II SA/Kr 239/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: NSA Jan Zimmermann WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia 22.11.2007 r. Prezydent Miasta K. ustalił dla K.W. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działkach nr [....] i nr [....] przy ul. [....] w K. Wśród warunków zabudowy wskazano, że teren inwestycji ma dostęp do ul. [....] jako drogi publicznej poprzez ustanowioną służebność drogową na działce nr [....]. Pismem z dnia [....] .03.2008 r. P.S. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w tym zakresie, że ul. [....] nie jest drogą publiczną na odcinku oznaczonym jako działka nr [....] , a inwestor nie posiada żadnego tytułu prawnego pozwalającego na skomunikowanie się z drogą publiczną właśnie poprzez tą działkę. Decyzją z dnia 7.07.2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22.11.2007 r. wskazując, iż istotnie teren przedmiotowej inwestycji nie posiadał dostępu do drogi publicznej w dacie wydania tejże decyzji, a ponadto, że nie zagwarantowano możliwość uzbrojenia terenu inwestycji w zakresie wystarczającym dla zamierzenia budowlanego. Od tej decyzji złożono w dniu [....] .08.2008 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i przed rozpoznaniem tego wniosku, pismem z dnia [....] sierpnia 2008 r. K.W. zwróciła się o zawieszenie toczącego się przed Kolegium Odwoławczym postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22 listopada 2007 r. uzasadniając go tym, że w dniu [....] sierpnia 2008 r. złożono Sądzie Rejonowym dla [....] wniosek w sprawie stwierdzenia zasiedzenia służebności drogowej i wydane w tym zakresie orzeczenie sądowe ma charakter prejudycjalny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Orzeczenie sądowe będzie miało charakter deklaratoryjny, a więc stwierdzało stan zasiedzenia lub braku zasiedzenia, a tym samym potwierdzi to, w ocenie wnioskodawczyni, że przedmiotowa nieruchomość miała dostęp do drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 listopada 2008 r. nr [....] odmówiło zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu tego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie podzieliło stanowiska przedstawionego we wniosku stwierdzając, że wszczęte postępowanie przed sądem powszechnym w sprawie zasiedzenia służebności, a w szczególności rozstrzygnięcie, które zapadnie po zakończeniu tego postępowania, nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, dla prowadzonego przez Kolegium Odwoławczego postępowania w trybie art. 127 § 3 K.p.a., czyli ponownego rozstrzygania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I instancji ustalającej warunki zabudowy. Kolegium Odwoławcze podniosło, że literatura przedmiotu, jak i liczne orzeczenia sądowoadministracyjne wskazują, iż przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się okoliczność, od której zależy rozstrzygnięcie sprawy, a ocena tej okoliczności nie należy do właściwości organu mającego wydać rozstrzygnięcie, lecz od innego organu lub sądu. Przyczyną zawieszenia postępowania nie może więc być taka okoliczność, którą organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6.10.2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1690/07 LEX 340487). Stosownie do orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17.10.2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 442/06 LEX 265649, przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, która jest przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego. Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego lub innej jeszcze okoliczności mającej znaczenie prawne. Taką okolicznością nie jest orzeczenie wydane we wszczętym postępowaniu przed sądem powszechnym w przedmiocie zasiedzenia służebności przechodu i przejazdu. Na to postanowienie zażalenia wniosła K.W. , wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty przez wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania. W uzasadnieniu zanegowano twierdzenia Kolegium Odwoławczego o braku charakteru prejudycjalnego postępowania w sprawie stwierdzenia zasiedzenia służebności drogi koniecznej dla postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ocenie skarżącej w przypadku wykazania, że w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy istniał pośredni dostęp do drogi publicznej wynikający z istnienia służebności drogi koniecznej, ustałaby przesłanka uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 listopada 2007 r. Postanowienie sądu wydane w trybie postępowania nieprocesowego ma charakter deklaratoryjny, tzn. potwierdza stan istniejący. