II SA/Go 516/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz /spr./ Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Protokolant sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. ze skargi Z.K. i P.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych bez uwag, projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących Z.K. i P.K. solidarnie kwotę 100 złotych ( sto ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. . 1. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Starosta, działając na podstawie art. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. - o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.; dalej -ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych) w związku z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej - u.p.z.p.) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego - (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.), uzgodnił, w zakresie ochrony gruntów rolnych, bez uwag, projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia z rur PE 80 SDR 11 de 63 długości ok. 80 m na działce [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że do Starostwa Powiatowego dnia [...] kwietnia 2009 r. wpłynął wniosek Wójta Gminy, w sprawie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie gazociągu średniego ciśnienia z rur PE 80 SDR 11 de 63 długości ok. 80 m na działce nr [...]. Organ uznał, iż wykonanie obiektów i urządzeń nie ograniczy użytkowania gruntów, gdyż nadal będą one użytkowane jako rola. Okoliczności te zdecydowały o uzgodnieniu projektu decyzji bez uwag. 2. Zażalenie na postanowienie wnieśli Z.K. i P.K. wskazując, iż o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie dowiedzieli się w dniu [...] kwietnia 2009 r. , a więc po wydaniu skarżonego postanowienia, przez co pozbawieni zostali możliwości obrony swoich praw i interesów. Zarówno Wójt Gminy, jak i Starosta kierowali swoje pisma, na nieprawidłowy adres. Ponadto skarżący zarzucili, iż Starosta błędnie przyjął, że działka nr [...] jest gruntem rolnym Skarbu Państwa i oparł swoją decyzję na ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, podczas gdy działka nr [...] jest wyłączną własnością skarżących i stanowi drogę wewnętrzną, dojazdową do trzech działek budowlanych (nr [...], powstałych po podziale działki nr [...], łącznie z działką [...]). 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO), po rozpatrzeniu zażalenia Z.K. i P.K., postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, co do zasady, jest starosta. W rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja celu publicznego ma być realizowana na działkach nr [...]. Z załączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów, sporządzonego według stanu rejestru z dnia [...] kwietnia 2009 r. wynika, że działka nr [...] jest własnością skarżących Z. i P.K. i stanowi grunty orne klasy V ("RV"). Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie, a dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych (art. 22 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 ustawy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) prowadzona przez właściwego miejscowo starostę jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych także w postępowaniach administracyjnych, tym samym dane w niej zawarte jako wiążące organ, mają decydujące znaczenie. Ustalenia te, w ocenie organu drugiej instancji, prowadzą do wniosku, że Wójt Gminy w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego -budowy gazociągu z projektowanym przebiegiem m. in. na działce [...] (miejsce włączenia planowanego urządzenia do istniejącego tam gazociągu) stanowiącej użytek rolny (grunt orny) - obowiązany był uzgodnić projekt decyzji ze Starosta, stosownie (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.). Uzgodnienie to, wydane w przewidzianej prawem formie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r., w ocenie organu odwoławczego było prawidłowe. Podjęte zostało w granicach kompetencji starosty, z uwzględnieniem ustawy szczególnej - o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ podkreślił, iż z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika wprost i wyraźnie, że wykonanie obiektów i urządzeń nie ograniczy użytkowania gruntów, nadal będą użytkowane jako rola. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, wyjaśniono, że argumentacja skarżących zawarta zarówno w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. do Starosty, powtórzona w zażaleniu, a następnie w piśmie z dnia [...] maja 2009 r. oznacza w gruncie rzeczy brak zgody na przedsięwzięcie. W ocenie organu, zarzuty te, jako przedmiotowo niepowiązane z istotą uzgodnienia, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Podkreślono, że fakt kierowania licznej korespondencji do organów uczestniczących w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (głównego oraz uzgodnieniowego) świadczy o niezasadności zarzutów skarżących, co do prowadzenia tego postępowania bez ich wiedzy. Postanowienie Starosty zostało stronom skutecznie doręczone pod adresem jakim ten organ dysponował. W tej sytuacji należało przyjąć, iż skarżący mieli możliwość obrony swoich praw przy załatwianiu niniejszej sprawy, z czego też skorzystały wnosząc zażalenie na postanowienie Starosty. 4. W skardze Z.K. i P.K., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., rozstrzygnięciom obu organów administracyjnych zarzucono niezgodność z prawem domagając się ich "unieważnienia" lub uchylenia i podnosząc, iż postanowienia zostały wydane z naruszeniem ich prawa własności, bowiem organy administracji "rozporządziły" bez wiedzy i zgody skarżących należącą do nich nieruchomością, przewidując lokalizację gazociągu na przedmiotowej działce. Ponadto skarżący podkreślili, iż działka [...] nie jest gruntem rolnym w rozumieniu art. 46 1 k.c., bowiem stanowi ona drogę dojazdową do działek budowlanych. W konsekwencji, nie można do tej działki stosować przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stanowisko organów administracji publicznej, zgodnie z którym sporna działka stanowi grunt rolny, wynika z błędnych zapisów w katastrze. Wydana przez Wójta Gminy "decyzja" o ustaleniu lokalizacji, jak również postanowienia w sprawie uzgodnienia tej decyzji były nie wykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma charakter trwały. Rozstrzygnięcia te nie dadzą się wykonać bez dalszego naruszenia prawa własności. Wskazali także, że postanowienia wydane w sprawie są lakoniczne i jednostronne bo organy oparły się jedynie na informacjach strony wnioskującej o uzgodnienie. Podnieśli również zarzut naruszenia przepisów postępowania przez niezapewnienie skarżącym udziału w prowadzonym postępowaniu. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Skarga jest zasadna w granicach sporu i kompetencji sądu administracyjnego określonych art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2, 134 § 1 i 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - p.p.s.a.). Badanie legalności, co ma istotne znaczenie dla tej sprawy, przebiega poza zarzutami i wnioskami skargi oraz powołanymi podstawami prawnymi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dlatego przedmiotem kognicji sądu w niniejszej sprawie była kontrola legalności całego postępowania w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zakończonego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 r., nie zaś tylko okoliczności, które uznane zostały za sporne przez ten organ oraz skarżących. 6. Ze względu właśnie na ten wymiar kontroli sądu administracyjnego oraz dostrzeżone poza zarzutami skargi uchybienia, konieczne jest scharakteryzowanie "postępowania uzgodnieniowego" i jego przedmiotu. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. właściwy organ wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami - po jej uzgodnieniu z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, ma obowiązek zawiadomić o tym stronę postępowania (art. 106 § 2 k.p.a.). Zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Uzgodnienie decyzji w zakresie określenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (także decyzji o ustaleniu warunków zabudowy) polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania decyzji. Organ współdziałający na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p., nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on natomiast powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko tego organu jest formalną przesłanką wydania decyzji w tym sensie, że organ prowadzący postępowanie jest obowiązany uzyskać takie stanowisko przed wydaniem decyzji, zaś organ współdziałający jest obowiązany przed tym dniem je przedstawić. Nie oznacza to jednak, że istnieje zależność treściowa (materialna) decyzji administracyjnej od stanowiska innego organu, czy też związanie organu wydającego decyzję treścią stanowiska, bowiem stanowisko to nie jest wiążące dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2009, s. 431 i n. Także wyrok NSA z dnia 11 lutego 2000 r., V SA 1451/99, LEX nr 49284 oraz wyrok NSA z dnia 10 października 2001 r., V SA 609/01, LEX nr 79240). 