II OSK 1769/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. i G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 322/09 w sprawie ze skargi M. M. i G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji rolnej gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ld 322/09 oddalił skargę M.M. i G.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej dotyczącej wyłączenia z produkcji rolnej gruntów rolnych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Burmistrza Miasta T. decyzją z dnia [...] października 1994 r., nr [...], zezwolił M.M. i G.M. na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych o łącznej powierzchni 0,7691 ha. klasy R IVb, R V, i ŁIV położonych w T. obręb [...], działki nr [...], [...]. Decyzją tą ustalono również należność za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej oraz stałą opłatę roczną płatną przez okres 20 lat. Wnioskiem z dnia 8 lipca 2007 r. M. i G.M. wystąpili do Burmistrza Miasta i Gminy T. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] października 1994 r. wskutek rozporządzenia nieruchomością dokonanego na rzecz innego podmiotu. W dniu [...] października 2007 r. Burmistrz Miasta T. wydał decyzję, znak [...], w treści której odmówił wygaśnięcia decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta T. z dnia [...] października 1994 r., nr [...], zezwalającej M.M i G.M. na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych o łącznej powierzchni 0,7691 ha klasy R IVb, R V, i ŁIV położonych w T. obręb [...], działki nr [...], [...], przeznaczonych na cele handlowo-usługowe i ustalającej należność z tytułu wyłączenia i opłatę roczną z tytułu użytkowania gruntów rolnych wyłączonych z produkcji rolnej na cele nierolnicze. Odwołanie od tej decyzji złożyli M. i G. M. podnosząc w nim , że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył: - art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przyjęcie, że mimo przeniesienia własności nieruchomości objętej decyzją z dnia [...] października 1994 r., na zbywcach ciąży nadal obowiązek uiszczania opłaty wynikającej z tej decyzji; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie wewnętrznie sprzecznego rozstrzygnięcia, w którym organ odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jednocześnie mówiąc o braku obowiązku uiszczania opłat; - art. 162 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] października 1994 r. nie jest bezprzedmiotowa i zaniechanie orzeczenia o jej wygaśnięciu, w sytuacji, gdy z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. wynika, że w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji, obowiązek uiszczania opłat rocznych przechodzi na nabywcę; - art. 7 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia przez organ interesu społecznego i słusznego interesu obywatela przy rozpoznawaniu wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i wskazało, że kwestionowana decyzja jest decyzją o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, co oznacza, że jej przedmiotem jest zgoda na zmianę sposobu użytkowania gruntów rolnych. Dopiero zaś skutkiem rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej jest ustalenie związanych z tym kosztów (należności i opłat). Oznacza to, że przedmiot rozstrzygnięcia w tej sprawie nie przestał istnieć, bowiem nadal obowiązuje zgoda na inne niż rolnicze użytkowanie przedmiotowego gruntu. Zdaniem Kolegium nadal istnieją stosunki faktyczne stanowiące podstawę wydania decyzji. Sprawa zaś dotycząca podmiotu zobowiązanego do wnoszenia opłat została uregulowana wprost w art. 12 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Żaden przepis nie wymaga, aby przejście obowiązku uiszczania opłat na rzecz nabywcy dodatkowo potwierdzać wydawaniem decyzji administracyjnej. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka bezprzedmiotowości decyzji – istnieje przedmiot decyzji, którym jest uprawnienie właścicieli gruntu do innego, niż rolnicze wykorzystanie terenu i związany z tym obowiązek ponoszenia określonych kosztów oraz jej podmiot. Obowiązek dotyczący wnoszenia opłat rocznych z tego tytułu przeszedł na kolejnego właściciela tych gruntów, tj. [...] Sp. j. Decyzję tę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżyli M. oraz G. M. i wnieśli o jej uchylenie. Skarżący podnieśli zarzuty w istocie tożsame z zarzutami odwołania, dodatkowo wskazując naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie wyznaczenie przez organ odwoławczy stronie terminu do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przyjęcie, że obowiązkiem wyłączenia z produkcji rolniczej i leśnej objęte są także grunty innych klas aniżeli enumeratywnie wyliczone w powołanych przepisie, podczas gdy grunty, których dotyczy decyzja w stosunku, do której wystąpiono o jej wygaśniecie są gruntami, co do których