II OSK 1149/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Bożena Popowska (spr.) Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 96/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009r. sygn. akt II SA/GL 96/09 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bielska – Białej z dnia [...].10.2008r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych polegających na montażu na działce nr [...] obręb L. przy ul. [...] w B. szafy telekomunikacyjnej u podnóża wieży telekomunikacyjnej nr [...]. W uzasadnieniu wyroku podano, że w zgłoszeniu z dnia 20 sierpnia 2008 r. pełnomocnik [...] Sp. z o.o. w W. zgłosił zamiar montażu szafy telekomunikacyjnej z terminem rozpoczęcia robót w ciągu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Jako podstawę prawną podano art. 29 ust. 1 pkt 7 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane ( j.t. Dz. U.z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej ustawa). Prezydent Miasta Bielska-Białej postanowieniem z dnia 11 września 2008r. wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy, wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia zgłoszonego wniosku o wskazana dokumentację w terminie do 18 września 2008r. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] Prezydent Miasta Bielska-Białej zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia do wykonania robót objętych ww. zgłoszeniem. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w wyznaczonym terminie inwestor nie uzupełnił w pełni dokonanego zgłoszenia, gdyż nie dołączył projektu zagospodarowania i uzgodnień z dysponentami uzbrojenia terenu. Z przedłożonej mapy geodezyjnej wynika zaś, że objęta zgłoszeniem szafa telekomunikacyjna posadowiona zostanie na kablu eANN. W odwołaniu od tej decyzji inwestor wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik [...] Sp. z o.o. stwierdził, że inwestor nie był zobowiązany do uzupełnienia zgłoszenia w podniesionym w decyzji zakresie. Inwestycja w postaci montażu szafy telekomunikacyjnej nie zalicza się bowiem do sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) i dlatego nie znajduje w sprawie zastosowania § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgodnienia dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455). Nie jest też zasadne stanowisko organu, że szafa zostanie posadowiona na kablu eANN, który biegnie pod powierzchnią gruntu, gdyż zostanie posadowiona przy tej linii zasilającej. Jej posadowienie nie będzie również związane z prowadzeniem wykopów. Zdaniem odwołującej się, zgłoszenie było kompletne i nie było potrzeby dalszego jego uzupełnienia. W konsekwencji, decyzja zapadła bez dostatecznego przeanalizowania i rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. z naruszeniem art. 77 § 1 kpa. Organ odwoławczy, decyzją z dnia [...] grudnia 2008r., utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda Śląski stwierdził, że na objętej zgłoszeniem działce nr [...] istnieje już stacja bazowa telefonii komórkowej [...] i [...]. Zgłoszeniem objęto montaż dwóch szaf typu Node B, które mają być usytuowane w odległości 0,66 m od ogrodzenia działki. Według mapy w miejscu usytuowania płyty przebiega kabel eANN. Istnieje przy tym sprzeczność co do miejsca usytuowania tej płyty i szafy między mapą załączoną do wniosku a rzutem przyziemia (rys. nr 01 z dopiskiem projekt zagospodarowania), na którym szafa została usytuowana po przeciwnej stronie drogi i wejścia na działkę. Pomimo zobowiązania, inwestor nie dostarczył uzgodnienia z dysponentami sieci m.in. sieci energetycznej, chociaż płyta żelbetowa będzie usytuowana na kablu eANN. Zarzucono nadto, iż oświadczenie o dysponowaniu terenem na cele budowlane zostało złożone przez pełnomocnika, który nie złożył jednocześnie w tym względzie stosownego pełnomocnictwa. W ocenie Sądu I instancji, rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się do odpowiedzi na pytanie czy inwestor pomimo wezwania nie uzupełnił braków dokonanego zgłoszenia w zakresie wynikającym z art. 30 ust. 2 ustawy. W uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wskazano na przedłożoną przez inwestora mapę geodezyjną, z której wynika, że po działce objętej zgłoszeniem w jej północnej części przebiega umiejscowiona w gruncie linia niskiego napięcia (kablowa) zasilająca istniejącą tam wieżę telekomunikacyjną. Sąd porównując usytuowanie tego kabla z usytuowaniem płyty żelbetowej w odległości 66 cm od północnej granicy działki