I OSK 1384/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Borowiec(spr.) Sędzia WSA del. Jarosław Stopczyński Protokolant Ewelina Ryszka po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1817/08 w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz A. H. kwotę 397 (trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1817/08 oddalił skargę A.H. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Rada Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie uchwałą z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówiła przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej A.H. Od powyższej uchwały A.H. wniósł odwołanie do Centralnej Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], po rozpoznaniu powyższego odwołania, zaskarżoną uchwałę utrzymała w mocy. W uzasadnieniu decyzji podała, że tematyka rozprawy doktorskiej A. H. "Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców- analiza zagrożeń i szans" obejmuje obszar nauk ekonomicznych, a nie technicznych. W związku z powyższym stwierdziła, iż Rada Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie nie miała kompetencji do przeprowadzenia ww. przewodu doktorskiego, bowiem nie posiada ona uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk ekonomicznych. Ponadto, wskazała, że sprawa przedmiotowego odwołania była dwukrotnie rozpatrywana na posiedzeniu Sekcji Nauk Ekonomicznych Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, ponieważ na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2007 r. wynik głosowania w tej sprawie nie był rozstrzygający (5 głosów za uchyleniem uchwały, 5 głosów przeciw, przy braku głosów wstrzymujących się). W tej sytuacji skierowano sprawę do kolejnego recenzenta, który wydał opinię negatywną. W związku powyższym na zasadzie § 19 ust. 4 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, powołano dodatkowego recenzenta. Wszyscy trzej recenzenci ocenili rozprawę doktorską A.H. negatywnie. Natomiast na kolejnym posiedzeniu w/w Sekcji w dniu [...] września 2008 r. po zapoznaniu się z opiniami i dyskusji odrzucono zarzuty dotyczące warunków procedowania przed Radą Wydziału. W konsekwencji, Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na posiedzeniu w dniu [...] września 2008 r. po dyskusji nad odwołaniem, głosowaniu tajnym zaskarżoną uchwałę utrzymało w mocy. Centralna Komisja wyjaśniła również, że skoro publiczna obrona rozprawy doktorskiej A.H. nie została przyjęta to brak było podstaw do głosowania nad uchwałą w sprawie nadania stopnia doktora. Doktorant został prawidłowo powiadomiony i pouczony o trybie odwołania od tej uchwały. Ponadto stwierdziła, że jego praca doktorska nie spełnia kryteriów merytorycznych i warunków metodologicznych rozprawy naukowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż w jego ocenie zaskarżona uchwała narusza art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., gdyż utrzymuje w mocy uchwałę Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, pomimo, że organ ten nie był uprawniony do nadawania stopnia naukowego doktora w zakresie objętym tematyką rozprawy doktorskiej tj. w dziedzinie nauk ekonomicznych. Poza tym, skarżący zarzucił także, naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 roku o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) dalej u.s.n., przez utrzymanie w mocy uchwały, która nie została podjęta. Autor skargi wskazał, że przedmiotem głosowania była uchwała w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Przy czym jego zdaniem, nie można utożsamiać niepodjęcia uchwały w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej z podjęciem uchwały w sprawie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, gdyż uchwała w sprawie nieprzyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej nie mieści się w enumeratywnym katalogu uchwał jakie podejmuje rada jednostki organizacyjnej. Ponadto wskazał, że do przyjęcia każdej uchwały wymagana jest bezwzględna większość głosów, której w tej sprawie nie uzyskano, oraz, że uchwała ta nie została podpisana przez wszystkich uczestników głosowania. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. przez skierowanie zaskarżonej decyzji do Dziekana Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, który nie był stroną przedmiotowego postępowania. W ocenie skarżącego spełnione zostały również przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., gdyż wydanie decyzji nastąpiło bez wymaganej opinii organu pierwszej instancji oraz bez stanowiska właściwej merytorycznie sekcji stałej, bądź doraźnej Centralnej Komisji, o której mowa w § 9 i § 14 Statutu. Skarżący zarzucił także, naruszenie na etapie postępowania administracyjnego – art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a - zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, o której mowa w art. 10 K.p.a. przez nieprawidłowe powiadomienie go o terminie publicznej obrony rozprawy doktorskiej, co uniemożliwiło mu należyte przygotowanie się do niej oraz wyłączenie jawności postępowania odwoławczego. Ponadto skarżący podniósł zarzut rażącego naruszenia art. 134 K.p.a. Stosownie bowiem do art. 14 ust. 2 u.s.n. czynności przewodu doktorskiego kończy uchwała o nadaniu stopnia doktora albo uchwała o umorzeniu tego postępowania. A zatem w jego ocenie organ odwoławczy, orzekł pomimo braku przedmiotu zaskarżenia w postaci uchwały o umorzeniu przewodu doktorskiego z powodu niepodjęcia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora. . Skarżący wskazał także na szereg naruszeń przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym: art. 6,7,8,9,10 § 1,11,15,36,77 § 1,107 § 1 i 3, 134 oraz 139 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. W skardze skarżący zawarł również wniosek o skierowanie przez Sąd, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego co do zgodności Statutu Centralnej Komisji z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawą. