VI SA/Wa 304/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do celów łowieckich oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] cofającą K. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do podjęcia tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] powziął wiadomość, że przeciwko K. F., posiadającemu pozwolenie na broń palną myśliwską toczy się postępowanie karne, w którym zostały postawione zarzuty z art. 258 § 1, art. 271 § 1 i § 3, art. 286 § 1 i art. 299 § 1 kk oraz art. 56 § 1 i art. 54 § 1 kks. Wymienione czyny należą do kategorii przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu, przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przeciwko mieniu. W dniu [...] czerwca 2007 r. Prokuratura Okręgowa w [...] wniosła m. in. przeciwko skarżącemu akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w T. i sprawa karna toczy się w tym Sądzie pod sygn. akt [...]. W związku z powyższym w dniu [...] sierpnia 2008 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. F. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ przeprowadził wywiad środowiskowy o uprawnionym i skontrolował sposób przechowywania broni. Z dokumentu tego wynika, że uprawniony prowadzi własną działalność gospodarczą, mieszka w domu jednorodzinnym. Posiada dwie jednostki broni palnej myśliwskiej, które są przechowywana w szafie pancernej, ma pozytywną opinię, nie ma skłonności do nadużywania alkoholu ani innych nałogów, nie stwierdzono u niego choroby psychicznej. Nie figuruje w kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego. Wedle opinii Zarządu Koła Łowieckiego [...], do którego należy skarżący jest on człowiekiem zdyscyplinowanym, wzorowym, chętnie służy pomocą w każdej sytuacji, aktywnie uczestniczy w pracach koła i przy dokarmianiu zwierzyny. W aktach znajduje się też wskazany wyżej skierowany do Sądu akt oskarżenia, z którego wynika, że K. F. postawiono 5 zarzutów, a oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że jak wynika z aktu oskarżenia, skarżący działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dopuścił się szeregu przestępstw w tym m. in. przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstwo to zostało bezpośrednio wymienione przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej jako u.b.a.), jako szczególnie uzasadniające istnienie obawy, użycia odwołanie broni przez jej posiadacza w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wobec powyższego, organ mając na względzie brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., uznał że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył do Komendanta Głównego Policji pełnomocnik uprawnionego K. F. Wskazał, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej jest efektem błędnej interpretacji przez organ I instancji przepisów u.b.a., ponieważ wyrok jeszcze nie zapadł, a oskarżony, wbrew twierdzeniom organu, nie stwarza uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na okoliczność tę nie przeprowadzono żadnego dowodu. Zarzucił, że w postępowaniu zostały naruszone zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 10, 11, 75, 76, 77, 80 kpa, w szczególności organ nie wziął pod uwagę, że decyzja Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z [...] grudnia 2007 r., będąca istotnym dokumentem w sprawie karnej, została uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. i stwierdził, że nakazuje on organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Cofnięcie pozwolenia na broń osobom skazanym za przestępstwa przeciwko mieniu a także, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw ma charakter obligatoryjny, zatem inna decyzja nie mogła zapaść. Nietrafne są również zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej, bowiem skarżący poinformowany został o wszczęciu wobec niego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, był pouczony o przysługujących mu w toku tego postępowania prawach, a całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie została wnikliwie rozpatrzona przez organ I instancji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym nie ustala się winy, czy niewinności osoby posiadającej pozwolenie na posiadanie broni. Nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z akt karnych i dokumentu - decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] uchylającej decyzję I instancji, która to okoliczność była istotna tylko dla toczącego się postępowania karnego. W niniejszej sprawie istotne znaczenie miało ustalenie faktu, czy przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o czyn objęty katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Skargę na decyzję ostateczną Komendanta Głównego Policji K. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze zarzucił: 1. naruszenie art. art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską; 2. naruszenie art. 7, 8, 75, 76, 77 i 80 kpa przez naruszenie zaufania obywatela do organów państwa poprzez brak wszczęcia postępowania administracyjnego niezwłocznie po wszczęciu postępowania karnego tj. w 2006 r., niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy, niedopuszczenie dowodu z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, pomimo iż jest to dokument urzędowy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, uznanie, że dana okoliczność została udowodniona bez przeprowadzenia postępowania dowodowego; 3. naruszenie art. 43 ust 3 i art. 32 Konstytucji RP i art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności. W uzasadnieniu postawionych zarzutów skarżący wskazał m.in., że intencją ustawodawcy było pozbawienie prawa do posiadania broni osób, które popełniły przestępstwa i zostały uznane winnymi ich popełnienia. Skarżący nie został uznany winnym, ponieważ postępowanie jest w toku i nie można automatycznie przypisać mu "uzasadnionej obawy" określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6. u.b.a. Organy Policji naruszyły więc zasadę domniemania niewinności ponieważ nie został wydany wyrok karny, który uznawałby skarżącego winnym popełnienia przestępstwa i obligował do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni. Skarżący w świetle prawa i fundamentalnych zasad jest osobą niewinną i nie może ponosić ujemnych konsekwencji podejrzenia o czyn, w momencie kiedy nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie sądu wskazujące na słuszność tego podejrzenia. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż nie ma możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, bowiem ustawodawca zobowiązał go do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia określonych okoliczności, które w niniejszej sprawie miały miejsce i dlatego priorytetowo potraktowano słuszny interes społeczny, który w przypadku pozwoleń na posiadanie broni ma zasadnicze znaczenie. Organy Policji w toku postępowania wzięły pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności akt oskarżenia przeciwko skarżącemu oraz inne dokumenty w tym akta dotyczące udzielania pozwolenia na broń skarżącemu i pozytywne opinie środowiskowe o skarżącym. Komendant Główny Policji podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym organ Policji nie orzeka o winie bądź niewinności skarżącego, a zasada domniemania niewinności nie ma odniesienia do rozstrzygnięć administracyjnych podejmowanych w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli uprawniony należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. - tzn. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności", poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie uzasadnioną obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku przeprowadzać szczegółowe postępowanie dowodowe na okoliczność, czy co do konkretnej osoby, w konkretnej sytuacji istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. W ocenie Sądu tak nie jest, a wymienienie przez ustawodawcę w u.b.a. katalogu przestępstw popełnionych lub tylko zarzucanych, które wykluczają przyznanie lub pozostawienie prawa do posiadania broni ma głębokie uzasadnienie. Prawo do posiadania broni, bez wątpienia, może rodzić zagrożenia większe niż jakiekolwiek inne prawo. Ustawodawca, co do zasady, wykluczył możliwość posiadania tego prawa przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pojęcie "uzasadniona obawa" jest pojęciem niedookreślonym, a istnienie takiej "uzasadnionej obawy" zawsze opiera się tylko na prognozach, które wysnuwa się na podstawie tych faktów, które wydarzyły się do daty czynienia prognozy. Prognoza jest więc zawsze pewnym wybieganiem w przyszłość i z istoty rzeczy nigdy nie zawiera w sobie elementu pewności. Ustawodawca uznał jednak, że z uwagi na zagrożenia, jakie niesie ze sobą posiadanie broni i konieczność ochrony społeczeństwa przed tymi zagrożeniami, można i należy brać pod uwagę właśnie prognozy. Ustawodawca uznał też, że pewne fakty powodują, że prognozy są negatywne. Te fakty to skazanie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz samo tylko prowadzenie postępowania karnego, co do popełnienia tych przestępstw. Te fakty uzasadniają podjęcie przez organ działań prewencyjnych, mających zapobiec zagrożeniom. Gdy chodzi o grupę podmiotów, którym zarzucono przestępstwa wymienione w katalogu z art.15 ust.1 p.6 u.b.a., ustawodawca uznał, że co do nich prognozy są negatywne, a osoby te stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ zarzucono im przestępstwa uznane przez ustawodawcę za szczególnie niebezpieczne z punktu widzenia posiadania broni przez ich sprawców (lub osoby, co do których tylko toczy się postępowanie karne, a sprawstwo jeszcze nie jest udowodnione). Co do osób tych ustawodawca uznał, że z uwagi na charakter czynów nie należy przyznawać im (pozostawiać) prawa do broni. Jest to pewien rodzaj ostrożności ze strony ustawodawcy, która to ostrożność, gdy chodzi o interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest z oczywistych względów głęboko uzasadniona. Taka interpretacja art. 15 ust.1 pkt 6 u.b.a. prezentowana jest w licznych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i akceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r. II OSK 1166/06, NSA wyjaśnił wprost, że "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę /.../ stwierdził, że obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, że osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo osoby wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.", (por. także wyroki NSA z dnia 4 czerwca 2007r. sygn. akt II OSK 863/06, z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 356/07, z dnia 20 listopada 2008r., sygn. akt II OSK 1390/07, z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1211/07). Pogląd ten Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela. Sądowi znane są rozbieżności w orzecznictwie NSA dotyczące wykładni art.15 