I OSK 1126/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Monika Myślak - Kordjak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. C. i J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 1178/08 w sprawie ze skargi E. C. i J. C. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wywłaszczenie nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1178/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę E. C. i J. C. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wywłaszczenie nieruchomości. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] sierpnia 1975 r. Naczelnik Gminy Mierzęcice orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości gruntowej o powierzchni [...]m2, położonej w P. i będącej własnością A. i W. C., oznaczonej jako działka [...]. Wywłaszczenie nastąpiło na wniosek Zakładu Energetycznego w B. pod budowę stacji Trafo. Pismem z dnia 12 stycznia 2004 r., E. i J. C. złożyli odwołanie, zwracając się do Wojewody Śląskiego o uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1975 r., ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W piśmie wskazali, ze kopia wymienionej decyzji została im doręczona w dniu 2 stycznia 2004 r. Wyjaśnili, że są właścicielami działki oznaczonej nr [...] o pow. [...]m2, którą nabyli na podstawie aktów podjętych po dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej, dotyczącej działki [...]. Decyzja wywłaszczeniowa nie została doręczona ich poprzednikom prawnym i stąd rodzice podpisując notarialny akt darowizny nie wiedzieli o wywłaszczeniu części działki. Wojewoda Śląski pismem z dnia 30 maja 2005 r. zwrócił się do zainteresowanych o sprecyzowanie, czy ich wystąpienie należy traktować jako odwołanie od decyzji czy jako wniosek o stwierdzenie jej nieważności, wyjaśniając jednocześnie różnice obu postępowań. W odpowiedzi E. i J. C. stwierdzili, że pismem z dnia 12 stycznia 2004 r. złożyli odwołanie od decyzji wywłaszczeniowej. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Wojewoda Śląski stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że J. i E. C. dowiedzieli się o wydaniu decyzji w dniu 3 stycznia 2003 r., zatem złożenie odwołania w dniu 12 stycznia 2004 r. należało uznać za złożone po terminie. Niezadowoleni z powyższego rozstrzygnięcia J. i E. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 275/06 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Śląskiego. Rozpatrując ponownie sprawę Wojewoda Śląski uzupełnił postępowanie i postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu stwierdzono, że w dostępnych aktach wywłaszczeniowych brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji Naczelnika Gminy Mierzęcice podpisanych przez jej adresatów. Znajduje się jednak pismo Zakładu Energetycznego w B. z dnia 2 września 1975 r. wnioskujące o nadanie klauzuli prawomocności wymienionej decyzji oraz pismo Urzędu Gminy Mierzęcice z dnia 12 września 1975 r. informujące o przekazaniu wskazanej decyzji wraz z klauzulą prawomocności. Badając przesłanki dopuszczalności wniesionego odwołania oraz jego terminowość Wojewoda podkreślił, że skoro właściciele wywłaszczonej nieruchomości nie brali udziału w postępowaniu pierwszej instancji, to przysługiwało im prawo wniesienia odwołania, w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, czyli do dnia 2 września 1975 r. E. i J. C. wnieśli odwołanie w dniu 13 stycznia 2004 r., stąd należało uznać je za złożone po upływie terminu do jego złożenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. i E. C. zarzucili postanowieniu naruszenie szeregu przepisów tak prawa materialnego (art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości), jak i prawa procesowego - art. 129 § 2 oraz art. 134 k.p.a., a także art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę na powyższe postanowienie stwierdził, że wydane ono zostało w toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Wojewodę Śląskiego w wyniku uchylenia poprzedniego rozstrzygnięcia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 275/06. W powołanym wyroku, Sąd wskazując na uchybienia postępowania, zobowiązał organ odwoławczy do uzupełnienia przeprowadzonego postępowania, a w szczególności wyjaśnienia kwestii, czy przedmiotowa decyzja weszła do obrotu prawnego i czy stała się decyzją ostateczną przed dniem doręczenia jej skarżącym. Z ustaleń tych wynika, że decyzja Naczelnika Gminy Mierzęcice z dnia [...] sierpnia 1975r. o wywłaszczeniu nieruchomości gruntowej będącej własnością A. i W. małżonków C., została doręczona Zakładowi Energetycznemu w B. w dniu 18 sierpnia 1975 r. Świadczy o tym data wpływu tej decyzji do Zakładu - uwidoczniona na kserokopii tej decyzji. Dodatkowo potwierdzeniem otrzymania niniejszej decyzji przez Zakład Energetyczny jest pismo z dnia 2 września 1975 r., kierowane do Urzędu Gminy w Mierzęcicach, z prośbą o nadanie decyzji z dnia [...] sierpnia 1975 r. o wywłaszczeniu, klauzuli prawomocności, które wpłynęło do Urzędu w dniu 6 września 1975 r. Wnioskowana klauzula prawomocności została nadana w dniu 12 września 1975 r. i przesłana do zainteresowanego Zakładu Energetycznego. Poza sporem pozostaje zaś fakt, że przedmiotowa decyzja nie została doręczona małżonkom C., a przynajmniej nie ma w dostępnych materiałach dowodowych żadnego dowodu doręczenia jej lub ogłoszenia zainteresowanym. Mając na uwadze powyższe ustalenia organu odwoławczego Sąd I instancji stwierdził, że decyzja Naczelnika Gminy Mierzęcice z dnia [...] sierpnia 1975 r. o wywłaszczeniu została wprowadzona do obrotu prawnego i stała się ostateczna. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że odwołanie od decyzji strona, która nie brała udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym może wnieść tylko do chwili zapadnięcia decyzji ostatecznej, jeżeli zaś od decyzji pierwszej instancji nie zostało wniesione odwołanie i decyzja ta się uprawomocniła wskutek upływu przewidzianego prawem terminu, osoba, która nie brała udziału w postępowaniu a jest stroną w rozumieniu Kodeksu może żądać wznowienia postępowania. Mając na uwadze, iż przedmiotowa decyzja została doręczona jednej ze stron tego postępowania - Zakładowi Energetycznemu w B. w dniu 18 sierpnia 1975 r., to w oparciu o te ustalenia zasadnie organ uznał, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 1 września 1975 r. i z tą datą decyzja uzyskała walor ostateczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, iż w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tej decyzji Zakładowi Energetycznemu w postaci pisemnego potwierdzenia odbioru tej decyzji, jednak wystarczającym dowodem jest kserokopia tej decyzji z prezentatą jej wpływu do adresata. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli E. C. i J. C., domagając się: 1) stwierdzenia nieważności postępowania ewentualnie; 2) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości, a także postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2008 r. oraz decyzji Naczelnika Gminy w Mierzęcicach z dnia [...] sierpnia 1975 r. i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz; 3) zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Wnoszący skargę kasacyjną przedmiotowemu wyrokowi zarzucili: a) rażące naruszenie przez Sąd prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na błędnym rozumieniu treści tego przepisu i przyjęciu, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 1 września 1975 r. przewidziany dla Zakładu Energetycznego w B., podczas gdy jak wynika z doręczonej skarżącym w dniu 2 stycznia 2004 r. decyzji wywłaszczeniowej Naczelnik Gminy w Mierzęcicach wydał w dniu [...] sierpnia 1975 r. decyzję orzekającą o wywłaszczeniu nieruchomości gruntowej będącej własnością A. i W. małż. C.; - art. 129 § 2 oraz art. 134 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na całkowicie nietrafnym i chybionym stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania poprzez przyjęcie, iż w trakcie rozprawy wywłaszczeniowej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 1975 r. obecna na rozprawie A. C., po zapoznaniu się z całością dokumentów w sprawie złożyła oświadczenie, że nie wnosi żadnych roszczeń dotyczących wysokości odszkodowania; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust. 1 i 2, art. 23 ust. 1 powołanej ustawy o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości polegające na przyjęciu do zaistniałego już wcześniej stanu faktycznego tych przepisów, które nie mogły mieć do niego zastosowania; - art. 21 i 64 Konstytucji RP w zw. z art. 140 k.c. poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na nietrafnym przyjęciu przez Sąd, że wkroczenie w sferę uprawnień skarżących właścicieli nieruchomości jest legalne oraz, że decyzja wywłaszczeniowa jest zgodna z prawem; - art. 1 protokołu dodatkowego Nr 1 do Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności dotyczącego własności przez błędną wykładnię tego przepisu; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 9 i 90 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tych przepisów. Sąd zignorował bowiem zarzuty skarżących podnoszone w skardze nie zajmując stanowiska w kwestii zarzutów materialnych w stosunku do kwestionowanej decyzji; b) naruszenie przez Sąd przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 106 § 3 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie przedłożonych dokumentów – protokołu z dnia 25 marca 1975 r. z odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji stacji transformatorowej – bez wskazania w uzasadnieniu przyczyn ich całkowitego pominięcia; - art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów bez wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn ich pominięcia; - art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu na okoliczność ustalenia faktycznej daty dokonania na decyzji wywłaszczeniowej wpisu stwierdzającego prawomocność tej decyzji, co jest niezbędne i konieczne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości; - art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, art. 109 i 68 k.p.a. poprzez utrzymanie przez Sąd I instancji stanu sprzecznego z regulacjami ustawowymi; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, art. 129 § 2 oraz art. 134 k.p.a. przez Sąd poprzez stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 1975 r. Przedmiotowa decyzja nigdy nie została doręczona ówczesnym stronom postępowania, nie miało także miejsca ustne ogłoszenie decyzji. WSA stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez utrzymanie przez Sąd I instancji stanu sprzecznego z regulacjami ustawowymi, bowiem w istniejącym stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, bowiem opinia biegłego sporządzona została przed wszczęciem postępowania, a ponadto w rozprawie wywłaszczeniowej nie brał udziału biegły; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegającego na obrazie art. 7 Konstytucji RP. Orzekając wbrew żądaniom skargi WSA przekroczył granice, jakie wyznacza mu art. 7 Konstytucji RP. Wpływ tego naruszenia na wynik postępowania polegało na tym, iż Sąd wydał orzeczenie sprzeczne z prawem; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 6, 7, 8, 9, 14, 68, 109, 129, 134 k.p.a. polegające na przekroczeniu przez Sąd I instancji swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej pozostającej w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Stronom