nie ma obecnie zastosowania konieczność administracyjnego wyłączania ich z produkcji rolnej lub leśnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego też oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W motywach rozstrzygnięcia zaznaczono, że istota sporu w tym postępowaniu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wygaszenia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji z dnia [...] października 1994 r. Burmistrza Miasta T., a w szczególności czy decyzja ta uzyskała przymiot bezprzedmiotowości. Wskazano, że stosownie do treści art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza wygaśnięcie decyzji, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość decyzji mogą mieć charakter przedmiotowy i podmiotowy (B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 2000, s. 309). Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym polega na tym, że przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy następuje śmierć podmiotu uprawnionego, zmiana (przekształcenie) podmiotu uprawnionego lub likwidacja uprawnionej jednostki organizacyjnej. Bezprzedmiotowość przedmiotowa oznacza z kolei, że przestaje istnieć przedmiot stosunku prawnego. Ta postać bezprzedmiotowości może zaistnieć np. w razie zniszczenia rzeczy, przekształcenia jej, rezygnacji uprawnionego z realizacji uprawnienia. Podkreślono, że bezprzedmiotowość może być spowodowana także zmianą stanu prawnego, dotyczy to jednak tylko takich przypadków, gdy znowelizowane przepisy przewidują taki skutek (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 1998 r., w sprawie o sygn. akt I SA 660/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 44589). Na trwanie i skuteczność stosunków prawnych, powstałych przed dniem wejścia w życie nowych przepisów, odmiennie regulujących daną materię, nowe unormowania mają wpływ tylko wtedy, gdy obowiązują z mocą wsteczną. Jeśli zatem nowa regulacja prawna nie zawiera odmiennych postanowień co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie, decyzje te wiążą nadal, mimo, że odpadła lub zmieniła się podstawa prawna ich wydania (por. T. Woś: Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej, "Państwo i Prawo" 1992, nr 7, s. 53; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2005 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2389/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 166902, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 listopada 2006 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Op 418/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 327417). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd podkreślił, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] października 1994 r. wydana została na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.). Przyjęto ,że poza sporem jest również, iż została ona wykonana przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nowa ustawa w art. 35 zawiera normy intertemporalne, pozwalające ustalić jakie przepisy należy stosować do decyzji wydanych przed jej wejściem w życie oraz jaki jest status tych decyzji. I tak, w myśl ust. 1 tegoż przepisu, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. W stosunku do ostatecznej decyzji z października 1994 r. zastosowanie znajdują zatem przepisy ustawy z 1982 r. Nadto żadnego wpływu na los spornej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i ustaleniu opłat z tego tytułu nie mają przepisy art. 35 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. Przepisy te uzależniają utratę ważności tych decyzji od tego, czy zostały wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy. Już z tego powodu nie można mówić o utracie ważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] października 1994 r., skoro, decyzja ta została wykonana przed dniem 25 marca 1995 r. tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bowiem nastąpiło faktyczne wyłączenie, objętych decyzją gruntów, z produkcji rolniczej. Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych zawiera ponadto przepis przejściowy, dotyczący umorzenia stałych opłat rocznych, ustalonych na podstawie dotychczasowych przepisów, czyli przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1982 r. Umorzenie opłat przewidziane w tym przepisie następuje z mocy prawa, mimo że nie utraciła ważności decyzja, w której opłaty te zostały ustalone. Jak stanowi art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r., umorzenie to następuje w odniesieniu do stałych opłat rocznych, o ile ich kwota jest równa lub niższa od 10 zł. Stałe opłaty roczne ustalone decyzją Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] października 1994 r. nie mieszczą się niewątpliwie w hipotezie przytoczonego przepisu. Skoro rozwiązania przyjęte w nowej ustawie nie przewidują umorzenia obowiązku opłat z przyczyn innych niż enumeratywnie wymienione, a bez wątpienia nie są to przesłanki, które organy mogłyby uwzględnić w stosunku do skarżących, to nie ma podstaw do umorzenia opłat. Konsekwencją powyższych rozważań zdaniem Sądu musi być uznanie, iż obowiązek uiszczania opłat nałożony na M. i G. małżonków M. decyzją Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] października 1994 r. nie wygasł. Zbycie zatem nieruchomości przez M. i G. M. na rzecz innego podmiotu - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...], nie ma znaczenia dla oceny przesłanek bezprzedmiotowości, spór ten strona może rozstrzygnąć ewentualnie w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd podzielił przy tym pogląd, wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 listopada 2006 r. (sygn. akt II SA/Op 418/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 327417), iż z przepisów art. 35 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że obowiązek uiszczania opłat rocznych w wysokości ustalonej ostateczną decyzją, wydaną na podstawie art. 13 oraz art. 4 pkt 7 ustawy z 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych trwa przez okres wynikający z art. 4 pkt 7 tej ustawy także po wejściu w życie ustawy 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, chyba że decyzja utraciła ważność na mocy art. 35 ust. 3 lub opłata roczna uległa umorzeniu z mocy prawa, na podstawie art. 35 ust. 4 nowej ustawy. Wskazano również, że w stosunku do obowiązku skarżących, ustalonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] października 1994 r., nie znajdują zastosowania przepisy art. 35 ust. 3 i 4 nowej ustawy. Bez znaczenia pozostaje przy tym podnoszona w skardze okoliczność, iż grunty, których dotyczy decyzja w stosunku, do której wystąpiono o jej wygaśnięcie są gruntami które w obecnym stanie prawnym nie wymagają administracyjnego wyłączania ich z produkcji rolnej lub leśnej. Za słuszne uznano twierdzenie organu odwoławczego, że zmiana przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nawet w sytuacji, gdy objęte decyzją grunty na mocy nowych przepisów nie wymagałyby już decyzji o wyłączeniu, nie czyni tej decyzji bezprzedmiotową. Nie utraciła ona mocy obowiązującej i nadal pozostaje w obrocie prawnym. W konsekwencji przyjęto, że prawidłowe jest stanowisko organów administracji o braku podstaw do uznania za bezprzedmiotową decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] października 1994 r. W tej sytuacji kwestia interesu skarżącej lub interesu społecznego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro zabrakło koniecznej przesłanki wygaszenia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., to jest bezprzedmiotowości decyzji. Zaznaczono, że wprawdzie organy administracji wadliwie uznały, iż obowiązek uiszczania opłat wynikających z powoływanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. przeszedł na nabywcę gruntów tj. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością [...] (przekształconą następnie w spółkę jawną), tym niemniej okoliczność ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem nie zmienia faktu, iż brak było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia wspomnianej decyzji. Tym samym za niezasadny uznano również zarzut skargi naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie podzielono również zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a. zauważając, iż brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie - uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek, ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Zarzut takiego naruszenia może jednakże odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skardze nie wykazano natomiast, by naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a. miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wyrok ten stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika M. M. i G. M., w treści którego zaskarżono go w całości i zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, bo wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej zwanej p.p.s.a. w zw. z art. 316 k.p.c. przez przyjęcie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nieobowiązującej już w dacie wyrokowania ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79), która nie przewidywała przejścia na nabywcę gruntu wyłączonego spod produkcji rolnej obowiązku uiszczania opłat nałożonych na poprzednika prawnego nabywcy należnych w związku z tym wyłączeniem, podczas gdy Sąd powinien był orzekać na podstawie akt sprawy wywołanej wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] października 1994 r. Nr [...] z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie orzekania ukształtowanego ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 r. Nr 16 poz. 78 ze