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Ponadto samo postępowanie administracyjne nadal jest prowadzone. Samo ryzyko rozstrzygnięcia kwestii stanowiącej zagadnienie wstępne w tej sprawie przez organ administracyjny uzasadnia zawieszenie postępowania chociażby zasadą ekonomiki procesowej tak, aby nie wznawiać niepotrzebnie postępowania w sprawie, gdyby sąd cywilny stwierdził istnienie służebności. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2008 r. sygn. [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie tego samego organu z dnia 10 listopada 2008 r. nr [....]. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium Odwoławcze podzieliło pogląd wyrażony w postanowieniu z dnia 10 listopada 2008 r. wskazując, że obecnie wszczęte postępowanie przed sądem powszechnym w sprawie zasiedzenia służebności, a w szczególności rozstrzygnięcie, które zapadnie po zakończeniu tego postępowania, nie ma charakteru zagadnienia wstępnego dla prowadzonego przez Kolegium postępowania w trybie art. 127 § 3 K.p.a. Organ administracji publicznej zobowiązany jest ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącym przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Taka zależność między zagadnieniem wstępnym a rozstrzygnięciem sprawy powinna mieć charakter bezpośredni, całkowity i ścisły. Zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ podkreślił, że nie chodzi o jakiekolwiek rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, lecz o takie, które na gruncie przepisów prawnych regulujących określone postępowanie wykazuje charakter trwały. Tym samym rozstrzygnięcie w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K., ustalającej warunki zabudowy nie jest uzależnione od orzeczenia wydanego we wszczętym postępowaniu przed sądem powszechnym o zasiedzenie służebności przechodu i przejazdu. Organ podał, iż słusznie zauważono w uprzednio wydanym postanowieniu, że orzekanie przez Kolegium Odwoławcze w przedmiotowej sprawie stwierdzenia nieważności, nie jest uzależnione od tego, co rozstrzygnie sąd powszechny, prowadzący sprawę o zasiedzenie służebności. Jego wyrok mógłby decydować tylko o pozytywnym lub negatywnym dla zainteresowanej K.W. efekcie wydanej przez organ administracyjny decyzji w prowadzonej sprawie, natomiast nie miałby znaczenia dla możliwości samego orzekania. Wydanie wyroku nie otwierałoby drogi do wydania przez Kolegium Odwoławcze decyzji. Konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji jest wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ex tunc, tj. z mocą wsteczną, a organ wyższego stopnia właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności, weryfikując w trybie art. 156 i nast. K.p.a. decyzję administracyjną opiera się na stanie faktycznym i prawnym z daty wydania tej decyzji. A zatem okoliczności podnoszone przez skarżącą nie mogą stanowić formalnoprawnej przeszkody do dokonania kontroli w trybie nadzwyczajnym wydanej decyzji, a tylko w takim znaczeniu zaistniałe zagadnienie wstępne mogłoby stanowić tytuł do zawieszenia postępowania administracyjnego. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7.01.2009 r. i dnia [....] lutego 2009 r. skarżąca wniosła na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia tego samego organu oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2) art. 7 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady prawdy obiektywnej, 3) art. 11 K.p.a. poprzez pominięcie oceny zarzutów podniesionych przez stronę, 4) art. 8 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, 5) art. 10 § 1 K.p.a. przez rezygnację z realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu skargi podano, iż zdaniem skarżącej organ rozpatrujący sprawę zarówno w drugiej, jak i pierwszej instancji, dokonał błędnej oceny stanu prawnego sprawy przyjmując, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. Skarżąca podała, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uzależnione jest od łącznego wystąpienia trzech przesłanek: postępowanie administracyjne musi być w toku, rozstrzygniecie sprawy administracyjnej zależne jest od oceny dokonanej przez inny organ lub sąd, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. W razie wystąpienia łącznie trzech powyższych przesłanek organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić postępowanie. Skarżąca wskazała, że organ przyjął błędną interpretację "zagadnienia wstępnego" stwierdzając, że za zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uznaje tylko takie, które stanowiłoby przeszkodę do wydania decyzji przez Kolegium Odwoławcze. Zdaniem skarżącej ustalając właściwą treść normy wynikającej z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. należy posłużyć się wykładnią systemową, zgodnie z