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Centralnej Komisji oraz uchwały Rady Wydziału albo o uchylenie tych decyzji oraz o zobowiązanie Centralnej Komisji do przekazania sprawy radzie innej jednostki organizacyjnej posiadającej uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dyscyplinie geodezja i kartografia w celu zagwarantowania obiektywizmu przy przeprowadzaniu powtórnej obrony rozprawy doktorskiej i dalszych czynności przewodu doktorskiego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego. Ocenia zatem czy decyzja została wydana zgodnie z przepisami u. s. n. oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach, a także postanowieniami Statutu Centralnej Komisji. Natomiast nie jest władny do zobowiązania Centralnej Komisji do przekazania sprawy radzie innej jednostki organizacyjnej posiadającej uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dyscyplinie geodezja i kartografia. Ponadto, wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 2 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych z dnia 15 października 2007 r. kompetencje w tym zakresie należą do przewodniczącego Centralnej Komisji albo jej sekretarza. Decyzja ta może być zmieniona w trybie § 18 ust. 3 Statutu, przez Prezydium Centralnej Komisji, które z własnej inicjatywy lub na wniosek sekcji stałej może wskazać sekcję właściwą dla danej sprawy albo przekazać sprawę powołanej w tym celu sekcji doraźnej. Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, podał, że uchwała Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 9 stycznia 2007 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej mgr A.H. została podjęta w brzmieniu przewidzianym w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65., poz. 595 ze zm.). W ocenie Sądu pierwszej instancji, niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia prawa przez niepodjęcie uchwały o umorzeniu przewodu doktorskiego, w sytuacji braku uchwały o nadaniu stopnia doktora. W świetle art. 14 ust. 2 powołanej ustawy uchwały są podejmowane w "przedmiocie" kolejnych czynności przewodu doktorskiego. Przepis art. 21 ust. 1 tej ustawy przewiduje formę odmowną uchwały, o której mowa w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Oznacza to, że przedmiotowa uchwała została podjęta w brzmieniu przewidzianym przez przepisy cytowanej ustawy. Natomiast, odnosząc się do wątpliwości skarżącego dotyczących podjęcia przedmiotowej uchwały przez Radę Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej wyjaśnił, że zawarte w art. 20 ust. 1 omawianej ustawy pojęcie bezwzględnej większości głosów, nie zostało ustawowo zdefiniowane, lecz oznacza konieczność uzyskania 50% +1 ważnie oddanych głosów za uchwałą. W tej mierze powołał się na uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 września 1995 r. W 18/94 OTK 1995/1/7 LEX nr 25553, który stwierdził, że "bezwzględna większość głosów" oznacza co najmniej o jeden głos więcej od sumy pozostałych ważnie oddanych głosów, to znaczy przeciwnych i wstrzymujących się. Ponadto wskazał, że decyzja administracyjna organu kolegialnego "opatrywana jest podpisami" osób uczestniczących w jej przyjęciu albo przez sporządzenie odrębnego dokumentu, który jest podpisywany przez wszystkie osoby uczestniczące w jego przyjęciu, albo też przez ujęcie treści rozstrzygnięcia przyjętego w wyniku głosowania w protokole posiedzenia, do którego załączona jest podpisana przez uczestników posiedzenia lista obecności członków organu kolegialnego. Stwierdził, że taka praktyka podpisywania decyzji administracyjnych podejmowanych przez kolegialne organy orzekające jest zgodna z art. 107 § 1 K.p.a. bowiem przepis ten nie przesądza o sposobie w jakim "podpis decyzji" należy urzeczywistnić, jak również nie przesądza tego, czy "podpis decyzji" powinien być umieszczony już pod treścią samego rozstrzygnięcia, czy dopiero lub także pod jego uzasadnieniem. W ocenie Sądu pierwszej instancji, przepis ten nie wyklucza również możliwości uregulowania tej kwestii przepisami wykonawczymi lub ukształtowania w drodze określonej praktyki, przy czym wprowadzane w tym względzie przepisy wykonawcze lub stosowana praktyka nie może być sprzeczna z obowiązującymi przepisami ustawowymi. Oznacza to, że osoby podpisane na liście obecności uczestniczyły także w podjęciu tego konkretnego rozstrzygnięcia mającego znamiona "decyzji administracyjnej". W niniejszej sprawie protokół nr [...] posiedzenia w/w Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2007 r., na którym odbyła się publiczna obrona rozprawy doktorskiej skarżącego, zawiera treść rozstrzygnięcia wraz z przedstawieniem motywów podjęcia zaskarżonej uchwały oraz podpisy osób, które brały udział w głosowaniu. Została ona zatwierdzona w jawnym głosowaniu członków Rady Wydziału w dniu [...] lutego 2007 r. - protokół nr 34 posiedzenia Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej z dniu 20 lutego 2007 r. Natomiast fakt, iż tylko przewodniczący Rady Wydziału podpisał uchwałę doręczoną skarżącemu nie narusza przepisów prawa, gdyż zgodnie z Regulaminem organizacyjnym Wydziału Uniwersytetu Warmińsko - Mazurskiego podpis dziekana jako przewodniczącego rady wydziału stanowi uzewnętrznienie rozstrzygnięcia szczegółowo przedstawionego w protokole z danego posiedzenia Rady Wydziału. Sąd pierwszej instancji za nieuzasadniony uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 roku o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.). W jego ocenie wynikający z przytoczonego przepisu obowiązek "powiadomienia o treści uchwały" nie może być utożsamiany z obowiązkiem doręczenia kandydatowi tejże uchwały wraz z uzasadnieniem. Z akt sprawy wynika, że projekt protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2007 r. został skarżącemu doręczony, a jego treść została zatwierdzona. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się opinia Rady tego Wydziału z dnia [...] kwietnia 2007 r. na temat wniesionego przez mgr A.H. odwołania od Uchwały nr [...] Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej UWM w Olsztynie z dnia [...] stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił także zasadności zarzutu skarżącego, dotyczącego braku właściwości organu pierwszej instancji do orzekania w niniejszej sprawie, wskazując na autonomię każdej uczelni. Centralna Komisja dokonuje bowiem, jedynie okresowej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej, a także zasadności uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 i art. 18 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy i to wyłącznie w trybie określonym w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak stosownych kompetencji Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej UWM w Olsztynie do przeprowadzenia przewodu doktorskiego skarżącego może być zakwestionowany tylko w tym trybie. A zatem sformułowanie, jakie znalazło się w uzasadnieniu decyzji Centralnej Komisji w tym zakresie wykracza poza uprawnienia organu odwoławczego w sprawie uchwały o odmowie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Jednakże naruszenie, to nie miało wpływu na wynik sprawy. Ponadto, Sąd pierwszej instancji uznał, iż z akt sprawy nie wynika, aby w tym postępowaniu została naruszona zasada czynnego udziału strony w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie skarżący nie został pisemnie powiadomiony o terminie publicznej obrony rozprawy doktorskiej, to jednak termin ten został z nim uzgodniony. Wskazują na to zgromadzone w aktach sprawy dokumenty tj. wyciąg protokołu nr 36 posiedzenia Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej z dnia 24 kwietnia 2007 r. oraz oświadczenie skarżącego złożone w czasie rozprawy w dniu 30 kwietnia 2009 r. Poza tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do wniosku o pominięcie przy orzekaniu przepisów Statutu Centralnej Komisji oraz o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w celu zbadania jego zgodności z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami wyjaśnił, że stwierdzenie niezgodności przepisów aktu wydanego w ramach upoważnienia ustawowego z Konstytucją należy do wyłącznych kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, dlatego Sąd w procesie orzekania nie może nie brać pod uwagę regulacji prawnych, których moc prawna nie została skutecznie zakwestionowana. Ponadto zauważył, że wyłącznie wątpliwości sądu, a nie skarżącego, mogą uzasadnić przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w sprawie brak jest dostatecznych podstaw do podważenia stanowiska organu odwoławczego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że zapadła ona po dokładnym przeanalizowaniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a postępowanie prowadzone było w sposób zgodny z przepisami ustawy. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego skierowania zaskarżonej decyzji do Dziekana Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej UWM jako osoby nieuprawnionej, stwierdził, iż jest on niezasadny. Nie podzielił, również zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, aprobując stanowisko i argumentację prawną wyrażoną przez organ odwoławczy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A.H., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej P.u.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) dalej: u.s.n. oraz w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) polegające na ograniczeniu kontroli sądowoadministracyjnej jedynie do naruszenia przepisów u.s.n. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, a także postanowień Statutu Centralnej Komisji, w sytuacji, gdy w sprawie zastosowanie znajdowały przepisy K.p.a., których nie można było zupełnie pomijać lub stawiać w konkurencji do rozporządzeń wykonawczych, a przede wszystkim do zasad i trybu postępowania określonego w Statucie, który nie stanowi powszechnie obowiązującego przepisu prawa, bowiem nie został promulgowany i nie mieści się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, wymienionych w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 12 września 2002 r. Nr 153, poz. 1270) dalej: P.p.s.a, polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co skutkowało oddaleniem skargi, mimo naruszenia przez organy administracyjne obu instancji szeregu przepisów procedury. Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi, jak również nie wyjaśnił, dlaczego "pozostałe zarzuty skargi" były jego zdaniem nie zasadne; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, w sytuacji, gdy organy dopuściły się następujących naruszeń przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 14 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 zd. 1 u.s.n. przez uznanie, iż w świetle treści tych przepisów niepodjęcie przez radę jednostki organizacyjnej uchwały o przyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej (wobec braku bezwzględnej większości głosów "za") jest równoznaczne z podjęciem przez tę radę uchwały o odmowie przyjęcia publicznej obrony w sytuacji, gdy taka uchwała w ogóle nie była poddawana pod głosowanie; b) § 1 ust. 9 pkt 14 uchwały Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 24 października 2005 r. w sprawie określenia dziedzin nauki i dziedzin sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (M.P. Nr 79, poz. 1120) oraz § 18 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 15 października 2007 r. z późn. zm. (niepubl.), gdyż sprawa rozpatrzona przez Centralną Komisję, działającą jako organ odwoławczy, nastąpiło z naruszeniem wyżej wymienionych przepisów w niewłaściwej merytorycznie sekcji, co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy; c) art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n., a także § 7 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm), przez niezapewnienie stronie możności brania czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak właściwego powiadomienia strony o terminie publicznej obrony, a także niezapewnienie stronie prawa do "ostatniego słowa"" wbrew wyraźnej dyspozycji 7 ust. 2 zd. ostatnie powołanego rozporządzenia. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że zgodnie art. 1 § 2 P.u.s.a. obowiązkiem Sądu jest dokonanie kontroli legalności aktu pod względem zgodności z prawem i kontroli tej nie można ograniczyć jedynie do zasad i trybu postępowania określonego w u.s.n., rozporządzeniu wykonawczym i w Statucie Centralnej Komisji. Przepis art. 29 ust. 1 u.s.n. odsyła bowiem, do odpowiedniego stosowania K.p.a. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego należy zatem zastosować przed przepisami w/w Statutu. Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji bezzasadnie zawęził zakres kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznając, że w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora przepisów K.p.a nie stosuje się, i tym samym rażąco naruszył art. 29 ust. 1 zd. 1. u.s.n. Wskazał, że Statut Centralnej Komisji nie jest aktem wymienionym w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, a zatem nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego. W jego ocenie Centralna Komisja przyjmując Statut, przekroczyła delegację ustawową, która zezwalając na określenie trybu działania organu, nie upoważniała jej do modyfikowania zasad postępowania przed Komisją, a szczególności uprawnień stron, które uregulowane zostały w u.s.n. oraz K.p.a. W konkluzji stwierdził, że przedmiotowy Statut jest aktem wewnętrznym. Natomiast prawa i obowiązki strony w postępowaniu przed Centralną Komisja określają przepisy u.s.n. oraz stosowane odpowiednio przepisy K.p.a. Skarżący podniósł również, iż już w skardze do Sądu pierwszej instancji zarzucił, że wydanie Statutu Centralnej Komisji nastąpiło z przekroczeniem delegacji ustawowej, jednakże w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących tej kwestii. Zarzucił także, iż Sąd pierwszej instancji pominął kwestię zgodności przyjętej w tym zakresie konstrukcji postępowania administracyjnego i sądowodministracyjnego z art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Prawa Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. i ratyfikowanej przez Polskę dnia 19 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), czym pozbawił go prawa do rzetelnego procesu. Z kolei uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. skarżący podał, że stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, iż przedmiotowa uchwała o odmowie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej została podjęta w brzmieniu przewidzianym przez art. 14 ust. 2 w zw. z art. 20 ust. 1 u.s.n. świadczy o błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i utożsamieniu uchwały pozytywnej (o przyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej) z uchwałą negatywną (o odmowie przyjęcia jej publicznej obrony). W dniu [...] stycznia 2007 r. głosowano bowiem, uchwałę w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, która nie uzyskała jednak wymaganej większości głosów. Natomiast w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. doręczono mu uchwałę w sprawie jej nieprzyjęcia. W związku z powyższym w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie zaistniała zasadnicza sprzeczność pomiędzy protokołem a uchwałą, której to zarówno organ odwoławczy jaki Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił. W konsekwencji nie ustalono jaką uchwałę podjęto i czy odpowiadała ona przepisom prawa. Doszło zatem do rozpatrzenia odwołania od uchwały, która nie weszła do obrotu prawnego, bowiem nie została poddana pod głosowanie organu kolegialnego, uprawnionego do jej wydania. Obowiązkiem Rady Wydziału było bowiem, odrębne głosowanie nad uchwałą o odmowie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, ponieważ do przyjęcia którejkolwiek z wymienionych uchwał (pozytywnej albo negatywnej) konieczna jest bezwzględna większość głosów. Zdaniem skarżącego, nie jest zatem możliwe dokonanie "konwersji" uchwały na uchwałę negatywną, w przypadku, gdy nie podjęto uchwały pozytywnej, z uwagi na brak wymaganej większości głosów do jej przyjęcia. W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro Centralna Komisja utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału dotkniętą istotnym naruszeniem prawa, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przedmiotową skargę powinien uwzględnić. Ponadto, skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. podkreślił, że wyłania się on w dwóch aspektach. Pierwszy, to przykład braku rzeczowego ustosunkowania się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał bowiem za bezzasadny zarzut skierowania decyzji Centralnej Komisji do osoby niebędącej stroną w sprawie tj. do Dziekana Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, wyjaśniając swoje stanowisko w tej sprawie zaledwie jednym zdaniem (tj.:"Wobec przepisów regulujących status dziekana, w ocenie Sądu również zarzut dotyczący skierowania decyzji Centralnej Komisji do dziekana jako do osoby nieuprawnionej, pozostaje bezzasadny".) Zdaniem skarżącego powyższa ocena, wyrażona nadzwyczaj lakonicznie, jest zupełnie dowolna i nie poddaje się żadnej kontroli, nie wskazuje bowiem, na czym Sąd oparł swoje przeświadczenie w tej kwestii. Z kolei drugi aspekt naruszenia powołanego przepisu, to całkowite pominięcie tych zarzutów skargi, które Sąd określił "pozostałymi zarzutami skargi" i oddalił je, bez podania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyny ich nieuwzględnienia. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. skarżący podał, iż obrona rozprawy doktorskiej jest instytucją analogiczną do określonej w kodeksie postępowania administracyjnego rozprawy administracyjnej, zaś czynności przygotowawcze poprzedzające rozprawę określa art. 90 K.p.a. Obowiązkiem organu administracyjnego przeprowadzającego rozprawę jest zawiadomienie o niej m.in. stron, świadków i biegłych, przy czym osobom wezwanym do udziału w rozprawie doręcza się wezwanie na piśmie (art. 91 § 2 K.p.a.). Osoby te nie mogą być wzywane w inny sposób, w szczególności telegraficznie lub telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności. Wezwanie dokonane w ten sposób, a także ustnie jest bowiem, prawnie bezskuteczne. Organ obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu pod sankcją kwalifikowanej wadliwości tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Skarżący wskazał, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nie jest dochowana wtedy, gdy strona jest obecna przy dokonywaniu czynności procesowych przez organ administracji publicznej, ale wtedy, gdy organ administracji zapewni warunki realizacji przez stronę jej praw do podejmowania czynności procesowych, np. prawidłowo wezwie stronę do udziału w rozprawie (art. 90 § 1 i art. 91 § 1 i 2 K.p.a.). Skarżący podkreślił, że skoro w art. 23 ust. 1 u.s.n., stanowi, iż pracownikowi niebędącemu nauczycielem akademickim lub pracownikiem naukowym, przygotowującemu rozprawę doktorską lub habilitacyjną, przysługuje, na jego wniosek, w uzgodnionym z pracodawcą terminie, urlop w wymiarze dwudziestu ośmiu dni, które w rozumieniu odrębnych przepisów są dla tego pracownika dniami pracy, na przygotowanie obrony rozprawy doktorskiej lub kolokwium habilitacyjnego oraz zwolnienie od pracy na przeprowadzenie obrony rozprawy doktorskiej lub kolokwium habilitacyjnego, to uprawnionym jest twierdzenie, że zawiadomienie o terminie obrony rozprawy doktorskiej powinno być dokonane ze znacznym wyprzedzeniem, zważywszy, że jego stawiennictwo na tej rozprawie ma charakter obowiązkowy. W ocenie skarżącego postępowanie organu pierwszej instancji było nieprawidłowe, gdyż nie doręczono mu pisemnego powiadomienia o terminie publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Przedmiotową informacje uzyskał bowiem, dopiero w dniu 4 stycznia 2007 r. w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Katedry Geodezji Rolnej i Katastru UWM. Zdaniem skarżącego okoliczność ta miała istotny wpływ na wynik sprawy. W istocie uniemożliwiono mu bowiem, należyte przygotowanie się do publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dostrzegł opisaną nieprawidłowość w działaniu organu pierwszej instancji, to jednak błędnie uznał, że nie miała ona wpływu na wynik sprawy. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia § 7 ust. 2 zd. ostatnie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. (Dz. U. Nr 15 poz. 128 ze zm.) oraz art. 10 § K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 u.s.n. skarżący stwierdził, że naruszono jego prawo do "ostatniego słowa" przed rozpoznaniem sprawy przyjęcia jego publicznej obrony rozprawy doktorskiej przez Radę Wydziału. W ocenie skarżącego zarzut ten nie został zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez Sąd pierwszej instancji rozpoznany. Zdaniem skarżącego wadliwością przedmiotowego postępowania administracyjnego było także skierowanie sprawy jego odwołania do Sekcji Nauk Ekonomicznych zamiast Sekcji Nauk Technicznych. Uchybienie to należy traktować jako naruszenie właściwości organu, gdyż przepisy prawa określają, które sekcje rozpoznają daną sprawę. Doprowadziło to do podjęcia przez Prezydium Centralnej Komisji decyzji w oparciu o wynik postępowania opiniodawczego przeprowadzonego przez niewłaściwą rzeczowo sekcję, bowiem zgodnie z § 18 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji, postępowanie opiniodawcze "prowadzone jest w tej sekcji stałej, której kompetencje najbliższe są specjalności, której dotyczy dorobek naukowy lub artystyczny ocenianego kandydata. Skarżący zakwestionował również sposób skierowania sprawy do Sekcji Ekonomicznej jako arbitralny oraz pozbawiony zarówno merytorycznego jaki i prawnego uzasadniania. Skoro zatem doszło do rozpatrzenia jego sprawy przez organ niewłaściwy merytorycznie, to Sąd pierwszej instancji fakt ten powinien w zaskarżonym wyroku uwzględnić. W ocenie kasatora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobowiązany był również do zbadania, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją, recenzje zostały sporządzone przez naukowców reprezentujących tą samą (lub pokrewną) dyscyplinę naukową, w jakiej skarżący ubiegał się o nadanie stopnia naukowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przyczyny nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) dalej