I SA/Go 317/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2009 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 rok oddala skargę. I SA/Go 317/09 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z [...] lutego 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza z [...] lipca 2004 r. Nr [...]. Rozstrzygnięcie organu podatkowego zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. Lasy Państwowe Nadleśnictwo wystąpiło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa polegającego na: 1) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości dróg leśnych stanowiących las w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (j- t-: Dz. U. z 2005 r. nr 45, poz. 435 ze zm.) w związku z częścią 2 pkt 1 załącznika Nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.), 2) nieprzeprowadzeniu przez organ podatkowy - Burmistrza dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatowego, pomimo zarzutu podatnika, iż w ewidencji Nadleśnictwa drogi leśne były do 31 grudnia 2002 r. "lasem" w rozumieniu ustawy o lasach, opodatkowane podatkiem leśnym, pozostawały "lasem" od 1 stycznia 2003 r., i są nimi nadal, co stanowi naruszenie art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Odpowiadając na pismo z [...] grudnia 2008 r. Burmistrz w piśmie z [...] stycznia 2009 r. wskazał, że zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez opodatkowanie gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako "dr" podatkiem od nieruchomości jest chybiony, ponieważ grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako "dr" droga, nie będący użytkiem rolnym, gruntem zadrzewionym i zakrzewionym na użytkach rolnych ani lasem, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podkreślono, że ogan podatkowy nie ma kompetencji do rozstrzygania w tym zakresie, przeciwnie - obowiązany jest do przyjmowania jako podstawy opodatkowania zapisów w ewidencji gruntów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2009 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza z [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że w trakcie toczącego się postępowania podatkowego wszczętego przez Burmistrza postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. skarżące nadleśnictwo nie wskazywało na niezgodność ze stanem faktycznym zapisów w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostwo. W tym stanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazano, ze stosownie do art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana m. in. z rażącym naruszeniem prawa. Z treści wniosku strony wynika, ,że domaga się ona stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...].07.2004 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 rok; z powodu rażącego naruszenia prawa. W ocenie wnioskodawcy owo rażące naruszenie prawa nastąpiło w tym przypadku poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości dróg leśnych, będących lasem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o lasach w związku z częścią 2 pkt 1 załącznika nr 6 do rozporządzenia podatku od nieruchomości za rok 2003. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków a także poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji dowodu przeciw ewidencji gruntów i budynków. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - w brzmieniu obowiązującym w 2003 roku - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z tym wszystkie grunty, które nie były w 2003 roku sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub jako lasy, podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazano, że zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie zaś do art. 2 pkt 3 wskazanej ustawy poprzez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy - w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.- ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Organ wywiódł dalej, że z powyższych przepisów, a w szczególności z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wynika jednoznacznie, że ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez właściwego miejscowo starostę jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy podatkowe, dokonując wymiaru zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy podatku. niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok NSA z dnia 29.06.2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05). Ewidencja gruntów i budynków, w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r., prowadzona była na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454). Z § 68 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia wynika, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Każdy grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "Ls" stanowił dla organów podatkowych (nie mogących kwestionować zapisów ewidencji) las w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach i tym samym grunt ten podlegał opodatkowaniu na podstawie art. 60 ust. 1 tej ustawy. A contrario, jeżeli dany grunt nie został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem "Ls", nie mógł być opodatkowany podatkiem leśnym na zasadach określonych w ustawie o lasach. W świetle powyższego z niezasadne, uznało Kolegium, stanowisko podatnika, iż wymiar podatków lokalnych, w tym podatku od nieruchomości, czy podatku leśnego, winien być dokonywany na podstawie innej ewidencji (np. ewidencji prowadzonej przez samego podatnika, w tym przypadku Lasy Państwowe Nadleśnictwo) niż prowadzona przez właściwe starostwo ewidencja gruntów i budynków. Jeśli istniała rozbieżność pomiędzy ewidencją prowadzoną przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo, a ewidencją prowadzoną przez Starostwo, podatnik winien był podjąć stosowne czynności prawne, w celu usunięcia rozbieżności - poprzez zmianę klasyfikacji gruntów. Podkreślono, że organ podatkowy I instancji nie tylko nie naruszył w sposób rażący prawa poprzez nie przeprowadzenie dowodu przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostwo, lecz wręcz nie był do tego uprawniony. Działanie, którego domaga się od organu wnioskodawca stanowiłoby właśnie rażące naruszenie prawa. Odnosząc się do argumentu wnioskodawcy, iż jego stanowisko znalazło poparcie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22.12.2005 r. I SA/Go 734/05 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.09.2007 r. II FSK 958/06, Kolegium stwierdziło, że wyroki te bezspornie są wiążące w sprawie, której dotyczą, nie stanowią natomiast obowiązującej wykładni prawa. Wobec powyższego, organ nie stwierdził rażącego naruszenia prawa przez organ podatkowy I instancji - Burmistrza w decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...]