stwierdził, że istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż projektowana płyta żelbetowa na której zostanie posadowiona szafa telekomunikacyjna znajdzie się na przedmiotowym kablu eANN. W tej sytuacji – w ocenie Sądu - zasadne było wezwanie do uzupełnienia dokonanego zgłoszenia przez przedłożenie projektu zagospodarowania działki z lokalizacją projektowanego obiektu oraz przedłożenie uzgodnienia z dysponentami uzbrojenia terenu (co najmniej z dysponentem sieci energetycznej). Tych obowiązków skarżąca jednak nie wykonała twierdząc, że inwestycja będzie realizowana nie na kablu energetycznym (linii zasilającej), a przy tym kablu. Tego twierdzenia jednak w żaden sposób nie udowodniła. Do innego wniosku, zdaniem Sądu, prowadzi również analiza przedłożonej mapy geodezyjnej oraz rysunku nr 01 projektu budowlanego. Rysunek ten nie został sporządzony na odpowiedniej mapie geodezyjnej, nie jest na nim zaznaczony przebieg (usytuowanie) linii energetycznej zasilającej wieżę telekomunikacyjną i dlatego też nie mógł być on uznany za projekt zagospodarowania działki. W szczególności nie pozwalał on na ustalenie, że energetyczna linia zasilająca będzie usytuowana poza żelbetową płytą, na której zostaje posadowiona szafa telekomunikacyjna. Skoro skarżąca nie przedłożyła ani uzgodnienia z dysponentem energetycznej linii zasilającej ani nie wykazała, że z uwagi na usytuowanie projektowanego a objętego zgłoszeniem obiektu takie uzgodnienie nie jest wymagane, to dawało to, zdaniem Sądu, podstawę do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 i art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi, za niezrozumiałe uznał powoływanie na treść art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. – dalej prawo geodezyjne ) oraz art. 30 "ust. 1a" (nie ma takiego oznaczenia tego aktu) i art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wbrew stanowisku skarżącej, organy orzekające nie traktowały bowiem objętej zgłoszeniem inwestycji jako zaliczanej do sieci uzbrojenia terenu, czy też przyłączy. Niezrozumiałe w ocenie Sądu I instancji było również powołanie się na treść art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy, gdyż w sprawie nie chodziło o instalowanie szafy telekomunikacyjnej na obiekcie budowlanym. Wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach został zaskarżony w całości przez [...] Sp. z o.o. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego poprzez uznanie, że planowana przez skarżącego inwestycja zalicza się do sieci uzbrojenia terenu; art. 30 ust. 2 ustawy poprzez pominięcie kwestii przekroczenia przez Prezydenta Miasta Bielsko – Biała terminu do zgłoszenia sprzeciwu. Na wypadek, gdyby nie uwzględniono tego zarzutu, skarżący wniósł zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 ustawy poprzez uznanie, że skarżący nie uzupełnił wymaganych dokumentów, podczas gdy nie był obowiązany do ich przedkładania, oraz oceny terminu, jaki Prezydent Miasta Bielsko-Biała wyznaczył skarżącemu na uzupełnienie zgłoszenia. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa procesowego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 10 kpa, poprzez pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu w wyniku odmowy uwzględnienia powyższego zarzutu i uchylenia decyzji Wojewody Śląskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Bielsko-Biała, a nadto brak oceny co do terminu wyznaczonego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy na uzupełnienie zgłoszenia. Na tej podstawie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej podniesiono, że zgłoszenia wykonania robót budowlanych dokonano w dniu 20 sierpnia 2008r. (data wpływu korespondencji do organu). Mając na względzie wyznaczony przez organ termin na uzupełnienie braków (18 września 2008r.), który został dochowany, skarżący stwierdził, że sprzeciw powinien być dokonany w dniu 19 września 2008r. Z powyższego zdaniem skarżącego wynika, że Prezydent Miasta Bielsko-Biała - wydając decyzję w tej sprawie w dniu [...] października 2008r. - naruszył przepis art. 30 ust. 2 ustawy. W skardze kasacyjnej wskazano na znajdujący potwierdzenie w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, gdyż organ musi mieć czas na zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem. Wskazano również na poglądy odmienne (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2003 r., sygn. akt SA/Sz 1989/01, niepubl.; por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 