II SA/Ol 742/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]". Nr "[...]" w przedmiocie nagrody rocznej za rok 2008 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej na rzecz skarżącego kwotę 277,- zł (dwieście siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją personalną z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Aresztu Śledczego w "[...]", działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 31 ust. 1 pkt 4, art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002r. Nr 207 poz. 1761 ze zm., dalej jako: ustawa o SW) oraz § 1 ust. 1, § 2 i § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15 poz. 145), przyznał A. Z. nagrodę roczną za rok 2008r. Uzasadniając orzeczenie podał, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 tegoż rozporządzenia nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie związanej z czasową niezdolnością do służby wskutek choroby, wynoszącą ponad 15 dni. Podał, iż zgodnie z roczną kartą ewidencji obecności w pracy, A. Z. przebywał na zwolnieniu lekarskim łącznie 97 dni, dlatego też należało potrącić należność za 82 dni (97 dni – 15 dni). Następnie wskazał, iż w myśl § 2 ww rozporządzenia podstawę ustalenia nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie przysługujące funkcjonariuszowi w dniu wypłaty nagrody. Na podstawie przedstawionego przez dział finansowy zaświadczenia zasadnicze uposażenie A. Z. wraz z dodatkami o charakterze stałym w dniu wypłaty nagrody rocznej wynosiło "[...]" zł. Dalej podniósł, iż w 2008r., za który przysługuje nagroda roczna, decyzją personalną nr "[...]" z dnia "[...]" A. Z. został zawieszony w czynnościach służbowych na okres od 21.11.2008 roku do 31.12.2008 r., co wiązało się z jednoczesnym zawieszeniem od najbliższego terminu płatności wypłaty 50 % należnego uposażenia. W związku z powyższym na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniżono o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie związanej z zawieszeniem w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania, wszczęcia postępowania karnego lub dyscyplinarnego. Wskazał, iż okres zawieszenia od 21.11.2008 r. do 31.12.2008 r. stanowi 41 dni, o które należy obniżyć przysługującą funkcjonariuszowi nagrodę roczną. Dlatego też, w związku z ustaleniem przyczyn stanowiących podstawę obniżenia, należało obniżyć funkcjonariuszowi nagrodę roczną o 123/360 (82 dni zwolnienia lekarskiego + 41 dni zawieszenia w czynnościach służbowych). Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność wypłaty nagrody. W odwołaniu od powyższej decyzji A. Z. wniósł o jej uchylenie i na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. stwierdzenie jej nieważności z powodu: naruszenia prawa, tj. § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg na skutek pominięcia w sprawie art. 37 i 120 ustawy o SW w związku z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. (Dz. U. Nr 135, poz. 634) w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej. Zarzucił ponadto organowi: naruszenie art. 6, 7, 9, 10 § 1, 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. na skutek niedostosowania się do art. 79 k.p.a., błędną interpretację § 3 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg z powodu wadliwie przyjętego stanu faktycznego i z powodu zaniechanego działania organu do powstałego stanu rzeczy i przepisów prawa po dniu 22.12.2008r., nierozpoznanie istoty sprawy i przekroczenie kompetencji poprzez zastosowanie do sprawy art. 108 k.p.a., jak też wadliwe ustalenie stanu całości sprawy w stosunku do interpretacji przepisów k.p.a. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.11.1996r., z których to przepisów wynika obowiązek organu, po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, zastosowania przepisu art. 162 k.p.a. w związku z § 17 ust. 1 ww rozporządzenia i art. 120 ust. 2 ustawy o SW na skutek zastosowanego w art. 37 ust. 2 ustawy o SW, z powodu ustania z dniem 22.12.2008r. podstaw prawnych i faktycznych stosowania decyzji personalnej Nr "[...]" z dnia "[...]". Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia "[...]", Nr "[..]", utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 31 ust. 4, art. 106 ust. 1 i 2 ustawy o SW oraz § 1 ust. 1, § 2 i § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 wskazanego rozporządzenia nagrodę roczną przysługującą funkcjonariuszowi obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie, związanej z czasową niezdolnością do służby w skutek choroby, wynoszącą ponad 15 dni (97 dni absencji chorobowej – 15 dni = 82 dni do potrącenia). Ponadto, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nagrodę roczną obniża się o 1/360 za każdy dzień nieobecności w służbie związanej z zawieszeniem w czynnościach służbowych w razie tymczasowego aresztowania, wszczęcia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 37 ustawy o SW. Wskazał, iż decyzją personalną Nr "[...]" z dnia "[...]" skarżącego zawieszono w czynnościach służbowych na okres od 21.11.2008r. do 31.12.2008r. z jednoczesnym zawieszeniem od najbliższego terminu płatności, wypłaty 50% należnego uposażenia. Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy o SW funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne, ścigane z urzędu, lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Zawieszenie następuje w zasadzie na czas nie dłuższy niż trzy miesiące, lecz w szczególnie uzasadnionych wypadkach okres zawieszenia można przedłużyć (art. 37 ust. 3 ustawy o SW). Następnie podał, iż przeprowadzone na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej postępowanie dyscyplinarne, zakończone zostało wydaniem w dniu 24.12.2008r. przez Dyrektora Aresztu Śledczego orzeczenia o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym. Dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Nieważność mogłyby zaistnieć gdyby wydanie decyzji nastąpiło bez podstawny prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, z kolei podstawą prawną decyzji może być norma prawa materialnego ustanowiona aktem powszechnie obowiązującym. Dodał, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a. jest w pełni uzasadnione ze względu na wyjątkowo ważny interes służby. Podniósł nadto, że na podstawie zebranego materiału dowodowego, brak jest dowodów, by ograniczano prawa skarżącego do czynnego udziału w sprawie. Wskazał, iż pismem z dnia "[...]", tj. przed wydaniem decyzji personalnej z dnia "[...]" przyznającej skarżącemu nagrodę roczną za rok 2008, został on w dniu "[...]" poinformowany o wszczęciu w przedmiotowej sprawie postępowania administracyjnego. Do przedmiotowego pisma skarżący uwag nie wniósł, jak również nie wypowiedział się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Z kolei skarżący polemizując z ustaleniami dowodowymi zmierza do wykazania, że organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skargę na tę decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. Z. żądając jej uchylenia na skutek wypełnienia przez organ przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co winno ponadto skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji i stwierdzeniem, że została wydana z naruszeniem prawa; uchylenia decyzji organu pierwszej instancji na skutek niezastosowania przez organ art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.; uchylenia decyzji obydwu instancji ze względu na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, którym to uchylono decyzję nr "[...]" z dnia "[...]" zawieszającą skarżącego w obowiązkach służbowych. Ponadto zarzucił: naruszenie art. 7, 9, 10 § 1, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. z powodu niedostosowania decyzji organów do treści powyższych przepisów, błędną interpretację przytoczonego w treści zaskarżonej decyzji § 3 ust. 1 pkt. 3 i niedostosowanie się i nieuwzględnienie w sprawie przepisów § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002r. z powodu wadliwie przyjętego przez organy stanu faktycznego sprawy i z powodu zaniechania działania do powstałego faktycznego stanu rzeczy i przepisów prawa po dniu 22.12.2008r. Zarzucił też nierozpoznanie przez organy istoty sprawy i przekroczenie przez organ pierwszoinstancyjny zakresu kompetencji poprzez zastosowanie do sprawy art. 108 k.p.a. z powołaniem się na konieczność wypłaty nagrody, jak też wadliwe ustalenie przez organ pierwszej instancji stanu całości sprawy do interpretacji przepisów k.p.a. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.11.1996r., z których wynika obowiązek organu, po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, zastosowania przepisu art. 162 k.p.a. w związku z § 17 ust. 1 ww rozporządzenia i art. 120 ust. 2 ustawy o SW na skutek zastosowanego w art. 37 ust. 2 ustawy o SW z powodu ustania z dniem 22.12.2008r. podstaw prawnych i faktycznych stosowania decyzji personalnej Nr "[...]" z dnia "[...]". Podał, iż wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009r. WSA w Olsztynie uchylił w całości decyzję Nr "[...]" z dnia "[...]" zawieszającą go w obowiązkach służbowych. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż do nadinterpretacji przepisu art. 37 ust. 2 ustawy o SW doszło z powodu zastosowania go już po zakończeniu toczącego się przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, które to definitywnie zakończyło się w dniu 22.12.2008r., jak też i z powodu bezczynności organu pierwszej instancji do podjęcia działań polegających na uchyleniu decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]". Dodatkowo wskazał, iż istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu, co miało miejsce w sprawie. Wskazał, iż stosowanie do art. 6 k.p.a organ administracji zobligowany jest do rozpoznania sprawy na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. Przy czym przepis art. 6 k.p.a. musi być rozumiany w zgodności z przepisami konstytucyjnymi. Dlatego też działanie na podstawie prawa oznacza obowiązek stosowania w sprawach indywidualnych wszystkich obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które w sprawie mogą być stosowane, prawidłowego ustalania obowiązującego stanu prawnego sprawy, poprawnej wykładni przepisów przy rozstrzygnięciu o obowiązkach lub uprawnieniach. Zdaniem skarżącego w sprawie jest bezsporne, że organy nie dopełniły powyższego ze względu na to, iż pominęły § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, który bezspornie powinny do sprawy zastosować, a z którego wynika, że ustalenie uprawnień do nagrody rocznej następuje niezwłocznie po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego, które zakończyło się 22.12.2008r. i wypłaca się ją nie później niż w terminie 30 dni od jego zakończenia. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie zasady informowania obywateli o sprawie i podjętych przez organ decyzjach, co miało miejsce w jego sprawie. Podał, iż jest to samoistną i wystarczającą przyczyną uchylenia decyzji, nawet gdy jest ona zgodna z prawem materialnym. Odnośnie naruszenia art. 108 k.p.a. wyjaśnił, iż aby nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności muszą zaistnieć odpowiednie przyczyny. Przesłanki nadania rygoru mogą powstać jedynie w związku z ochroną zdrowia lub życia ludzkiego, albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny, lub ze względu na wyjątkowo ważny interes strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, iż wyrok z dnia 17 czerwca 2009r. wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie jest nieprawomocny i nie posiada powagi rzeczy osądzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy nawiązać do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), z którego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądowa ma charakter kompleksowy, gdyż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.)., sąd nie jest związany granicami skargi - wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną – co oznacza, iż z urzędu uwzględnia naruszenia prawa, o jakich nie wspomniano w skardze. Z powołanej w ustawie ustrojowej funkcji sądu wynika też, że sąd kontrolując zaskarżoną decyzję bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wyrokował na tle następującego stanu faktycznego: Decyzją personalną z dnia "[...]", Nr "[...]", Dyrektor Aresztu Śledczego w "[...]" zawiesił A. Z. w czynnościach służbowych na okres od dnia 21 listopada 2008r. do dnia 31 grudnia 2008r. z jednoczesnym zawieszeniem wypłaty 50% należnego uposażenia, a powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]". Decyzją z dnia "[...]", Dyrektor Aresztu Śledczego wymierzył A. Z. karę dyscyplinarną o niepełnej przydatności do służby. Od tego orzeczenia A. Z. odwołał się do sądu dyscyplinarnego. Następnie decyzją personalną Nr "[...]" z dnia "[...]" Dyrektor Aresztu Śledczego w "[...]" przyznał A. Z. nagrodę roczną za 2008r. pomniejszając jej wysokość za każdy dzień nieobecności w służbie związanej w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie argumentował, że decyzją personalną z dnia "[...]", Nr "[...]", A Z. został zawieszony na okres 41 dni (od dnia 21 listopada 2008r. do dnia 31 grudnia 2008r.), co w związku z dyspozycją § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg stanowi okoliczność uzasadniającą obniżenie nagrody rocznej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009r. uchylił w całości decyzję z dnia "[...]", jak też poprzedzającą ją decyzję Nr "[...]" z dnia "[...]". Wyrok Sądu w części dotyczącej wyeliminowania z obrotu prawnego zakwestionowanych przez A. Z. decyzji personalnych stał się prawomocny wobec nie zaskarżenia go w części dotyczącej uchylenia tych decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem niezasadne jest twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że wyrok ten nie jest prawomocny. Stan faktyczny niniejszej sprawy wskazuje zatem bezsprzecznie, że zaskarżona do Sądu decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]", jak też poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji stanowią bezpośrednie następstwo decyzji personalnej z dnia "[...]", Nr "[...]". Decyzja ta jednakże została wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2009r. W związku z powyższym wskazać należy na art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., który stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W doktrynie wskazuje się, że powołana regulacja dotyczy sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdzie jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji, tak że wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Jednocześnie przepisy nie określają, jakimi wadami musi być dotknięta decyzja wcześniejsza, by stanowiła podstawę do wznowienia postępowania. Przyjmuje się, że rozstrzygające znaczenie ma tutaj fakt uchylenia, zmiany, jak również unieważnienia decyzji (tak komentarz do art. 145 k.p.a. - G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan; Kodeks postępowania administracyjnego; Komentarz; Tom II; LEX, 2007, wyd. II.). Z takim podejściem pozostają w zgodzie tezy zawarte wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.10.2006r. sygn. akt II GSK 156/06 (LEX nr 276701 ), w którym wskazano, że : 1. Związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. 