. Kolegium nie stwierdziło także, aby w sprawie zachodziły inne przesłanki wymienione w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, skutkujące stwierdzeniem nieważności wskazanej decyzji. Skarżące Nadleśnictwo wniosło odwołanie od wskazanej decyzji wskazując w nim, że: 1) do dnia 31 grudnia 2002 r. drogi te były opodatkowane podatkiem leśnym, 2) przed dniem 01 stycznia 2003 r. także obowiązywała ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne z art.21 mówiącym, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń/...../- stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, 3) nie zaszły żadne okoliczności faktyczne i prawne po stronie dłużnika podatkowego Nadleśnictwa w zakresie dróg leśnych uzasadniające zmianę opodatkowania tych dróg z podatku leśnego na podatek od nieruchomości od dnia 1.01.2003 r., 4) drogi leśne zostały przez nadleśnictwo zgłoszone do opodatkowania podatkiem leśnym, 5) drogi leśne w rozumieniu powołanego Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz.454), były do 31.12.2002 r. i są od 1.01.2003 r. lasem ,Ls", 6) rejestr gruntów nadleśnictwa był do 31.12.2002 r. i jest od 01.01.2003 r. prowadzony zgodnie z rozporządzeniem wymienionym w pkt. 5 pisma, 7) Starostwo Powiatowe potwierdziło zgodność tego rejestru z ewidencją gruntów i budynków, 8) Starostwo Powiatowe naruszyło przepisy art.20 ust.2 ustawy o lasach (t j. Dz.U. z 2005 r., nr 45, poz. 435, z poz. zmianami), nie uwzględniając w ewidencji gruntów i budynków ustalenia Pianu Urządzania Lasu dla Nadleśnictwa na lata 1999-2008 oraz przepisy §46 ust.2, pkt 4 rozporządzenia z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z art.4 ust,3 powołanej ustawy o lasach, nie wprowadzając z urzędu zmiany wynikające z ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów , tu ewidencji majątku Skarbu Państwa zarządzanego przez skarżące Nadleśnictwo, 9) organ podatkowy mając wiedzę w zakresie stanu prawnego i faktycznego podanego wyżej rażąco naruszył art.194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz.60, z poz. zmianami), odstępując od przeprowadzenia dowodów przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe, pomimo zarzutów stawianych tej ewidencji przez skarżące nadleśnictwo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzją z [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniu organ potwierdził swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wskazując dodatkowo, że w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zatem zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ musi wykazać w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią obowiązującej regulacji prawnej, przy czym nie chodzi o biedy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok NSA z dnia 21.02.2006 r. 11 OSK 544/2005; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.12.2006 r. VII SA/Wa 1829/2006; wyrok NSA z dnia 31.01.2006 r. I OSK 883/2005; wyrok NSA z 6.02.2006 r. I FSK 439/05). Rozstrzygający przy tym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan prawa obowiązujący w dniu podejmowania weryfikowanej decyzji. Kolegium uznało za słuszne i podziela przyjęte w sprawie stanowisko, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostę. Ma ono oparcie wprost w treści art. 21 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027), z którym koresponduje przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w powiązaniu z § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454) - w brzmieniu tych przepisów obowiązującym w 2003 roku. Skoro zatem w 2003 r. grunty stanowiące przedmiot opodatkowania weryfikowaną decyzją Burmistrza, sklasyfikowane były w ewidencji gruntów i budynków Starostwa jako drogi "dr" (tj. tereny komunikacyjne zaliczane do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych) a nie pod symbolem "Ls", to zasadnie objęte zostały podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem leśnym. Kolegium miało przy tym na względzie, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniach podatkowych, tym samym dane w niej zawarte mają decydujące znaczenie i wiążą organ podatkowy ( wyrok NSA z dnia 29.06.2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05) oraz wyrok NSA z dnia 23.01.2009 r. sygn. akt II FSK 1475/07 i powołane tamże w uzasadnieniu: wyrok NSA z dnia 29.06.2006 r. II FSK 842/05; wyrok NSA z dnia 7.02.2006 r. II FSK 1332/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004 r. III SA 3016/03 oraz wyrok NSA z dnia 23.01.2009 r. sygn. akt II FSK 1850/07). Powyższe implikuje dalszy wniosek, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (vide: ww. wyrok NSA z dnia 23.01.2009 r. II FSK 1850/07 i powołany tamże w uzasadnieniu wyrok NSA z 8.05.2002 r. III SA 2466/01, niepubl.). W tym stanie rzeczy za chybiony uznano zarzut Nadleśnictwa naruszenia prawa, tym bardziej rażącego, w szczególności art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przy podejmowaniu decyzji przez Burmistrza, co w konsekwencji uprawnia do stwierdzenia, iż pozostałe zarzuty wniosku i odwołania są również bezzasadne i nie mają wpływu na wynik sprawy (tu: w kontekście zarzutu zmiany opodatkowania gruntów z podatku leśnego na podatek od nieruchomości od 1.01.2003 r., czy bezczynności" Starostwa