postępowania wywłaszczeniowego nie doręczono skutecznie decyzji w tym postępowaniu, co oznacza że nie została ona wprowadzona do obrotu prawnego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 170 i 171 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało wydane z naruszeniem art. 183 § 2 ust. 3 P.p.s.a., ponieważ sprawa ta została już prawomocnie osądzona. Wydany przez WSA w Gliwicach w dniu 6 grudnia 2006 r. wyrok w sprawie II SA/Gl 275/06 uchylający zaskarżone postanowienie Wojewody Śląskiego w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wywłaszczenia nieruchomości korzysta z powagi rzeczy osądzonej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. polegające na obrazie art. 145 pkt 2 i 4 k.p.a. Aktualny wpis w księdze wieczystej potwierdza nadal prawo własności skarżących, którym nigdy nie wypłacono odszkodowania. Skarżący nie brali udziału w postępowaniu, a zatem doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka E. S. A. z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie, podzielając argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jednak bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tejże ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy wobec niedoręczenia byłym właścicielom nieruchomości decyzji wywłaszczeniowej, wniesione w dniu 12 marca 2004 r. przez następców prawnych – E. C. i J. C. odwołanie od w/w decyzji zostało wniesione w terminie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że osoba, która pomimo posiadania interesu prawnego nie brała udziału w postępowaniu, zachowuje termin do wniesienia środka zaskarżenia w terminie przewidzianym dla pozostałych stron postępowania, którym decyzję doręczono. Sytuacja ta odnosi się również do następców prawnych osób, którzy nie brali udziału w tym postępowaniu. Oznacza to, że ostateczny i nieprzekraczalny termin do złożenia odwołania dla osób wskazanych powyżej jest taki sam jak termin do złożenia odwołania dla strony, której jako ostatniej doręczono decyzję (por. wyrok NSA z 13 lipca 1999 r., sygn. IV SA 703/97, Lex 47299; wyrok NSA z 27 sierpnia 1999 r., sygn. IV SA 1758/97, Lex 47876; wyrok NSA z 10 października 2006 r., sygn. II OSK 1209/05, Lex 289245). Przyjęta w zaskarżonym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach interpretacja art. 134 k.p.a. była w całości zbieżna z przywołanym wyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd I instancji nie miał zatem podstaw, by przyjąć, iż złożone przez skarżących odwołanie było wniesione w terminie. Zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 1975 r. została doręczona jedynie Zakładowi Energetycznemu w B. (o czym świadczą powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dowody) i wobec niezaskarżenia w/w rozstrzygnięcia stała się ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego, zawiera przepisy, które mają służyć naprawie błędów popełnionych przez organ prowadzący postępowanie. Takie przepisy zawiera też instytucja wznowienia postępowania, w której przewidziano m.in. możliwość wznowienia postępowania w przypadku pominięcia w postępowaniu, na skutek błędu organu, strony postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w ustalonym stanie faktycznym, wniesione przez skarżących odwołanie było wniesione po terminie, co uzasadniało stwierdzenie uchybienia terminu do jego wniesienia. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., którego naruszenie zarzucają wnoszący skargę kasacyjną, sąd może z urzędu albo na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. O istotnych wątpliwościach można mówić tylko wówczas, gdy kluczowe dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione i są sporne. Sąd administracyjny nie może bowiem dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżonym orzeczeniem. Z akt sprawy nie wynika, żeby skarżący składali wniosek o przeprowadzenie dowodu, a Sąd z urzędu, o czym była mowa wyżej, może go przeprowadzić tylko wtedy, jeśli istnieją jakiekolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w niniejszej sprawie tych wątpliwości nie miał, bowiem stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony. Skarga E. C. i J. C. nie zawierała w swej treści wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, natomiast przedstawienie stanu faktycznego nie jest równoznaczne z żądaniem jego przeprowadzenia. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia art. 170 i art. 171 P.p.s.a. Art. 170 P.p.s.a. stanowi bowiem, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, iż wiążącym był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 275/06 uchylający postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 16 lutego 2006 r., co obligowało organ do ponownego rozpatrzenia sprawy. Sąd uchylając zaskarżone postanowienie wskazał, że rozstrzygnięcia wymaga zagadnienie czy decyzja wywłaszczeniowa weszła do obrotu prawnego i czy stała się ostateczna przed dniem doręczenia jej skarżącym, bowiem ustalenia w tym zakresie decydowały o dopuszczalności wniesienia odwołania. Nie przesądził zatem sprawy co do istoty, na co wskazywali wnoszący skargę kasacyjną. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów w postępowaniu wywłaszczeniowym, to wskazać należy, że podnoszone przez stronę argumenty nie mogą zostać rozpoznane w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W postępowaniu tym Wojewoda Śląski badał jedynie czy odwołanie od decyzji wywłaszczeniowej zostało wniesione terminie. W tej sytuacji, skoro przepisy prawa materialnego nie były przedmiotem rozważań Sądu I instancji to nie można zaskarżonemu wyrokowi postawić zarzutu ich naruszenia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.