zm.), która zarówno dla gruntu o klasie objętej wyłączeniem jak i dla zbywców gruntów wyłączanych pod rządami ustawy z roku 1982 obowiązku ponoszenia opłat nie przewiduje; Sąd dokonał oceny stanu sprawy z perspektywy warunków i możliwości nakładania opłat związanych z wyłączeniem istniejących w 1992 r., tak jakby przedmiotem kontroli była dopuszczalność wyłączenia, a pominął konieczność zbadania legalności odmowy stwierdzenia wygaśnięcia obowiązku ponoszenia opłat, przez osoby nie będące właścicielami niegdyś wyłączonego z produkcji rolnej gruntu i to w sytuacji, gdy prawo pozytywne nie przewiduje takich obowiązków i to niezależnie od tego, że nawet gdyby nadal z wyłączeniem z produkcji tej klasy gruntów, których dotyczyła decyzja z 1994 r., wiązał się obowiązek poniesienia opłaty, to wraz ze zbyciem gruntu obowiązek ten przechodzi w świetle art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych na nabywcę, a skarżący zbyli nieruchomość objętą w przeszłości wyłączeniem z produkcji rolnej, 2. art. 134 § 2 p.p.s.a. przez naruszenie bezwzględnego zakazu reformationis in peius, bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które jest przecież jego integralną częścią wynika to, iż obowiązek uiszczania opłat nałożony na M. i G. M. decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] października 1994 r. nie wygasł oraz, że nie został także przeniesiony na inny podmiot (s. 7 uzasadnienia), podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. jednoznacznie wynika, że obowiązek dotyczący wnoszenia opłat z tego tytułu (wyłączenia z produkcji rolnej podkr. MŚ), z mocy art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeszedł na kolejnego właściciela tych gruntów, tj. [...] Sp.j. (s. [...] uzasadnienia decyzji), co oznacza, że gdyby nie zaskarżono decyzji SKO, to w obrocie pozostawało by rozstrzygnięcie administracyjne, którego sens sprowadzałby się, choć z innych niż oczekiwane przyczyn, do braku konieczności ponoszenia przez skarżących opłat, co samo w sobie jest dla nich satysfakcjonujące, a w rezultacie wniesienia skargi i jej nieuwzględnienia, pogorszeniu nastąpiła ich sytuacja, bowiem z uzasadnienia Sądu wynika, że ciężar ten muszą ponosić, co jest nie do pogodzenia z zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego, co w sprawie niestety nastąpiło, 3. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) przez nieuwzględnienie skargi, podczas gdy jako uzasadniona podlegała ona uwzględnieniu i powinna spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji, do czego wbrew powołanym przepisom nie doszło, 4. art. 162 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a przez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] października 1994 r. Nr [...] nie jest bezprzedmiotowa i w konsekwencji nie uwzględnienie skargi mającej za cel uchylenie decyzji o jej nie wygaśnięciu, w sytuacji, gdy decyzja ta stała się bezprzedmiotowa zarówno w aspekcie podmiotowym, bowiem jej adresaci M. i G. M. nie są zobowiązani do świadczenia opłat nałożonych na nich mocą tej decyzji a to dlatego, że zbyli nieruchomość uprzednio wyłączoną z produkcji rolnej, co w świetle art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16 poz. 78 ze zm.) sprawiło, że obowiązek uiszczania opłat rocznych ex lege przeszedł na nabywcę i w związku z tym zbywcy nie są już z tytułu opisanej decyzji administracyjnej zobowiązani do czegokolwiek, w tym wnoszenia opłat wynikających z decyzji, jak i przedmiotowym, bowiem grunty stanowiące przedmiot wyłączenia decyzją z 1994 r., opartą na nie obowiązującej już ustawie z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co wynika z zaświadczenia Urzędu Miasta w T. z dnia [...] października 2006 r. i wypisu z ewidencji gruntów nie są gruntami klas, o których mowa w art. 11 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i nie istnieje w stosunku do nich, w przypadku zamiaru wykorzystywania gruntów na inne niż wskazane w ustawie cele, obowiązek uzyskiwania wyłączania z produkcji rolniczej lub leśnej, 5. art. 7 k.p.a. w związku z art. 162 § 1 pkt 1 in fine k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a poprzez nie uwzględnienie skargi skierowanej przeciwko decyzji nie uwzględniającej interesu społecznego i słusznego interesu obywatela przy rozpoznawaniu wniosku małżonków M. i G. M., w sytuacji, gdy strona występująca o stwierdzenie wygaśnięcia bezprzedmiotowej decyzji ma interes w uzyskaniu takiego stwierdzenia, zwłaszcza wówczas, gdy z obowiązujących w dacie wyrokowania przepisów prawa materialnego, kształtujących obecnie stosunki prawne wynikające ze stanu sprawy, nie wynika już obowiązek świadczenia obciążającego pomimo tego skarżących, a pomimo tego organ administracji wszczął postępowanie mające na celu egzekucję obowiązku wynikającego z decyzji z 1994 r., o