IV SA/Wa 1421/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2009 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność części graficznej uchwały Rady W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] dotyczącej działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych w [...] w W., w zakresie przeznaczenia ich pod budownictwo jednorodzinne o wysokości do 12 metrów i oznaczonych symbolem M2.12; II. oddala skargę w pozostałej części; III. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzono jej nieważność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; IV. zasądza od Rady W. na rzecz skarżącej B. S.A. z siedzibą w W. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1421/09 UZASADNIENIE W dniu [..] października 2006 r. Rada W. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Na uchwałę tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła B. W. S.A. z siedzibą w W.. Spółka wskazała, że zaskarża Studium w części dotyczącej zakwalifikowania w części tekstowej i graficznej nieruchomości położonych w dzielnicy B. w rejonie ulic [...], [...], [...] i [...], stanowiących działki ewidencyjne [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] oraz [...] i [...] z obrębu [...] do kategorii [...] i zarzuca naruszenie przepisów art. 9 ust. 4, art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 7 oraz ust. 2 pkt 1 i 2, art. 11 pkt 10, 11, 12, a także art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 118, poz. 1233). Wskazując na podniesione zarzuty wniosła o orzeczenie niezgodności z prawem powołanej uchwały w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...] stycznia 2008 r. Spółka stosownie do treści art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwała Radę W. do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Spółki, zgodnie z powołanym wezwaniem, wnioskowane usunięcie naruszenia prawa powinno polegać na utrzymaniu przeznaczenia wskazanych nieruchomości zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. w gminie W., jako nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, bez ograniczenia wysokości zabudowy. Pomimo upływu ponad 30 dni od daty doręczenia powołanego wezwania Rada W. nie podjęła działań w celu usunięcia naruszenia prawa. W zaskarżonej uchwale w części graficznej wskazane nieruchomości zostały określone jako tereny [...], co zgodnie z zapisami części tekstowej oznacza, że na tych terenach dominująca ma być zabudowa jednorodzinna o wysokości do 12 m. Taki zapis studium - zdaniem Skarżącej spółki - będzie wiążący przy sporządzaniu nowych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a zatem wpłynie na dopuszczalny sposób wykorzystania nieruchomości, ograniczając możliwości zabudowy terenu, co oznacza, że naruszeniu ulegnie prawo własności tych nieruchomości. Naruszenie interesu prawnego Skarżącej spółki nie jest - jej zdaniem -hipotetyczne, bowiem na tej samej sesji Rady m. W. dnia [...] października 2006 r. zostały podjęte dwie uchwały: w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu A. oraz w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. w rejonie ulicy [...]. Do obszaru objętego na podstawie powołanych uchwał pracami planistycznymi wchodzą nieruchomości Skarżącej spółki co oznacza, że w stosunkowo nieodległej przyszłości może dojść do uchwalenia nowych planów miejscowych, które będą musiały powtórzyć ustalenia zaskarżonego studium w zakresie przeznaczenia terenu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, z ograniczeniem wysokości zabudowy do 12 m. Świadczy to zdaniem Spółki, iż posiada ona interes prawny, który został naruszony kwestionowanym ustaleniem Studium. W ocenie Spółki, kwestionowane postanowienia Studium zostały uchwalone z naruszeniem przepisów art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 7 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zarazem klasyfikacja terenów zawarta w części graficznej pozostaje w sprzeczności z szeregiem zapisów części tekstowej Studium. Spółka podniosła, że w czerwcu 2006 r., a więc przed uchwaleniem Studium wystąpiła o pozwolenie na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych o wysokości większej niż 12 m, na części nieruchomości do niej należących. Oznacza to, że na podstawie obowiązującego planu miejscowego, jeszcze przed uchwaleniem zaskarżonego studium, przystąpiono do zgodnych z prawem działań inwestycyjnych, odmiennych od rozwiązań Studium. W rezultacie na obszarze tym zostanie zrealizowane zagospodarowanie terenu niezgodnie z zapisem Studium, co doprowadzi do niespójności faktycznego stanu zagospodarowania terenu z koncepcjami urbanistycznymi. Skarżąca spółka podkreśliła, że sposób określenia przeznaczenia terenu, dokonany w II Części Studium o tytule "Kierunki zagospodarowania przestrzennego, poz. XIII Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy lit. A pkt 2 Wysokość i wskaźniki intensywności zabudowy brutto" zawiera zapisy niezgodne z art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęto tam bowiem, iż wskaźniki intensywności zabudowy i wysokości są orientacyjne i uśrednione, oraz że zostaną uszczegółowione na podstawie analiz urbanistycznych, wykonanych do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem spójności kompozycji przestrzennej. Zapis ten jest jednakże, w ocenie Spółki, niezgodny także z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, prowadząc do naruszenia zasad sporządzania Studium. Tym samym Studium nie realizuje swojej funkcji ustawowej, określonej w art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowe zastrzeżenia Spółki do studium to: brak przedstawienia Radzie przez Prezydenta Miasta listy uwag nieuwzględnionych, wprowadzenie kilku autopoprawek przez przedstawicieli Prezydenta w trakcie obrad Rady, grupowe głosowanie o sposobie rozpatrzenia uwag, co oznacza, że uwagi te nie zostały rozpatrzone w trybie art. 12 ust. 1 cyt. ustawy, zaniechanie ponownego wyłożenie projektu studium, pomimo wprowadzenia zmian o charakterze merytorycznym. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady wniosła o jej oddalenie. Uprzedni wyrok w tej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18.11.2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 652/08 oddalający skargę został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.07.2009 r., sygn. akt II OSK 414/09. Naczelny Sąd Administracyjny nakazał dokonanie oceny interesu prawnego Skarżącej spółki i faktu jego ewentualnego naruszenia zakwestionowanym Studium. Wskazał na trudność oceny naruszenia interesu prawnego w przypadku studium, w stosunku do bezpośredniości i realności tego naruszenia zapisami planu. Podkreślił, iż zmiana warunków inwestowania na obszarze położenia nieruchomości skarżącej ma charakter nie hipotetyczny a realny. Stawiając jednocześnie pytanie, czy sam fakt odłożenia w czasie zmiany wpływającej na warunki inwestowania, może być uznany za obojętny dla oceny naruszenia interesu prawnego Skarżącej. Wskazał, iż rozważenia wymaga jak istotne są to zmiany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga częściowo oparta została na uzasadnionych podstawach, a Sąd rozpoznając ją w myśl art. 190 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest uchwała nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżących przedmiotową uchwałą Rady W. z dnia [...] października 2008 r. jest pismo skarżącej spółki z dnia [...] stycznia 2008 r., złożone w dniu [...] stycznia 2008 r. w Biurze Rady. Skarga została zatem złożona z zachowaniem trybu określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżąca spółka dochowała również terminu jej złożenia, określonego w art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), a wynoszącego 60 dni od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sytuacji, gdy organ gminy nie udzieli odpowiedzi na to wezwanie. Skoro bowiem skarga złożona została w dniu [...] marca 2008 r., to w dniu tym nie upłynął jeszcze wskazany wyżej termin 60 dni od dnia wezwania Rady W. do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. Należy przy tym podkreślić, iż dopuszczalność złożenia skargi do Sądu Administracyjnego na uchwałę rady gminy nie jest uwarunkowana uprzednim udzieleniem odpowiedzi przez tę radę na to wezwanie, lecz jedynie od złożenia takiego wezwania, który to wymóg w rozpatrywanej sprawie został spełniony. Zasadność stosowania powołanego art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale wydanej przez skład siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60). Spełnienia pozostałych kryteriów dopuszczalności złożenia skargi do Sądu Administracyjnego na uchwałę dotyczącą Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy upatrywać w charakterze prawnym tej uchwały i sposobie jej oddziaływania na prawa lub uprawnienia Skarżącej spółki. Wnoszący skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego musi się więc wykazać nie tylko posiadaniem interesu prawnego w danej sprawie, ale także dowieść naruszenia tego interesu prawnego przez postanowienia uchwalonego Studium. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. II OSK 1627/2006 LEX nr 315977). W niniejszej sprawie Skarżąca spółka jest właścicielem opisanych działek. Nie może budzić wątpliwości, iż własność jest prawem, które wskazuje na istnienie interesu prawnego. Jednocześnie w ocenie Sądu, Spółka wykazała, iż jej interes prawny został naruszony częścią graficzną przedmiotowej uchwały Rady W. z dnia [...] października 2006 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, określającą symbolem [...] przeznaczenie wskazanych działek w części, w jakiej objęte zostały postanowieniami uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. w gminie W., jako nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, bez ograniczenia wysokości zabudowy. W ocenie Sądu oznaczenie obszaru tego symbolem [...] w załączniku graficznym zaskarżonej uchwały, co zgodnie z zapisami części tekstowej oznacza, że na tych terenach dominująca ma być zabudowa jednorodzinna o wys. do 12 m, narusza posiadany przez stronę interes prawny, oznaczenie to nie nawiązuje bowiem do dotychczasowego przeznaczenia tego terenu oraz nie znajduje żadnego umocowania w części tekstowej Studium. Nadania wskazanego symbolu temu obszarowi dokonano więc z przekroczeniem tzw. władztwa planistycznego Gminy, a więc w sposób całkowicie dowolny, bez uzasadnienia przeznaczenia go pod budownictwo jednorodzinne. Świadczy o tym część tekstowa uchwalonego Studium. W Części II Studium o tytule Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego poz. XIII Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy lit. A pkt 2 Wysokość zabudowy i wskaźniki intensywności zabudowy brutto ustalono, że: "Wysokości i wskaźniki intensywności zabudowy brutto, określa się jako orientacyjne dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych. Służyć one mają do badania chłonności terenów i opracowywania wytycznych programowo-przestrzennych w m.p.z.p. Przyjęto (określone w Studium) cztery kategorie wysokości zabudowy, w tym zabudowę jednorodzinną o wys. do 12 m. Zasięgi terenów o różnych kategoriach zabudowy wskazano na Rysunku Studium nr 14. Wskaźniki intensywności zabudowy brutto i wysokości zabudowy zostały uśrednione dla poszczególnych obszarów i będą uszczegółowione - w tym również wskazane zostaną lokalne dominanty wysokościowe - na podstawie analiz urbanistycznych wykonywanych do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem spójności kompozycji przestrzennej." (str. 114 Studium). Mając więc na uwadze, że w myśl art. 10 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w Studium określa się w szczególności kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów. W części tekstowej przedmiotowego Studium nie zawarto postanowień, które uzasadniałyby wprowadzenie na wskazanym obszarze zabudowy jednorodzinnej o wys. do 12 m, w miejsce przyjętego w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego terenu W. w gminie W. przeznaczenia pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, bez ograniczenia wysokości zabudowy. Tekst Studium posługuje się pojęciem orientacyjnych i uśrednionych wysokości i wskaźników intensywności zabudowy brutto dla różnych rodzajów zabudowy w poszczególnych strefach funkcjonalnych. Przyjęte sformułowanie nie odpowiada wymogom § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. nr 118, poz.1233), gdzie zapisane jest, że ustalenia odnoszące się do kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju (...), a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych. Wskazany zapis Studium nie narusza jednakże, w ocenie Sądu, interesu prawnego Skarżącej. Nie przesądza bowiem, iż ma nastąpić zasadnicza zmiana przeznaczenia przedmiotowego obszaru, w stosunku do przeznaczenia wynikającego z obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Z tego względu skarga w zakresie odnoszącym się do części tekstowej Studium, jako nie naruszającej interesu prawnego Skarżącej, bo nie przesądzającej o ostatecznym, przyjętym w przyszłym planie określeniu zabudowy tego obszaru i jej wysokości, nie mogła prowadzić do żądanego stwierdzenia nieważności części tekstowej Studium. Skoro więc zapisy te nie naruszyły interesu prawnego Skarżącej brak jest podstaw do rozważania, czy podnoszone naruszenia procedury planistycznej przy uchwalaniu części tekstowej Studium, wskazane w skardze, mają charakter istotny w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odmiennie rzecz przedstawia się natomiast odnośnie Rysunku Studium. Na rysunku nr 14, jak już zaznaczono, wskazano na zasięgi terenów o różnych kategoriach zabudowy, w efekcie przedmiotowe działki znalazły się terenie oznaczonym symbolem [...], co zgodnie z zapisami części tekstowej oznacza, że na tych terenach dominująca ma być zabudowa jednorodzinna o wysokości do 12 m. Jak wynika z pisma procesowego Skarżącej z dnia [...].09.2008 r. działki nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] w całości położone są poza obszarem objętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. w gminie W., a więc co do nich Skarżąca nie posiada interesu prawnego do kwestionowania także części graficznej Studium. Pozostałe działki objęte skargą w całości lub w części znajdują się w obszarze tego planu. W tym miejscu wymaga podkreślenia, iż pomimo że Studium nie jest aktem prawa miejscowego, zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego, będących aktami prawa miejscowego. Natomiast plany miejscowe zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie kształtują sposób wykonywania prawa własności gruntu. A zatem w studium określone zostają prawnie wiążące kryteria większości dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, co z kolei pośrednio - jednakże w sposób wiążący - będzie implikowało sposób wykonywania prawa własności w sytuacji, w której zasady gospodarowania przestrzenią przyjęte w studium zostaną następnie uchwalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Na okoliczność tę zwrócono uwagę w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wiążącym skład orzekający w niniejszej sprawie. Dlatego za zasadne uznać należy stanowisko Strony skarżącej, iż utrzymanie w mocy dotychczasowych ustaleń rysunku Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] października 2006 r., w zakresie działek ewidencyjnych o numerach [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] z obrębu [...] położonych w dzielnicy B. w W., który to rysunek stanowi integralną część przedmiotowej uchwały, prowadzi do naruszenia interesu prawnego skarżącej. W odniesieniu do tych działek nastąpiło bowiem w części graficznej uchwały naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 1 i 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy te stanowią, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu oraz stanu prawnego gruntów. Dotychczasowe przeznaczenie tych działek w planie było zasadniczo odmienne niż wynika to z rysunku Studium (znaczne ograniczenie wysokości), a procedury budowlane dotyczące tych działek są w toku i trudno przesądzić kiedy zostaną zakończone. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że na tej samej sesji Rady W. dnia [...] października 2006 r., na której uchwalono przedmiotowe Studium zostały podjęte dwie uchwały: w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu A. oraz w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. w rejonie ulicy [...]. Z aktualnych informacji wynika, że prace nad nowymi planami zagospodarowania przestrzennego są zaawansowane. Przyjęcie w nich ustaleń zgodnych z przedmiotowym Studium (jego częścią graficzną) spowoduje zaś zmianę sposobu wykonywania prawa przysługującego Stronie skarżącej w odniesieniu do wskazanych działek. Zapis w Studium, że w planach nastąpi konkretyzacja wysokości zabudowy na danym terenie nie unieważnia nadanego w części graficznej Studium symbolu, który dla działek Skarżącej wprowadza jako dominującą zabudowę jednorodzinną i to o wysokości do 12 m. Jak wyjaśnił pełnomocnik Skarżącej na rozprawie, dla części przedmiotowych dziatek wydano decyzje odmawiające udzielenia pozwolenia na budowę, które aktualnie uchylane są sukcesywnie przez Sąd Administracyjny, niektóre kilkakrotnie. Mało jest więc prawdopodobne, aby do uchwalenia nowych planów Skarżąca zakończyła procesy budowlane prowadzone dla tego terenu i uzyskała ostateczne pozwolenia na budowę (art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Postępowania te toczą się w oparciu o przepisy Prawa budowlanego sprzed nowelizacji, a więc przy konieczności uzyskania najpierw decyzji o warunkach zabudowy, a następnie pozwolenia na budowę. Nadto z uwagi na rozmiar osiedli, które Spółka zamierza zrealizować na tym obszarze wymagane jest również uzyskiwanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z wyjaśnień pełnomocnika Skarżącej wynika więc, że nadal toczą się postępowania odnośnie działek ewidencyjnych o numerach [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] z obrębu [...], położonych w dzielnicy B. w W., na których zaprojektowane zostały inwestycje pod nazwami "W.", "D." oraz "P.". Z tego względu we wskazanym zakresie zachodzi, w ocenie Sądu, nie tylko potencjalne, a realne naruszenie interesu prawnego skarżącej, poprzez objęcie na rysunku planu wskazanych działek symbolem [...]. Mając jednocześnie na uwadze charakter aktu planistycznego, którym jest studium oraz fakt, iż dwie wymienione uprzednio działki (nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...]), spośród wskazanych przez skarżącą, położone są poza obecnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego terenu W. w gminie W., z kolei działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz [...] z obrębu [...] posiadają już ostateczne pozwolenia na budowę i zaplanowane inwestycje są tam realizowane oraz fakt, że na działce o nr [...] z obrębu [...] inwestor nie zamierza budować, z uwagi na jej nieregularny kształt i przeznaczy ją pod zieleń - Sąd nie dopatrzył się w stosunku do nich, aby część graficzna planu naruszała interes prawny Skarżącej. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 147 § 1 oraz 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku należy powtórzyć procedurę uchwalania Studium w niezbędnym zakresie, doprowadzając do zgodności części tekstowej z rysunkiem Studium.