Powiatowego), W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Nadleśnictwo wniosło o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i stwierdzenie nieważności decyzji podatkowej Burmistrza z dnia [...] lipca 2004 r. lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art.194 § 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż nie jest rażącym naruszeniem prawa wydanie decyzji przez Burmistrza w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki, podnoszone przez skarżące Nadleśnictwo do przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom, tj. przeciwko ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe, 2) naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym w zw. z art. 3 ust. 2 oraz art. 20 ust. 2 ustawy o lasach i art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz części 2, pkt 1, oraz częścią 3, pkt 7 lit. "a" załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, którą opodatkowano podatkiem od nieruchomości grunty stanowiące las. W uzasadnieniu skargi wskazano argumentację podniesioną już w toku postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym. Dodatkowo w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2009 r. skarżący wskazał na rażące naruszenie: art. 2 ust. 2 oraz 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach, poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów pod drogami leśnymi stanowiącymi las w rozumieniu ustawy o lasach; naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez niewłaściwe zastosowanie, ponieważ w wymiarze podatku od nieruchomości decyduje stan faktyczny, a dane z ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające do ustalenia, czy na danym terenie znajdują się drogi, oznaczone symbolem "dr" oraz naruszenie art. 120, 122, 194 § 3 oraz art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, która jest w postępowaniu podatkowym wartością podstawową oraz punktem wyjścia dla prawidłowego wymiaru podatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę jako niezasadną należało oddalić. Na wstępie wskazać należy, że w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa ( art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), strona powinna wykazać, iż treść decyzji pozostaje w rażącej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa ( wyrok NSA z 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00 niepubl. ). Rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Podkreślić również należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może służyć do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący błędnie upatruje owego rażącego naruszenia prawa w tym, iż Burmistrz ustalając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości oparł swoje rozstrzygnięcie na danych zawartych w ewidencji gruntów. Jak trafnie wskazało to SKO zgodnie z treścią art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów. Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie danych zawartych w tej ewidencji, jest nimi związany. Jeżeli więc, co jest niesporne w niniejszej sprawie, w 2003 r. sporne grunty były ujawnione w ewidencji gruntów jako drogi – "dr", to brak było podstaw do przyjęcia, że winny one zostać opodatkowane podatkiem leśnym zamiast podatkiem od nieruchomości. Za całkowicie właściwe uznać należy stanowisko wyrażone przez Kolegium Odwoławcze, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniach podatkowych, tym samym dane w niej zawarte mają decydujące znaczenie i wiążą organ podatkowy ( wyrok NSA z dnia 29.06.2006 r. sygn. akt II FSK 1505/05) oraz wyrok NSA z dnia 23.01.2009 r. sygn. akt II FSK 1475/07 i powołane tamże w uzasadnieniu: wyrok NSA z dnia 29.06.2006 r. II FSK 842/05; wyrok NSA z dnia 7.02.2006 r. II FSK 1332/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.10.2004 r. III SA 3016/03 oraz wyrok NSA z dnia 23.01.2009 r. sygn. akt II FSK 1850/07). Z tych samych przyczyn na niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o lasach. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Skarżący upatruje jego naruszenia w tym, że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów. Taki zarzut jest oczywiście bezzasadny. Skoro bowiem wskazany już przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów, to organ podatkowy jest danymi zawartymi w tej ewidencji związany. Ewentualna podstawą do przeprowadzenia postępowania wskazanego w art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej nie może być okoliczność, iż skarżący prowadzi na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o lasach i przepisach wykonawczych do tej ustawy, rejestr ( ewidencję ) gruntów, z której wynika, że sporne grunty były i są lasami. Prowadzona przez skarżącą ewidencja nie może bowiem z przyczyn wskazanych powyżej stanowić podstawy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, skoro podstawę taką stanowi przytoczony już art. 21 ustaw prawo geodezyjne i kartograficzne. W tym znaczeniu nie można stwierdzić, że organy podatkowe naruszyły w sposób rażący wskazany przepis. Stanowisko takie odnajdujemy również w wyroku NSA z 23 stycznia 2009 r. , sygn. akt II FSK 1850/07 Sąd stwierdził w nim, że "To podatnik powinien bowiem doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków", ( por. również wyrok NSA z 8 maja 2002r. , III SA 1466/01, niepubl. ) Zaskarżonej decyzji nie można również zarzucić, że naruszyła art.120, 122 i 247 § 1, pkt 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślić bowiem należy, iż w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący i wnikliwie rozpatrzony, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób bardzo obszerny ustosunkowało się do wszystkich okoliczności wynikłych w toku postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazało jakie okoliczności uwzględniło podejmując rozstrzygnięcie, a jakim i z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd orzekł o oddaleniu skargi. /-/ D. Skupień /-/ J. Niedzielski /-/ B. Rennert