2. Językowy sens pojęcia "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem: "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz/stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego.". Wskazać ponadto należy na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2006r., sygn. akt II OSK 1321/05, stanowiący , że: "Nie można pojęcia "naruszenia prawa" o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego np. określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., czy też w art. 145a k.p.a. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela wyżej przytoczone poglądy a nie podziela stanowiska części doktryny i judykatury jakoby zwrot zawarty w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" "naruszenie prawa" wykluczał możliwość uchylenia zaskarżonego wyroku w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie przedstawione powyżej stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszą się do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, bowiem przyjmując istnienie przesłanek do stosowania art. 145 § 1 pkt 1 "b" p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w sytuacji, gdy poddawane kontroli, na skutek wniesienia skargi, decyzje administracyjne organu pierwszej i drugiej instancji wydano w związku z wcześniejszym wydaniem decyzji personalnej Nr "[...]". Podstawą (przyczyną) wydania w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego Nr "[...]" z dnia "[...]" była decyzja tegoż organu z dnia z dnia "[...]", która to decyzja najpierw utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym ( co do tej decyzji ) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 czerwca 2009r. (niezasadne jest w tym względzie twierdzenie pełnomocnika organu, że powyższy wyrok nie jest prawomocny, bowiem został on zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko w części dotyczącej wykonalności uchylonych decyzji – art. 152 p.p.s.a.), czyli już po zakończeniu postępowania administracyjnego dotyczącego przyznania nagrody rocznej. Dlatego też w świetle powołanych wyżej przepisów oraz poglądów dotyczących ich wykładni, wskazana powyżej okoliczność jest konieczną i wystarczającą przesłanką do uchylenia zaskarżonej, jak też poprzedzającej ją decyzji. W niniejszej sprawie zachodzą w ocenie Sądu również inne samodzielne podstawy do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jako naruszających prawo. Podnieść bowiem należy, iż postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu zostało zakończone orzeczeniem Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]" z dnia 24 grudnia 2008r. w przedmiocie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej i z tym dniem odpadła przesłanka zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Od wspomnianej daty nie istniała już zatem podstawa z art. 37 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, która pozwoliłaby skutecznie zawiesić A. Z. w czynnościach służbowych z powodu toczącego się przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. W sprawie oznacza to, że organy służby więziennej zobowiązane były rozważyć wpływ powyższej okoliczności na wysokość nagrody rocznej, ewentualnie konieczność uchylenia zawieszenia w obowiązkach służbowych skarżącego z momentem zakończenia postępowania dyscyplinarnego w oparciu o przepisy art. 162 k.p.a. Jak słusznie zarzuca skarżący organy rozpoznające sprawę naruszyły zasady postępowania administracyjnego wskazane w art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1,11, 77 § 1 i 107 §3 k.p.a. Akta administracyjne sprawy są wyjątkowo skąpe, w zasadzie zawierają jedynie rozstrzygnięcia organów I i II instancji z potwierdzeniem ich odbioru i odwołanie oraz zawiadomienie o wszczęciu postępowania z datą wystawienia 7 dni przed wydaniem decyzji ale bez potwierdzenia jego odbioru przez skarżącego. Przy czym zaznaczyć tu należy, że skarżący zaprzecza, iż zawiadomienie odebrał przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Z analizy akt administracyjnych wynika że organy administracji nie zastosowały się z obowiązków na nich nałożonych w powyższych przepisach, w szczególności informacyjnych, wynikających z zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej (wyczerpującego zebrania dowodów i szczegółowego ich rozpatrzenia ), konieczności