I SA/Wa 564/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: WSA Daniela Kozłowska WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1972 r. odmawiającej przyznania A. Z. prawa własności czasowej do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. nr hip. [...]. Zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Nieruchomość [...] położona przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem 21 listopada 1945 r. grunt przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 1 dekretu przeszedł na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie Skarbu Państwa. Jak wynika z zaświadczenia Sądu Grodzkiego w W. Oddział Ksiąg Wieczystych Nr [...] z dnia [...] lipca 1948 r. tytuł własności do ww. nieruchomości [...] uregulowany był jawnym wpisem na imię A. Z. W dniu 20 kwietnia 1948 r. Z. P., działająca w imieniu dotychczasowego właściciela, złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości. Orzeczeniem Prezydenta W. z dnia [...] lipca 1949 r. nr [...] odmówiono dawnemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] oraz stwierdzono, że budynki znajdujące się na gruncie przeszły na własność Gminy W. Po rozpoznaniu odwołania Ministerstwo Budownictwa decyzją nr [...] z dnia [...] września 1949 r. utrzymało ww. orzeczenie w mocy. Następnie decyzją Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1972 r. nr [...], odmówiono przyznania A. Z. prawa własności czasowej do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. oz hip. [...]. Jako podstawę odmowy wskazano przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na cele użyteczności publicznej. Jednocześnie decyzją tą anulowano - bez wskazana trybu - orzeczenie administracyjne z dnia [...] lipca 1949 r. nr [...] skierowane do J. Z., nie będącej właścicielem ww. nieruchomości. W dniu 5 lipca 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynął, przekazany przez Ministra Budownictwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., wniosek spadkobierców A. Z.: A. Z., H. Z., A. Z. i M. Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1972 r. nr [...]. Zawiadomieniem z dnia 17 lipca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wszczęło postępowanie w przedmiotowej sprawie. W dniu 29 sierpnia 2008 r. do Kolegium wpłynęło stanowisko obecnego użytkownika wieczystego ww. nieruchomości - Stowarzyszenia [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1972 r. nr [...] - jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium stwierdziło, że naruszenia prawa mogące stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części. Organ powołał liczne orzecznictwo w tej kwestii m.in. wyrok z dnia 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96 Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzający, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 ust. 2 kpa) następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (nie publ.). Dla określenia, czy badana decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa, istotne znaczenie ma stan prawny obowiązujący w dniu wydania tejże decyzji, tj. w dniu [...] marca 1972 r. Decyzja administracyjna może być wydana wyłącznie w wyniku postępowania, w którym istnieje strona, czyli podmiot dysponujący interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa. Jeśli podmiotu tego nie ma (np. nie ma on zdolności prawnej), postępowanie, jak i samą decyzję, należy uznać za nieistniejące. Bez udziału strony w postępowaniu nie może się ona toczyć, nie zaistniała bowiem indywidualna sprawa, którą organ administracyjny ma rozstrzygnąć. Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie - w dacie wydania decyzji z dnia [...] marca 1972 r. - strona tego postępowania A. Z. już nie żył, zatem postępowanie zakończone wskazaną decyzją toczyło się wobec osoby zmarłej. Skierowanie do osoby zmarłej decyzji administracyjnej zalicza się do rażącego naruszenia prawa, co podkreśla orzecznictwo sądów administracyjnych, m.in. wyrok z dnia 27 kwietnia 1983 r., sygn. akt II SA 261/83, w którym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "Skierowanie do osoby zmarłej decyzji (...) stanowi rażące naruszenie prawa i daje podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji przez sąd administracyjny w oparciu o ort. 207 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa." (publik. OSP 1984, z. 5, poz. 108). Nadto, w wyroku z dnia 20 września 2002 r., sygn. akt I SA 428/01, Sąd ten wskazał, że "Rozstrzygnięcie sytuacji prawnej osoby, która zmarła po wszczęciu postępowania, uznać należy za rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego (art. 156 § 1 pkt 2 kp.a." (publik. OSP 2004, z. 3 poz. 33). Wskazana wada postępowania jest istotna, a wydanie decyzji ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa - jest to bowiem uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z jej śmiercią. Oznacza to, że w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć postępowania i wydać decyzji. Gdyby zaś doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności i nie wywołuje skutków prawnych (tak Małgorzata Stahl - glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1983 r., sygn. akt II SA 261/83 - opublik. OSPiKA1984 r., z. 5, poz. 108). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - odnosząc się do kwestii oceny nieodwracalności skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa - stwierdziło, że w związku z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości na rzecz osoby trzeciej należy rozróżnić dwie sytuacje: 1) umowa ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu na rzecz osoby trzeciej była poprzedzona decyzją administracyjną stanowiącą podstawę ustanowienia na rzecz określonej osoby trzeciej użytkowania wieczystego i zawarcia cywilnoprawnej umowy; 2) prawo użytkowania wieczystego ustanowione na rzecz osoby trzeciej powstało na podstawie samej umowy cywilnoprawnej, to jest bez uprzedniego wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustanowienia użytkowania wieczystego. W pierwszym z ww. przypadków umowa ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu na rzecz osoby trzeciej nie stanowi nieodwracalnych skutków prawnych decyzji administracyjnej odmawiającej byłemu właścicielowi nieruchomości [...] przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) do gruntu tej nieruchomości. Natomiast w drugim z ww. przypadków decyzja administracyjna odmawiająca byłemu właścicielowi nieruchomości [...] przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) mogła wywołać nieodwracalne skutki prawne. Kolegium stwierdziło, że powyższy pogląd znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i powołało uchwałę 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 7/96 (publ. ONSA 1997/2/49). Stwierdzała ona, że "Okoliczność, że nieruchomość obejmująca grunty, które podlegały przepisom dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), znajduje się w użytkowaniu wieczystym osoby trzeciej, sama przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów tego dekretu, odmawiająca byłemu właścicielowi tych gruntów przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa." Kolegium podniosło, że przedmiotowa nieruchomość oddana została w użytkowanie wieczyste w ten sposób, iż umowa w tym przedmiocie była poprzedzona orzeczeniem Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] września 1979 r. nr [...] zmienionym decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 1979 r. nr [...]. W tej sytuacji nie można było orzec o nieodwracalnych skutkach prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło Stowarzyszenie [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonej decyzji: naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - tj. art. 156 § 1 kpa. poprzez przyjęcie, że decyzja Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1972 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 156 § 2 kpa., poprzez stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji, gdy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia minęło więcej niż 10 lat, a ponadto wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] marca 1972 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, bowiem zostało ono skierowane do osoby zmarłej - tym samym wypełniona została przesłanka, o której mowa w dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Kolegium podniosło, iż decyzja administracyjna może być wydana wyłącznie w wyniku postępowania, w którym istnieje strona. Stroną postępowania administracyjnego jest zaś każdy podmiot wymieniony w art. 28 kpa., o ile jej interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jeśli podmiotu tego nie ma postępowanie, jak i samą decyzję, należy uznać za nieistniejące. Nie zaistniałaby bowiem indywidualna sprawa, którą organ administracyjny ma rozstrzygnąć. Nieprawidłowe ustalenie przez organ administracji zdolności prawnej osoby, pociąga za sobą wadę nieważności decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i to niezależnie od przyczyny tego ustalenia. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa bowiem z jej śmiercią, co oznacza, że w stosunku do osoby zmarłej nie można już wszcząć postępowania ani też wydać decyzji. Gdyby została wydana decyzja w stosunku do osoby zmarłej, to wówczas należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności i tym samym nie wywołuje skutków prawnych. W dacie wydania decyzji z dnia [...] marca 1972 r. jej adresat już nie żył - zmarł bowiem w dniu [...] sierpnia 1961 r., zaś spadek po nim nabyła żona oraz dzieci. W postępowaniu zakończonym ww. orzeczeniem udział tych osób pominięto, stąd też zapadłe rozstrzygnięcie uznać należało za rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego na mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ustosunkowując się do zarzutów Stowarzyszenia Kolegium stwierdziło, że należy odróżnić sytuacje, w których uznaje się błąd w odniesieniu do strony jako przyczynę nieważności określoną w dyspozycji art. 156 § 1 pkt 4 kpa., a w których traktuje się taki błąd jako rażące naruszenie prawa. Przy wskazanej przesłance chodzi o wyeliminowanie przypadków, w których decyzja administracyjna nie mogła wywołać przewidzianych w niej skutków z uwagi na jej skierowanie do niewłaściwej osoby, bo nie dysponującej uprawnieniami strony. Błąd zaś