7. Jeśli chodzi o przedmiot uzgodnienia, na podstawie art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 nr 261 poz. 2603 ze zm.), za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - gruntami rolnymi są grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Pojęcie zaś ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości) gleboznawczej klasyfikacji gruntów definiują pkt 8 oraz 12 art. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjne i kartograficznego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym, iż jedna z działek objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (działka nr ewid. [...]) sklasyfikowana jest jako grunt orny - oznaczenie RV, zachodziła konieczność uzgodnienia. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, który wykonuje zadania w tym zakresie, jako zadania z zakresu administracji rządowej. Organ współdziałający został więc określony właściwie. 8. Ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne, zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi, rekultywacji i zagospodarowaniu gruntów na cele rolnicze, zachowaniu torfowisk i oczek wodnych jako naturalnych zbiorników wodnych, ograniczaniu zmian naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi. Dokonując uzgodnienia organ zobowiązany jest ocenić zgodność planowanej inwestycji z przeznaczeniem gruntów rolnych, w szczególności zaś czy warunki realizacji planowanej inwestycji nie powodują, stosownie do treści art. 6 oraz art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, co wymagałoby uzyskania wymaganego prawem pozwolenia. Także, czy inwestycja nie doprowadzi do degradacji i dewastacji w stopniu nieodwracalnym (art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Wszczęcie "postępowania uzgodnieniowego" następuje na wniosek organu wydającego decyzję, który występując o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy, sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 50 ust. 4 u.p.z.p.). Aktem wykonawczym, uwzględnianym przy rozpatrywaniu spraw w przedmiocie ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest - wydane na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p.- rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588;. Ustawa nie przewiduje bowiem wyłączenia dla przedmiotowego trybu (projektu decyzji) warunków wymaganych dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 sierpnia 2006 r., II SA/G l 846/05). 9. Przekazane w postępowaniu dokumenty, o których mowa w art. 54 pkt 3 u.p.z.p w zw. z § 3 ust. 1 oraz § 9 ust. 2 do 4 rozporządzenia z dnia 26 września 2003 r. - nie spełniały wymogów określonych w powołanych jego przepisach. Brak jest bowiem wyników analizy cech i funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu (części tekstowej). W szczególności należy zauważyć, iż brak części tekstowej nie pozwala na dokonanie kontroli, czy wyznaczenie graficzne analizy zostało poprawnie skonstruowane, a więc czy zachowano wymogi zawarte w § 3 ust. 2 rozporządzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2008 r., II OSK 1158/07). Nadto skoro ustawa powierza sporządzenie projektu decyzji wyłącznie osobom wymienionym w ust. 4 art. 50 u.p.z.p. to w trybie uzgodnieniowym należy wymagać, by dana osoba została ujawniona. Tymczasem z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych nie wynika, kto projekt sporządził, a tym samym uprawnienie sporządzającego. Z tej perspektywy należy uznać, iż akceptując postanowienie organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozważyło kwestii prawidłowości zachowania wszystkich wymogów trybu określonych art. 106 k.p.a., art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., art. 50 ust. 4 u.p.z.p. oraz powołanymi przepisami wykonawczymi. W ocenie sądu jest to uchybienie istotne mogące mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż sformalizowany tryb uzgodnienia, jak również zaskarżalność wydanych w nim rozstrzygnięć wskazuje na istotność tego postępowania dla postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ze względu na dobra chronione. Podkreślić należy, że organ właściwy do wydania decyzji nie może dokonywać wyboru elementów, z jego punktu widzenia istotnych, przedstawianych do uzgodnienia organowi szczególnemu. Zagwarantowanie celów uzgodnienia wymaga, by wszystkie elementy stanu faktycznego oraz ich opisu prawnego, których uzewnętrznieniem są projekt decyzji oraz jego załączniki, zostały organowi uzgadniającemu przedstawione. Tylko wtedy może on prawidłowo odnieść się do zakresu uzgodnienia objętego jego kompetencją, tym samym realizując cel postępowania uzgodnieniowego. Dodać należy, że wskazane braki zgodnie uznawane są w orzecznictwie sądów administracyjnych za istotne i skutkujące koniecznością wydania orzeczenia kasatoryjnego (tak: wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2008 r., II SA/Kr 748/07; wyrok WSA w Opolu z dnia 5 lutego 2008 r., II SA/Op 589/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r., IV SA/Wa 25/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2008 r., IV SA/Wa 26/08). 