II OSK 95/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. NSA Zofia Flasińska ( spr. ) Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 481/09 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 8 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Ke 481/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. uchylającą decyzję Starosty Buskiego z dnia [...] kwietnia 2009 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wskazaną decyzją Starosta Buski, po rozpatrzeniu wniosku H. W., odmówił wznowienia postępowania w sprawie udzielenia M. S. pozwolenia na rozbudowę składowiska odpadów zakończonego decyzją Starosty Buskiego z dnia [...] października 2008 r. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2008 r. Starosta Buski zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. S. pozwolenia na rozbudowę składowiska odpadów na działkach nr [...], [...] i [...] położonych w J., gmina T.. Pismem z dnia 3 kwietnia 2009 r. H. W. wystąpiła do Starosty Buskiego o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną decyzją, podnosząc, iż bez swojej winy nie uczestniczyła w tym postępowaniu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Starosta Buski odmówił wznowienia tego postępowania, uznając, że H. W. nie przysługiwał w nim przymiot strony, albowiem z załączonej do decyzji z dnia [...] października 2008 r. charakterystyki inwestycji wynika, że nie będzie ona oddziaływać negatywnie na działki sąsiednie, a tym bardziej na działkę wnioskodawczyni, która nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Wojewoda Świętokrzyski, uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, uznał, że ocena czy wnioskodawczyni miała przymiot strony postępowania powinna nastąpić już we wznowionym postępowaniu, gdyż we wstępnym etapie postępowania wznowieniowego nie jest dopuszczalne merytoryczne badanie przyczyny wznowienia wskazanej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił to stanowisko Wojewody, uznając wydaną przez niego decyzję za zgodną z prawem. Sąd wskazał, iż odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje w drodze decyzji, wtedy gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. lub art.145 a § 2 k.p.a. i nie ma podstaw do jego przywrócenia. Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania, gdyż prowadziłoby to do oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu, sprzecznie z art. 149 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, jeżeli jako przesłankę wznowienia postępowania wskazano okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i istnieją wątpliwości co do legitymacji osoby występującej z wnioskiem o wznowienie, a więc czy osoba ta ma istotnie przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to kwestia ta musi być przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wznowienie postępowania jest bowiem konieczne w celu zbadania czy dana podstawa występuje. Zatem decyzja o odmowie wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., w przypadku, gdy wskazywaną podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), nie może opierać się na ocenie, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Ustalenie czy występują podstawy wznowienia postępowania wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2005, wyd. C.H. Beck str. 668, str.672, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07, Lex nr 484887, z dnia 30 stycznia 2008 r., II OSK 1949/06, Lex nr 437529, z dnia 5 grudnia 2007 r., II OSK 1631/06, niepubl., z dnia 5 grudnia 2007 r., II OSK 1621/06, niepubl.). Sąd I instancji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie podanie o wznowienie postępowania zostało oparte na podstawie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec tego niedopuszczalne było badanie przez organ I instancji przed wznowieniem postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., czy skarżąca jest, czy nie jest stroną postępowania zwykłego, a następnie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Kwestia czy wnosząca podanie o wznowienie jest stroną postępowania w sprawie kwestionowanego pozwolenia na rozbudowę składowiska odpadów, powinna być rozstrzygnięta dopiero po ewentualnym wznowieniu postępowania. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, iż w pierwszej kolejności w niniejszej sprawie wyjaśnić należy, czy H. W. złożyła podanie o wznowienie z zachowaniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. Z materiału sprawy nie wynika, aby organ badał, czy termin ten został zachowany. Nie ulega wątpliwości, że uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uprawnia i obliguje organ administracji do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M. S., opierając ją na podstawach: 1. naruszenia prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 6, poz. 1118 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do sytuacji, w której wnioskodawczyni nie miała przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenia na budowę, 2. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 3 k.p.a. polegającego na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., mimo stwierdzenia naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 149 § 3 k.p.a., jak również, że Sąd dokonał błędnej oceny, że organ administracji powinien wydać w tej sprawie decyzję o odmowie wznowienia postępowania dopiero po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego, - art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu orzeczenia do zarzutów skargi. Powołując się na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że błędny jest pogląd organu odwoławczego i Sądu I instancji, iż ustalenie czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania może nastąpić tylko w fazie postępowania rozpoznawczego i niemożliwe było w tej sprawie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie sądowym wskazuje się, że odmowa wznowienia może nastąpić z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe to złożenie wniosku przez osobę niebędącą stroną albo przez osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych bez udziału przedstawiciela ustawowego. Wydanie decyzji o odmowie wznowienia jest więc możliwe w sytuacji, gdy wnioskodawca nie ma przymiotu strony. Skarżący powołał w tym zakresie stanowiska wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 października 1998 r., IV SAB 77/98 i z dnia 24 marca 1998 r., II SA 122/98. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano ponadto, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Fakt, iż wnioskodawczyni jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestora nie oznacza jeszcze, że miała ona przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Właściciel nieruchomości sąsiedniej musi wskazać, w jaki sposób zostało ograniczone swobodne korzystanie przez niego z nieruchomości w związku z powstaniem w jej sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W tej sprawie H. W. nie przysługiwał przymiot strony, ponieważ powstała inwestycja nie oddziałuje negatywnie na środowisko, w tym i na działki sąsiednie. Strona skarżąca podniosła ponadto, że Sąd I instancji nie odniósł się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 146 § 2 k.p.a., co stanowi naruszenie art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Jeżeli więc ze złożonych do akt dokumentów wynika, że planowana inwestycja w postaci rozbudowy składowiska odpadów nie będzie oddziaływać negatywnie na działkę skarżącej, to tym samym nawet w przypadku wznowienia postępowania i przyznania jej przymiotu strony zapadłaby decyzja pozytywna o pozwoleniu na budowę. Skoro wszystkie okoliczności ustalone w tej sprawie przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa, to decyzja o odmowie wznowienia postępowania jest prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, dotknięte było przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 lub art. 145 a k.p.a. Jedną z przesłanek wznowienia jest okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Problem prawny w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania oparty na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może w trakcie czynności wstępnych postępowania wznowieniowego, a więc przed podjęciem decyzji co do wznowienia postępowania (formalnie przed wydaniem postanowienia o wznowieniu albo decyzji o odmowie wznowienia postępowania) badać czy wnioskodawca ma interes prawny uzasadniający uznanie go za stronę zakończonego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przed wydaniem postanowienia, a po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r., II OSK 893/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych i powołane tam orzecznictwo). Również w doktrynie przyjmuje się, że czynności podjęte przez organ przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania nie są czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 673; M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740). W trakcie tych czynności wstępnych organ powinien zbadać czy nie zachodzą zarówno przesłanki przedmiotowe (np. czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu, czy w podaniu została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia), jak i przesłanki podmiotowe uzasadniające odmowę wznowienia postępowania (np. czy osoba wnosząca podanie posiada zdolność procesową). Na tym etapie postępowania na organie ciąży też obowiązek zbadania czy podanie pochodzi od strony, czyli podmiotu, który ma interes prawny w tym, aby żądać wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i to niezależnie od tego, na jaką podstawę wznowienia powołuje się wnioskodawca. We wstępnym etapie postępowania wznowieniowego organ może uznać, że żądanie pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania i wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., jeżeli brak legitymacji procesowej po stronie tej osoby nie budzi żadnych wątpliwości. Przykładowo może to nastąpić w sytuacji, gdy wnioskodawca nie powołuje się na własny interes prawny, lecz na potrzebę ochrony praworządności, interes społeczny lub niezadowolenie z działalności administracji publicznej, co do sposobu załatwienia określonej sprawy (por. B. Adamiak "Prawo do procesu na drodze administracyjnej jako gwarancja realizacji zasady demokratycznego państwa prawnego (w:) Instytucje procesu administracyjnego i sądowoadministracyjnego; Księga jubileuszowa dedykowana prof. nadzw. dr. hab. Ludwikowi Żukowskiemu, Przemyśl - Rzeszów 2009, s. 42), jak również w przypadku, gdy wnioskodawca powołuje się na interes prawny, lecz z samej treści wniosku wynika w sposób oczywisty, że wnoszący podanie takiego interesu prawnego we wszczęciu postępowania wznowieniowego nie ma np. podanie o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę składa osoba, która niewątpliwie nie jest i w czasie, gdy toczyło się postępowanie, o którego wznowienie wnosi nie była właścicielem, użytkownikiem wieczystym, ani zarządcą nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Może mieć miejsce również taka sytuacja, gdy prawdopodobne jest, że komuś przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną np. postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w związku z tym, że był on właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, lecz osoba ta w dacie złożenia podania o wznowienie postępowania nie posiada już interesu prawnego, którego istnienie uzasadniałoby uznanie jej za stronę postępowania wznowieniowego (np. w związku ze zbyciem nieruchomości). Oczywisty i niebudzący wątpliwości brak interesu prawnego podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. daje więc podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Podobny pogląd był już wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia [...] czerwca 2010 r., II OSK 1286/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl, wyrok z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07, Lex nr 484887, wyrok z dnia 30 stycznia 2008 r., II OSK 1949/06, Lex nr 437529). Jeżeli natomiast istnieją wątpliwości co do tego czy wnioskodawca