wskazania faktów i dowodów je potwierdzających oraz dołączenia ich do akt sprawy a także wyjaśnienie podstawy prawnej i szczegółowe odniesienie się do stanowiska i wszystkich zarzutów podanych w odwołaniu. Wskazane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu nie zaszły jednak przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. do stwierdzenia nieważności podważanych decyzji. Organy pierwszej i drugiej instancji orzekające w sprawie niewątpliwie naruszyły przepisy o postępowaniu lecz nie były to wady kwalifikowane (decyzje nie były wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie zawierają wad powodujących ich nieważność z mocy prawa ), pozwalające na stwierdzenie nieważności decyzji, zarówno przez Sąd jak i przez organ drugiej instancji ( co do orzeczenia organu pierwszej instancji ). Natomiast wbrew zarzutowi skargi organy nie naruszyły przepisów § 8 ust 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Z § 7 tego rozporządzenia wynika zasada wypłacania nagrody rocznej nie później niż w ciągu pierwszych czterech miesięcy kalendarzowych następujących po roku za który przysługuje nagroda. Wyjątkowo nagrodę tę wypłaca się funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby nie później niż w ostatnim dniu służby. Przepis § 8 stanowi, że jeżeli przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne w roku kalendarzowym za który nagroda jest przyznawana, ustalenie uprawnień do nagrody rocznej następuje po zakończeniu tego postępowania a wypłaca się je nie później niż w terminie 30 dni od dnia zakończenia tego postępowania. Interpretacja tej regulacji nie może być oderwana od wyżej wskazanej zasady wypłaty nagrody po zakończeniu roku kalendarzowego. Zatem przepisy § 8 mają zastosowanie tylko w sytuacjach gdy tej zasady nie da się dotrzymać z powodu toczącego się postępowania karnego lub dyscyplinarnego. Inna dosłowna interpretacja, tych niezbyt fortunnie sformułowanych przepisów, prowadziłaby do niczym nieuzasadnionego nagradzania funkcjonariusza, przeciwko któremu prowadzono postępowanie karne lub dyscyplinarne, poprzez wcześniejsze wypłacenie mu części nagrody rocznej niż innym funkcjonariuszom, którzy nagrodę tą otrzymaliby później. Co do zarzutu naruszenia art. 108 k.p.a. wskazać trzeba, że przepis ten zawiera zamknięty katalog okoliczności uzasadniających nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady niewykonywania decyzji nieostatecznych. Przesłanki uzasadniające taki rygor muszą być zatem poddawane ścisłej wykładni (por. wyr. NSA z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 116/06, Lex nr 266225). Konstrukcja prawna powyższego przepisu ma na celu zapewnienie niezwłocznej ochrony takim dobrom jak zdrowie lub życie ludzkie, gospodarstwo narodowe, inny interes społeczny oraz wyjątkowo ważny interes strony. Zastosowanie art. 108 § 1 k.p.a. pozostawione zostało uznaniu organu orzekającego. Powyższe skutkuje obowiązkiem tego organu przedstawienia w uzasadnieniu decyzji, której nadał omawiany rygor, okoliczności uzasadniających jej natychmiastową wykonalność. W sprawie organ pierwszej instancji motywował nadanie rygoru wykonalności własnej decyzji koniecznością wypłaty skarżącemu nagrody, co pozwala przyjąć, iż kierował się jego interesem. W orzecznictwie i doktrynie nie wypracowano trwałej definicji pojęcia "ważny interes strony", co oznacza, że jego treść należy ustalać w każdej sprawie z osobna. Skoro więc w niniejszej sprawie organ uznał, iż wykonanie decyzji poprzez natychmiastowe wypłacenie skarżącemu nagrody leży w jego interesie, to w ocenie Sądu nie przekroczył swoich kompetencji i nie naruszył zasad dotyczących nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności. Szczególnie, że rozstrzygnięcie w tym zakresie było w interesie skarżącego, bowiem brak rygoru skutkowałby tym, że skarżący bezsporną część nagrody rocznej otrzymałby znacznie później. Zauważyć jednakże należy, że nieprawidłowe było nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w jej uzasadnieniu zamiast w sentencji. Powyższe nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "b" p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a uchylił decyzje organów obydwu instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji rozważy kwestię wypłaty nagrody rocznej mając na uwadze przedstawione wyżej wywody. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego wskazane w tych przepisach koszty postępowania sądowego w kwocie 277 złotych, na którą złożyły się koszty obsługi prawnej, dojazdu do Sądu oraz koszty poniesione przez skarżącego w związku z doręczaniem jego korespondencji stronie przeciwnej. Jednocześnie Sąd nie mógł uwzględnić wskazanej przez skarżącego w spisie kosztów kwoty 5,65 zł - kosztów wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, bowiem nie powstały one w postępowaniu sądowym, lecz w administracyjnym.