którą przepis w danym akcie prawnym nie jest umiejscowiony przypadkowo, a wynika z racjonalnego działania ustawodawcy. Jedną z dyrektyw interpretacyjnych wykładni systemowej jest nakaz interpretacji wszystkich norm aktu prawnego zgodnie z zasadami ogólnymi prawa. W przypadku postępowania administracyjnego stworzony został odrębny katalog tych zasad. Jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej, która zobowiązuje organ do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy. Temu celowi służy właśnie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. który umożliwia zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia istotnej dla sprawy okoliczności, której ustalenie będzie miało bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Dodatkowo art. 77 § 1 K.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Również w kontekście powyższego przepisu interpretacja art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazuje, że zasadne jest zawieszenie postępowania administracyjnego ze względu na występowanie kwestii prejudycjalnej, którą jest ustalenie istnienia prawa mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez organ. Skarżąca podniosła, że uzasadnienie skarżonego postanowienia wydanego w drugiej instancji jak i wydanego w pierwszej instancji jest wewnętrznie sprzeczne, co prowadzi między innymi do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażonej w art. 8 K.p.a. Zdaniem skarżącej z jednej strony organ stara się wskazać, że mające zapaść orzeczenie sądu cywilnego nie pozostaje w bezpośrednim związku z rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a z drugiej sam dostarcza argumentów na istnienie takiego związku. W ocenie skarżącej mające zapaść orzeczenie sądu cywilnego spełnia wszystkie przesłanki do uznania, że w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest w toku. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, które pozwoli odpowiedzieć na pytanie, czy w momencie wydawania decyzji z dnia 22 listopada 2007 r. nieruchomość przy ul. [....] w K. miała dostęp do drogi publicznej, należy do sądu powszechnego, a zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Zdaniem skarżącej błędna ocena wpływu postępowania prowadzonego przez sąd rejonowy na postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wynika z pominięcia przez Kolegium Odwoławcze oceny skutków każdego postępowania o stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości lub stwierdzenia zasiedzenia służebności. Należy bowiem podnieść, że sam upływ określonego w art. 292 w związku z art. 172 K.c. czasu nieprzerwanego posiadania służebności powoduje jej nabycie ex lege. Wydane w postępowaniu nieprocesowym postanowienie w tej sprawie ma charakter deklaratywny, tzn. nie tworzy nowego stanu, lecz potwierdza stan już istniejący. W przypadku wydania orzeczenia orzekającego o istnieniu służebności drogi koniecznej przed dniem 22 listopada 2007 r., odpadnie przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, ponieważ potwierdzi to argument strony, że teren inwestycji miał pośredni dostęp do drogi publicznej. Skarżąca podniosła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., wydając zaskarżone postanowienie naruszyło także normę art. 11 K.p.a. przez pominięcie oceny zarzutu postawionego przez stronę, co oznacza nieuwzględnienie zasady przekonywania w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Nie rozpatrzenie zarzutu strony jest również sprzeczne z zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wyrażoną w art. 10 § 1 K.p.a. Organ nie odniósł się bowiem w uzasadnieniu postanowienia do wszystkich zarzutów strony. Powyższe naruszenie zasad sporządzania uzasadnienia rozstrzygnięcia administracyjnego oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oznacza także, że nie została w sposób prawidłowo zrealizowana norma wynikająca z art. 8 K.p.a, a nakazująca organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz ich świadomość i kulturę prawną. Organ administracji naruszył art. 10 § 1 K.p.a. nie powiadamiając stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do badanych przez organ okoliczności przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze. Skarżąca podkreśliła, iż naruszenie tego przepisu stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego niezależnie od tego, czy miało wpływ na wynik sprawy i treść rozstrzygnięcia, czy też nie, bowiem sam brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu lub jego stadium stanowi dostateczną formalną podstawę do wznowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kolegium Odwoławcze odniosło się do zarzutu naruszenia przez organ art. 10 § 1 K.p.a. podając, że żadne nowe dowody nie zostały przeprowadzone w toku postępowania odwoławczego. Nadto Kolegium Odwoławcze powołując się na szereg orzeczeń sądów administracyjnym podniosło, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nie zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wtedy, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, czego skarżącą nie zrobiła. Na rozprawie Sąd z urzędu stwierdził, że wydana została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja z dnia 9 stycznia 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia 7.07.2008 r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 22.11.2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działkach nr [....] i nr [....] przy ul. [....] w K. , z powodu rażącego naruszenia prawa. Na tą decyzję z dnia 9 stycznia 2009 r. wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i sprawa ta została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Kr 431/09. Ponadto pełnomocnicy skarżącej podtrzymali żądania i wnioski zawarte w skardze akcentując brak wyjaśnienia, czy przesłanka uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy rzeczywiście winna mieć cechę rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 grudnia 2008 r. sygn. [....] utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z dnia 10 listopada 2008 r. nr [....] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skarga została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu 30-dniowego do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem tej sprawy jest odmowa zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie administracyjnej dotyczącej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. ustalającej warunki zabudowy. Instytucja odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, tak jak i samego zawieszenia postępowania administracyjnego ma charakter niesamodzielny w tym znaczeniu, że może ona być stosowana tylko wtedy, gdy prowadzone jest inne jurysdykcyjne postępowanie administracyjne, będące postępowaniem "głównym". Dopóty więc organy administracyjne mogą stosować tą instytucję (zawieszenia postępowania), dopóki nie zakończyło się ostatecznie "główne" postępowanie administracyjne. Przy czym pod pojęciem "głównego" postępowania administracyjnego należy rozumieć to postępowanie, które miałoby być zawieszone. W tej sprawie skarżąca wniosła skargę na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. W dacie orzekania w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zapadła już decyzja administracyjna ostatecznie rozstrzygającą sprawę dotyczącą stwierdzenia nieważności innej decyzji (Prezydenta Miasta K. z dnia 22.11.2007 r.). Tym samym należy stwierdzić, że w tym stanie sprawy orzekanie przez Sąd o legalności wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie w przedmiocie zawieszenia zależało bowiem od postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, a to ostatnie już się zakończyło i wniesiono na decyzję kończąca to postępowanie skargę do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd umarza postępowanie, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wymienione w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy (chodzi o inne przesłanki niż cofnięcie skargi lub śmierć strony w postępowaniu dotyczącym praw i obowiązków wyłącznie związanych z osobą zmarłego). W tej sprawie bezprzedmiotowość wynika z zakończenia postępowania, którego przebieg (trwanie) było przedmiotem orzekania administracyjnego w zakresie zawieszenia. W ocenie Sądu po wydaniu ostatecznej decyzji (lub decyzji będącej następstwem złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) orzekanie przez Sąd o zawieszeniu takiego postępowania nie ma już dla sprawy administracyjnej żadnego znaczenia. Orzekając merytorycznie sąd zobowiązany byłby merytorycznie zbadać zgodność z prawem postanowienia w przedmiocie zawieszenia i na przykład stwierdzając, że postanowienie wydane w tym zakresie było niezasadne, musiałby je uchylić, co z kolei skutkowałoby przekazaniem w tym zakresie sprawy (czyli w przedmiocie zawieszenia) właściwemu organowi do ponownego rozpoznania tej kwestii. Rozpoznawanie zaś zasadności zawieszenia lub odmowy zawieszenia postępowania w przypadku zakończenia "głównego" postępowania byłoby niedopuszczalne. W związku z powyższym Sąd w tej sprawie uznać, iż wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów zawartych w skardze oraz dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia. Tym samym mając na względzie treść art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd w tej sprawie, dotyczącej skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.