P.u.s.a. Stosownie do treści art. 1 § 1 P.u.s.a sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis ten ma charakter ustrojowy i określa funkcje pełnione przez sądy administracyjne. Nie reguluje natomiast postępowania przed sądem administracyjnym i z tego względu nie może stanowić samoistnej podstawy naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2009 r. II FSK 1659/07 LEX nr 497758 stwierdził, że naruszenie art. 1 P.u.s.a. nie może stanowić samoistnej podstawy naruszenia przepisów bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. W tym przypadku skarżący zarzut ten powiązał z przepisami prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 u.s.n. w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, wyjaśnić należy, iż w myśl reguł wykładni przyjęcie regulacji o odpowiednim stosowaniu oznacza konieczność uwzględnienia cech właściwych dla regulacji podstawowej. Odpowiednie stosowanie powoduje zatem konieczność oceny, czy i w jakim zakresie w tych sprawach przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego będą miały zastosowanie. Uwzględnienie cech regulacji szczególnej powoduje, że zastosowanie określonych przepisów będzie wyłączone, określone przepisy będą miały zastosowanie odpowiednie bądź określone przepisy będą miały zastosowanie bezpośrednio. A zatem postępowanie w tych sprawach będzie charakteryzować się wieloma odrębnościami względem ogólnego postępowania administracyjnego. W przedmiotowym postępowaniu osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., a zatem nie mają do niej zastosowania przepisy art. 10 K.p.a. Z woli ustawodawcy uprawnienia takiej osoby są ograniczone i sprowadzają się m.in. do prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Centralną Komisję w przypadku niezatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego (art. 15 ust. 3 oraz art. 19 ust. 2 u.s.n.), wniesienia odwołania do Centralnej Komisji w przypadku, podjęcia uchwały odmownej (art. 21 ust. 1 u.s.n.), a także do zaskarżenia ostatecznej decyzji Centralnej Komisji do sądu administracyjnego (art. 29 ust. 1 u.s.n.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Statut Centralnej Komisji ma niewątpliwie charakter normatywny, gdyż zgodne z dyspozycją art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki reguluje kwestie kompetencji organów Centralnej Komisji, sposób wyboru prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów, przy czym nie jest on aktem prawa powszechnie obowiązującego. Zważywszy bowiem, na określony w art. 87 ust. 1 Konstytucji RP katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego, postanowieniom w/w Statutu, nie można przypisać cech właściwych dla źródeł prawa. Wobec tego, jego stosowanie jest dopuszczalne tylko w odniesieniu do jednostek organizacyjnych podległych organowi wydającemu ten akt tj. Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, albowiem jego postanowienia mają charakter przepisów wykonawczych o charakterze wewnętrznym, o których mowa w art. 93 Konstytucji RP. Jako nietrafny ocenić należy również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 14 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 zd. 1 u.s.n. Z akt sprawy wynika bowiem, iż zgodnie z treścią protokołu posiedzenia Rady Wydziału z dnia 9 stycznia 2007 r. przystąpiono do głosowania w sprawie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego. W głosowaniu oddano 14 głosów w tym: 6 za jej przyjęciem, 4 przeciw, przy 4 głosach wstrzymujących się. A zatem stosowanie do treści art. 20 ust. 1 nie osiągnięto wymaganej bezwzględnej większości głosów, która w tym wypadku wynosiła 8. (por. uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 września 1995 r. W 18/94 LEX nr 25553 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2008 r. I OSK 539/08, LEX nr 522519). Wskazać należy, że sposób interpretacji rozstrzygnięcia, w którym nie osiągnięto wymaganej bezwzględnej większość głosów jako uchwały odmawiającej jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie akceptowany (por. m.in. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. I OSK 539/08 LEX nr 522519; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2009 r. I OSK 157/09 niepubl.). Z kolei odnosząc się do podniesionego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia § 1 ust. 9 pkt 14 uchwały Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 24 października 2005 r. w sprawie określenia dziedzin nauki i dziedzin sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (M.P. Nr 79, poz. 1120) oraz § 18 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów z dnia 15 października 2007 r. z późn. zm. (niepubl.) stwierdzić należy, iż nie zasługiwał na uwzględnienie. Zauważyć należy, że w świetle art. 21 u.s.n. Centralna Komisja jest uprawniona do rozpatrywania odwołań od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 oraz art. 18 ust. 2 u.s.n. Statusu takiego nie można jednak przypisać poszczególnym. sekcjom, których powołanie i wyodrębnienie jest zadaniem Centralnej Komisji i służy racjonalizacji jej prac, przez dekoncentrację rzeczową zadań z zakresu oceny merytorycznej rozpraw doktorskich i habilitacyjnych. Wskazanie przez Przewodniczącego Centralnej Komisji sekcji właściwej do przeprowadzenie postępowania opiniodawczego w danej sprawy nie może zatem wpływać na ocenę zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n ze względów, o których była mowa na wstępie. Jako nietrafny ocenić należy również zarzut naruszenia § 7 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15, poz. 128 ze zm). Wprawdzie treść protokołu z dnia 9 stycznia 2009 r., jaki i opinia w/w Rady z dnia 24 kwietnia 2009 r. wskazuje, że głos skarżącego nie był głosem ostatnim podczas dyskusji, to jednak tego rodzaju naruszenie przepisu nie mogło być uznane za mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu administracyjnego jako w pełni zasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, iż obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a., nie można rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy (podobnie jak i zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia) w sposób zwięzły. Oznacza to konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast Sąd pierwszej instancji nie może ograniczyć się tylko do ogólnikowych stwierdzeń, czy też do przytoczenia wszystkich zarzutów bez odniesienia się do każdego z nich z osobna. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji jest bowiem, wyjaśnienie stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. A zatem uzasadnienie wyroku powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony danego postępowania (i ewentualnie przez Sąd drugiej instancji), czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Samo przytoczenie przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest zatem wystarczające. W uzasadnieniu wyroku przede wszystkim powinno znaleźć się ustalenie, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Zauważyć należy, że w piśmiennictwie prawniczym, przyjmuje się, że za wystarczające nie może być uznane jedynie ogólnikowe powołanie się na poglądy doktryny (lub orzecznictwa), albowiem w uzasadnieniu wyroku powinna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd stosując określone przepisy w sprawie, i która skłoniła go do przyjęcia określonego rozstrzygnięcia (por. T. Woś. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 str. 453-455). W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma kwestia ogólnikowego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów przez utrzymanie w mocy uchwały Rady Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, w sytuacji, gdy organ ten nie był uprawniony do nadawania stopnia naukowego doktora w zakresie objętym tematyką rozprawy doktorskiej tj. w dziedzinie nauk ekonomicznych. Stosowanie do treści art. 5 ust. 1 i 2 u.s.n. stopnie doktora i doktora habilitowanego są nadawane w jednostkach organizacyjnych, które posiadają uprawnienie do ich nadania. Uprawnienia te nadaje Centralna Komisja na wniosek jednostki organizacyjnej, biorąc pod uwagę poziom działalności naukowej lub artystycznej oraz liczbę zatrudnionych w niej osób posiadających tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego reprezentujących daną dziedzinę nauki. Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 1 u.s.n rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub artystycznego oraz wykazywać ogólną wiedzę kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej. W okolicznościach niniejszej sprawy przypomnieć należy, że Rada Wydziału Geodezji i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie jest jednostką organizacyjną uprawnioną do nadawania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk technicznych w zakresie geodezji i kartografii (l.p. 14 załącznika do obwieszczenia Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych uprawnionych do nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego wraz z określeniem nazw nadawanych stopni (M.P. Nr 41 poz. 462), a także l.p. 14 załącznika do poprzedniego obwieszczenie Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Tytułów Naukowych i Stopni Naukowych z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu jednostek organizacyjnych uprawnionych do nadawania stopni naukowych, wraz z określeniem nazwy nadawanych stopni naukowych (M.P. z 2003 r. Nr 2, poz. 19). Mogła ona zatem wszcząć przewód doktorski i nadać stopień naukowy doktora nauk technicznych w dziedzinie geodezji i kartografii i tylko na podstawie rozprawy doktorskiej, poświeconej zagadnieniom z tej dyscypliny naukowej. W rozpoznawanej sprawie Centralna Komisja w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdziła, że rozprawa doktorska skarżącego nie jest rozprawą z zakresu nauk technicznych, lecz nie wyjaśniła dlaczego utrzymała w mocy uchwałę podjętą przez Radę do tego nieuprawnioną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie z względu na autonomię uczelni. W kontekście podniesionego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia 141 § 4 P.p.s.a, wskazać należy, iż stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż niezasadność zarzutu braku właściwości organu wynika z autonomii uczelni, nie spełnia wymagań, o których była mowa na wstępie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które odnosi się do w/w kwestii nie podano bowiem, jakie przepisy prawa określają status uczelni, i subsumcja których z tych przepisów pod stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie, doprowadziły Sąd pierwszej instancji, do przyjętej w tym rozstrzygnięciu konstatacji i uznania, że kwestia naruszenia właściwości organu pierwszej instancji nie miała w sprawie istotnego znaczenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego działania organów administracji publicznej nawet w tak specyficznej sferze życia społecznego jaką jest nauka, zawsze musi być działaniem w granicach i na podstawie prawa. W związku z powyższym, stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w stosunku do szkół wyższych w/w obowiązek uchyla ich autonomia, nie zasługuje na aprobatę. Zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2007 r. I OSK 145/07 LEX nr 345910 