I OSK 248/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie NSA Janina Antosiewicz Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 22 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1171/08 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zaległego uposażenia oraz innych należności 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz A. M. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1171/08, oddalił skargę wniesioną przez A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zaległego uposażenia oraz innych należności. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], płk A. M. (pełniący zawodową służbę wojskową na stanowisku Szefa Delegatury Departamentu [...] w B.) z dniem [...] września 2007 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. M. wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1816/07, uchylił zarówno powyższą decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. A.M., po stawieniu się w dniu [...] kwietnia 2008 r. do pełnienia zawodowej służby wojskowej, wystąpił o przyznanie prawa do uposażenia oraz innych należności z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej za okres od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. Decyzją Dyrektora Departamentu Kontroli Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] odmówiono A. M. przyznania prawa do uposażenia oraz innych należności z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej z tej przyczyny, że w wymienionym okresie nie pełnił zawodowej służby wojskowej, stąd nie nabył uprawnień do tych świadczeń. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, że mimo prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1816/07, skarżący nie nabył prawa do wypłaty wnioskowanych świadczeń, albowiem w powyższym okresie nie pełnił on służby wojskowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. zarzucił organowi naruszenie następujących przepisów: - art. 6 Kpa poprzez zróżnicowanie jego sytuacji prawnej w odniesieniu do innych osób znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej oraz pominięcie faktu, że wydanie wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. oznaczało, iż wyznaczenie na obecnie zajmowane stanowisko służbowe nie wymagało powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej; - art. 9 w związku z art. 19 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) poprzez uznanie, że w spornym okresie skarżący nie pełnił służby; - art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez przyjęcie, że warunkiem nabycia prawa do uposażenia jest faktyczne pełnienie służby; - art. 71 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez uznanie, że nie nabył on uprawnień do wnioskowanych świadczeń, a ponadto pominięcie faktu, że decyzja o jego zwolnieniu ze służby została wstrzymana wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1816/07. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Kontroli Ministerstwa Obrony Narodowej. Udzielając odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wnioskując o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pisemnych motywach wyroku oddalającego skargę powołując się na regulację zawartą w art. 76 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (Dz.U. z 2002 r., Nr 76, poz. 693 ze zm.), przyjął, że prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych z nim związanych przysługuje żołnierzowi wyłącznie wówczas, gdy pełni on służbę. Tymczasem skarżący zaprzestał pełnienia służby z dniem [...] września 2007 r. i w związku z tym faktem otrzymał wszystkie należne świadczenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skutków wyroku tego Sądu z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1816/07, nie można utożsamiać z prawem do uzyskania świadczeń, związanych z faktycznym pełnieniem służby. Na podstawie tego orzeczenia skarżący został przywrócony do służby, a okres kiedy jej nie pełnił zostanie mu zaliczony do stażu służby, uprawniającego do wojskowego świadczenia emerytalnego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył A.M. W skardze kasacyjnej, opartej o podstawy z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, podniesione zostały zarzuty: 1) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, polegające na nieuwzględnieniu skargi mimo naruszenia przez organ art. 6 Kpa poprzez zróżnicowanie sytuacji prawnej skarżącego w stosunku do innych osób, będących w tej samej sytuacji faktycznej oraz art. 7 i art. 77 Kpa przez pominięcie faktu, że wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1816/07 wstrzymano wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej; 2) naruszenia przepisów prawa materialnego: - art. 9 w związku z art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez uznanie, że skarżący od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. nie pełnił zawodowej służby wojskowej; - art. 72 ust. 2 oraz art. 76 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez przyjęcie, że warunkiem nabycia prawa do uposażenia jest faktyczne wykonywanie obowiązków służbowych; - art. 71 i innych ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez uznanie, że skarżący nie nabył w przedmiotowym okresie prawa do uposażenia oraz innych należności; - art. 3 ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych przez przyjęcie, że znajduje zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Podnosząc te zarzuty A. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazując na zwolnienie z zawodowej służby wojskowej poza jego osobą również kilku oficerów, a następnie podając, że na skutek wyroków sądów administracyjnych doszło do przywrócenia tych osób do służby zwrócił uwagę, że za okres od zwolnienia do ponownego wyznaczenia na stanowisko oficerom tym wypłacono uposażenie oraz inne należności. Zdaniem kasatora w tożsamej sytuacji faktycznej nastąpiło nierówne traktowanie podmiotów, a nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji zarzutu skarżącego w tym zakresie skutkowało naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Uzasadniając drugi zarzut w zakresie naruszenia przepisów postępowania wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że pominięcie zarówno przez organ, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny okoliczności wstrzymania wykonania przez Sąd w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, skutkowało oddaleniem jego skargi, mimo że w dniu wydania powyższego wyroku, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o zwolnieniu ze służby, decyzja ta nie mogła rodzić żadnych skutków prawnych. Niepozostawanie skarżącego w służbie zakończyło się zatem w dniu [...] stycznia 2008 r. i najpóźniej od tej daty był w stosunku służbowym, a wobec tego posiadał uprawnienie do otrzymania uposażenia i innych należności. Wnoszący skargę kasacyjną nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, następnie podtrzymanym w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, że mimo wydania wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. został on z tej służby zwolniony i w okresie od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. nie pozostawał w stosunku służbowym. W jego ocenie z chwilą uchylenia powyższej decyzji nastąpiło wyeliminowanie jej skutków prawnych. Bez znaczenia dla tej okoliczności pozostaje fakt, że skarżący w spornym okresie nie wykonywał zadań służbowych. W przypadku przyjęcia, iż w okresie tym skarżący nie pozostawał w służbie to wyznaczenie go na aktualnie zajmowane stanowisko powinno poprzedzać jego uprzednie powołanie do służby. Tymczasem czynność powołania nie miała miejsca. W oparciu o powyższe wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie regulacji art. 9 w związku z art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, skoro po wydaniu wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby nie został on ponownie do niej powołany, a jednocześnie przyjęto, iż obecnie pozostaje on w służbie. Odwołując się do regulacji art. 72 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych autor skargi kasacyjnej za nieprawidłowe uznał twierdzenie, że warunkiem nabycia prawa do uposażenia jest faktyczne pełnienie służby. Dokonując wykładni art. 93 tej ustawy podniósł, że ustawa pozbawia żołnierza prawa do uposażenia, jeżeli faktycznie nie wykonuje obowiązków służbowych, ale wyłącznie w sytuacji, gdy zdarzenie to jest przez żołnierza zawinione. W ocenie kasatora w rozpatrywanej sprawie wina w zakresie zaprzestania faktycznego wykonywania obowiązków przez skarżącego spoczywa natomiast po stronie organu. Stanowiska tego nie podważa treść art. 76 ust. 4 powyższej ustawy, gdyż z regulacji tam zawartej nie wynika w żaden sposób, aby prawo do uposażenia zależne było od faktycznego pełnienia służby przez żołnierza poprzez stawianie się w wyznaczonych miejscach. Przepis ten nie może być bowiem interpretowany w oderwaniu od innych uregulowań wymienionej ustawy, w tym w szczególności powołanego art. 93. Skarżący mimo faktycznego niewykonywania obowiązków miał wobec tego prawo do uposażenia i innych należności, a odmowa ich wpłaty stanowi naruszenie art. 71 i innych ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jednocześnie wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że bez znaczenia dla tej okoliczności pozostaje fakt otrzymania przez skarżącego w przedmiotowym okresie świadczeń należnych żołnierzowi po zakończeniu służby wojskowej, gdyż świadczenia te nie będą mu przysługiwały w razie ponownego zwolnienia ze służby. Uzasadniając ostatni z podniesionych zarzutów zwrócono uwagę, że regulacja ustawy o uposażeniu żołnierzy niezawodowych obejmuje swoim zakresem jedynie uposażenie żołnierzy niezawodowych i nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż skarżący jest żołnierzem zawodowym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej oznacza, że to strona wnosząca skargę poprzez przytoczenie podstaw i ich uzasadnienie wyznacza zakres rozpoznania sprawy. Wymaga to jednak prawidłowego ich określenia w samej skardze. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna, oparta o obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa, nie odpowiada w pełni wszystkim wymogom przewidzianym dla sformalizowanego pisma, jakim jest skarga kasacyjna. W granicach podstawy naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 9, art. 19 i art. 71 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), zwanej dalej ustawą o służbie wojskowej, nie precyzując jednak, które konkretnie jednostki redakcyjne zawarte w powołanych przepisach zostały naruszone przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Nie czyni tego ani w petitum skargi, ani w jej uzasadnieniu. W sytuacji, gdy przepis jest rozbudowany i zawiera szereg jednostek ( ustępów, punktów), jak w przypadku wymienionych, dla skuteczności postawionym zarzutów obowiązkiem kasatora jest precyzyjne określenie przepisu, a następnie jego uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej uniemożliwia - przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia - ustosunkowanie się do postawionych zarzutów w tym zakresie. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił następnie Sądowi pierwszej instancji naruszenie - oprócz art. 71 ustawy o służbie wojskowej - także innych przepisów tej ustawy. Stwierdzić więc przyjdzie, że skarga kasacyjna nie może zawierać wywodów zmuszających Naczelny Sąd Administracyjny do snucia domysłów i stawiania hipotez , który to przepis sporządzający skargę kasacyjną miał na uwadze podnosząc określony zarzut ( por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04 - Lex nr 146732 ). Zatem rzeczą wnoszącego skargę kasacyjną zamierzając wykazać, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia tych "innych" przepisów ustawy o służbie wojskowej, należało te przepisy jednoznacznie wskazać. Za pozbawiony usprawiedliwionej podstawy należy uznać z kolei zarzut naruszenia art. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu tego nieodnoszącego się do uposażenia żołnierzy zawodowych nie stosował, stąd nie mógł się dopuścić jego naruszenia ani przez błędną wykładnię, ani przez niewłaściwe zastosowanie. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powołał jedynie ten przepis stwierdzając, że również na gruncie przepisów ustawy o służbie wojskowej prawo do uposażenia przysługuje żołnierzowi wyłącznie z tytułu pełnienia służby. Z takim stanowiskiem co do zasady należy się zgodzić. Stosownie bowiem do art. 76 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej prawo do uposażenia żołnierza zawodowego, tj. uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza pełnienia zawodowej służby wojskowej, a wygasa - w myśl art. 76 ust. 4 tej ustawy - z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Z powyższej regulacji prawnej płynie wniosek, że prawo żołnierza zawodowego do uposażenia ( jednego uposażenia - art. 72 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej ) przysługuje z tytułu pełnienia służby. Jak trafnie już wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 94/01 - Lex nr 53775 i z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 1298/05 - Lex nr 266495 prawo do uposażenia powiązane zostało z faktycznym podejmowaniem czynności służbowych, a samo pozostawanie w stosunku służbowym nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny skutków prawnych jakie wywołuje wyrok sądu administracyjnego uchylający ostateczną decyzję o zwolnieniu żołnierza zawodowego z pełnienia służby wojskowej. Przede wszystkim należy stwierdzić, że skutków tych nie można porównywać ze skutkami jakie wywołuje wyrok sądu powszechnego przywracający pracownika do pracy wskutek nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę. Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy przysługuje wynagrodzenie w wysokości określonej w art. 47 Kodeksu pracy, a do okresu zatrudnienia wlicza się okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie ( art. 51 § 1 Kodeksu pracy). Ustawa o służbie wojskowej nie zawiera jednak przepisów odpowiadających w swej treści regulacji wynikającej z powyższych przepisów Kodeksu pracy. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 1298/05 uniknięcie skutków prawnych decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej w sposób umożliwiający faktyczne wykonywanie przez obie strony stosunku służbowego w dalszym ciągu swoich uprawnień i obowiązków, albo nakazujący przyjęcie, że pełnienie służby miało miejsce, wymaga każdorazowo odrębnej, specjalnej regulacji prawnej w drodze zupełnie wyjątkowych środków prawnych. Jako przykład takich środków należy wskazać stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby na drodze administracyjnej lub w wyniku stwierdzenia przez sąd administracyjny nieważności takiej decyzji ( por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1455/08 nie publ.). Instytucjami pozwalającymi na uniknięcie skutków prawnych ostatecznej decyzji o zwolnieniu ze służby w omawianym znaczeniu są także wstrzymanie wykonania decyzji na skutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego ( art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 Ppsa) oraz orzeczenie przez sąd w wyroku uwzględniającym skargę, że zaskarżona decyzja o zwolnieniu ze służby nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku ( art. 152 Ppsa). Stwierdzenie przez sąd, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny ( por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 591/04 z aprobującą glosą Z. Kmieciaka - OSP 2005 r. z 4, poz. 50). Tym samym przyjąć należy, że z chwilą wydania nieprawomocnego jeszcze wyroku, lecz zaopatrzonego w rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152 Ppsa, następuje na czas do jego uprawomocnienia obalenie domniemania mocy obowiązującej zaskarżonej decyzji. Zatem wbrew stanowczym stwierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co trafnie dostrzegł i wyeksponował wnoszący skargę kasacyjną, wydanie wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby i orzeczenie w takim wyroku, że decyzja ta nie podlega wykonaniu pozwala przyjąć, że w sensie prawnym w zakresie uprawnień zwolnionego ze służby żołnierza od tego czasu miało miejsce pełnienie służby. Wyrok sądu administracyjnego stwarza bowiem możliwość wykonywania przez obie strony uprawnień i obowiązków wynikających ze stosunku służbowego. Rozważania powyższe prowadzą do konkluzji, że w tym zakresie usprawiedliwionym okazał się zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 72 ust. 2 i art. 76 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej. W konsekwencji za zasadny należy uznać zarzut postawiony w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 7 i art. 77 kpa. Aczkolwiek skarga kasacyjna wnoszona jest przeciwko orzeczeniu sądowemu, nie zaś orzeczeniu organu administracji, stąd zarzuty odnosić się winny do przepisów normujących postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, to jednak można skutecznie zarzucić - w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa - naruszenie konkretnych przepisów regulujących postępowanie administracyjne w tym znaczeniu, że gdyby je dostrzegł Sąd pierwszej instancji zapadłoby orzeczenie o odmiennej treści. W tym kontekście zasadnie zarzucił wnoszący skargę kasacyjną, że Sąd nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja wydana została bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, co mogło mieć wpływ na końcowy wynik sprawy. Nie uwzględniono bowiem, w ustalonym stanie faktycznym sprawy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. M. wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1816/07 uchylił decyzje o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] września 2007 r. z zawodowej służby wojskowej i jednocześnie orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Mając na względzie powyższe rozważania i biorąc pod uwagę, że żądanie wypłaty uposażenia obejmowało okres od dnia [...] października 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r., usprawiedliwionym jest pogląd, że nieuwzględnienie skutków prawnych tego wyroku mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 Ppsa. Jednocześnie z mocy art. 203 pkt 1 Ppsa zasądził od organu administracji na rzecz strony wnoszącej skargę kasacyjną zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, które sprowadzają się wyłącznie do opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).