wobec osoby wywołuje nieważność z powodu rażącego naruszenia prawa wówczas, gdy nie mogło być wątpliwości, że dana osoba nie może być podmiotem danych praw i obowiązków - z uwagi na brak spełnienia materialnych przesłanek wynikających z ustawy. Kryterium to ma bardzo istotne znaczenie, bowiem decyzje skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie zostają konwalidowane po upływie 10 lat oraz gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Tymczasem, decyzje, które rażąco naruszają prawo nie mogą być konwalidowane ze względu na upływ 10 lat, lecz jedynie z racji zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych. Sam upływ czasu nie ma w ich przypadku znaczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie [...] - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 kpa. poprzez przejęcie, że decyzja Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1972 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, 2) w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 156 § 2 kpa., poprzez stwierdzenie nieważności decyzji w sytuacji, gdy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia minęło więcej niż 10 lat, a ponadto wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. Stowarzyszenie podtrzymało stanowisko zawarte we wniosku o powtórne rozpatrzenie sprawy i stwierdziło, że fakt skierowania decyzji do osoby nieżyjącej nie był kwestionowany w ramach toczącego się postępowania. Także fakt, iż co do zasady skierowanie decyzji do osoby nieżyjącej prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji. Konieczne jest jednak rozróżnienie poszczególnych podstaw nieważności określonych w art. 156 kpa. Skarżący wskazał na bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące problematyki decyzji kierowanych do osób nieżyjących i potwierdzających pogląd, iż taka sytuacja stanowi co prawda przesłankę stwierdzenia nieważności, jednakże nieważność ta wynika z normy art. 156 § 1 pkt 4 kpa., m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 2003/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 859/05 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1662/08, stwierdzający, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa stanowisko, iż skierowanie decyzji do osoby zmarłej stanowi uchybienie wyszczególnione w art. 156 § 1 pkt 4 kpa, a zatem po upływie 10 lat od dnia orzeczenia lub ogłoszenia decyzji dotkniętej ta wadą nie stwierdza się jej nieważności. Następuje przedawnienie wynikające z § 2 tego artykułu i w myśl art. 158 § 2 kpa stwierdza się, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie zarówno komentatorzy jak i orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmują, że pominięcie w decyzji jednej ze stron nie jest traktowane jako wada mająca znamiona rażącego naruszenia prawa. Skarżący stwierdził, że konsekwencją błędnego określenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze podstawy nieważności decyzji - było nie zastosowanie normy art. 156 § 2 kpa. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wystąpiły obie przesłanki wskazane w ww. przepisie. W aktach sprawy znajduje się bowiem obwieszczenie z dnia 24 marca 1972 r. dotyczące ogłoszenia przedmiotowej decyzji, co oznacza, że od dnia jej ogłoszenia minęło ponad 36 lat. Skarżący zauważył też, że decyzja z 1972 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntów przy ul. [...]. W orzeczeniu Wiceprezydenta W. z dnia [...] września 1949 r. postanowiono o przekazaniu tych gruntów dla Stowarzyszenia [...] pod inwestycje biurowe oraz o ich dostosowaniu do nowego przeznaczenia. Nieruchomości te zostały przekazane w użytkowanie wieczyste, a prawo to zostało uwidocznione w księgach wieczystych ww. nieruchomości. Zgodnie zaś z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego odpłatne ustanowienie użytkowania wieczystego na nieruchomości oraz jego wpis do księgi wieczystej stanowi nieodwracalny skutek prawny w rozumieniu art. 156 § 2 kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 17 sierpnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1076/97). Ponadto nieruchomości te zostały - w wyniku wydania zaskarżonych decyzji - gruntownie przebudowane i dostosowane do nowych zadań. Wiązało się to z dużymi nakładami finansowymi poniesionymi przez Stowarzyszenie. Tym samym ustanowienie użytkowania wieczystego na jego rzecz stanowiło nieodwracalny skutek prawny w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że strona skarżąca powtórzyła w skardze zarzuty zawarte we wniosku o ponowne o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kolegium podtrzymało jednoczenie w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2009 r. uczestnik postępowania A. Z. stwierdził, że argumentacja skarżącego Stowarzyszenia [...] jest nietrafna. Nie uwzględnia ona przeprowadzanego w orzecznictwie sądów administracyjnych rozróżnienia przypadków kierowania decyzji do osoby istniejącej - co uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 4 kpa, od przypadków, gdy decyzja została skierowana do osoby, która nie może być podmiotem żadnych praw i obowiązków - a zatem do osoby zmarłej, w ogóle nie będącej "osobą" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 kpa - ponieważ przestała nią być w dacie zgonu. Dodał, że decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2008 r. i z dnia [...] lutego 2009 r. są prawidłowe i odpowiadają prawu. Równocześnie zakwestionował stanowisko Stowarzyszenia dotyczące przeznaczenia nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. w planie zagospodarowania przestrzennego na inwestycje publiczne - w kontekście orzeczenia Wiceprezydenta W. z dnia [...] września 1949 r. Orzeczenie to nie było poddawane ocenie w przedmiotowym postępowaniu. Odnośnie nieodwracalnych skutków prawnych uczestnik postępowania stwierdził, iż ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz skarżącego nastąpiło nie na podstawie decyzji z dnia [...] marca 1972 r., lecz decyzji z dnia [...] września 1979 r. i z dnia [...] grudnia 1979 r. Dwie ostatnio wymienione decyzje nie stanowiły przedmiotu oceny w prowadzonym postępowaniu. Dodał także, że zagadnienie - co do ewentualnych nakładów skarżącego na nieruchomość - nie jest sprawą administracyjną i podlega rozpoznaniu w postępowaniu cywilnym, a nie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1972 r. odmawiającej przyznania A. Z. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy pominięcie przez organ administracji faktu, iż strona tego postępowania zmarła i skierowanie do niej decyzji, stanowi naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa czy też art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z pierwszym z wyżej wymienionych przepisów organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast drugi przepis stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Sądowi znane są spory panujące w doktrynie i orzecznictwie dotyczące tej kwestii, jednakże Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że zgodnie z przeważającym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego skierowanie do osoby nieżyjącej decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. wyroku z dnia 14 listopada 2001 r. w sprawie sygn. akt I SA 2642/99 (LEX nr 82653), w którym stwierdził: "Wskazana wada postępowania jest istotna, prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, jest to bowiem uchybienie w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa ze śmiercią. Oznacza to, że w stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć postępowania i wydać decyzji. Gdyby zaś doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności i nie wywołuje skutków prawnych (zobacz Małgorzata Stahl – glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1983 r., II SA 261/83 –OSPIKA 1984, z. 5,poz. 108). Z powyższego względu należało uznać, że decyzje organów orzekających w sprawie naruszyły przepis postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Osoba fizyczna z chwilą narodzin uzyskuje zdolność prawną na zasadzie art. 8 § 1 kc. W tym momencie posiada potencjalną możliwość występowania jako strona postępowania administracyjnego na mocy art. 28 kpa. Osobowość tą traci jednak z chwilą swojej śmierci. Zatem rację ma organ administracji przywołując orzecznictwo wskazujące na to, że skierowanie decyzji do osoby, która na skutek śmierci utraciła swoją zdolność prawną, stanowi takie naruszenie prawa, które zawiera się w hipotezie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Natomiast przepis pkt 4 wskazanego art. 156 § 1 kpa nie mógł być zastosowany właśnie z tej przyczyny - gdyż dotyczy on sytuacji, kiedy osoba, do której skierowane jest orzeczenie żyje i ma zdolność prawną. Tylko osoba która żyje ma uprawnienie do bycia stroną w sprawie i wyłącznie w stosunku do takiej osoby może zostać skierowana decyzja administracyjna. Osoba zmarła nie posiada zdolności prawnej, nie można zatem błędnie skierować do niej decyzji. Takie stanowisko przyjął także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 grudnia 1998 r., sygn. akt IV SA 2272/97, w którym stwierdzono, że: "Art. 156 § 1 pkt 4 kpa przewiduje taką sytuację, że osoba, do której skierowana została decyzja istnieje, tzn. osoba fizyczna żyje, a inny podmiot faktycznie i prawnie istnieje, jednakże nie może wykazać się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 kpa". (LEX nr 45697). Kolegium prawidłowo też uznało, że w niniejszej sprawie nie zaszły nieodwracalne skutki prawne. Powyższy pogląd znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 7/96 (publ. ONSA 1997/2/49) z której wynika, że "Okoliczność, że nieruchomość obejmująca grunty, które podlegały przepisom dekretu z dnia 26października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), znajduje się w użytkowaniu wieczystym osoby trzeciej, sama przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów tego dekretu, odmawiająca byłemu właścicielowi tych gruntów przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa". Podsumowując należy uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyło stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniło motywy, jakimi się kierowało przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniło przekonująco swoje decyzje - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji.