I FSK 1191/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia WSA del. Maria Zawadzka (sprawozdawca), Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. T. Z. Sp. z o. o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 872/08 w sprawie ze skargi B. T. Z. Sp. z o. o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz B. T. Zbożowego Sp. z o. o. z siedzibą w G. kwotę 380 zł (słownie: trzysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 marca 2009 roku sygn. akt I SA/Gd 872/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. T. Sp. Z o.o. z siedzibą w G. na interpretacje indywidualną Ministra Finansów z dnia 4 stycznia 2008 roku nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. 2. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że B. T. Spółka z o.o. z siedzibą w G. w dniu 4 października 2007 r. wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy na obszarze polskiego portu morskiego usługi załadunku, wyładunku i przeładunku oraz składowania towarów będących przedmiotem eksportu, a także sprowadzonych do kraju w ramach transportu międzynarodowego (importu) oraz wewnątrzwspólnotowej usługi transportu towarów. Przedmiotowe usługi świadczone są na rzecz podmiotów krajowych. Dowodem potwierdzającym wykonanie usług są dokumenty takie jak: zlecenia i protokoły wykonania usług, manifesty towarowe przywozowe (manifest of cargo), konosamenty, wystawiane faktury, w których zawarte są m.in. dane określające nadawcę i odbiorcę towaru, nazwę statku, jego przynależność państwową i datę przybycia do portu, port załadunku, port przeznaczenia, rodzaj i masę towaru oraz jego pochodzenie, zezwolenie urzędu celnego na wydanie towaru. W związku z powyższym podatnik zwrócił się z zapytaniem jaką stawkę podatku VAT należy zastosować do ww. usług. W ocenie spółki świadczone przez nią usługi są opodatkowane stawką 0% na podstawie przepisów art. 83 ust. 1 pkt 9, 14, 17 i 21 lit. a) ustawy z dnia 11 maja 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz § 7 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zdaniem podatnika usługę składowania towarów na obszarze polskiego portu morskiego należy zakwalifikować do usług bezpośrednio związanych z obsługą lądowych i morskich środków transportu, która wraz ze świadczonymi przez spółkę usługami załadunku, wyładunku i przeładunku towarów stanowi jednorodną usługę. W uzupełnieniu wniosku spółka wskazała, że świadczy jedynie tzw. usługi portowe, tzn. nie jest importerem towarów, nie świadczy usług polegających na wykonywaniu czynności związanych z ich transportem, spedycją, załatwianiu formalności celnych, dlatego też nie posiada wiedzy, czy wartość usług związanych bezpośrednio z importem towarów została włączona do podstawy opodatkowania. Podkreśliła przy tym, że nie wskazywała na zastosowanie art. 83 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku od towarów i usług. Minister Finansów uznał, że w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej spółka przedstawiła cztery odrębne stany faktyczne, w związku z czym wydał cztery odrębne interpretacje. I tak, w interpretacjach z dnia 4 stycznia 2008 r., nr [...], nr [...] i nr [...] uznał za prawidłowe stanowisko podatnika w zakresie wysokości stawki podatku VAT do świadczonych przez niego usług: • wyładunku i przeładunku towarów sprowadzonych do kraju w ramach wewnątrzwspólnotowej usługi transportu towarów, • wyładunku i przeładunku towarów sprowadzonych do kraju w ramach transportu międzynarodowego, a także • załadunku, wyładunku i przeładunku oraz składowania towarów będących przedmiotem eksportu Natomiast w interpretacji z dnia 4 stycznia 2008 r., nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe w odniesieniu do zastosowania 0% stawki podatku do usług składowania w polskim porcie morskim towarów sprowadzonych do kraju. W uzasadnieniu interpretacji powołano przepisy art. 5 ust. 1, art. 27 ust. 1 i ust. 2 pkt 3b, art. 41 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej uptu. Z powołanych regulacji organ podatkowy wywiódł, że 0% stawka podatku VAT może być stosowana wyłącznie w stosunku do usług związanych bezpośrednio z eksportem towarów, w tym dotyczących towarów eksportowanych polegających na ich składowaniu. Podkreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku VAT do usług składowania towarów sprowadzanych do kraju czy to w ramach transportu międzynarodowego, czy też wewnątrzwspólnotowej usługi transportu towarów. Pismem z dnia 25 stycznia 2008 roku spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa związku z wydaniem interpretacji indywidualnej nr [...], zarzucając, że organ podatkowy dokonał sztucznego podziału świadczonych przez spółkę usług, na usługi polegające na załadunku, wyładunku i przeładunku oraz usługę składowania towarów. Zdaniem podatnika, przedmiotowe usługi powinny być traktowane kompleksowo, gdyż polegają na obsłudze statków, pomimo, że usług składowania towarów ma jedynie charakter pomocniczy wobec usług za ładunku, przeładunku i wyładunku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej, podtrzymując argumentację w niej zawartą. 3. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji Ministra Finansów. Przedstawiona w skardze przez spółkę argumentacja powiela zarzuty i stanowisko (wraz z jego argumentacją) strony zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo Spółka odwołała się do treści § 3 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 6 lipca 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w portach morskich i śródlądowych (Dz. U. Nr 73, poz. 346), w świetle którego pod pojęciem przeładunku portowego rozumie się czynności związane bezpośrednio z przeładunkiem towarów na statkach morskich i żeglugi śródlądowej oraz wszelkiego rodzaju innych środkach transportu wodnego i lądowego, w tym także czynności związane z wykonywaniem prac manipulacyjnych, składowaniem, wydawaniem, układaniem i przenoszeniem ładunków w magazynach i na placach składowych w celu dalszego przewozu. Podatnik zwrócił również uwagę, że podmioty świadczące tego rodzaju usługi na terytoriach innych państw członkowskich Unii Europejskiej stosują preferencyjny sposób ich opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 13 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przekazał sprawę ze skargi B. T. Spółka z o.o. na interpretację Ministra Finansów z dnia 4 stycznia 2008r., nr [...] do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę, ocenił stanowisko Ministra Finansów jako prawidłowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie Minister Finansów miał prawo przyjąć, iż wniosek skarżącej spółki dotyczył różnych stanów faktycznych, a w konsekwencji wydać odrębne dla każdego z nich indywidualne interpretacje, ponieważ przepisy Rozdziału 1a Ordynacji podatkowej nie nakładają na Ministra Finansów obowiązku rozpatrzenia wszystkich przedstawionych przez podatnika we wniosku jedną interpretacją. Sąd przypomniał, że spółka wystąpiła z pytaniem o możliwość zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% w odniesieniu do świadczonej usługi załadunku, wyładunku i przeładunku oraz składowania towarów będących przedmiotem eksportu, a także sprowadzonych do kraju w ramach transportu międzynarodowego (importu) oraz wewnątrzwspólnotowej usługi transportu towarów. Przy tak przedstawionym stanie faktycznym organ podatkowy, zdaniem Sądu zasadnie wyodrębnił cztery stany faktyczne, tj. (1) usługę wyładunku i przeładunku towarów sprowadzonych do kraju w ramach wewnątrzwspólnotowej usługi transportu towarów, (2) usługę wyładunku i przeładunku towarów sprowadzonych do kraju w ramach transportu międzynarodowego, (3) usługę załadunku, wyładunku i przeładunku oraz składowania towarów będących przedmiotem eksportu oraz (4) usługę składowania w polskim porcie morskim towarów sprowadzonych do kraju. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że Minister Finansów naruszył zasadę zaufania do organów państwa. Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem wyłącznie do prawnopodatkowej kwalifikacji świadczonych przez skarżącą usług składowania na obszarze polskiego portu morskiego towarów sprowadzonych do kraju zarówno z krajów trzecich, jak i z innych państw członkowskich. Sąd I instancji ocenił jako trafne jest stanowisko Ministra Finansów, polegające na przyjęciu, że obniżona stawka podatku VAT ma zastosowanie do usług polegających na składowaniu towarów wyłącznie gdy są one usługami związanymi bezpośrednio z eksportem towarów (art. 83 ust. 1 pkt 21 lit.a uptu). Ponieważ skarżąca spółka wykonuje usługi składowania także w odniesieniu do towarów importowanych tj. sprowadzanych z krajów nienależących do Wspólnoty należało również odnieść się do dyspozycji zawartej w art. 83 ust. 1 pkt 20 uptu. Podnoszona przez spółkę okoliczność, iż nie jest ona importerem towarów pozostaje bez znaczenia. Przepis pkt 20 ust. 1 art. 83 uptu mówi bowiem o usługach związanych bezpośrednio z importem towarów (z wyjątkiem usług w zakresie ubezpieczenia towarów lub usług dotyczących importu towarów zwolnionych od podatku), które zostały już poniesione albo będą poniesione do miejsca pierwszego przeznaczenia na terytorium kraju. Do tego rodzaju usług zalicza się prowizję, opakowania (ich wartość), transport (jego koszty) i koszty ubezpieczenia. Koszty te stanowią dla usługodawców wynagrodzenie za ich usługi i opodatkowane będą stawką 0% pod warunkiem, że ich wartość została włączona do podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 29 ust. 15 uptu. Jednakże z akt sprawy wynika, że podatnik nie posiada wiedzy, czy wartość świadczonych przez niego usług przechowywania importowanych towarów jest włączana do podstawy opodatkowania (jest składową ceny towaru importowanego), co stanowi jeden z warunków zastosowania stawki podatku w wysokości 0%. W ocenie Sądu Minister Finansów zasadnie również przyjął, że do świadczonych przez skarżącą spółkę usług polegających na składowaniu w polskim porcie morskim towarów sprowadzonych do kraju nie mają zastosowania przepisy art. 83 ust. 1 pkt 9, 14 i 17 uptu oraz § 7 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 27.04.2004 r. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 1 pkt 9 uptu stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich, związanych z transportem międzynarodowym, polegających na obsłudze lądowych i morskich środków transportu. W myśl § 7 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia obniżoną do wysokości 0% stawkę podatku stosuje się również do usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich, związanych z wewnątrzwspólnotową usługą transportu towarów, polegających na obsłudze lądowych środków transportu. Z przytoczonych regulacji wynika jednoznacznie, że stawka 0% nie obejmuje wszystkich usług świadczonych w portach morskich, a dotyczy tylko tych usług świadczonych w portach morskich, które związane są z transportem międzynarodowym oraz wewnątrzwspólnotowym, i które polegają na obsłudze lądowych i morskich środków transportu. Inne usługi, które nie są związane z transportem lub nie podlegają na obsłudze środków transportu - nawet gdy świadczone są w portach morskich - nie podlegają obniżonej stawce podatku. Sąd stanął na stanowisku, że przedmiotowa usługa składowania towarów po ich wyładunku ze środków transportu nie mieści się ww. kategorii usług objętych 0-procentową stawką podatku. Podkreślić trzeba, że czym innym są usługi świadczone na obszarze polskich portów morskich, związane z transportem międzynarodowym (wewnątrzwspólnotowym) i polegające na obsłudze lądowych i morskich środków transportu, a czym innym usługi polegające na kompleksowej obsłudze ich ładunków (towarów). Usługę polegającą na składowaniu (magazynowaniu) towarów należy zakwalifikować do usług związanych bezpośrednio z obsługą towaru, nie zaś obsługą środka transportu świadczoną w ramach transportu międzynarodowego (wewnątrzwspólnotowego). W rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania także pozostałe powoływane przez skarżącą spółkę przepisy art. 83 ust. 1 uptu. Zdaniem Sądu ich literalne brzmienie nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych. Przepis pkt 14 dotyczy usług związanych z obsługa statków wymienionych w klasie PKWiU ex 35.11 należących do armatorów morskich, z wyjątkiem usług świadczonych na cele osobiste załogi, zaś przepis pkt 17 mówi o pozostałych usługach służących bezpośrednim potrzebom środków transportu morskiego i ich ładunkom, przy czym dotyczy dostaw na rzecz statków wymienionych w punkcie 1. Pierwsza z wymienionych regulacji dotyczy obsługi statków, które są wykorzystywane przez armatorów morskich a nie obsługi towarów już po rozładunku. Natomiast objęte stawką 0% usługi, o których mowa w drugim z przywołanych przepisów to wyłącznie usługi świadczone bezpośrednio na rzecz armatora. Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby spółka wykonywała przedmiotowe usługi portowe na rzecz armatora. Analiza przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem od towarów i usług prowadzi do wniosku, że - wbrew twierdzeniom skarżącej - ustawodawca wykonywanych przez nią usług portowych, w tym składowania towarów zarówno przed załadunkiem na środek transportu, jak i po jego rozładunku nie traktuje jako usługi kompleksowej, jednolitego świadczenia do celów stosowania podatku VAT. Przemawia za tym chociażby brzmienie art. 83 ust. 1 pkt 21 lit. a) uptu, w którym usługa polegająca na składowaniu towarów eksportowanych została wyszczególniona jako odrębna czynność, choć ma do niej zastosowanie obniżona stawka podatku. Zdaniem Sądu I instancji, bezzasadne było odwoływanie się przez skarżącą do postanowień rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 6 lipca 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w portach morskich i śródlądowych. Jest to bowiem rozporządzenie wykonawcze do ustawy - Kodeks pracy i nie ma zastosowania dla celów podatkowych. 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez naruszenie przepisów: - art. 83 ust. 1 pkt 9 uptu w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2007 roku oraz § 7 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, - art. 83 ust. 1 pkt 21 lit.a w związku z art. 2 pkt 8 uptu, poprzez ich zastosowanie, w sytuacji, kiedy należało zastosować przepis szczególny, jakim jest art. 83 ust. 1 pkt 9 uptu, w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2007 roku, - art. 83 ust. 1 pkt 20 uptu, w sytuacji, kiedy nie powinien znaleźć zastosowania, - art. 83 ust. 1 pkt 14 i pkt 17 uptu w wersji obowiązującej do 31 grudnia 2007 roku, poprzez oparcie interpretacji o powołany przepis w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2008 r., podczas, gdy wniosek o interpretację został złożony 4 października 2007r., Ponadto autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z naruszeniem: - art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu sprawy i nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do całości akt sprawy, w wyniku czego Sąd w sposób niewłaściwy przyjął stan faktyczny sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej interpretacji, pomimo, że została ona wydana z naruszeniem prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie przez organy podatkowe nieprawidłowej oceny stanu faktycznego, polegające na uznaniu przez organy podatkowe, że świadczone przez Spółkę usługi składowania nie są częścią składową ani usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich, polegających na obsłudze morskich środków transportu, (o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 9 uptu w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2007 roku) ani usług świadczonych na obszarze polskich portów morskich, związanych z wewnątrzwspólnotową usługą transportu towarów polegających na obsłudze lądowych środków transportu, - art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej interpretacji, pomimo, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 83 ust. 1 pkt 9, pkt 14, pkt 17 uptu w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2007 roku, pkt 20 i pkt 21 lit. a i przepisów powołanego rozporządzenia, w wyniku ich błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, na skutek czego Minister Finansów uznał, że czynności składowania w przedstawionym stanie faktycznym powinny zostać opodatkowane stawką VAT w wysokości 22%, - art. 151 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w okolicznościach, w których uzasadnionym było uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, z uwagi na naruszenie przez niego prawa materialnego tj. art. 83 ust. 1 pkt 9, pkt 17, pkt 20, pkt 21 lit.a uptu i § 7 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia oraz art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Skarga kasacyjna jest zasadna. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a. zarzucając zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie jak i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. W zakresie naruszenia prawa procesowego, sformułowano cztery zarzuty naruszenia przepisów, przy czym wszystkie z nich dążą do zakwestionowania przyjętego do wyrokowania stanu faktycznego sprawy. Podkreślić należy, że instytucja interpretacji organu podatkowego jest instytucją szczególną, czyli interpretacją organu podatkowego co do sposobu i zakresu stosowania prawa podatkowego. Na wniosek podatnika ma on uzyskać odpowiedź na pytanie jakie przepisy prawa mają zastosowanie w przedstawionym przez niego stanie faktycznym. Ponieważ działanie organu w tym zakresie podlega kontroli sądów administracyjnych, to ocena danego zagadnienia przeprowadzana przez sąd musi być całościowa i kompletna. W szczególności nie może być żadnej wątpliwości w oparciu o jaki stan prawny organ dokonuje interpretacji przepisów prawa, a następnie Sąd dokonuje kontroli sądowoadministracyjnej. W rozpoznawanej sprawie B. T. Sp. z o.o. wystąpił z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji w dniu 4 października 2007 roku (obwiązywały wówczas przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w wersji obowiązującej do 31 grudnia 2007 roku), zaś Minister Finansów wydał zaskarżoną interpretację w dniu 4 stycznia 2008 roku a więc w okresie, kiedy to od 1 stycznia 2008 roku obowiązywały znowelizowane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Pomimo, że organy podatkowe powoływały w swoich rozstrzygnięciach przepisy art. 83 ust. 1 pkt 9, pkt 14, pkt 17, pkt 20 i pkt 21 lit. a uptu, to jednak ani organ, ani Sąd nie stwierdził, jakie przepisy (czy obowiązujące do 31 grudnia 2007 roku czy tez obowiązujące od 1 stycznia 2008 roku są przedmiotem interpretacji, pomimo, że po nowelizacji przepisy te w większości uległy istotnej zmianie. Ordynacja podatkowa nie formułuje zasady, wedle której zmiana stanu prawnego uwzględnionego w wydanej interpretacji indywidualnej powoduje jej dezaktualizację. Jednak interpretacja ta zachowuje swój walor jednakże tylko w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tymczasem może być tak, (jak w przedmiotowej sprawie), że w dniu wydania interpretacji może obowiązywać stan prawny inny od tego, który obowiązywał w dniu składania wniosku o wydanie interpretacji i który został uwzględniony przez wnioskodawcę. Organ obowiązany do wydania interpretacji musi wówczas wydać interpretację, oceniając negatywnie stanowisko wnioskodawcy ze względu na nieaktualność podanego przez niego stanu prawnego i wskazać jednocześnie stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym odnoszącym się do stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji (art. 14c § 2) - Komentarz do art. 14(b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatko C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III. W przedmiotowej sprawie Minister Finansów wydając zaskarżona interpretację tego nie uczynił. Również Sąd pierwszej instancji nie wskazał w oparciu o jaki stan prawny dokonał kontroli zaskarżonej interpretacji. Dlatego wyrok WSA w Gdańsku, wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie sposób bowiem stwierdzić, czy w sprawie istotnie doszło do niewłaściwego zastosowania i błędnej wykładni art. 83 ust 1 pkt 9, pkt 14, pkt 17, pkt 20 i pkt 21 uptu. Z tych względów rozpoznawanie innych zarzutów skargi kasacyjnej jest przedwczesne. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 203 pkt 1 P.p.s.a.