stwierdził, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w zakresie stopni naukowych. Wskazał również, że kontrola ta sprowadza się do badania prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie, a zawarte w uzasadnieniu decyzji Centralnej Komisji uwagi merytoryczne nie mają mocy obowiązującej i nie mogą przesądzać o treści rozstrzygnięcia przyjętego po ponownym rozpatrzeniu sprawy. W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, autor skargi kasacyjnej trafnie wskazał, że Centralna Komisja nie mogła dokonać konwalidacji w/w czynności dotyczących przewodu doktorskiego. Przypomnieć należy, że skarżący ubiegał się o przyznanie przez Radę Wydziału Geodezji i Kartografii UWM w Olsztynie, stopnia doktora nauk technicznych w dyscyplinie naukowej geodezja i kartografia, i do nadania takiego stopnia w/w jednostka była uprawniona. Przy czym, w ocenie właściwych organów Centralnej Komisji tj. przewodniczącego oraz wszystkich trzech recenzentów biorących udział w postępowaniu opiniodawczym temat tej rozprawy, a przede wszystkim jej treść odnosiła się do dziedziny nauk ekonomicznych ("Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców - analiza zagrożeń i szans"). Z uwagi na powyższe, odnosząc się do zarzutu naruszenia 141 § 4 P.p.s.a., stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji w sposób należyty nie wyjaśnił, dlaczego oddalił skargę i to w sytuacji, gdy organ odwoławczy utrzymał w mocy uchwałę wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości (rzeczowej). Z tych względów, w ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego nie można podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, dotyczącego możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie procedur określonych w art. 9 u.s.n. Przepis powyższy dotyczy bowiem, kompetencji Centralnej Komisji odnoszących się do ogólnego nadzoru nad działalności jednostek organizacyjnych uprawnionych do nadawania stopnia naukowego. A zatem określone tam środki pozostające w dyspozycji Centralnej Komisji, służą do dokonywania okresowej oceny poziomu działalności naukowej jednostki organizacyjnej oraz zasadności uchwał dotyczących nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego. Nie oznacza to jednak, że Centralna Komisja jako organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 21 u.s.n. zwolniona jest z obowiązku oceny właściwości organu, który podjął w sprawie uchwałę w pierwszej instancji. Ponadto, zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się także do podniesionych w skardze wszystkich istotnych zarzutów, a jedynie wybiórczo i arbitralnie stwierdził, iż niektórych z nich nie uwzględnił. Nie do zaaprobowania są bowiem, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sformułowania jak; "...wobec przepisów regulujących status dziekana, w ocenie Sądu również zarzut dotyczący skierowania decyzji Centralnej Komisji do dziekana jako do osoby nieuprawnionej jest bezzasadny", czy: "...Sąd nie podzielił zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Skład orzekający w tej sprawie podziela stanowisko, jak i argumentację prawną wyrażoną przez organ odwoławczy, a tym samym uznaje za prawidłowe rozstrzygnięcie zapadłe w tej sprawie". Poza tym, w przypadku niektórych części uzasadnienia zaskarżonego wyroku argumentacji na rzecz niezasadności zarzutów w żaden sposób nie można powiązać z zarzutami podniesionymi przez skarżącego w skardze. Skarżący zarzucił m.in., że postanowienia Statutu Centralnej Komisji nie mają charakteru źródeł prawa powszechnie obowiązującego, a zatem nie mogę być podstawą działania organów administracji publicznej względem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia naukowego doktora. W odniesieniu do omawianego zarzutu Sąd pierwszej instancji trafnie co prawda stwierdził, że przedstawienie pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem, jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. Nie oznacza to jednak, iż zwolniony był z obowiązku od rozważenia tej kwestii. Przede wszystkim jednak nie odniósł się do zarzutu skarżącego dotyczącego charakteru prawnego postanowień Statutu będących podstawą postępowania w tej sprawie oraz nie wyjaśnił, czy mógł być on przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny. Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 418/08 LEX nr 518241 stwierdził, że uprawnienie sądów administracyjny do badania legalności podustawowych aktów normatywnych nie pozostaje w kolizji z funkcją Trybunału Konstytucyjnego, określoną w art. 188 Konstytucji RP. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega jednak na tym, że orzeczenie Trybunału stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc obowiązującą, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez sąd administracyjny jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym. Ponadto, Sąd pierwszej instancji ogólnikowo powtórzył za organem odwoławczym, iż nie naruszono żadnych zasad i reguł postępowania, pomimo, iż fakt naruszenia przepisów dotyczących terminów załatwiania spraw jest oczywisty. Przekazanie przez organ pierwszej instancji Centralnej Komisji odwołania skarżącego nastąpiło po upływie 3 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 u.s.n, zaś rozpoznanie przez Centralną Komisję nastąpiło ze znacznym przekroczeniem sześciomiesięcznego terminu. Wprawdzie w/w nieprawidłowości nie mogą być uznane za naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jednak całkowite pominięcie tej kwestii nasuwa wątpliwości co do dokonanej przez sąd administracyjny kontroli działalności administracji publicznej w tej sprawie. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.