którym nawet organy administracji obydwu instancji zgodnie stwierdziły, że nie istnieje, co przemawiało za uwzględnieniem żądania stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, z której pomimo tego obowiązek taki nadal wynika, co sprawia, że za uwzględnieniem skargi przemawia ich interes stanowiący również konstytutywną przesłankę możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, czego jednak wbrew art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wyjaśniono; II. przepisów prawa materialnego w postaci: 1. art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez naruszenie zasady równości wobec prawa, co przejawia się w tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotna (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowania zarówno dyskryminujących jak faworyzujących (por. np. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 marca 1988 r., sygn. akt 7/87 OTK 1988 s. 14); nie do pogodzenia z tak rozumianą zasadą równości jest akceptacja stanu, w którym podmioty będące właścicielami współcześnie gruntów, o tej samej klasie jak klasa gruntów skarżących wyłączonych w 1994 r. z produkcji rolnej, nie muszą obecnie zabiegać o ich wyłączenie i ponosić z tego tytułu publicznoprawnych opłat, a nawet gdyby z takim wyłączeniem wiązały się opłaty, to ciężar ten przeszedłby w przypadku zbycia gruntu na nabywcę, czego odmawia się skarżącym odpowiadającym takim samym istotnym cechom relewantnym jakie są udziałem współczesnych właścicieli gruntów klasy IVb i V wytworzonych na podłożu mineralnym, tylko dlatego, że w przeszłości grunty takie podlegały wyłączaniu; nic nie usprawiedliwia w świetle wartości konstytucyjnej jaką jest równość obywateli wobec prawa takiej niesprawiedliwej dyskryminującej dystynkcji; zawsze bowiem w takich przypadkach pierwszeństwo zyskiwać musi prawo względniejsze; 2. art. 35 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przyjęcie, że w przepisie tym, niezależnie od tego czego nie dostrzega Sąd, iż składa się on z sześciu wyodrębnionych punktów i kilku podpunktów, obejmujących swoimi hipotezami odrębne i samodzielne stany faktyczne, wynika, że obowiązek uiszczania opłat rocznych w wysokości ustalonej decyzją wydaną na podstawie art. 13 oraz 4 pkt 7 ustawy z 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych trwa przez okres wynikający z art. 4 pkt 7 tej ustawy, podczas gdy z wyników zastosowania wykładni językowej wniosek taki oczywiście nie wynika; 3. art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 r. Nr 16 poz. 78 ze zm.) przez przyjęcie, w konsekwencji oddalenia skargi, że mimo wniesienia jako wkład niepieniężny nieruchomości objętej decyzją o wyłączeniu spod produkcji rolnej z dnia [...] października 1994 r. Nr [...] do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Sp. z o.o., co w sferze skutków prawno-rzeczowych oznaczało zbycie nieruchomości, na zbywcach ciąży nadal obowiązek uiszczania opłaty wynikającej z tej decyzji pomimo tego, że nie są oni już właścicielami objętych decyzją nieruchomości, ani nie służy im żaden inny tytuł prawny do nieruchomości; obowiązek uiszczania opłat wiązał się z prawno-rzeczowym tytułem obciążonego, który wygasł w dacie zbycia dokonanym już zresztą pod rządami ustawy z 1995 r. przewidującej na wypadek zbycia gruntu przejście obowiązku ponoszenia opłat związanych z wyłączeniem z produkcji rolnej na nabywcę gruntu; Jednocześnie, w związku z powyższymi uchybieniami skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, które generalnie uznać należy za nieusprawiedliwione niezależnie od tego, iż nie zostały w sposób prawidłowy sformułowane. W szczególności uwaga ta odnosi się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, który jak wynika z dyspozycji art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. może polegać na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast skarga kasacyjna nie określa w jakiej formie wskazane w kasacji przepisy prawa materialnego zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem co niewątpliwie stanowi wadę wniesionej kasacji w opisanym zakresie. Wyjaśniając zaś przesłanki podjętego rozstrzygnięcia przede wszystkim zauważyć należy, iż podstawowe znaczenie w tej sprawie ma kwestia, na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonym wyroku, czy dopuszczalne było zastosowanie przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i wygaszenia na tej podstawie decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] października 1994 r. nr [...] zezwalającej M. i G. M. na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych. Strona skarżąca składając bowiem wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia wskazywanej wyżej decyzji podnosiła, iż wnioskodawcy zbyli objęte opisaną decyzją nieruchomości a obowiązek ponoszenia opłat w