarzucając organowi działanie niezgodne z zasadą zaufania obywatela do organów państwa oraz do prawa. Spółka podniosła zwłaszcza, że istniejąca luka w prawie w postaci braku przepisów intertemporalnych nie oznacza, że podatnik w sytuacji gdy rozpoczął amortyzację pod rządami innych przepisów, ma obecnie obowiązek stosowania nowych przepisów, pozbawiających go wcześniej nabytego prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia Ministra Finansów podtrzymał stanowisko zaprezentowane w interpretacji z dnia 6 sierpnia 2008 r. W skardze na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 6 sierpnia 2008 r. strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci dokonania błędnej wykładni § 2 ust. 2 i § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych (Dz. U. nr 7, poz. 34) i w konsekwencji przyjęcie, że prawo użytkowania nabyte przez spółkę w 1996 r. nie jest wartością niematerialną i prawną, od której spółka ma prawo dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych. W dalszej kolejności wyartykułowano zarzut niewłaściwego zastosowania art. 16 b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. nr 54, poz. 654) i art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. nr 95, poz. 1101) poprzez przyjęcie, że wprowadzony ustawą nowelizującą art. 16 b ustawy podatkowej ma zastosowanie do wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do ewidencji i amortyzowanych przed wejściem w życie tego przepisu wskutek czego dochodzi do naruszenia nabytych przez spółkę praw (art. 2 Konstytucji RP). Wreszcie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie interpretacji na niekorzyść podatnika w sytuacji stwierdzenia luki prawnej w zakresie przepisów intertemporalnych. Spółka doszła do przekonania, że brak jest przepisów, na mocy których doszło do odebrania podatnikom prawa kontynuacji rozpoczętej pod rządami przepisów sprzed nowelizacji amortyzacji wartości niematerialnych i prawnych. Interpretacja dokonana przez organ prowadzi zaś do utraty praw nabytych. Skarżąca strona powołała się nadto na treść art. 4 ustawy nowelizującej wywodząc, iż na jego podstawie zmienione przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie mają zastosowania w zakresie dotyczącym sytuacji faktycznej spółki. W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji oraz odpowiedzi na wezwanie o usunięcie naruszenia prawa i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów z ostrożności procesowej podjął polemikę z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, w której zdefiniowano pojęcie "niewydania postanowienia" z art. art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 r. jako brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. W przedmiotowej uchwale NSA dokonał także porównania poprzednio i obecnie obowiązujących przepisów prawa dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosząc się również do treści nowego art. 14d Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu analiza przepisów tej ustawy skłania ku przyjęciu stanowiska, że problem doręczenia istotny jest tylko przy instytucji zmiany interpretacji indywidualnej i tzw. interpretacji "milczącej", gdyż tylko w tych przypadkach ustawa uzależnia wystąpienie skutków prawnych zmienionej interpretacji od jej doręczenia. Ponadto zaznaczono, że z treści art. 139 § 4 w zw. z art. 14 d Ordynacji podatkowej do trzymiesięcznego terminu przewidzianego dla wydania interpretacji indywidualnej nie wlicza się m. inn. okresów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych przyczynami niezależnymi od organu, przez które Dyrektor Izby Skarbowej rozumie okres od dnia nadania przesyłki listowej zawierającej interpretację do dnia jej doręczenia i okres awizowania określony w art. 150 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu nie może on odpowiadać za ewentualną złą pracę urzędów pocztowych oraz za unikanie przez podatnika odbioru korespondencji lub niemożność jej doręczenia z innych przyczyn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. nr 163, poz. 1016). Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 cytowanej ustawy). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w niniejszej sprawie stwierdzone zostało istotne naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej, co upoważniało Sąd do uchylenia zaskarżonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Zgodnie z dyspozycją art. 14d Ordynacji podatkowej w brzmieniu obecnie obowiązującym – interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. W pierwszej kolejności należało zatem skupić się na kwestii zachowania przez organ terminu do wydania zaskarżonej interpretacji, pomimo braku w tej materii stosownego zarzutu strony skarżącej. Zgodnie bowiem treścią art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie orzekającym prezentuje stanowisko, podzielane także przez sądy administracyjne w licznych orzeczeniach (por. wyrok WSA z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 257/07, wyrok WSA z dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4204/06, wyrok WSA z dnia 6 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 116/07), że załatwienie wniosku strony o wydanie interpretacji podatkowej polega na udzieleniu pisemnej interpretacji, do której wydania nie może dojść przez samo wyłącznie jej podpisanie przez uprawnionego pracownika organu podatkowego. Aby można było mówić o udzieleniu pisemnej interpretacji – przedmiotowa interpretacja powinna zostać wnioskodawcy doręczona. Wywiązanie się przez właściwy organ z obowiązku udzielenia (wydania) interpretacji obejmuje zarówno sporządzenie stosownej interpretacji, jak i przekazanie jej treści wnioskodawcy. Zdaniem orzekającego Sądu, zaistnienie skutków prawnych związanych z indywidualną interpretacją podatkową musi bowiem wiązać się z datą pewną, czyli obiektywnie weryfikowalną, a taką datą nie jest data wydania interpretacji (sporządzenia i podpisania). Prezentowane stanowisko znalazło potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, w której stwierdzono, że "w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej". Przedmiotowa uchwała, z uwagi na stan faktyczny rozstrzyganej sprawy, odnosi się bezpośrednio do stanu prawnego obowiązującego w 2005 r., jednakże jak podkreślił NSA "zmiana brzmienia stosownych przepisów Ordynacji podatkowej nie stwarza podstaw do innego – niż przedstawione wcześniej – rozumienia pojęcia "niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d" (art. 14o § 1 znowelizowanej Ordynacji podatkowej)". W obecnym stanie prawnym więc, pomimo nowelizacji przepisów w sprawie udzielania indywidualnych interpretacji podatkowych, nie zmienił się ani cel, ani istota obowiązujących regulacji prawnych, a zatem uchwała powyższa jest w pełni aktualna oraz adekwatna do stanu faktycznego ustalonego w niniejszym postępowaniu. Sąd w całości podziela i przyjmuje do stosowania stanowisko zawarte w w/w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że okolicznością bezsporną jest, iż wniosek strony skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wpłynął do Izby Skarbowej (Biura Krajowej Informacji Podatkowej) w dniu [...] maja 2008 r. Interpretacja indywidualna, znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych została wydana wprawdzie w dniu 6 sierpnia 2008 r., ale doręczona stronie wnioskującej dopiero w dniu [...] sierpnia 2008 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Przyjmując zatem dzień [..] maja 2008 r. jako początek biegu terminu wskazanego w art. 14d Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 4233/06) należy uznać, że zaskarżona interpretacja nie została doręczona stronie w wymaganym trzymiesięcznym terminie. Skutkiem prawnym braku terminowego działania Ministra Finansów w przedmiotowym zakresie jest, zgodnie z dyspozycją art. 14o Ordynacji podatkowej przyjęcie, że w dniu następującym po dniu, w którym bezskutecznie upłynął termin wydania interpretacji została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Z treści art. 14d zdanie drugie Ordynacji podatkowej wynika, że do terminów załatwienia sprawy określonych w tym przepisie nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub z przyczyn niezależnych od organu. Z akt sprawy wynika jednak, że powyższe okoliczności nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Za okoliczność uzasadniającą odliczanie czasu jej trwania od terminów przewidzianych w art. 14d Ordynacji podatkowej nie można, wbrew twierdzeniom organu, uznać czasu w jakim przesyłka zawierająca akt interpretacji dostarczona zostanie do wnioskodawcy. W opinii Sądu co do zasady nie mieści się ona w żadnej z kategorii określonych w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Z zasady, na którą powołuje się Dyrektor Izby Skarbowej, a polegającej na zaliczaniu do terminów określonych w art. 14d Ordynacji podatkowej tylko efektywnego biegu terminu do załatwienia sprawy wynika bowiem i to, że organ ma obowiązek tak gospodarować czasem postępowania, aby zachować przewidziane prawem terminy załatwienia sprawy. W przypadku interpretacji indywidualnych, których wydanie z reguły nie jest poprzedzone koniecznością przeprowadzania postępowania wyjaśniającego lub dowodowego, określony w Ordynacji podatkowej trzymiesięczny termin jest całkowicie wystarczający, aby sporządzić interpretację indywidualną i zdążyć ją doręczyć stronie – nawet w sytuacji opóźnień spowodowanych wadliwym działaniem urzędu pocztowego, albo przy konieczności awizowania korespondencji, co stanowi jedną z dopuszczalnych przepisami prawa form doręczenia, która to okoliczność winna być uwzględniana przez organy w kontekście zachowania terminów określonych w art. 14d Ordynacji podatkowej. Oczywistą sprawą jest, że opieszałe postępowanie Dyrektora Izby Skarbowej, który bez uzasadnionej przyczyny sporządza i ekspediuje interpretację w ostatnim dniu trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 14d Ordynacji podatkowej, musi prowadzić do doręczenia jej stronie po upływie przedmiotowego terminu, nawet gdy poczta działa bez zarzutu, a adresat przesyłki podejmuje ją bez konieczności awizowania korespondencji. W tym miejscu należy dodatkowo zaznaczyć, że nieuprawnione jest stanowisko działającego z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej zawarte w treści pisma procesowego z dnia 26 stycznia 2009 r., z którego wynika, że trzymiesięczny termin określony w art. 14 d Ordynacji podatkowej należy postrzegać jako zasadniczy i podstawowy dla wydania przez organ indywidualnej interpretacji podatkowej. Przepis art. 14d Ordynacji podatkowej stanowi w pierwszej kolejności, że interpretację indywidualną wydaje się bez zbędnej zwłoki, co oznacza, że to jest podstawowy i priorytetowy termin przewidziany dla załatwienia sprawy. Nawet w sytuacji konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprawa ma być rozpatrzona wnikliwie i szybko – bez zbędnej zwłoki. Termin trzymiesięczny, który organ zdaje się postrzegać jako termin zasadniczy dla wydania interpretacji indywidualnej, jest terminem ostatecznym. W art. 14d Ordynacji podatkowej mamy zatem do czynienia z dwoma samodzielnymi terminami, które nie uzasadniają przyjmowania założenia, że organ ma na załatwienie sprawy trzy miesiące. Trzymiesięczny termin określony w art. 14d Ordynacji podatkowej ma bowiem charakter gwarancyjny dla strony postępowania, zaś w odniesieniu do organu pierwszą, wiodącą dyrektywą, jest działanie bez zbędnej zwłoki. Organy w toku postępowania mają więc w taki sposób organizować podejmowane czynności, by załatwić sprawę i wydać stosowne rozstrzygnięcie bez zbędnej zwłoki. Mając na uwadze powyższe rozważania należy zaznaczyć, że skutkiem opieszałości organu, która doprowadziła do przekroczenia przez Ministra Finansów trzymiesięcznego terminu dla wydania interpretacji, wiążące jest dla tego organu stanowisko podatnika zawarte we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji (tzw. milcząca interpretacja). Owo związanie stanowiskiem podatnika oznacza, że w istocie sprawa, której załatwienia domagał się podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej załatwiona zostaje tymże wnioskiem, przekształconym z mocy prawa w interpretację podatkową. Na marginesie wspomnieć przy tym można, że przepis art. 14e w związku z art. 14o § 2 Ordynacji podatkowej określa sposób, w jaki tzw. milcząca interpretacja może być wyeliminowana z obiegu prawnego. Minister Finansów może zatem w odrębnym postępowaniu, wszczętym z urzędu, przy spełnieniu przesłanek zawartych w tym przepisie zmienić ową milczącą interpretację ukonstytuowaną przez upływ czasu we wniosku podatnika. Z uwagi na powyższe Sąd odstąpił od oceny zasadności pozostałych zarzutów skargi. Te bowiem dotyczyły merytorycznego rozstrzygnięcia, a jak Sąd wyżej wyjaśnił, po upływie terminu do wydania interpretacji wiążące jest dla organu stanowisko podatnika zawarte we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził zwrot wpisu od skargi w wysokości 200 zł, opłaty od pełnomocnictwa - 17 zł oraz honorarium radcy prawnego w kwocie 240 zł zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).