99/04, niepubl., za Prawo budowlane. Komentarz, 2007, pod redakcją prof. dr hab. Zygmunta Niewiadomskiego). Skarżący podzielił stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r. sygn. akt II OSK 79/06, iż termin do złożenia przez organ sprzeciwu należy uznać za zachowany, jeżeli wyciągu 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa. Taki sposób obliczania terminu 30-dniowego pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu do podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania na ewentualne wniesienie sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego. W skardze kasacyjnej stwierdzono, iż Sąd I instancji sprowadził rozpoznanie sprawy do odpowiedzi na pytanie, czy inwestor pomimo wezwania na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy nie uzupełnił braków dokonanego zgłoszenia. Sąd pominął jednak, iż w razie braku podstaw do żądania uzupełnienia zgłoszenia, Sąd jest uprawniony do podważenia legalności działań organów administracji publicznej. Zdaniem skarżącego, nie był on obowiązany do przedłożenia żądanych dokumentów, w związku z czym art. 30 ust. 2 ustawy nie znajduje w sprawie zastosowania. W skardze kasacyjnej podniesiono, że inwestycja polegająca na montażu szafy telekomunikacyjnej nie zalicza się do sieci uzbrojenia terenu, którego definicję zawiera art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego, w związku z czym nie znajduje w sprawie zastosowania przepis § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455). Zdaniem skarżącej, nie jest także zasadnym zarzut, że szafa telekomunikacyjna zostanie posadowiona na kablu eANN, który biegnie pod powierzchnią gruntu. Szafa jest bowiem posadowiona przy tej linii zasilającej. Ponadto posadowienie przedmiotowej szafy nie będzie związane z prowadzeniem wykopów. Skarżący podniósł również, iż Sąd I instancji nie dokonał oceny terminu wyznaczonego na uzupełnienie zgłoszenia, który jego zdaniem jest zbyt krótki, co uzasadnia zarzut pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw. W skardze kasacyjnej wskazano również, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością zostało złożone zgodnie z zakresem umocowania pełnomocnika. Zarzut braku pełnomocnictwa pojawił się przy tym po raz pierwszy w decyzji Wojewody Śląskiego, który posiadał przy tym upoważnienie do żądania od strony upoważnienia w tym zakresie. Uznać należy, że doszło do naruszenia przepisu art. 10 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Mając na uwadze fakt, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. W przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie prawa procesowego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Wskazano przy tym na treść art. 174 pkt 1 i 2 ppsa. Jako jedną z podstaw wskazano naruszenie prawa procesowego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 10 kpa (art.174 pkt 2 ppsa), poprzez pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu w wyniku odmowy uwzględnienia zarzutu dotyczącego oceny zasadności wezwania do uzupełnienia dokumentów a nadto brak oceny terminu wyznaczonego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy na uzupełnienie zgłoszenia. Zwrócić należy jednak uwagę, iż zarzut ten nie jest sformułowany w pełni precyzyjnie, gdyż podstawą skargi kasacyjnej, wskazaną w art. 174 pkt 2 ppsa, jest naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Skład orzekający, zgodnie z przeważającą linią orzecznictwa (m. in. wyrok NSA z 30 listopada 2005 r. , FSK 2396/04; LEX nr 187531; zwłaszcza wyrok składu 7 sędziów NSą z 16 stycznia 2006 r. , OPS 4/05 (ONSAiWSA 2006, n2 , poz. 39, także wyrok NSA z 19 czerwca 2007 r. , II OSK 509/07) tak jednak rozumie ten zarzut, iż wskazany art. 10 kpa stanowi normę odniesienia, która została naruszona w postępowaniu przed organami administracji państwowej, a sąd I instancji pod tym kątem postępowania przed tymi organami nie ocenił, albo nie ocenił prawidłowo. Nadto, należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 174 pkt 2 ppsa, jako podstawę złożenia skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 nie jest więc - jak to ujęto w skardze - błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisów postępowania, lecz związek przyczynowy zachodzący pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu. W związku z powyższym, mając na uwadze treść przepisu art. 174 pkt 2 ppsa stwierdzić należy, iż badaniu podlegać będzie to, czy naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadą, w sytuacji podniesienia zarzutów materialnoprawnych i procesowoprawnych, jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, jako że jedynie przyjęcie prawidłowych ustaleń faktycznych, będących podstawą rozstrzygnięcia, pozwala na ocenę czy dokonano prawidłowej subsumcji normy prawa materialnego. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego nie dokonania przez Sąd I instancji oceny terminu wyznaczonego przez Prezydenta Miasta Bielsko – Biała na uzupełnienie zgłoszenia, stwierdzić należy jego zasadność. Sąd I instancji, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ppsa), powinien dostrzec naruszenie przepisów proceduralnych. Choć art. 30 ust. 2 ustawy jest regulacją szczególną wobec przepisów kpa, to jednak, wobec ogólnego wskazania, iż dla uzupełnienia zgłoszenia organ winien określić termin, aktualny pozostaje wymóg zapewnienia inwestorowi co najmniej 7 dni na usunięcie braków zgłoszenia (art. 64 § 2 kpa). Na podstawie akt sprawy stwierdzić należy, iż Prezydent Miasta Bielsko – Biała postanowieniem z dnia [...].09.2008r. wyznaczył termin do uzupełnienia złożonego wniosku do dnia 18.09.2008r. Z treści powyższego postanowienia wynika, iż doręczone ono zostało adresatowi za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W aktach brak jest tego potwierdzenia. Formuła potwierdzenia doręczenia każe jednak domniemywać, iż doręczenia dokonano za pośrednictwem poczty. Taka forma doręczenia, przy uwzględnieniu minimalnego okresu pomiędzy wydaniem postanowienia a faktycznym doręczeniem przesyłki adresatowi wskazuje, iż wyznaczenie terminu do 18.09.2008r. narusza uprawnienia strony wynikające z art. 10 kpa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, termin powinien bowiem wynosić co najmniej 7 dni od daty doręczenia postanowienia (a nie od wydania postanowienia w tym zakresie). Fakt krótszego wyznaczenia przez Prezydenta Miasta Bielska – Białej terminu do uzupełnienia zgłoszenia, nie oznacza jednak automatycznie uznania, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż skarżąca złożyła część żądanych dokumentów w zakreślonym terminie. Ponadto, w trakcie postępowania, skarżąca kwestionowała zasadność wezwania o przedłożenie dokumentów w zakresie, w jakim dotyczyły one ustalenia lokalizacji płyty żelbetowej, na której zostanie posadowiona szafa telekomunikacyjna względem kabla e ANN. Z powyższego wynika, iż wyznaczenie krótszego terminu do przedłożenia wymaganych przez organ I instancji dokumentów nie pozbawiło strony możliwości czynnego udziału, a tym samym nie miało wpływu na bieg i wynik tego postępowania. Odnosząc się do podniesionej w skardze kasacyjnej kwestii terminu, w jakim powinna być wydana decyzja zgłaszająca sprzeciw do zgłoszenia przystąpienia do budowy szafy telekomunikacyjnej, stwierdzić należy iż zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Powyższy 30 dniowy termin jest terminem prawa materialnego, którego przekroczenie skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu. Terminy prawa materialnego są terminami zawitymi, a co za tym idzie nie mogą być przedłużane, ani nie podlegają przywróceniu. Powyższe nie oznacza jednak braku możliwości do przerwania biegu tego terminu. W analizowanej sprawie, przerwanie biegu terminu następuje na skutek wydania przez organ postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o określone braki (art. 30 ust. 2 ustawy). Organ musi mieć bowiem czas na zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem, którego uzupełnienie o brakujące składniki może doprowadzić do sytuacji, w której organ będzie miał do czynienia z innym zgłoszeniem, niż mogłoby to wynikać z niekompletnego wniosku (por. Z. Niewiadomski (red.): Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2006, s. 373; J. Siegień: Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2003, s. 226; A. Gliniecki (red.): Prawo budowlane, Warszawa 2007, s. 167). Z powyższego wynika, że termin na zgłoszenie sprzeciwu powinien być liczony od daty tego uzupełnienia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia (por. wyrok NSA z 17 maja 1999 r., IV SA 747/97; wyrok NSA z 6 grudnia 2002 r., IV SA 2765/00, ONSA 2004 nr 2, poz. 49; wyrok NSA z 25 lipca 2006 r., II OSK 956/05, ONSAiWSA 2007 nr 1, poz. 12; wyrok NSA z 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06 oraz wyrok WSA w Lublinie z 19 października 2004 r., II SA/Lu 161/04, OSP 2006, nr 2, poz. 15 z glosą