ust.1 p.6 u.b.a. Ze wskazanych wyżej względów Sąd prezentuje pogląd, iż z analizowanego przepisu wynika, iż z woli ustawodawcy, osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa w nim wymienione lub osoby, przeciwko którym toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw, w tym przestępstwa przeciwko mieniu, są uznane za stwarzające obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków. Taki stan rzeczy podyktowany jest oczywistą okolicznością, iż z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia, a spełnienie warunków ustawowych ma te zagrożenia minimalizować. Z tych względów, chroniąc interes społeczny, ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń lub nakazał cofnięcie wydanych pozwoleń m.in. osobom, które zostały skazane za określone przestępstwa, w tym przestępstwa przeciwko mieniu, lub co do których toczy się postępowanie karne pod zarzutem popełnienia takich przestępstw. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą, przeciwko której toczy się postępowanie za przestępstwo przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów okoliczność ta przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą dysponować bronią. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Zdaniem Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów procesowych i niepełnego wyjaśnienia sprawy oraz poczynienia błędnych ustaleń. Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny, nie naruszając art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Organy zasadnie oparły rozstrzygnięcie przede wszystkim na ustaleniu, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o przestępstwo przeciwko mieniu. Okoliczność ta ma znaczenie decydujące dla podjętego rozstrzygnięcia, i nie może jej zniwelować ani dobra obecnie opinia policyjna o skarżącym, ani dobra opinia z Koła Łowieckiego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 76 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt karnych oraz z dokumentów mających znaczenie w postępowaniu karnym. Organ prowadzący postępowanie w sprawie broni nie jest uprawniony do czynienia swoich własnych ustaleń, co do okoliczności popełnienia przestępstwa przez uprawnionego do broni ani co do jego winy. Dla organu Policji dowodem, że toczy się przeciw uprawnionemu do broni postępowanie karne może być nawet tylko postanowienie o przedstawieniu zarzutów, a z całą pewnością dowodem takim jest akt oskarżenia. Pamiętać należy, że postępowanie dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń jest swego rodzaju działaniem prewencyjnym, które ma zapobiec niezgodnemu z prawem użyciu broni, przez osobę, co do której zaistniała obawa niezgodnego z prawem użycia broni. Nieprzeprowadzenie omawianych dowodów z akt karnych oraz z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nie stanowiło zatem uchybienia procesowego. W sprawie nie został też naruszony art. 8 kpa i zawarta w nim zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W szczególności wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń dopiero po upływie znacznego okresu czasu od wszczęcia postępowania karnego w żaden sposób nie narusza interesu uprawnionego, a dowodzi pewnej ostrożności organu i chęci uniknięcia działań pochopnych. W sytuacji, kiedy akt oskarżenia jest już w Sądzie, nie ma wątpliwości, że "toczy się postępowanie karne" o przestępstwa w nim wymienione. Wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń dopiero w tym momencie nie narusza prawa i w żadnym razie nie godzi w interes uprawnionego. Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 43 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez naruszenie zasady domniemania niewinności. Zasada domniemania niewinności nie doznaje żadnych ograniczeń w związku ze sprawą niniejszą. Jest oczywiste, że do czasu wydania prawomocnego wyroku skazującego podejrzany nie może być uznany za winnego zarzucanego mu czynu i obowiązuje w stosunku do niego zasada domniemania niewinności. Jak to wskazano wyżej, ze względu na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego ustawodawca w u.b.a. ustanowił prawo do podjęcia przez organ pewnych działań prewencyjnych w stosunku do osób uprawnionych do posiadania broni. W przypadku stwierdzenia przez organ, że osoby te budzą uzasadnioną obawę sprzecznego z prawem użycia broni, organ cofa pozwolenie na broń. Jedną z okoliczności, które z woli ustawodawcy powinny wzbudzić w organie uzasadnioną obawę, co do konkretnej osoby, jest prowadzenie przeciwko niej postępowania karnego o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nie czekając na ustalenie winy organ ma obowiązek, dla uniknięcia prognozowanego zagrożenia ze strony tej osoby, cofnąć jej pozwolenie na broń. Organ Policji nie ustala winy przed wyrokiem karnym i nie narusza zasady domniemania niewinności, a nawet w ogóle winą się nie zajmuje (bo to do niego nie należy), a jedynie po ustaleniu prowadzenia pewnych typów postępowań karnych ma obowiązek podjąć działania przewidziane w u.b.a. i cofnąć pozwolenie na broń. Przyczyny takich uregulowań prawnych wyjaśniono szczegółowo wyżej. W tym miejscu przypomnieć należy, że Sąd jest związany uregulowaniami prawnymi i kontroluje decyzje administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem. W sprawie niniejszej Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia prawa. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.