miał przymiot strony postępowania, o którego wznowienie wnosi, a więc również, czy może być stroną postępowania wznowieniowego, organ powinien rozstrzygać je we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Orzekanie o interesie prawnym wnioskodawcy ma w tym wypadku charakter merytoryczny i powinno następować w "postępowaniu co do przyczyn wznowienia". Podkreślenia wymaga również, że przed formalnym wszczęciem postępowania wznowieniowego nie obowiązują reguły procesowe ustanowione przepisami kodeksu postępowania administracyjnego w celu ochrony praw jednostki, organ nie ma więc prawnych możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego kwestię ewentualnego posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania, ani zapewnienia mu w tym postępowaniu czynnego udziału. Podsumowując powyższe rozważania, należy przyznać rację stronie skarżącej, która podniosła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że mogą zaistnieć sytuacje, w których z uwagi na brak legitymacji procesowej po stronie osoby wnoszącej podanie o wznowienie postępowania z powołaniem się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. możliwe będzie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zbyt daleko idące jest w tym zakresie stwierdzenie Sądu I instancji, że stroną mogącą żądać wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją jest każdy, kto powołuje przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy z treści wniosku o wznowienie postępowania w sposób oczywisty i niebudzący żadnych wątpliwości wynika, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony postępowania wznowieniowego, to zbędne jest przeprowadzanie przez organ postępowania rozpoznawczego i wyjaśnianie tej kwestii. Wskazane uchybienie Sądu I instancji nie miało jednak wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, gdyż w tej sprawie zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd prawidłowo uznał, że istnieją wątpliwości co do tego czy H. W. ma przymiot strony postępowania, ponieważ bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie da się ustalić czy będąca jej własnością nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji M. S. i czy inwestycja ta w sposób negatywny wpływa na zagospodarowanie działki wnioskodawczyni. Organ I instancji powinien w związku z tym wznowić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i w tym postępowaniu ustalić czy wnioskodawczyni jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Za chybiony należy w związku z tym uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia tego przepisu, gdyż na tym etapie postępowania trudno przesądzić, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o pozwolenia na budowę, zwłaszcza, że z okoliczności wskazanych przez nią we wniosku o wznowienie postępowania nie wynika w sposób oczywisty, że należąca do niej nieruchomość nie znajdowała się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Skarżąca podniosła, że działalność inwestora polegająca na prowadzeniu składowiska odpadów jest wyjątkowo uciążliwa dla użytkowników sąsiednich nieruchomości, powoduje przekroczenia standardów zanieczyszczenia gleby oraz dopuszczalnych norm hałasu. Wskazała ponadto, że wprawdzie nie sąsiaduje bezpośrednio z działkami, na których ma być realizowana ta inwestycja (nr [...] i [...]), lecz od tych nieruchomości jej działkę oddziela działka należąca również do inwestora, która ma szerokość zaledwie kilku metrów. Organ rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie powinien więc zbadać we wznowionym postępowaniu, czy w świetle tych okoliczności skarżąca miała przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W związku z powyższym za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ administracji powinien wydać w tej sprawie decyzję o odmowie wznowienia postępowania dopiero po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego. W skardze kasacyjnej podniesiono również - w ramach zarzutu naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 3 k.p.a. - że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., mimo stwierdzenia naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 149 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego strona skarżąca nie wskazała jednak na czym dokładnie - jej zdaniem - polegało naruszenie przez Sąd I instancji tych przepisów. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać m. in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Brak uzasadnienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych przepisów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do nich i dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku pod kątem tych naruszeń. Strona skarżąca zarzuciła ponadto Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 146 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Strona skarżąca twierdzi, że planowana inwestycja w postaci rozbudowy składowiska odpadów nie będzie oddziaływać negatywnie na działkę skarżącej, a zatem nawet w przypadku wznowienia postępowania i przyznania jej przymiotu strony i tak zapadłaby decyzja pozytywna o pozwoleniu na budowę. Zarzut ten jest niezasadny, ponieważ przepis art. 146 § 2 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko w postępowaniu już wznowionym. Dopiero po wznowieniu postępowania i dokonaniu oceny, że istnieją ustawowe przesłanki do jego wznowienia wskazane przez wnioskodawcę, organ może merytorycznie ponownie badać daną sprawę administracyjną. Jak już wskazano powyżej, postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Dopiero przy ponownym rozstrzyganiu sprawy co do istoty organ mógłby ewentualnie uznać, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. W rozpoznawanej sprawie, na etapie postępowania przed jego wznowieniem przepis art. 146 § 2 k.p.a. nie może mieć zastosowania. Wprawdzie Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do tego zarzutu skarżącego podniesionego w skardze, lecz uchybienie to z powyższych względów nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.