świetle art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeszedł na nabywcę, co spowodowało wygaśnięcie go po stronie zbywcy ( wnioskodawców) a to uzasadnia zastosowanie art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. W myśl art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia albo z mocy odrębnego przepisu albo też po ustaleniu przez organ administracyjny, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Nie ulega wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. in principio. Należy bowiem wskazać, że przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych nie jest bezprzedmiotowość decyzji, lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych. W tej sprawie nie ma takiego przepisu prawa, który nakazywałby wygaszenie wskazanej wyżej decyzji ( jak np. art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.). Tym samym niezbędne było w ramach niniejszego postępowania ustalenie czy omawiana decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej stała się bezprzedmiotowa. Z niespornych ustaleń w rozpoznawanej sprawie właściwie ocenionych przez Sąd I instancji wynika, iż Burmistrz Miasta T. decyzją z dnia [...] października 1994 r. nr [...] na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11 poz. 79 ze zm.) zezwolił M. i G. M. na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych ( ornych klasy IV, IVb i V o powierzchni 0,7691 ha), położonych w T. obr. [...] oznaczonych nr działki nr [...], [...] przeznaczonych na cele handlowo-usługowe. W decyzji tej ustalono również należność z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej oraz stałą opłatę roczną, która uiszczana winna być przez okres 20 lat od dnia 31 października. Decyzja ta uwzględniająca żądanie stron nie był zaskarżana i jeszcze w roku 1994 stała się prawomocną i w tym samym czasie została w całości wykonana. Zatem fakt wyłączenia spornych gruntów z rolniczego ich użytkowania jest niekwestionowany w tym postępowaniu gdyż grunty z produkcji rolnej przeznaczono na inny cel i nastąpiło to już w roku 1994 a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych a więc przed dniem 25 marca 1995 r. Niewątpliwie przedmiotem w/w decyzji z 1994 r. było zgodna na wyłącznie gruntów z produkcji rolnej, a więc zgoda na inne ich wykorzystanie niż rolnicze. Jedynie konsekwencją tej zgodny było ustalenie stosownej należności za to wyłączenia oraz ustalenie stałej opłaty rocznej na okres 20 lat. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wygaszenia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji z dnia [...] października 1994 r. Burmistrza Miasta T. wobec niewystąpienia przesłanki jej bezprzedmiotowości. Jednocześnie uznano, że zbycie nieruchomości objętych w/w decyzją o wyłączeniu na rzecz innego podmiotu przez skarżących nie ma znaczenia dla oceny przesłanek bezprzedmiotowości. Ten pogląd w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasługuje na aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego, stąd też wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie istnieje w chwili obecnej prawna możliwość wzruszenia tego rodzaju decyzji (już w całości wykonanej) na podstawie wzmiankowanego przepisu, albowiem art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. z natury rzeczy dotyczy decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych wykonanie ich stało się bezprzedmiotowe (niemożliwe), albo decyzji które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. W doktrynie przyjmuje się, że stać tak się może z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek (zob. J. Borkowski (w) J. Borkowski, B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., wyd. C. H. Beck, Warszawa 2002, str. 746). To, iż grunt, którego dotyczyła przedmiotowa decyzja z dnia [...] października 1994 r. został wniesiony jako wkład niepieniężny do spółki z o.o. [...] w T., którą ostatecznie przekształcono w spółkę jawną z wyłącznym udziałem skarżących, nie czyni bezprzedmiotowym decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej bowiem samo wyłączeniu już miało miejsce w 1994 r. niezależnie od tego, iż konsekwencją tej decyzji pozostaje obowiązek uiszczania przez zobowiązanego stałej opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów, co jest już odrębną kwestią nie będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Dlatego też wobec braku bezprzedmiotowości wykonanej już decyzji z dnia [...] października 1994 r. nie było podstaw do oceny interesu strony lub interesu społecznego przy wygaszaniu spornej decyzji a w konsekwencji do zastosowania w tej sprawie przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., co stanowiło przecież przedmiot żądania skarżących precyzyjnie oznaczony we wniosku wszczynającym postępowanie w tej sprawie. Dlatego też w opisanych okolicznościach