aprobującą J. Borkowskiego). Mając więc na uwadze fakt, iż skarżący w dniu 17.09.2008r. (data nadania listu – k. 17 akt adm.) złożył dokumenty stanowiące uzupełnienie zgłoszenia przystąpienia do robót budowlanych, stwierdzić należy, iż organ I instancji, wydając decyzję stanowiącą sprzeciw w dniu [...] października 2008r., nie naruszył przepisów regulujących termin do wniesienia sprzeciwu. Tym samym, nie może ostać się zarzut pominięcia przez sąd I instancji, że Prezydent Miasta Bielsko-Biała przekroczył termin do zgłoszenia sprzeciwu. Przed odniesieniem się do kolejnych zarzutów, koniecznym jest wyjaśnienie, jak należy rozumieć przepisy dotyczące zgłaszania przez inwestora zamiaru wykonania robót budowlanych i wydawania przez organ decyzji zawierającej sprzeciw, gdyż od tego zależy jakie okoliczności faktyczne powinny być ustalone przed rozstrzygnięciem oraz czy zasadnym było wydanie przez organ administracji sprzeciwu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy, budowa wolno stojących kabin telefonicznych, szaf i słupków telekomunikacyjnych nie wymaga pozwolenia, lecz zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy). W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy również dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami (art. 30 ust .2 ustawy). W przypadku, gdy zgłoszenie nie spełnia powyższych wymogów, organ pod rygorem wzniesienia sprzeciwu wzywa do uzupełnienia zgłoszenia. Decyzja zawierająca sprzeciw podlega więc kontroli nie tylko co do stwierdzenia braku odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków zgłoszenia, ale również co do zasadności samego wezwania w trybie art. 30 ust. 2 ustawy. Kontrolę w powyższym zakresie, wbrew zarzutom skargi, dokonał jednak Sąd I instancji, uznając zasadność wezwania inwestora do przedłożenia projektu zagospodarowania działki z lokalizacją projektowanego obiektu oraz przedłożenia uzgodnienia z dysponentem co najmniej sieci energetycznej. Bezspornym w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jest bowiem fakt, iż po działce objętej zgłoszeniem w jej północnej części przebiega umiejscowiona w gruncie linia niskiego napięcia (kablowa) zasilająca istniejącą tam wieżę telekomunikacyjną (kabel eANN). Uwzględniając więc lokalizację płyty żelbetowej, na której zostanie posadowiona szafa telekomunikacyjna w odległości 66 cm od północnej granicy działki (karta 3 i 13 akt), zasadnym było dokładne ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji względem znajdującej się w gruncie linii niskiego napięcia. Powyższego skarżąca, wbrew wezwaniu nie wykonała, gdyż ze znajdującej się w aktach sprawy mapy geodezyjnej (k. 16 akt) nie wynika jednoznacznie, iż kabel eANN znajduje się poza planowanym posadowieniem szafy telekomunikacyjnej. Powyższego nie można jednak oceniać w kontekście naruszenia dyspozycji art. 2 pkt 11 prawa geodezyjnego w zw. § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. Nr 38, poz. 455), co przypisuje skarżąca organom orzekającym w niniejszej sprawie. Jak słusznie podniesiono bowiem w skardze kasacyjnej, inwestycji objętej zgłoszeniem złożonym w postępowaniu administracyjnym kontrolowanym w ramach niniejszego postępowania sądwoadministracyjnego nie zalicza się do inwestycji zaliczanych do sieci uzbrojenia terenu. Na takim stanowisku stanął też Sąd I instancji, stwierdzając, iż niezrozumiałe jest powoływanie się Skarżącej na ww. przepisy, a także że organy orzekające nie traktowały objętej zgłoszeniem inwestycji jako zaliczanej do sieci uzbrojenia terenu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu oceny prawne w zakresie prawa materialnego uzasadniają oddalenie zarzutów kasacyjnych opartych na zinterpretowanych powyżej przepisach prawa budowlanego. Przemawiają także jednoznacznie za nieuwzględnieniem zarzutów dotyczących przepisów postępowania, ponieważ wykładnia prawa materialnego Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie jest pełną i wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że jeżeli po stronie Sądu I instancji doszło nawet do pewnych naruszeń prawa procesowego, to nie miały one wpływy na wynik sprawy, albowiem merytoryczne rozstrzygnięcie sądu zasadniczo odpowiadało prawu. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, do czego jest zobowiązany na podstawie art. 183 § 1 ppsa (por. również: uchwała Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://nsa.gov.pl), na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.