10. Za takie uchybienie należy również uznać ustalenia zawarte w uzasadnieniu zarówno postanowienia organu pierwszej instancji, jak również postanowienia organu odwoławczego, co do oceny przesłanek, które stanowiły podstawę dokonania uzgodnienia bez uwag. Są one zbyt lakoniczne. W zakresie dla przedmiotu sprawy istotnym brak jest oceny planowanego przedsięwzięcia, pod kątem zgodności z przepisami prawa, w szczególności art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kluczowy dla meritum "postępowania uzgodnieniowego" wniosek, że wykonanie obiektów i urządzeń nie ograniczy użytkowania gruntów jest uzasadniony jedynie stwierdzeniem, że grunty nadal będą użytkowane jako rola. Przy wskazanych powyżej brakach jego prawidłowość, świetle wymagań dotyczących przedmiotu ochrony, nie poddaje się weryfikacji. W tej mierze stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.). To zaś obligowało Sąd do uchylenia postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). 11. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w skardze dotyczących naruszenia praw własności, klasyfikacji przedmiotowego gruntu oraz ograniczenia udziału w postępowaniu nie są one zasadne. O ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego czy też o ustalenie warunków zabudowy można wystąpić niezależnie od tego, czy inwestor posiada tytuł prawny do nieruchomości objętej wnioskiem. Co istotne, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Oznacza to, że adresat decyzji nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy terenu stwierdza bowiem jedynie dopuszczalność, z punktu widzenia przepisów prawa, określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza natomiast możliwości realizacji inwestycji. Do tego potrzebne jest prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i spełnienie innych wymogów przewidzianych w Prawie budowlanym. Tym bardziej postępowanie uzgodnieniowe prawa skarżących w tym zakresie nie narusza. 12. Jeśli chodzi o ewidencję gruntów jest ona zbiorem informacji o gruntach, który na podstawie art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 22 ust. 3 tego prawa osoby zgłaszające zmiany danych objętych ewidencją gruntów obowiązane są dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian. Dokonanie zmian w operacie możliwe jest poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Należy jednak mieć na uwadze, że w art. 22 ust. 3 chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych zmian (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2003 r., V SA 1478/01, LEX nr 156384). Podstawę zmian w ewidencji nie stanowią zapisy ujawnione w księdze wieczystej. To dane zawarte w ewidencji stanowią podstawę do zmiany treści księgi wieczystej, która powinna być zgodna z danymi zawartymi w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 15 października 1998 r. sygn. akt II SA 810/98, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 1224/05; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 października 2007 r., II SA/Bk 557/07; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2001 r., II SA 2099/00; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r.,IV SA/Wa 698/07). W tym bowiem zakresie treść księgi wieczystej nie jest objęta domniemaniem zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. 13. Brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa skarżących do udziału w postępowaniu. Postępowanie toczyło się bowiem z ich udziałem i wydane w nim postanowienia organów obu instancji zostały skarżącym prawidłowo doręczone. Skorzystali oni tez z możliwości odniesienia się do przedmiotu postępowania poprzez ich zaskarżenie. 14. Obowiązkiem organu w ponowionym postępowaniu będzie doprowadzenie postępowania uzgodnieniowego do zgodności z przytoczonymi wyżej wymogami zarówno w zakresie wymogów formalnych dokumentów, jak i ich prawnego opisu w szczególności uzasadnienia spełnienia przez projektowaną inwestycję przesłanek pozytywnych dotyczących ochrony gruntów rolnych. 15. O wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania zaś, na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.