Sąd I instancji oceniając legalność zaskarżonych decyzji odmawiających wygaszenia przedmiotowej decyzji z dnia [...] października 1994 r. prawidłowo zastosował przepis art. 151 p.p.s.a. oddalając wniesioną skargę wobec jej niezasadności. Stąd też przy uwzględnieniu powyższych rozważań za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazane w kasacji w tym zarzut art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, jak i zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 162 § 1 pkt 1 in fine k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie skargi skierowanej przeciwko decyzji nie uwzględniającej interesu społecznego i słusznego interesu obywatela przy rozpoznawaniu wniosku małżonków M. i G. M., w sytuacji, gdy strona występująca o stwierdzenie wygaśnięcia bezprzedmiotowej decyzji ma interes w uzyskaniu takiego stwierdzenia. Także w tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 162 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. przez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] października 1994 r. Nr [...] nie jest bezprzedmiotowa i w konsekwencji nie uwzględnienie skargi mającej za cel uchylenie decyzji o jej nie wygaśnięciu, uznano za nieusprawiedliwiony. Również nie można uznać za usprawiedliwiony podniesiony zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 316 k.p.c. przez przyjęcie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia nieobowiązującej już w dacie wyrokowania ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79). Niezależnie od tego, że przepis art. 316 k.p.c. nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( przepisy k.p.c. mają odpowiednie zastosowanie tylko w kwestiach wyraźnie wskazanych w p.p.s.a. jak np. w art. 106 § 5 p.p.s.a.- przypomnienie Sądu), to przede wszystkim przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady , że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że ten sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego mając na uwadze zawarte w zaskarżonym wyroku rozważania, Sąd I instancji wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zbadał kwestionowany akt wyłącznie w świetle przepisów obowiązujących w chwili wydawania zaskarżonych decyzji, oceniając to czy można uznać za bezprzedmiotową decyzję z dnia [...] października 1994 r., w kontekście art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zwłaszcza przy uwzględnieniu podnoszonych przez skarżących okoliczności tej sprawy a więc rozporządzenia gruntami objętymi decyzją wyłączeniową na rzecz innego podmiotu. Natomiast należy zauważyć, że kwestia bezprzedmiotowości decyzji z dnia [...] października 1994 r. oceniana była również przez pryzmat art. 35 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w szczególności pod kątem ewentualnej zmiany stanu prawnego wpływającej właśnie na bezprzedmiotowość decyzji o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 953/07 publikowanym ONSAiWSA 2009/4/77 oraz zbiór Lex nr 510239, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje te nie stają się bezprzedmiotową. Zatem brak bezprzedmiotowości spornej decyzji wynika również z treści powołanej wyżej normy art. 35 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, którą skarżący błędnie oceniają jako wyłączne źródło utrzymania w mocy obowiązku ponoszenia przez nich opłat związanych z wyłączeniem gruntów rolnych z produkcji. W motywach swego rozstrzygnięcia Sąd wyraźnie wskazał przecież, że żadnego wpływu na los spornej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i ustalenia opłaty nie mają przepisy art. 35 ust. 2 , 3 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r.- ( patrz strona 4 i 6 wyroku). Jednocześnie zasadnie Sąd I instancji powołał się w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia na wyrok WSA w Opolu z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Op 418/06 opublikowany ONSAiWSA 2007/6/142, w którym zajęto stanowisko, że ‘’Obowiązek uiszczania opłat rocznych w wysokości ustalonej ostateczną decyzją, wydaną na podstawie art. 13 ust. 1-3 oraz art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.), trwa przez okres podany w art. 4 pkt 7 tej ustawy, także po wejściu w życie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), chyba że decyzja utraciła ważność lub opłata roczna uległa umorzeniu z mocy prawa (art. 35 ust. 3 i 4 powołanej ustawy z dnia 3 lutego 1995 r.). Zatem należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że obowiązek uiszczania opłat nałożonych na M. i G. M. decyzją z dnia [...] października 1994 r. nie wygasł. Przy czym istotne jest to, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji dokonując oceny pod kątem prawidłowości zastosowania w tej sprawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie przesądził, tak by związać na przyszłość organy administracji, bo nie mógł tego uczynić mając na uwadze żądanie skarżących, kto jest w sytuacji rozporządzenia nieruchomością objętą decyzją o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej uprawniony jest aktualnie do ponoszenia opłat rocznych z tytułu wyłączenie albowiem jednoznacznie w wyroku zaznaczono, iż spór ten strona może rozstrzygnąć w postępowaniu egzekucyjnym - (strona 5 wyroku). Stąd też za wadliwe uznano przesądzenie przez organy administracji w ramach tego postępowania, że obowiązek uiszczania opłat rocznych przeszedł na nabywców gruntu tj. Spółkę jawną [...]. Takie stanowisko Sądu nie może być uznane za obrazę art. 134 § 2 p.p.s.a., poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius. Zakaz ten bowiem należy odnieść generalnie do rozstrzygnięcia odmawiającego wygaszenia decyzji wyłączeniowej w trybie art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a., zaś oddalenie skargi w tym zakresie w żadnym wypadku nie pogarsza sytuacji skarżących, przy jednoczesnym nie przesądzaniu, kto aktualnie zobowiązany jest do ponoszenia opłat rocznych. Dotychczasowe rozważania w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzą do wniosku, iż przedstawione w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego w tym art. 12 ust. 4 oraz 35 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 121 z 2004 r., poz. 1266 ze zm.) w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Również nie można mówić o obrazie art. 32 Konstytucji RP. poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa a to wobec takiej sytuacji, iż współcześnie właściciele tej samej klasy gruntów co klasa gruntów skarżących objęta decyzją o wyłączeniu z produkcji rolnej w 1994 r. nie muszą aktualnie zabiegać o to i ponosić z tego tytułu publicznoprawnych opłat. Faktem pozostaje to, że wydana w dniu [...] października 1994 r. decyzja Burmistrza Miasta T. oparta była o przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która w art. 13 tej ustawy odnosiła się do wszystkich gruntów przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne, zaś art. 11 ust 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych pozwala już na wyłączenie z obowiązku uzyskania decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej tylko część gruntów rolnych. Ale nie oznacza to, że zmiana przepisów powołanej wyżej ustawy czyni bezprzedmiotowym decyzję wydaną w dniu [...] października 1994 r. co przecież prawidłowo oceniono w zaskarżonym wyroku. Natomiast jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze decyzja administracyjna jest aktem stosowania norm prawa administracyjnego i nie podlega regułom odnoszącym się do aktów generalnych, zwłaszcza normatywnych, w zakresie, w jakim akty normatywne wykonawcze dzielą los przepisów stanowiących podstawę prawną ich obowiązywania. Utrzymanie mocy obowiązującej decyzji administracyjnych w przypadku utraty mocy przepisów stanowiących ich podstawę prawną wynika między innymi z zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zatem zmiana lub uchylenie podstawy prawnej nie ma, co do zasady, wpływu na dalszy byt decyzji administracyjnej. Wyjątek w tym względzie zachodzi wówczas, gdy przepisy ingerujące w dotychczasową treść podstawy prawnej tak stanowią lub gdy "wynika to z całokształtu unormowania danej materii" (porównaj - T. Woś: Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej (art. 162), PiP 1992, Nr 7, s. 53). W tej sprawie co wykazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest takiej regulacji prawnej, która pozwalałaby na uznanie, iż decyzja wyłączeniowa z 1994 r., na skutek zmiany przepisów utraciła moc. Z kolei równość wobec prawa jest oczywistą zasadą demokratycznych ustrojów państwowych. Nie oznacza ona, że wszyscy mają takie same prawa i obowiązki. Oznacza natomiast, że jednakowe prawa i obowiązki będą dotyczyć wszystkich osób należących do tych samych kategorii przy czym wyróżnienie tych kategorii nie będzie arbitralne, lecz oparte na usprawiedliwionych kryteriach możliwych do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Nie narusza równości wobec prawa sytuacji zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów na skutek zmieniającego się na przestrzeni lat prawa, które jest liberalizowane i podlega niezbędnej ewolucji. W sytuacji braku przepisów intertemporalnych pozwalających na uchylenie skutków wcześniej wydanych decyzji nie można skutecznie powoływać się na naruszenia tej zasady wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W rozpoznawanej sprawie utrzymanie mocy obowiązującej decyzji wydanej na podstawie dotychczasowych przepisów nie pozwala na usprawiedliwione wyprowadzanie takiego zarzutu jak uczyniono to w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie został oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.